Psyche
alle pijlers
Mijn dader is overleden ( misbruik)
maandag 30 september 2013 om 22:59
Ik kreeg het vandaag te horen.
En eigenlijk weet ik niet zo goed hoe ik mij voel. Nou ja, onrustig er komt van alles boven.
Opgelucht dat ik hem nooit meer tegen hoef te komen? Ik dacht dat ik dat zou zijn maar eigenlijk voel ik mij meer verdooft. Al heb ik ook momenten dat ik moet huilen, geen idee waarom eigenlijk.
Hij heeft zoveel verkloot aan mij en daar heb ik op de dag van vandaag nog last van.
Er zijn momenten geweest dat ik zo razend ben geweest, intens machteloos en verdrietig daardoor dat ik hem dood wenste ( en tegelijk schaamde voor die heftige gedachte)
En nu het zo is, voel ik helemaal niet wat ik dacht dat ik zou voelen.
Zo onwerkelijk.
Ik heb niet echt een vraag, wil het misschien alleen maar ergens kwijt want vrijwel niemand weet het in mijn omgeving.
Loop een beetje met mijn ziel onder mijn arm.
En eigenlijk weet ik niet zo goed hoe ik mij voel. Nou ja, onrustig er komt van alles boven.
Opgelucht dat ik hem nooit meer tegen hoef te komen? Ik dacht dat ik dat zou zijn maar eigenlijk voel ik mij meer verdooft. Al heb ik ook momenten dat ik moet huilen, geen idee waarom eigenlijk.
Hij heeft zoveel verkloot aan mij en daar heb ik op de dag van vandaag nog last van.
Er zijn momenten geweest dat ik zo razend ben geweest, intens machteloos en verdrietig daardoor dat ik hem dood wenste ( en tegelijk schaamde voor die heftige gedachte)
En nu het zo is, voel ik helemaal niet wat ik dacht dat ik zou voelen.
Zo onwerkelijk.
Ik heb niet echt een vraag, wil het misschien alleen maar ergens kwijt want vrijwel niemand weet het in mijn omgeving.
Loop een beetje met mijn ziel onder mijn arm.
dinsdag 1 oktober 2013 om 12:40
quote:sateofmayo schreef op 01 oktober 2013 @ 09:07:
dikke
Heel verdrietig dat je zo'n verleden met je mee draagt. Afschuwelijk!
Wat ben je als kind toch afhankelijk van het hebben van een goede veilige familie.....
Heb je niemand in je familie waar je er over kan praten of is het echt een groot geheim?
Mag ik vragen waarom, is het schaamte of ontkenning van de familie of ...?
In mijn familie bewaar ik het geheim. Ik wil mijn ouders geen verdriet doen. Klinkt raar misschien maar met name mijn moeder heeft genoeg meegemaakt. Het is een keer klaar en ik denk niet dat ze het aan kan. Daarnaast krijg ik van mijn ouders wel enorm veel steun, al weten ze niet de kern van mijn probleem. Ik neem ze niets kwalijk ( meer) Ze zagen het gewoon niet.
Er zijn een paar mensen waar ik het in de loop van de afgelopen paar jaar het mee heb gedeeld. Maar echt praten erover blijft moeilijk.Soms lukt dat, soms niet.
dikke
Heel verdrietig dat je zo'n verleden met je mee draagt. Afschuwelijk!
Wat ben je als kind toch afhankelijk van het hebben van een goede veilige familie.....
Heb je niemand in je familie waar je er over kan praten of is het echt een groot geheim?
Mag ik vragen waarom, is het schaamte of ontkenning van de familie of ...?
In mijn familie bewaar ik het geheim. Ik wil mijn ouders geen verdriet doen. Klinkt raar misschien maar met name mijn moeder heeft genoeg meegemaakt. Het is een keer klaar en ik denk niet dat ze het aan kan. Daarnaast krijg ik van mijn ouders wel enorm veel steun, al weten ze niet de kern van mijn probleem. Ik neem ze niets kwalijk ( meer) Ze zagen het gewoon niet.
Er zijn een paar mensen waar ik het in de loop van de afgelopen paar jaar het mee heb gedeeld. Maar echt praten erover blijft moeilijk.Soms lukt dat, soms niet.
dinsdag 1 oktober 2013 om 12:42
quote:Sunemom schreef op 01 oktober 2013 @ 10:56:
Hoe voel je je nu? Heb je een beetje kunnen slapen?
