Psyche
alle pijlers
Mijn schoonmoeder is vroegtijdig dement.
donderdag 25 september 2014 om 19:06
Hoi allemaal.
Ik moet even mijn verhaal kwijt.
Ik hoop dat het een beetje te volgen is.
Mijn schoonmoeder is nog geen 55 jaar en lijdt aan vroegtijdige dementie.
Dit weten wij nu ruim twee jaar.
Ik reageerde geschokt en mijn vriend reageerde met de woorden:mijn moeder is altijd al zo verward/onhandig en vergeetachtig geweest.
Mijn schoonmoeder woont nu al ruim twee jaar niet meer thuis, maar in een verzorgingshuis.
Ze heeft moeite met het opnemen en verwerken van nieuwe informatie.
Last van wisselende stemmingen.
Staart vaak als een zombie voor zich uit.
Verliest het overzicht in alle dagelijkse dingen zoals aankleden/wassen/toiletbezoek/ koffie zetten/ eten etc.
Zij kan dus niet meer zelfstandig wonen en krijgt gelukkig alle hulp die zij nodig heeft.
Ze heeft vermindering van de woordenschat en problemen met het vinden van woorden.
Haar geheugen is nog redelijk goed. Maar er zijn ook dagen dat zij bijvoorbeeld de naam van mijn zoon niet weet.
In het begin gingen wij ( ik,mijn zoon en mijn vriend) er 1x per week naartoe.
De bezoekjes werden steeds minder.
Nu zijn de bezoekjes minder dan 1x per maand.
Mijn vriend zegt er geen behoefte meer aan te hebben omdat hij niks aan die bezoekjes heeft.
Omdat zijn moeder niks zegt en als een zombie op de stoel zit. Ik heb die behoefte juist wel.
Maar vind het raar om daar alleen naartoe te gaan. Dus ik ga alleen als mijn vriend zin heeft.
Wat mij opvalt aan de bezoekjes is dat mijn schoonmoeder helemaal opleeft als ze ons ziet.
Als ik haar dan een dikke knuffel geef, moet zij altijd huilen.
Mijn vriend geeft haar alleen een kus of zegt hoi mam.
Verder praat hij meeste van de tijd met zijn vader en zegt niet zoveel tegen zijn moeder.
Ik ben altijd degene die een gesprek met haar aangaat voor zover dat mogelijk is, die even met haar koffie gaat halen of meeloopt naar haar kamer als ze iets wil laten zien etc.
Maakt mij niet uit want ik doe dit met alle liefde.
Ik hou namelijk ontzettend veel van mijn schoonmoeder.
Maar het is mij vanaf het begin van onze relatie al duidelijk dat mijn vriend niet echt een band heeft met zijn moeder.
Hij is meer een papa's kindje om het maar zo te noemen.
Ik heb niet zoveel met mijn schoonvader, waarom dat is weet ik niet precies.
Ik vraag mijn schoonmoeder nooit: wat heb je gister gedaan? Of andere vragen die over de dag/dagen ervoor gaan.
Ook niet over doktersbezoeken of therapie.
Als ik iets wil weten vraag ik dat aan mijn schoonvader of degene die dienst heeft.
Want ik weet dat zij dat antwoord niet weet.
Dat besef heeft zij soms ook.
Zij vind het soms erg vervelend als ik iets vraag en ze weet het antwoord niet.
Dan zegt ze;dat weet ik niet en begint ze te huilen.
Zij is zich er op sommige momenten dus bewust van dat zij dingen niet meer kan/weet.
Dat levert frustraties op,onmacht en verdriet.
Dus ik ben heel erg alert op wat ik vraag/zeg.
Mijn vriend is dat niet.
Hij vroeg een paar weken terug op een zaterdag. Hoe het dinsdag in het ziekenhuis was gegaan.
Zijn moeder was het zh-bezoek al vergeten en keek hem een beetje verward aan.
Ik zat naast mijn vriend aan tafel en schopte hem tegen zijn been, hij vroeg waarom ik hem schopte.
Toen zei ik; schat,ben jij vergeten wat ik jou heb gezegd voordat wij naar binnen gingen?
Ik had jou eraan herinnerd dat jij jou moeder geen vragen moet gaan stellen, over dingen die zijn gebeurd. Want je weet wat er dan gebeurt.
Dat was hij vergeten.
Niet bepaald slim van hem, maar goed zoiets kan gebeuren.
Ik ben toen gauw van onderwerp veranderd waardoor mijn schoonmoeder het voorval weer vergat.
