Psyche
alle pijlers
Ik weet het even niet meer
dinsdag 7 augustus 2012 om 14:29
Ik heb heel lang getwijfeld of ik een topic zou openen. Maar ik doe het toch maar omdat ik het kwijt wil.
Ik ben al een hele lange tijd ongelukkig. En de laatste tijd gaat het steeds slechter. Ik weet het gewoon even niet meer. Ook heb ik net mijn relatie uit, wat ook niet echt meewerkt. Als ik nadenk over de toekomst denk ik: Is dit het nou? Ik wil me gewoon heel graag gelukkig voelen. Ik ben wel eens naar een psycholoog geweest maar dit hielp niet voor mij. Op een één of andere manier kan ik me verhaal daar niet aan kwijt. Ik zou zo graag mijn hart bij iemand luchten, iemand die ik ken en vertrouw. Maar ik durf dit niet omdat ik bang ben diegene dan kwijt te raken. Dit is namelijk in het verleden eerder gebeurd. Ik weet dat ik gewoon dingen moet doen, maar ik heb gewoon nergens zin in.
Ik hou dit niet meer langer vol ben ik bang. Soms zou ik gewoon willen vluchten, weg van alles. Ook al weet ik dat dat niet de oplossing is.
Zo nu ben ik even mijn verhaal kwijt.
Ik ben al een hele lange tijd ongelukkig. En de laatste tijd gaat het steeds slechter. Ik weet het gewoon even niet meer. Ook heb ik net mijn relatie uit, wat ook niet echt meewerkt. Als ik nadenk over de toekomst denk ik: Is dit het nou? Ik wil me gewoon heel graag gelukkig voelen. Ik ben wel eens naar een psycholoog geweest maar dit hielp niet voor mij. Op een één of andere manier kan ik me verhaal daar niet aan kwijt. Ik zou zo graag mijn hart bij iemand luchten, iemand die ik ken en vertrouw. Maar ik durf dit niet omdat ik bang ben diegene dan kwijt te raken. Dit is namelijk in het verleden eerder gebeurd. Ik weet dat ik gewoon dingen moet doen, maar ik heb gewoon nergens zin in.
Ik hou dit niet meer langer vol ben ik bang. Soms zou ik gewoon willen vluchten, weg van alles. Ook al weet ik dat dat niet de oplossing is.
Zo nu ben ik even mijn verhaal kwijt.
dinsdag 7 augustus 2012 om 14:32
dinsdag 7 augustus 2012 om 15:16
Beste Jata23,
Ik sluit me aan bij Nammma en Banba: de ene psycholoog is de andere niet (ben er zelf ook één). Een klik voelen met je behandelaar is heel belangrijk, eigenlijk al een groot deel van het succes van de behandeling. Wat betreft, zou je het nog een keer een kans kunnen geven. Aan de andere kant is er natuurlijk ook veel voor te zeggen om eerst te proberen om je verhaal te vertellen aan iemand die je goed kent en vertrouwt. Ook dat kan mislopen (dat heb je al eens meegemaakt). Ik denk dat ook hier voor geldt dat je het daardoor niet op moet geven. Er alleen mee blijven rondlopen heeft, als ik je verhaal zo lees, ook een heel hoge prijs.
Welke persoon vertrouw je het meest? Spreek die dan aan. En misschien kan je beginnen met een stukje van je verhaal en kijken hoe jij je daarbij voelt en hoe de ander erop reageert.
Sterkte!
Ik sluit me aan bij Nammma en Banba: de ene psycholoog is de andere niet (ben er zelf ook één). Een klik voelen met je behandelaar is heel belangrijk, eigenlijk al een groot deel van het succes van de behandeling. Wat betreft, zou je het nog een keer een kans kunnen geven. Aan de andere kant is er natuurlijk ook veel voor te zeggen om eerst te proberen om je verhaal te vertellen aan iemand die je goed kent en vertrouwt. Ook dat kan mislopen (dat heb je al eens meegemaakt). Ik denk dat ook hier voor geldt dat je het daardoor niet op moet geven. Er alleen mee blijven rondlopen heeft, als ik je verhaal zo lees, ook een heel hoge prijs.
Welke persoon vertrouw je het meest? Spreek die dan aan. En misschien kan je beginnen met een stukje van je verhaal en kijken hoe jij je daarbij voelt en hoe de ander erop reageert.
Sterkte!
dinsdag 7 augustus 2012 om 15:23
Ik begrijp je gevoel. Een andere therapeut zou het overwegen waard kunnen zijn.
Daarnaast 'moet' je echt proberen om dingen om te gooien: je leven, je gedachten.
