Psyche
alle pijlers
Ik voel me hopeloos
maandag 2 maart 2026 om 14:41
Het gaat niet goed met mij. Sinds ongeveer eind november voel ik me al maanden heel slecht. Het voelt alsof alles in mijn leven op losse schroeven staat en ik weet niet meer hoe ik het moet oplossen.
Acht maanden geleden heb ik mijn relatie beëindigd omdat ik iemand anders was tegengekomen. Ik was zo ondersteboven van die nieuwe persoon dat ik impulsief heb besloten om mijn relatie te verbreken. In het begin stond ik volledig achter mijn keuze. Ik voelde me bevrijd en overtuigd dat ik het juiste had gedaan. Maar dat gevoel is volledig omgeslagen. Wat eerst bevrijding was, is veranderd in spijt, schuld, schaamte en een diep depressief gevoel. Ik zou niets liever willen dan de tijd terugdraaien. Het voelt alsof ik vastzit in een nachtmerrie waar ik niet uit kan ontwaken.
Met de persoon voor wie ik mijn ex heb verlaten zit ik inmiddels ook in een lastige situatie. In het begin voelde het goed en bevestigde dat mijn beslissing. Omdat ik geen woning meer had, ben ik tijdelijk bij hem ingetrokken. Dat bleek geen goede keuze. Mijn gevoel voor hem is veranderd. Ik voel me vaak niet fijn bij hem en merk dat hij veel onzekerheid in mij oproept. Tegelijkertijd zit ik zelf ook heel slecht in mijn vel, wat alles nog ingewikkelder maakt.
Daarnaast worstel ik met mijn werk. Ik vind het al langere tijd niet meer leuk, maar ik heb geen idee wat ik dan wél wil. Ik heb het gevoel dat ik nergens echt goed in ben. Door alles wat er is gebeurd werk ik inmiddels minder uren, omdat ik de stress en het overzicht niet meer aankon. Dat voelt ook weer als falen.
Ondertussen heb ik een eigen woning gevonden en ga ik binnenkort verhuizen. Dat zou iets positiefs moeten zijn, maar ik zie er enorm tegenop. Alle keuzes die daarbij komen kijken geven me stress. Zelfs iets simpels als een bed kopen zorgt al voor paniek. Ik zie door de bomen het bos niet meer.
Wat het moeilijkst is: ik voel me eigenlijk nergens meer fijn. Niet op mijn werk, niet thuis, niet bij mijn huidige partner, niet bij familie of vrienden. Alles voelt zwaar en zinloos. Ik blijf wel afspreken met mensen omdat ik weet dat het goed voor me is, maar daarna voel ik me vaak nog slechter. Het lijkt alsof iedereen een normaal, leuk leven leidt en ik alleen maar negatieve gevoelens ervaar. Ik voel me totaal niet verbonden met de mensen om me heen.
De mensen in mijn omgeving zijn lief en willen helpen, maar ik trek het bijna niet meer. Het liefst wil ik me afsluiten en verdwijnen. Als ik morgen niet meer wakker zou worden, zou ik dat niet erg vinden.
Ik heb hulp gezocht en heb inmiddels drie gesprekken gehad met een psycholoog. Daar krijg ik vooral oefeningen om met mijn negatieve gedachten om te gaan. Maar het lukt me nauwelijks. Ik doe zo’n oefening en drie seconden later voel ik me weer slecht. Het lijkt eindeloos door te gaan. Ik ervaar nergens meer vreugde in. Zelfs eten smaakt me niet meer, al eet ik wel.
Alleen zijn vind ik ook heel moeilijk. Ik kan me slecht concentreren op een boek of serie en grijp snel naar mijn telefoon. Dan scroll ik en voel ik me nog ongelukkiger als ik al die ogenschijnlijk perfecte levens zie. Ik kan mezelf niet vermaken en voel me leeg.
Wat het misschien nog het zwaarst maakt, is het schuldgevoel. Ik heb het idee dat ik alles zelf heb verpest. Ik had het goed en heb het impulsief weggegooid omdat ik op zoek was naar spanning. Ik schaam me daar enorm voor. Elke ochtend word ik misselijk wakker en het kost me grote moeite om uit bed te komen. Ik voel me echt diep ellendig.