Momenteel werk ik als huishoudelijk hulp in een woonzorgcentrum, waarbij ik ook bij dementerende ouderen over de vloer kom.
Dit is voor mij soms erg confronterend, maar tegelijkertijd ook erg leerzaam.
Nu hoorde ik gister van mijn vriend dat het nu slechter gaat met mijn schoonmoeder,dat zij steeds verwarder begint te worden en meer moeite krijgt met dingen doen.
Ik schrok hier erg van.
Mij doet het allemaal veel verdriet, mijn vriend is erg nuchter.
Ik heb harde dingen gezegd om te kijken of hij echt zo nuchter erover denkt of dat hij zich misschien groot houdt.
Ik werd op gegeven moment boos en zei: als jou moeder jou morgen niet meer herkent,doet het jou dan helemaal niks? Hij antwoordde nee dat zal mij niet raken. Hij keek me recht in de ogen toen hij dat zei en hij meende het ook.
Ik antwoordde dat ik het verschrikkelijk zal vinden als mij dat zou overkomen.
En dat ik graag wat vaker naar haar toe zou willen.
Daarna is mijn vriend in slaap gevallen.
Vandaag is hij vanuit werk thuis gekomen.
Heeft zich omgekleed en is naar de stad gegaan omdat hij met een vriend heeft afgesproken.
Ik kan het niet beseffen dat mijn vriend zo nuchter is over zijn moeder, want het doet mij wel veel verdriet.
Wat zouden jullie doen als je in mijn schoenen stond?
Ik moet even mijn verhaal kwijt.
Ik hoop dat het een beetje te volgen is.
Mijn schoonmoeder is nog geen 55 jaar en lijdt aan vroegtijdige dementie.
Dit weten wij nu ruim twee jaar.
Ik reageerde geschokt en mijn vriend reageerde met de woorden:mijn moeder is altijd al zo verward/onhandig en vergeetachtig geweest.
Mijn schoonmoeder woont nu al ruim twee jaar niet meer thuis, maar in een verzorgingshuis.
Ze heeft moeite met het opnemen en verwerken van nieuwe informatie.
Last van wisselende stemmingen.
Staart vaak als een zombie voor zich uit.
Verliest het overzicht in alle dagelijkse dingen zoals aankleden/wassen/toiletbezoek/ koffie zetten/ eten etc.
Zij kan dus niet meer zelfstandig wonen en krijgt gelukkig alle hulp die zij nodig heeft.
Ze heeft vermindering van de woordenschat en problemen met het vinden van woorden.
Haar geheugen is nog redelijk goed. Maar er zijn ook dagen dat zij bijvoorbeeld de naam van mijn zoon niet weet.
In het begin gingen wij ( ik,mijn zoon en mijn vriend) er 1x per week naartoe.
De bezoekjes werden steeds minder.
Nu zijn de bezoekjes minder dan 1x per maand.
Mijn vriend zegt er geen behoefte meer aan te hebben omdat hij niks aan die bezoekjes heeft.
Omdat zijn moeder niks zegt en als een zombie op de stoel zit. Ik heb die behoefte juist wel.
Maar vind het raar om daar alleen naartoe te gaan. Dus ik ga alleen als mijn vriend zin heeft.
Wat mij opvalt aan de bezoekjes is dat mijn schoonmoeder helemaal opleeft als ze ons ziet.
Als ik haar dan een dikke knuffel geef, moet zij altijd huilen.
Mijn vriend geeft haar alleen een kus of zegt hoi mam.
Verder praat hij meeste van de tijd met zijn vader en zegt niet zoveel tegen zijn moeder.
Ik ben altijd degene die een gesprek met haar aangaat voor zover dat mogelijk is, die even met haar koffie gaat halen of meeloopt naar haar kamer als ze iets wil laten zien etc.
Maakt mij niet uit want ik doe dit met alle liefde.
Ik hou namelijk ontzettend veel van mijn schoonmoeder.
Maar het is mij vanaf het begin van onze relatie al duidelijk dat mijn vriend niet echt een band heeft met zijn moeder.
Hij is meer een papa's kindje om het maar zo te noemen.
Ik heb niet zoveel met mijn schoonvader, waarom dat is weet ik niet precies.
Ik vraag mijn schoonmoeder nooit: wat heb je gister gedaan? Of andere vragen die over de dag/dagen ervoor gaan.
Ook niet over doktersbezoeken of therapie.
Als ik iets wil weten vraag ik dat aan mijn schoonvader of degene die dienst heeft.
Want ik weet dat zij dat antwoord niet weet.
Dat besef heeft zij soms ook.
