Psyche
alle pijlers
Mijn huid.
woensdag 13 juli 2011 om 17:05
Hallo iedereen,
Ik zal me even voorstellen mijn naam is Aimee en ik ben 19 jaar.
Allereerst vind ik dit een super leuk forum waar altijd de leukste tips en weetjes kunt vinden.
Maar ik heb besloten om zelf een nieuw onderwerp te openen omdat ik heel graag zou willen weten hoe anderen over dit onderwerp denken.
Want ik ben op dit moment wanhopig en ik zou het super fijn vinden als iemand mij van goed advies zou kunnen dienen. Of dat er meer mensen zijn die weten hoe ik me voel, ik zou willen weten of het normaal is hoe ik met mijn huid bezig ben, en hoe ontzeker ik er over ben.
Ik zal allereerst mezelf omschrijven hoe ik mezelf laat zien aan de buiten wereld.
Ik sta vrolijk in het leven naar de buiten wereld toe, ik heb veel vriendinnen en en ik heb een vlotte babbel ook ben ik gezegend met een goed uiterlijk zoals anderen dit zeggen.
Tijdens het stappen maar ook bij andere gelegenheden krijg ik vaak complimenten over mijn uiterlijke voorkomen.
Ook wat de aandacht van mannen betreft heb ik niets te klagen.
Ik geef toe dat ik wel eens gevleid ben door de aandacht die ik krijg. Maar soms vind ik het ook wel vervelend, omdat ik me het liefst wil concentreren op mijn vriendinnen.
Ik ben iemand die precies weet wat de kunst van het flirten is, en ik krijg veel dingen voor elkaar door de combinatie dat ik goed kan praten, en goed kan verleiden.
Dit is iets een talent die ik volgens mijn familie al van jongs af aan beschik.
Ook doe ik modellenwerk en ik ben op de goede weg. En ik vind het super leuk om te doen, maar het is een harde wereld wat ik laatst ook ontdekt heb toen ik naar een casting toe ging. De vrouw van het castingbedrijf zei je hebt wel een beetje een slechte huid.
Terwijl ik met mijn gezonde verstand ook wel weet, dat je in de modellenwereld met vier puistjes al een slechte huid hebt.
Dit brengt mij dan ook meteen bij het hoofdonderwerp waar het er in deze topic om gaat.
Het lijkt namelijk of ik alles mee heb, en zelfverzekerd ben en in zekere zin klopt dit ook, ik ben over alles zelfverzekerd wat mijn uiterlijk betreft, maar ik ben erg ontzeker over mijn huid.
Dit is iets wat weinig mensen van mij weten, alleen mijn moeder en beste vriendinnen weten dit.
Ik zal het proberen om kort te omschrijven, maar ik kan er wel een paar A-viertjes over vol typen.
Toen ik in de pubertijd zat was ik erg zelfverzekerd wat mijn uiterlijk betrof, Ik merkte dat veel leeftijdsgenoten erg ontzeker waren. En ik was alleen ontzeker wat mijn innerlijk betrof, maar wat mijn uiterlijk betrof kon ik niets bedenken.
Ik merkte dan ook dat mijn vriendinnen jaloers op me waren, en dit zeiden ze me dan ook, in de trant van ik zou er een moord voor doen, om er zo uit te zien als jij.
Ik leefde en was een vrolijke meid, en ja ik was een puber dus ik had zo nu en dan wel eens wat last van puistjes voor de ongesteldheid, maar dat hoorde er bij. Al vond ik altijd wel dat ik er onzekerder over was dan mijn vriendinnen, en ik had het in een mindere mate, alleen op de t-zone.
Op een dag ik was zestien en had ik scrubgel gebruikt, ik was weer eens eigenwijs geweest, en had niet geluisterd naar mijn moeder. Ik had over de puistjes heen gescrubt. Ik had toen twee puistjes op mijn wang. En deze waren kennelijk open geschuurd en toen is de ellende dus begonnen.
In deze moeilijk periode heb ik mijn echte vrienden leren kennen, en ik heb erg veel tegenslagen gehad. Ik merkte dat mensen me nu niet meer mooi vonden, en me anders gingen behandelen. Zo zelfverzekerd als ik van jongs of aan was, zo ontzeker was ik nu. Ik werd gepest, en niemand wilde meer met me omgaan. Dit komt ook door dat die vriendinnen gewoon geen echte vriendinnen waren, en ik werd natuurlijk uitgescholden vanwege mijn acne.