Acht maanden geleden heb ik mijn relatie beëindigd omdat ik iemand anders was tegengekomen. Ik was zo ondersteboven van die nieuwe persoon dat ik impulsief heb besloten om mijn relatie te verbreken. In het begin stond ik volledig achter mijn keuze. Ik voelde me bevrijd en overtuigd dat ik het juiste had gedaan. Maar dat gevoel is volledig omgeslagen. Wat eerst bevrijding was, is veranderd in spijt, schuld, schaamte en een diep depressief gevoel. Ik zou niets liever willen dan de tijd terugdraaien. Het voelt alsof ik vastzit in een nachtmerrie waar ik niet uit kan ontwaken.
Met de persoon voor wie ik mijn ex heb verlaten zit ik inmiddels ook in een lastige situatie. In het begin voelde het goed en bevestigde dat mijn beslissing. Omdat ik geen woning meer had, ben ik tijdelijk bij hem ingetrokken. Dat bleek geen goede keuze. Mijn gevoel voor hem is veranderd. Ik voel me vaak niet fijn bij hem en merk dat hij veel onzekerheid in mij oproept. Tegelijkertijd zit ik zelf ook heel slecht in mijn vel, wat alles nog ingewikkelder maakt.
Daarnaast worstel ik met mijn werk. Ik vind het al langere tijd niet meer leuk, maar ik heb geen idee wat ik dan wél wil. Ik heb het gevoel dat ik nergens echt goed in ben. Door alles wat er is gebeurd werk ik inmiddels minder uren, omdat ik de stress en het overzicht niet meer aankon. Dat voelt ook weer als falen.
Ondertussen heb ik een eigen woning gevonden en ga ik binnenkort verhuizen. Dat zou iets positiefs moeten zijn, maar ik zie er enorm tegenop. Alle keuzes die daarbij komen kijken geven me stress. Zelfs iets simpels als een bed kopen zorgt al voor paniek. Ik zie door de bomen het bos niet meer.
Wat het moeilijkst is: ik voel me eigenlijk nergens meer fijn. Niet op mijn werk, niet thuis, niet bij mijn huidige partner, niet bij familie of vrienden. Alles voelt zwaar en zinloos. Ik blijf wel afspreken met mensen omdat ik weet dat het goed voor me is, maar daarna voel ik me vaak nog slechter. Het lijkt alsof iedereen een normaal, leuk leven leidt en ik alleen maar negatieve gevoelens ervaar. Ik voel me totaal niet verbonden met de mensen om me heen.
De mensen in mijn omgeving zijn lief en willen helpen, maar ik trek het bijna niet meer. Het liefst wil ik me afsluiten en verdwijnen. Als ik morgen niet meer wakker zou worden, zou ik dat niet erg vinden.
Ik heb hulp gezocht en heb inmiddels drie gesprekken gehad met een psycholoog. Daar krijg ik vooral oefeningen om met mijn negatieve gedachten om te gaan. Maar het lukt me nauwelijks. Ik doe zo’n oefening en drie seconden later voel ik me weer slecht. Het lijkt eindeloos door te gaan. Ik ervaar nergens meer vreugde in. Zelfs eten smaakt me niet meer, al eet ik wel.
Alleen zijn vind ik ook heel moeilijk. Ik kan me slecht concentreren op een boek of serie en grijp snel naar mijn telefoon. Dan scroll ik en voel ik me nog ongelukkiger als ik al die ogenschijnlijk perfecte levens zie. Ik kan mezelf niet vermaken en voel me leeg.
Wat het misschien nog het zwaarst maakt, is het schuldgevoel. Ik heb het idee dat ik alles zelf heb verpest. Ik had het goed en heb het impulsief weggegooid omdat ik op zoek was naar spanning. Ik schaam me daar enorm voor. Elke ochtend word ik misselijk wakker en het kost me grote moeite om uit bed te komen. Ik voel me echt diep ellendig.
maandag 2 maart 2026 om 14:56
Ah wat rot! 
Een verhuizing is stressvol, krijg je daar hulp van je vrienden bij?
Al bestel je eerst maar zo'n dik matras bij Ikea, die kan wel even op de grond liggen.
Je klinkt uitgeput.
Als je in ieder geval eerst maar die plek voor jezelf hebt, weg bij je huidige partner.
Dat kan best de lucht al flink klaren voor je.