Zij vind het soms erg vervelend als ik iets vraag en ze weet het antwoord niet.
Dan zegt ze;dat weet ik niet en begint ze te huilen.
Zij is zich er op sommige momenten dus bewust van dat zij dingen niet meer kan/weet.
Dat levert frustraties op,onmacht en verdriet.
Dus ik ben heel erg alert op wat ik vraag/zeg.
Mijn vriend is dat niet.
Hij vroeg een paar weken terug op een zaterdag. Hoe het dinsdag in het ziekenhuis was gegaan.
Zijn moeder was het zh-bezoek al vergeten en keek hem een beetje verward aan.
Ik zat naast mijn vriend aan tafel en schopte hem tegen zijn been, hij vroeg waarom ik hem schopte.
Toen zei ik; schat,ben jij vergeten wat ik jou heb gezegd voordat wij naar binnen gingen?
Ik had jou eraan herinnerd dat jij jou moeder geen vragen moet gaan stellen, over dingen die zijn gebeurd. Want je weet wat er dan gebeurt.
Dat was hij vergeten.
Niet bepaald slim van hem, maar goed zoiets kan gebeuren.
Ik ben toen gauw van onderwerp veranderd waardoor mijn schoonmoeder het voorval weer vergat.
Momenteel werk ik als huishoudelijk hulp in een woonzorgcentrum, waarbij ik ook bij dementerende ouderen over de vloer kom.
Dit is voor mij soms erg confronterend, maar tegelijkertijd ook erg leerzaam.
Nu hoorde ik gister van mijn vriend dat het nu slechter gaat met mijn schoonmoeder,dat zij steeds verwarder begint te worden en meer moeite krijgt met dingen doen.
Ik schrok hier erg van.
Mij doet het allemaal veel verdriet, mijn vriend is erg nuchter.
Ik heb harde dingen gezegd om te kijken of hij echt zo nuchter erover denkt of dat hij zich misschien groot houdt.
Ik werd op gegeven moment boos en zei: als jou moeder jou morgen niet meer herkent,doet het jou dan helemaal niks? Hij antwoordde nee dat zal mij niet raken. Hij keek me recht in de ogen toen hij dat zei en hij meende het ook.
Ik antwoordde dat ik het verschrikkelijk zal vinden als mij dat zou overkomen.
En dat ik graag wat vaker naar haar toe zou willen.
Daarna is mijn vriend in slaap gevallen.
Vandaag is hij vanuit werk thuis gekomen.
Heeft zich omgekleed en is naar de stad gegaan omdat hij met een vriend heeft afgesproken.
Ik kan het niet beseffen dat mijn vriend zo nuchter is over zijn moeder, want het doet mij wel veel verdriet.
Wat zouden jullie doen als je in mijn schoenen stond?
anoniem_204068 wijzigde dit bericht op 28-09-2014 11:01
Reden: stond een dubbele zin in
Reden: stond een dubbele zin in
% gewijzigd
Hoogtepunten heb je niet, als je geen dieptepunten hebt gezien.
donderdag 25 september 2014 om 19:52
Eens met alle anderen: lekker zelf heen gaan en genieten van haar plezier.
En de houding van jouw vriend moet je bij hem laten. Een ouder kan heel lief zijn voor anderen - zoals bijvoorbeeld schoonkinderen - en heel anders zijn (geweest) voor eigen kinderen.
Als jouw vriend nooit een band met haar had, dan is er al veel eerder iets scheef gegaan. Dat los je niet meer op wanneer iemand dementeert. Misschien heeft hij al veel eerder bewust of onbewust afstand van haar genomen, bijv omdat zij niet de moeder kon zijn die hij graag had gewild of omdat ze hem ooit erg heeft gekwetst of wat dan ook. En als iemand dan dementeert, dan moet je ook afscheid nemen van de hoop op beter die er wellicht nog was. Dat is nogal wat om mee te dealen! Gun hem zijn proces en laat hem daarin in zijn waarde. We gaan allemaal op onze eigen manier met de dingen om.
En de houding van jouw vriend moet je bij hem laten. Een ouder kan heel lief zijn voor anderen - zoals bijvoorbeeld schoonkinderen - en heel anders zijn (geweest) voor eigen kinderen.