De woorden zitten nog steeds in mijn hoofd: Je vrienden verlaten je maar je puistjes blijven voor altijd bij je.
En in feite is dat ook gebeurd, ik heb gewoon een trauma opgelopen.
De dokter beschreef mijn acne dokter als middelmatig.
ik had het eigenlijk maar op een wang heel erg, en mijn voorhoofd. Dus het viel mee. Maar ik voelde me een monster.
Daarna heb ik er echt tegen gevochten zoals ik dat noem, om mijn oude huid terug te krijgen. Nu een paar jaar later, heb ik zoals mijn moeder het noemt weer een mooie gave huid. Ik heb er maar 1 littekentje van overgehouden, waar ik mee geboft heb.
Ik heb nu wat je noemt weer last van de gewone puistjes. Maar ik ben er echt door geobsedeerd.
Ik heb veel nieuwe vriendinnen gekregen, sommige ken ik nu alweer een paar jaar, en niemand weet van mijn verleden. Niemand.. En dit kan ik ook met niemand delen. Behalve mijn moeder en eventueel mijn beste vriendin
Mijn moeder zegt, er zit echt helemaal niets het zit echt in je hoofd.
en als je veertig bent zul je er spijt van hebben dat je altijd zo met je huid bezig bent geweest.
Want het is zonde want er zit helemaal niets. Behalve een paar puistjes die ik heb gekregen door dat ik weer eens te heftige producten heb gekocht.
Waar door ik nu ook weer niet goed in mijn vel zit.
Want ik heb mijn huid eigenlijk jaren behandeld alsof ik nog heftige acne had.
Zelfs bij de Douglas zeiden ze je hebt geen acne.
Soms zit ik wel een uur in de spiegel mijn huid te observeren met een vergroot spiegel en ik zit te kijken wat ik allemaal zie, puistjes en paar vlekjes. En soms ga ik hier door zelfs niet de deur uit.
Niemand weet dat ik er soms moeite mee heb om iemand alleen maar aan te kijken, en niemand weet dat ik al die jaren dwangmatig mijn huid heb zitten reinigen. Waar ik nu echt van af ben gestapt trouwens.
En niemand weet dat ik altijd wel 10 minuten te laat kom, door dat ik niet kan los komen van de spiegel.
Kort om niemand weet wie ik echt ben, en ik kan mezelf niet meer beoordelen, want ik mijn ogen heb ik een vreselijke huid. Maar in de ogen van een ander dus niet, zeggen de mensen die ik het verteld heb, en geloof me dat zijn er maar een paar.
Het zit in mijn hoofd, en ik wordt er echt gek van, dat mijn huid mijn leven belemmerd het lijkt wel anorexia maar dan met de huid.
Soms denk ik dat ik BDD heb, (ingebeelde lelijkheid) dit is vaak met een lichaamsdeel. Maar ik weet het niet, want als ik dat zou hebben, dan zou ik toch ook geen modellenwerk kunnen doen, en niet zo’n sociaal leven hebben.
Ik zal me even voorstellen mijn naam is Aimee en ik ben 19 jaar.
Allereerst vind ik dit een super leuk forum waar altijd de leukste tips en weetjes kunt vinden.
Maar ik heb besloten om zelf een nieuw onderwerp te openen omdat ik heel graag zou willen weten hoe anderen over dit onderwerp denken.
Want ik ben op dit moment wanhopig en ik zou het super fijn vinden als iemand mij van goed advies zou kunnen dienen. Of dat er meer mensen zijn die weten hoe ik me voel, ik zou willen weten of het normaal is hoe ik met mijn huid bezig ben, en hoe ontzeker ik er over ben.
Ik zal allereerst mezelf omschrijven hoe ik mezelf laat zien aan de buiten wereld.
Ik sta vrolijk in het leven naar de buiten wereld toe, ik heb veel vriendinnen en en ik heb een vlotte babbel ook ben ik gezegend met een goed uiterlijk zoals anderen dit zeggen.
Tijdens het stappen maar ook bij andere gelegenheden krijg ik vaak complimenten over mijn uiterlijke voorkomen.
Ook wat de aandacht van mannen betreft heb ik niets te klagen.
Ik geef toe dat ik wel eens gevleid ben door de aandacht die ik krijg. Maar soms vind ik het ook wel vervelend, omdat ik me het liefst wil concentreren op mijn vriendinnen.