Heb je nog contact met je vorige partner?
Een verhuizing is stressvol, krijg je daar hulp van je vrienden bij?Al bestel je eerst maar zo'n dik matras bij Ikea, die kan wel even op de grond liggen.
Je klinkt uitgeput.
Als je in ieder geval eerst maar die plek voor jezelf hebt, weg bij je huidige partner.
Dat kan best de lucht al flink klaren voor je.
Heb je nog contact met je vorige partner?
maandag 2 maart 2026 om 15:03
Ik vind je trouwens wel hard voor jezelf. Je laatste alinea klopt gewoon echt niet hoor, je bent een mens en doet dingen die wat minder uit kunnen pakken. Dat doen we allemaal. We maken allemaal fouten en doen allemaal dingen die achteraf dom lijken.
Dat hoort erbij, en als je 100 bent, dan heb je het allemaal geleerd.
Maar nu nog niet, dat is het leven.
En veel dingen zijn toch ook een gok? Hoe zou je je voelen als je al je schaamte- en schuldgevoel kon loslaten? Lekker licht toch?
Volgens mij oordeel jij ook niet zo uitgebreid en genadeloos over anderen, dus waarom wel over jezelf?
Dat hoort erbij, en als je 100 bent, dan heb je het allemaal geleerd.
Maar nu nog niet, dat is het leven.
En veel dingen zijn toch ook een gok? Hoe zou je je voelen als je al je schaamte- en schuldgevoel kon loslaten? Lekker licht toch?
Volgens mij oordeel jij ook niet zo uitgebreid en genadeloos over anderen, dus waarom wel over jezelf?
maandag 2 maart 2026 om 15:05
Vraag je af wat er klopt aan wat je denkt en wat niet. Dat je werk zozo is in jouw beleving heeft met je partnerwissel niks van doen toch? Verder:
Als je echt straalgelukkig was met partner nr 1 dan was partner nr 2 niet zo'n bedreiging geweest voor die relatie. Je hebt 2 relaties gehad nu en kunt van beide leren. Ooit komt er een nr 3, maar liever sta je even op eigen benen. Dat heb je knap geregeld een eigen woning. Misschien maak je daar ook keuzes waar je niet blij mee bent maar die kun je vaak nog herstellen. Het is denk ik belangrijk om je lat wat lager te leggen. Wat is gelukkig zijn eigenlijk? Als je geslaagd bent in de optiek van anderen? Wanneer weet je dat? Het is volgens mij niet normaal om alleen maar tevreden te zijn elke dag en blij net jezelf en alle omstandigheden. Worstelen en twijfel horen bij het leven.
Als je behoefte voelt aan afleiding dat begrijp ik wel hoor. Zoek die dan niet in het kijken naar wie het 'beter' heeft want zo lijkt het toch alleen maar. Zoek die afleiding anders in de topics hier. Zat vrouwen in een doodenge situatie met een kerel die echt misselijk doet en geen huis en geen baan en wel kinderen. Help die mee een hart onder de riem steken. Waarschijnlijk helpt het jou ook een beetje relativeren.
Als je echt straalgelukkig was met partner nr 1 dan was partner nr 2 niet zo'n bedreiging geweest voor die relatie. Je hebt 2 relaties gehad nu en kunt van beide leren. Ooit komt er een nr 3, maar liever sta je even op eigen benen. Dat heb je knap geregeld een eigen woning. Misschien maak je daar ook keuzes waar je niet blij mee bent maar die kun je vaak nog herstellen. Het is denk ik belangrijk om je lat wat lager te leggen. Wat is gelukkig zijn eigenlijk? Als je geslaagd bent in de optiek van anderen? Wanneer weet je dat? Het is volgens mij niet normaal om alleen maar tevreden te zijn elke dag en blij net jezelf en alle omstandigheden. Worstelen en twijfel horen bij het leven.
Als je behoefte voelt aan afleiding dat begrijp ik wel hoor. Zoek die dan niet in het kijken naar wie het 'beter' heeft want zo lijkt het toch alleen maar. Zoek die afleiding anders in de topics hier. Zat vrouwen in een doodenge situatie met een kerel die echt misselijk doet en geen huis en geen baan en wel kinderen. Help die mee een hart onder de riem steken. Waarschijnlijk helpt het jou ook een beetje relativeren.