Ik denk dat 'we' allemaal verwachten een feestje te vieren als de(/een) dader overlijdt, maar zo werkt het meestal niet. Het is misschien ook wel het besef dat het uiteindelijk weinig uitmaakt. Ja natuurlijk kun je hem niet meer tegenkomen en hij kan het ook nooit meer bij een ander doen, dat deel van je angst kun je loslaten. Tegelijk zit de angst en het verdriet, de pijn en de gevolgen van het misbruik hem in zoveel dingen en dat veranderd niet (ineens). Het is 'gewoon' het volgende om vrede mee te meten krijgen, zeker als je nooit gerechtigheid hebt gehad, dan is het weer een deur die door de dader wordt dichtgesmeten.
Heb niet echt geslapen, roept toch een hoop op.
Dat is het ook, de pijn en de problemen zitten in je, die gaan niet weg als de dader weg valt.
En wat EV zegt, je blijft toch met de brokstukken achter. Hij is er nu echt mee weg gekomen.. en ik niet
Hoe voel je je nu? Heb je een beetje kunnen slapen?
Ik denk dat 'we' allemaal verwachten een feestje te vieren als de(/een) dader overlijdt, maar zo werkt het meestal niet. Het is misschien ook wel het besef dat het uiteindelijk weinig uitmaakt. Ja natuurlijk kun je hem niet meer tegenkomen en hij kan het ook nooit meer bij een ander doen, dat deel van je angst kun je loslaten. Tegelijk zit de angst en het verdriet, de pijn en de gevolgen van het misbruik hem in zoveel dingen en dat veranderd niet (ineens). Het is 'gewoon' het volgende om vrede mee te meten krijgen, zeker als je nooit gerechtigheid hebt gehad, dan is het weer een deur die door de dader wordt dichtgesmeten.
Heb niet echt geslapen, roept toch een hoop op.
Dat is het ook, de pijn en de problemen zitten in je, die gaan niet weg als de dader weg valt.
En wat EV zegt, je blijft toch met de brokstukken achter. Hij is er nu echt mee weg gekomen.. en ik niet
dinsdag 1 oktober 2013 om 13:26
Moet moeilijk zijn om dat nu echt te realiseren dat alle pijn en ellende blijven en dat hij er mee weg is gekomen. Ik denk dat dit wel de grootste klap is. Moeilijk meid, heel zwaar. Zoveel kapot gemaakt en dan er zo makkelijk mee wegkomen eigenlijk.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 1 oktober 2013 om 16:46
Ik lees je nu pas Consu..
Sterkte in deze achtbaan.
Hoop dat er ruimte is in de therapie om je toch nog even individueel te zien of dat je iemand kunt vinden die je wil helpen.
Begrijp maar al te goed dat groepen niet je ding kunnen zijn.
Hoop dat je ondertussen de putdeksel weer wat kunt aandrukken.
Ik zal hier ook een lichtje ontsteken voor je..
Sterkte in deze achtbaan.
Hoop dat er ruimte is in de therapie om je toch nog even individueel te zien of dat je iemand kunt vinden die je wil helpen.
Begrijp maar al te goed dat groepen niet je ding kunnen zijn.
Hoop dat je ondertussen de putdeksel weer wat kunt aandrukken.
Ik zal hier ook een lichtje ontsteken voor je..
woensdag 2 oktober 2013 om 15:03
Ach lieverd....
Alles wat hierboven staat klinkt heel aannemelijk.
Wat zal dit verwarrend zijn! Intens pijnlijke herinneringen, een trauma dat je al jaren met je meesleept en je gevormd heeft......maar als ik je lees leefde je ook een grote verwachting, nl dat zijn dood iets zou veranderen, misschien iets zou "klaren" en dat doet het niet.
Ik heb dít gelukkig nooit gemaakt, maar ik heb psychische/emotionele trauma's en ik kom er steeds vaker achter dat allerhande activiteiten die ik onderneem om die trauma's te verwerken niet het gewenste effect hebben. Het vervelende gevoel blijft; het is een intens eenzaam gevoel, dat ik steeds beter leer dragen zonder dat ik de andere personen die mij kapot hebben gemaakt daarvoor "nodig" heb.