Ik ben iemand die precies weet wat de kunst van het flirten is, en ik krijg veel dingen voor elkaar door de combinatie dat ik goed kan praten, en goed kan verleiden.
Dit is iets een talent die ik volgens mijn familie al van jongs af aan beschik.
Ook doe ik modellenwerk en ik ben op de goede weg. En ik vind het super leuk om te doen, maar het is een harde wereld wat ik laatst ook ontdekt heb toen ik naar een casting toe ging. De vrouw van het castingbedrijf zei je hebt wel een beetje een slechte huid.
Terwijl ik met mijn gezonde verstand ook wel weet, dat je in de modellenwereld met vier puistjes al een slechte huid hebt.
Dit brengt mij dan ook meteen bij het hoofdonderwerp waar het er in deze topic om gaat.
Het lijkt namelijk of ik alles mee heb, en zelfverzekerd ben en in zekere zin klopt dit ook, ik ben over alles zelfverzekerd wat mijn uiterlijk betreft, maar ik ben erg ontzeker over mijn huid.
Dit is iets wat weinig mensen van mij weten, alleen mijn moeder en beste vriendinnen weten dit.
Ik zal het proberen om kort te omschrijven, maar ik kan er wel een paar A-viertjes over vol typen.
Toen ik in de pubertijd zat was ik erg zelfverzekerd wat mijn uiterlijk betrof, Ik merkte dat veel leeftijdsgenoten erg ontzeker waren. En ik was alleen ontzeker wat mijn innerlijk betrof, maar wat mijn uiterlijk betrof kon ik niets bedenken.
Ik merkte dan ook dat mijn vriendinnen jaloers op me waren, en dit zeiden ze me dan ook, in de trant van ik zou er een moord voor doen, om er zo uit te zien als jij.
Ik leefde en was een vrolijke meid, en ja ik was een puber dus ik had zo nu en dan wel eens wat last van puistjes voor de ongesteldheid, maar dat hoorde er bij. Al vond ik altijd wel dat ik er onzekerder over was dan mijn vriendinnen, en ik had het in een mindere mate, alleen op de t-zone.
Op een dag ik was zestien en had ik scrubgel gebruikt, ik was weer eens eigenwijs geweest, en had niet geluisterd naar mijn moeder. Ik had over de puistjes heen gescrubt. Ik had toen twee puistjes op mijn wang. En deze waren kennelijk open geschuurd en toen is de ellende dus begonnen.
In deze moeilijk periode heb ik mijn echte vrienden leren kennen, en ik heb erg veel tegenslagen gehad. Ik merkte dat mensen me nu niet meer mooi vonden, en me anders gingen behandelen. Zo zelfverzekerd als ik van jongs of aan was, zo ontzeker was ik nu. Ik werd gepest, en niemand wilde meer met me omgaan. Dit komt ook door dat die vriendinnen gewoon geen echte vriendinnen waren, en ik werd natuurlijk uitgescholden vanwege mijn acne.
De woorden zitten nog steeds in mijn hoofd: Je vrienden verlaten je maar je puistjes blijven voor altijd bij je.
En in feite is dat ook gebeurd, ik heb gewoon een trauma opgelopen.
De dokter beschreef mijn acne dokter als middelmatig.
ik had het eigenlijk maar op een wang heel erg, en mijn voorhoofd. Dus het viel mee. Maar ik voelde me een monster.
Daarna heb ik er echt tegen gevochten zoals ik dat noem, om mijn oude huid terug te krijgen. Nu een paar jaar later, heb ik zoals mijn moeder het noemt weer een mooie gave huid. Ik heb er maar 1 littekentje van overgehouden, waar ik mee geboft heb.
Ik heb nu wat je noemt weer last van de gewone puistjes. Maar ik ben er echt door geobsedeerd.
Ik heb veel nieuwe vriendinnen gekregen, sommige ken ik nu alweer een paar jaar, en niemand weet van mijn verleden. Niemand.. En dit kan ik ook met niemand delen. Behalve mijn moeder en eventueel mijn beste vriendin
Mijn moeder zegt, er zit echt helemaal niets het zit echt in je hoofd.
en als je veertig bent zul je er spijt van hebben dat je altijd zo met je huid bezig bent geweest.
Want het is zonde want er zit helemaal niets. Behalve een paar puistjes die ik heb gekregen door dat ik weer eens te heftige producten heb gekocht.