Lorem Ipsum
maandag 2 maart 2026 om 15:09
Ja, gelukkig helpen mijn vrienden graag. Dat is fijn en lief. Maar er blijft genoeg over om nog zelf te moeten doen, ik kan niet alles aan hun overlaten.Yejii schreef: ↑02-03-2026 14:56Ah wat rot!
Al bestel je eerst maar zo'n dik matras bij Ikea, die kan wel even op de grond liggen.
Je klinkt uitgeput.
Als je in ieder geval eerst maar die plek voor jezelf hebt, weg bij je huidige partner.
Dat kan best de lucht al flink klaren voor je.
Heb je nog contact met je vorige partner?
Het contact met mijn ex is oké. Ik heb hem meerdere keren gevraagd of ik voor de time being weer in ons huis kan wonen, maar dit zag hij helaas niet zitten. We hebben geen ruzie gelukkig.
maandag 2 maart 2026 om 15:12
maandag 2 maart 2026 om 15:22
Oh dat is wel heel verhelderend hoor... wat lastig zeg. Bijna onmogelijk om dan 'stabiel' te zijn. Je mag echt wat liever zijn voor jezelf, het valt helemaal niet mee hoor als dat in de war raakt... gebruik je trouwens niet liever een condoom? Ik vond het koperspiraal zelf helemaal niks en achteraf bezien denk ik dat we helemaal niet genoeg weten over hoe koper in je lijf je hormoonhuishouding beïnvloed, ookal geeft het geen hormonen af. Wel super goed dat je anticonceptie gebruikt in deze situatie, heel verstandig van je. Laat je nieuwe huis aan je groeien, het hoeft niet meteen af te zijn en insta waardig. Kleine stapjes maken.
Lorem Ipsum
maandag 2 maart 2026 om 16:34
Slik je Cabergoline? Daar werd ik écht heel somber van. Is echt iets om met je endocrinoloog te bespreken.
Tjezus, wat vals
maandag 2 maart 2026 om 16:51
Helaas valt er uit je openingspost niet zoveel te halen waarop duidelijk advies kan worden gegeven. Bijv. hoe oud zijn jullie, hoe lang duurde je (vorige) relatie, zijn er kinderen bij betrokken etc.
Zoals ik het nu lees hoop ik dat je nog vrij jong bent en er geen kinderen in het spel zijn, maar dat het gras groener leek te zijn aan de andere kant……..goede leerschool dus!
Zoals ik het nu lees hoop ik dat je nog vrij jong bent en er geen kinderen in het spel zijn, maar dat het gras groener leek te zijn aan de andere kant……..goede leerschool dus!
Live Life to the fullest
maandag 2 maart 2026 om 19:07
Er zijn gelukkig geen kinderen bij betrokken! Ik ben in de 30 en de relatie duurde meer dan 5 jaar…GeweldigWeer schreef: ↑02-03-2026 16:51Helaas valt er uit je openingspost niet zoveel te halen waarop duidelijk advies kan worden gegeven. Bijv. hoe oud zijn jullie, hoe lang duurde je (vorige) relatie, zijn er kinderen bij betrokken etc.
Zoals ik het nu lees hoop ik dat je nog vrij jong bent en er geen kinderen in het spel zijn, maar dat het gras groener leek te zijn aan de andere kant……..goede leerschool dus!
maandag 2 maart 2026 om 19:21
Iedereen maakt fouten in zijn leven. Dat is helemaal niet raar. Nu ga je gewoon alles wat verkeerd gegaan is moeten oplossen en het enige wat ik lees is dat je goed bezig bent! Je zoekt hulp, hebt een eigen stek gevonden… Echt goed bezig!
Waarschijnlijk ga je na je verhuis rust vinden. Prent jezelf in dat je nu nog even moet doorbijten, volhouden en je verhuis en nieuw begin is met een schone lei. Sterkte!
Waarschijnlijk ga je na je verhuis rust vinden. Prent jezelf in dat je nu nog even moet doorbijten, volhouden en je verhuis en nieuw begin is met een schone lei. Sterkte!
maandag 2 maart 2026 om 19:55
Oh vrouw, het klinkt alsof je behoorlijk in de put zit op het moment. Wat naar voor je dat je je zo voelt!