Investeer tijd in jezelf en probeer er achter te komen wat jou echt gelukkig zou kunnen maken.
Schrap de mensen die je pijn doen of uitsluitend energie kosten.
Neem kleine stapjes: kook lekker voor jezelf, ga wat meer bewegen.
Probeer van kleine dingen te genieten en besluit zo positief mogelijk te denken, hoe moeilijk ook.
Het is een lange, eenzame weg maar er is geen andere uitweg in het leven helaas...
Sterkte!
Daarnaast 'moet' je echt proberen om dingen om te gooien: je leven, je gedachten.
Investeer tijd in jezelf en probeer er achter te komen wat jou echt gelukkig zou kunnen maken.
Schrap de mensen die je pijn doen of uitsluitend energie kosten.
Neem kleine stapjes: kook lekker voor jezelf, ga wat meer bewegen.
Probeer van kleine dingen te genieten en besluit zo positief mogelijk te denken, hoe moeilijk ook.
Het is een lange, eenzame weg maar er is geen andere uitweg in het leven helaas...
Sterkte!
What doesn\'t kill you, makes you stronger...
dinsdag 7 augustus 2012 om 23:12
Dank voor jullie berichten. Zit er ook al een tijdje over na te denken om weer naar een psycholoog te gaan. Ik heb dus nu geen psycholoog. Het is alweer een aardig tijdje geleden dat ik naar een psycholoog ben geweest. Maar het blijft een moeilijke stap om te zetten. Ik heb altijd zoiets van: Er zijn mensen die het veel slechter hebben dan ik. Ik ben bang dat mensen denken dat ik zeur. Vooral omdat mijn gevoel zo moeilijk is om uit te leggen.
woensdag 8 augustus 2012 om 11:52
Hoi Jata,
Als je een keer je hart lucht en met iemand praat over je problemen om ze op een rijtje te krijgen, dan lijkt mij dat geen gezeur, maar juist een nuttige stap om jezelf verder te helpen. (zeuren is het pas als iemand steeds op een zelf-medelijdende manier hetzelfde blijft herhalen en er verder niets mee doet).
Als iemand jou graag mag, zal diegene het naar mijn idee niet erg vinden als je iets deelt wat je dwars zit. (het kan de band zelfs versterken, als je zoiets persoonlijks bespreekt).
Als je iemand kwijtraakt door zoiets, was het vast geen echte vriend(in).
Ik kan me trouwens goed voorstellen dat je je na een relatiebreuk even extra rot voelt. Dat lijkt me normaal. Opeens is iets wat belangrijk was in je leven, weg...
Dat heeft tijd nodig.
Probeer na een tijdje wel weer dingen te zoeken die voor jou het leven leuk maken.
De gedachte: "Ik kan mezelf wel zielig gaan vinden, maar dat heeft geen nut. Ik kan er beter wat van proberen te maken", kan dan wel helpen, is mijn ervaring.
Veel sterkte in elk geval!
En probeer eraan te denken dat er genoeg dingen zijn die het leven de moeite waard maken.
<--- zoals deze bloemetjes, die zomaar ergens in de berm groeien.
De zon die tussen de wolken doorschijnt:
Mensen in je omgeving, om wie je geeft...
etc... (vul zelf maar aan...)
Als je een keer je hart lucht en met iemand praat over je problemen om ze op een rijtje te krijgen, dan lijkt mij dat geen gezeur, maar juist een nuttige stap om jezelf verder te helpen. (zeuren is het pas als iemand steeds op een zelf-medelijdende manier hetzelfde blijft herhalen en er verder niets mee doet).
Als iemand jou graag mag, zal diegene het naar mijn idee niet erg vinden als je iets deelt wat je dwars zit. (het kan de band zelfs versterken, als je zoiets persoonlijks bespreekt).
Als je iemand kwijtraakt door zoiets, was het vast geen echte vriend(in).
Ik kan me trouwens goed voorstellen dat je je na een relatiebreuk even extra rot voelt. Dat lijkt me normaal. Opeens is iets wat belangrijk was in je leven, weg...
Dat heeft tijd nodig.
Probeer na een tijdje wel weer dingen te zoeken die voor jou het leven leuk maken.
De gedachte: "Ik kan mezelf wel zielig gaan vinden, maar dat heeft geen nut. Ik kan er beter wat van proberen te maken", kan dan wel helpen, is mijn ervaring.
Veel sterkte in elk geval!
En probeer eraan te denken dat er genoeg dingen zijn die het leven de moeite waard maken.
<--- zoals deze bloemetjes, die zomaar ergens in de berm groeien.
De zon die tussen de wolken doorschijnt:
Mensen in je omgeving, om wie je geeft...
etc... (vul zelf maar aan...)