Waar door ik nu ook weer niet goed in mijn vel zit.
Want ik heb mijn huid eigenlijk jaren behandeld alsof ik nog heftige acne had.
Zelfs bij de Douglas zeiden ze je hebt geen acne.
Soms zit ik wel een uur in de spiegel mijn huid te observeren met een vergroot spiegel en ik zit te kijken wat ik allemaal zie, puistjes en paar vlekjes. En soms ga ik hier door zelfs niet de deur uit.
Niemand weet dat ik er soms moeite mee heb om iemand alleen maar aan te kijken, en niemand weet dat ik al die jaren dwangmatig mijn huid heb zitten reinigen. Waar ik nu echt van af ben gestapt trouwens.
En niemand weet dat ik altijd wel 10 minuten te laat kom, door dat ik niet kan los komen van de spiegel.
Kort om niemand weet wie ik echt ben, en ik kan mezelf niet meer beoordelen, want ik mijn ogen heb ik een vreselijke huid. Maar in de ogen van een ander dus niet, zeggen de mensen die ik het verteld heb, en geloof me dat zijn er maar een paar.
Het zit in mijn hoofd, en ik wordt er echt gek van, dat mijn huid mijn leven belemmerd het lijkt wel anorexia maar dan met de huid.
Soms denk ik dat ik BDD heb, (ingebeelde lelijkheid) dit is vaak met een lichaamsdeel. Maar ik weet het niet, want als ik dat zou hebben, dan zou ik toch ook geen modellenwerk kunnen doen, en niet zo’n sociaal leven hebben.
woensdag 13 juli 2011 om 18:49
[quote]Ienimimi schreef op 13 juli 2011 @ 17:29:
Meiden..waarom zo onaardig?
Ik snap ook werkelijk niet waarom er meteen zo keihard gehakt moet worden.. .
Aimee, ik herken dat focussen op kleine uiterlijkheden wel. Dat had ik op jouw leeftijd ook heel erg. En dat is heel vervelend: steeds denken dat iedereen je ziet als een puisterig monster maakt je heel onzeker. Je kan dan bijna niet meer normaal met andere mensen omgaan of doen wat je wilt doen. Ik denk-net als de meesten hier- dat je erover moet praten met een psycholoog. Het is belangrijk dat je leert inzien dat het niet reeel is om met een vergrootglas naar jezelf te kijken en jezelf dan helemaal de put in te praten. Bovendien ben je veel meer dan je uiterlijk alleen. Je innerlijk en de dingen die je doet in je leven maken je tot een mooi mens en niet die huid zonder oneffenheidje. Dat is een cliché en natuurlijk kijken we allemaal naar uiterlijkheden, waardoor dat er wel degelijk toe doet. Maar er is veel, veel meer om je druk over te maken dan een pukkel. Dus laat je verwijzen naar een psycholoog en probeer anders naar jezelf te leren kijken.
Veel sterkte!
Meiden..waarom zo onaardig?
Ik snap ook werkelijk niet waarom er meteen zo keihard gehakt moet worden.. .
Aimee, ik herken dat focussen op kleine uiterlijkheden wel. Dat had ik op jouw leeftijd ook heel erg. En dat is heel vervelend: steeds denken dat iedereen je ziet als een puisterig monster maakt je heel onzeker. Je kan dan bijna niet meer normaal met andere mensen omgaan of doen wat je wilt doen. Ik denk-net als de meesten hier- dat je erover moet praten met een psycholoog. Het is belangrijk dat je leert inzien dat het niet reeel is om met een vergrootglas naar jezelf te kijken en jezelf dan helemaal de put in te praten. Bovendien ben je veel meer dan je uiterlijk alleen. Je innerlijk en de dingen die je doet in je leven maken je tot een mooi mens en niet die huid zonder oneffenheidje. Dat is een cliché en natuurlijk kijken we allemaal naar uiterlijkheden, waardoor dat er wel degelijk toe doet. Maar er is veel, veel meer om je druk over te maken dan een pukkel. Dus laat je verwijzen naar een psycholoog en probeer anders naar jezelf te leren kijken.
Veel sterkte!
woensdag 13 juli 2011 om 18:53
quote:Himmie schreef op 13 juli 2011 @ 18:49:
[quote]Ienimimi schreef op 13 juli 2011 @ 17:29:
Meiden..waarom zo onaardig?