Het extreme schuld-en schaamtegevoel hoort nu ook bij je staat van zijn, realistisch denken is even niet mogelijk. Het klinkt ook alsof je het goed doet, door bezig te blijven, af te spreken, minder te werken en te benoemen hoe je je voelt. Ook al voelt het nu niet fijn, het goede gevoel komt echt wel weer. En misschien moet je ook overwegen om iets met medicatie te vragen (anti-depresssiva, hormonaal, wijziging van je huidige medicatie)
Het extreme schuld-en schaamtegevoel hoort nu ook bij je staat van zijn, realistisch denken is even niet mogelijk. Het klinkt ook alsof je het goed doet, door bezig te blijven, af te spreken, minder te werken en te benoemen hoe je je voelt. Ook al voelt het nu niet fijn, het goede gevoel komt echt wel weer. En misschien moet je ook overwegen om iets met medicatie te vragen (anti-depresssiva, hormonaal, wijziging van je huidige medicatie)
dinsdag 3 maart 2026 om 04:47
Waar ik even aan dacht is Haptonomie. Haptonomie helpt om wat dichter bij jezelf te komen. Naar je basis toe.
De ervaring rondom je relatie heeft veel turmoil gegeven en ik denk dat het wat meer rust kan gaan geven als je weer meer kontakt met je basis kan maken. Klinkt een beetje woo woo maar het is wel waar het om draait uiteindelijk.
Ik kan me voorstellen dat de oefeningen die je van de psycholoog doet niet zoveel doen nu want je hoofd maakt overuren. Is overaktief.
Het hoofd moet nu niet het uitganspunt zijn van de therapie.
De ervaring rondom je relatie heeft veel turmoil gegeven en ik denk dat het wat meer rust kan gaan geven als je weer meer kontakt met je basis kan maken. Klinkt een beetje woo woo maar het is wel waar het om draait uiteindelijk.
Ik kan me voorstellen dat de oefeningen die je van de psycholoog doet niet zoveel doen nu want je hoofd maakt overuren. Is overaktief.
Het hoofd moet nu niet het uitganspunt zijn van de therapie.
dinsdag 3 maart 2026 om 09:34
Een vriendin van me zei dit ook al, en het klinkt eigenlijk heel logisch. Zij had ook ervaring met een fijne haptonoom dus wellicht dat ik die eens opbel.Verbinder schreef: ↑03-03-2026 04:47Waar ik even aan dacht is Haptonomie. Haptonomie helpt om wat dichter bij jezelf te komen. Naar je basis toe.
De ervaring rondom je relatie heeft veel turmoil gegeven en ik denk dat het wat meer rust kan gaan geven als je weer meer kontakt met je basis kan maken. Klinkt een beetje woo woo maar het is wel waar het om draait uiteindelijk.
Ik kan me voorstellen dat de oefeningen die je van de psycholoog doet niet zoveel doen nu want je hoofd maakt overuren. Is overaktief.
Het hoofd moet nu niet het uitganspunt zijn van de therapie.
dinsdag 3 maart 2026 om 10:51
Een vriendin van me zei dit ook al, en het klinkt eigenlijk heel logisch. Zij had ook ervaring met een fijne haptonoom dus wellicht dat ik die eens opbel.Verbinder schreef: ↑03-03-2026 04:47Waar ik even aan dacht is Haptonomie. Haptonomie helpt om wat dichter bij jezelf te komen. Naar je basis toe.
De ervaring rondom je relatie heeft veel turmoil gegeven en ik denk dat het wat meer rust kan gaan geven als je weer meer kontakt met je basis kan maken. Klinkt een beetje woo woo maar het is wel waar het om draait uiteindelijk.
Ik kan me voorstellen dat de oefeningen die je van de psycholoog doet niet zoveel doen nu want je hoofd maakt overuren. Is overaktief.
Het hoofd moet nu niet het uitganspunt zijn van de therapie.
dinsdag 3 maart 2026 om 11:19
Fijn dat je vriendin dit ook benoemde.Lobidabasi14 schreef: ↑03-03-2026 10:51Een vriendin van me zei dit ook al, en het klinkt eigenlijk heel logisch. Zij had ook ervaring met een fijne haptonoom dus wellicht dat ik die eens opbel.
Ja, zeker doen!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