Eerst wilde ik ook dat hen van alles overkwam, dat ze spijt zouden hebben en berouw zouden tonen...maar uiteindelijk kom ik telkens uit op pijn en eenzaamheid bij mijzelf en dat zal misschien nog wel heel lang zo blijven.
In jouw geval denk ik ook dat het misschien heel moeilijk is dat je er nu alleen mee verder moet leven. Eerst had je iemand tot wie je terécht je woede, verdriet e.d. kon richten. Nu ligt het allemaal bij jezelf en dat is even heel eenzaam. Maar heel goed dat je je hart lucht dus
Alles wat hierboven staat klinkt heel aannemelijk.
Wat zal dit verwarrend zijn! Intens pijnlijke herinneringen, een trauma dat je al jaren met je meesleept en je gevormd heeft......maar als ik je lees leefde je ook een grote verwachting, nl dat zijn dood iets zou veranderen, misschien iets zou "klaren" en dat doet het niet.
Ik heb dít gelukkig nooit gemaakt, maar ik heb psychische/emotionele trauma's en ik kom er steeds vaker achter dat allerhande activiteiten die ik onderneem om die trauma's te verwerken niet het gewenste effect hebben. Het vervelende gevoel blijft; het is een intens eenzaam gevoel, dat ik steeds beter leer dragen zonder dat ik de andere personen die mij kapot hebben gemaakt daarvoor "nodig" heb.
Eerst wilde ik ook dat hen van alles overkwam, dat ze spijt zouden hebben en berouw zouden tonen...maar uiteindelijk kom ik telkens uit op pijn en eenzaamheid bij mijzelf en dat zal misschien nog wel heel lang zo blijven.
In jouw geval denk ik ook dat het misschien heel moeilijk is dat je er nu alleen mee verder moet leven. Eerst had je iemand tot wie je terécht je woede, verdriet e.d. kon richten. Nu ligt het allemaal bij jezelf en dat is even heel eenzaam. Maar heel goed dat je je hart lucht dus
Express yourself. Dont repress yourself
woensdag 2 oktober 2013 om 15:09
Sinds 3 jaar weet ik dat mijn verkrachter van jaaaaaren geleden is overleden aan blaaskanker. Ik hoop dat hij veel pijn heeft gehad. Pas toen ik het ruim een jaar wist merkte ik dat ik het toch echt wel fijn vind dat hij er niet meer is. Hij blijkt na mijn verkrachting niet zo heel lang meer geleefd te hebben en dat geeft een niet in woorden te vatten gevoel van troost en gerechtigheid.
Sterkte
Sterkte
Accidentally in love
donderdag 10 oktober 2013 om 15:51
In een ander topic heb ik dinsdag geschreven dat ik ook gehoord heb dat hij dood is. Het is even een achtbaan aan emoties ja. Vreselijk, het komt gewoon helemaal terug en dat wil je niet. Heb ook gehuild, maar niet om hem, om het feit dat het me nog zo ongelofelijk veel deed eigenlijk.
Mijn vader heeft het ook nooit geweten. Mijn moeder wilde ik het eerst ook besparen maar die kwam er via mijn oma achter, die ik het wel verteld had. Daar moest ik het aan kwijt, zij was zoveel voor mij en ik voor haar, we deelden alles....
Mijn vader had hem toen lang geleden al naar zijn einde geholpen waarschijnlijk....hoe gelovig hij ook is, ik hoor hem steeds zeggen, komen ze aan mijn kinderen dan zijn ze nog niet jarig...en dat nog steeds na zoveel jaar .
Ik hoop dat het goed met je gaat consuelabananahammok!
Mijn vader heeft het ook nooit geweten. Mijn moeder wilde ik het eerst ook besparen maar die kwam er via mijn oma achter, die ik het wel verteld had. Daar moest ik het aan kwijt, zij was zoveel voor mij en ik voor haar, we deelden alles....
Mijn vader had hem toen lang geleden al naar zijn einde geholpen waarschijnlijk....hoe gelovig hij ook is, ik hoor hem steeds zeggen, komen ze aan mijn kinderen dan zijn ze nog niet jarig...en dat nog steeds na zoveel jaar .
Ik hoop dat het goed met je gaat consuelabananahammok!