Ik snap ook werkelijk niet waarom er meteen zo keihard gehakt moet worden.. .
Aimee, ik herken dat focussen op kleine uiterlijkheden wel. Dat had ik op jouw leeftijd ook heel erg. En dat is heel vervelend: steeds denken dat iedereen je ziet als een puisterig monster maakt je heel onzeker. Je kan dan bijna niet meer normaal met andere mensen omgaan of doen wat je wilt doen. Ik denk-net als de meesten hier- dat je erover moet praten met een psycholoog. Het is belangrijk dat je leert inzien dat het niet reeel is om met een vergrootglas naar jezelf te kijken en jezelf dan helemaal de put in te praten. Bovendien ben je veel meer dan je uiterlijk alleen. Je innerlijk en de dingen die je doet in je leven maken je tot een mooi mens en niet die huid zonder oneffenheidje. Dat is een cliché en natuurlijk kijken we allemaal naar uiterlijkheden, waardoor dat er wel degelijk toe doet. Maar er is veel, veel meer om je druk over te maken dan een pukkel. Dus laat je verwijzen naar een psycholoog en probeer anders naar jezelf te leren kijken.
Veel sterkte!
Dankjewel:)
Ja idd je hebt helemaal gelijk.
Ik moet leren om anders naar mijn huid te kijken. En te denken het is normaal.
En het klopt dat het innerlijk het aller belangrijkste is. Want dat is wie je echt bent, en je kan pas een mooi mens zijn denk ik als je, jezelf helemaal respecteerd, ook die paar puistjes.
[quote]Ienimimi schreef op 13 juli 2011 @ 17:29:
Meiden..waarom zo onaardig?
Ik snap ook werkelijk niet waarom er meteen zo keihard gehakt moet worden.. .
Aimee, ik herken dat focussen op kleine uiterlijkheden wel. Dat had ik op jouw leeftijd ook heel erg. En dat is heel vervelend: steeds denken dat iedereen je ziet als een puisterig monster maakt je heel onzeker. Je kan dan bijna niet meer normaal met andere mensen omgaan of doen wat je wilt doen. Ik denk-net als de meesten hier- dat je erover moet praten met een psycholoog. Het is belangrijk dat je leert inzien dat het niet reeel is om met een vergrootglas naar jezelf te kijken en jezelf dan helemaal de put in te praten. Bovendien ben je veel meer dan je uiterlijk alleen. Je innerlijk en de dingen die je doet in je leven maken je tot een mooi mens en niet die huid zonder oneffenheidje. Dat is een cliché en natuurlijk kijken we allemaal naar uiterlijkheden, waardoor dat er wel degelijk toe doet. Maar er is veel, veel meer om je druk over te maken dan een pukkel. Dus laat je verwijzen naar een psycholoog en probeer anders naar jezelf te leren kijken.
Veel sterkte!
Dankjewel:)
Ja idd je hebt helemaal gelijk.
Ik moet leren om anders naar mijn huid te kijken. En te denken het is normaal.
En het klopt dat het innerlijk het aller belangrijkste is. Want dat is wie je echt bent, en je kan pas een mooi mens zijn denk ik als je, jezelf helemaal respecteerd, ook die paar puistjes.
woensdag 13 juli 2011 om 18:59
Je kan pas goed laten zien wie je bent als je je niet meer zo laat leiden door die onzekerheidjes op het gebied van je uiterlijk. Maar het is absoluut ook wel iets wat een beetje bij je leeftijd hoort hoor. Ik ben soms heel blij dat ik boven de 30 ben. Dat wordt dat een stuk minder (hoor ik ook van mensen om me heen).
woensdag 13 juli 2011 om 19:01
quote:Danayla schreef op 13 juli 2011 @ 18:58:
Jezus, wat een lap test met oppervlakkig gedoe! Als je in je leven niets ernstigers meer overkomt dan wat puistjes mag je jezelf gelukkig prijzen!!!Ja, natuurlijk is dat waar! Maar voor iemand die ermee zit, zijn puistjes heel ellendig en onzeker makend kan ik je vertellen.
Jezus, wat een lap test met oppervlakkig gedoe! Als je in je leven niets ernstigers meer overkomt dan wat puistjes mag je jezelf gelukkig prijzen!!!Ja, natuurlijk is dat waar! Maar voor iemand die ermee zit, zijn puistjes heel ellendig en onzeker makend kan ik je vertellen.
woensdag 13 juli 2011 om 19:04
quote:Danayla schreef op 13 juli 2011 @ 18:58:
Jezus, wat een lap test met oppervlakkig gedoe! Als je in je leven niets ernstigers meer overkomt dan wat puistjes mag je jezelf gelukkig prijzen!!!Ja daar heb je zeker gelijk in, en geloof me ik denk precies zo. Maar het is ook moeilijk om te begrijpen voor anderen.
Jezus, wat een lap test met oppervlakkig gedoe! Als je in je leven niets ernstigers meer overkomt dan wat puistjes mag je jezelf gelukkig prijzen!!!Ja daar heb je zeker gelijk in, en geloof me ik denk precies zo. Maar het is ook moeilijk om te begrijpen voor anderen.
woensdag 13 juli 2011 om 19:11
Nou, volgens mij worden er hier topics volgeschreven over dingen waar mensen mee zitten die helemaal niet echt ernstig zijn. Mag iets geen probleem meer voor iemand zijn als het niet aan bepaalde ernstigheidscriteria voldoet? Dan kan het forum voor minstens de helft opgedoekt worden.
En soms is het helemaal niet erg dat iemand even flink met de neus op de feiten wordt gedrukt met een scherpe reactie. Maar dit meteen afdoen als oppervlakkige onzin, vind ik ook oppervlakkig.
En soms is het helemaal niet erg dat iemand even flink met de neus op de feiten wordt gedrukt met een scherpe reactie. Maar dit meteen afdoen als oppervlakkige onzin, vind ik ook oppervlakkig.
woensdag 13 juli 2011 om 19:16
quote:Pien252 schreef op 13 juli 2011 @ 19:09:
Psycholoog lijkt mij de enige echte oplossing.En stoppen met modellenwerk als je zo onzeker bent over jezelf dat je je niet over bepaalde opmerkingen heen kunt zetten.
ik zou er nooit mee stoppen omdat ik voor de rest wel heel tevreden ben met mijn uiterlijk.
En ik vind het erg leuk en heb er hard voor gewerkt.
Maar een psycholoog is wel de enige echte oplossing. Zo dat ik die ontzekerheid niet meer hoef te hebben, en dan ben ik vast heel gelukkig.
En ook zie ik wel in dat het maar een opmerking is, en dat het een harde wereld is.
Psycholoog lijkt mij de enige echte oplossing.En stoppen met modellenwerk als je zo onzeker bent over jezelf dat je je niet over bepaalde opmerkingen heen kunt zetten.
ik zou er nooit mee stoppen omdat ik voor de rest wel heel tevreden ben met mijn uiterlijk.
En ik vind het erg leuk en heb er hard voor gewerkt.
Maar een psycholoog is wel de enige echte oplossing. Zo dat ik die ontzekerheid niet meer hoef te hebben, en dan ben ik vast heel gelukkig.
En ook zie ik wel in dat het maar een opmerking is, en dat het een harde wereld is.
woensdag 13 juli 2011 om 19:17
quote:Himmie schreef op 13 juli 2011 @ 19:11:
Nou, volgens mij worden er hier topics volgeschreven over dingen waar mensen mee zitten die helemaal niet echt ernstig zijn. Mag iets geen probleem meer voor iemand zijn als het niet aan bepaalde ernstigheidscriteria voldoet? Dan kan het forum voor minstens de helft opgedoekt worden.
En soms is het helemaal niet erg dat iemand even flink met de neus op de feiten wordt gedrukt met een scherpe reactie. Maar dit meteen afdoen als oppervlakkige onzin, vind ik ook oppervlakkig.Dankje:) Nee idd een scherpe reactie drukt me weer even op de feiten!:) dus dat is alleen maar goed.
Nou, volgens mij worden er hier topics volgeschreven over dingen waar mensen mee zitten die helemaal niet echt ernstig zijn. Mag iets geen probleem meer voor iemand zijn als het niet aan bepaalde ernstigheidscriteria voldoet? Dan kan het forum voor minstens de helft opgedoekt worden.
En soms is het helemaal niet erg dat iemand even flink met de neus op de feiten wordt gedrukt met een scherpe reactie. Maar dit meteen afdoen als oppervlakkige onzin, vind ik ook oppervlakkig.Dankje:) Nee idd een scherpe reactie drukt me weer even op de feiten!:) dus dat is alleen maar goed.