Als jouw vriend nooit een band met haar had, dan is er al veel eerder iets scheef gegaan. Dat los je niet meer op wanneer iemand dementeert. Misschien heeft hij al veel eerder bewust of onbewust afstand van haar genomen, bijv omdat zij niet de moeder kon zijn die hij graag had gewild of omdat ze hem ooit erg heeft gekwetst of wat dan ook. En als iemand dan dementeert, dan moet je ook afscheid nemen van de hoop op beter die er wellicht nog was. Dat is nogal wat om mee te dealen! Gun hem zijn proces en laat hem daarin in zijn waarde. We gaan allemaal op onze eigen manier met de dingen om.
donderdag 25 september 2014 om 19:57
quote:Vera8 schreef op donderdag 25 september 2014 19:43 Vraag jij (of je vriend zich) ook af of hij misschien ook erfelijk belast is met deze vroegtijdige vorm van dementie?
Nee dat hebben wij ons niet afgevraagd.
Mijn vriend is net 25 geworden.
Waarom zouden wij ons daar nu al mee bezig houden?
Nee dat hebben wij ons niet afgevraagd.
Mijn vriend is net 25 geworden.
Waarom zouden wij ons daar nu al mee bezig houden?
Hoogtepunten heb je niet, als je geen dieptepunten hebt gezien.
donderdag 25 september 2014 om 20:00
donderdag 25 september 2014 om 20:03
Voor kinderen van ongeveer 15 tot 35 jaar zijn er gespreksgroepen. In deze groepen staan het ontmoeten en uitwisselen van ervaringen met lotgenoten centraal. Er wordt gesproken over onderwerpen als erfelijkheid, schaamtegevoel en de nieuwe taakverdeling binnen de familie. Centraal staat de vraag:’hoe geef je je leven vorm met een dementerende ouder?’.
http://www.geheugenproblemen-middenkenn ... .nl/?id=35
http://www.geheugenproblemen-middenkenn ... .nl/?id=35
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 25 september 2014 om 20:04
Hier een beetje hetzelfde al is mijn schoonmoeder iets minder ver heen. We hebben camera's hangen (tja vriend werkt in it) en er komt thuiszorg. Vriend is in de schuur achter de woning gaan wonen omdat ze niet alleen kan zijn. Hij zorgt voor eten, wassen en de pillen en de thuiszorg dat ze zich wast ed. Hij kan ook zo koud doen, jak. Hij zegt dat het zijn moeder niet meer is, al lang niet meer. Daar word ik dan verdrietig van want met visite of verjaardagen leeft ze op, praat ze onderuit (al gebruikt ze soms rare woorden omdat ze het ff niet meer weet) en vind het geweldig.
Ik denk dat dat misschien toch wel manneneigen is?
Mijn schoonmoeder is wel veel ouder, dat scheelt wel denk ik. Sterkte ermee en ik denk niet dat je je vriend kan veranderen. Ik zou wel alleen gaan als je dat mensje er zo'n plezier mee doet. En ik denk dat je vriend best merkt dat het haar goed doet en het in zijn hart best fijn vind dat je het doet.
Ik denk dat dat misschien toch wel manneneigen is?
Mijn schoonmoeder is wel veel ouder, dat scheelt wel denk ik. Sterkte ermee en ik denk niet dat je je vriend kan veranderen. Ik zou wel alleen gaan als je dat mensje er zo'n plezier mee doet. En ik denk dat je vriend best merkt dat het haar goed doet en het in zijn hart best fijn vind dat je het doet.
donderdag 25 september 2014 om 20:05
Heftig zeg. Nog geen 55
Toevallig vandaag nog een workshop moeten geven over dementie. Je verhaal raakt me.
En wat weet jij er goed mee om te gaan. Petje af.
Dat zij nooit een goede band hebben gehad verklaart wel wat. Hoewel je je ook kan afvragen hoe hoog trots dan zit. Maar soms zit het echt zo diep, dat zelfs een ernstige ziekte daar geen keerpunt aan kan geven.
Treurig.
Toevallig vandaag nog een workshop moeten geven over dementie. Je verhaal raakt me.
En wat weet jij er goed mee om te gaan. Petje af.
Dat zij nooit een goede band hebben gehad verklaart wel wat. Hoewel je je ook kan afvragen hoe hoog trots dan zit. Maar soms zit het echt zo diep, dat zelfs een ernstige ziekte daar geen keerpunt aan kan geven.
Treurig.
donderdag 25 september 2014 om 20:15
gewoon gaan, al heeft ze dementie, het mensje verdiend niet om totaal dood genegeerd te worden. Dat verdiend niemand.
Ik vind je vriend weinig empathie hebben, echt een enorme afknapper.
Ik zou nooit zo met mijn moeder om kunnen gaan, al was ze een kasplantje.
Ik snap best dat het niet meer zijn moeder is die hij gewend is, maar het gaat niet alleen maar om hem, ze bestaat nog, ze ervaard nog gewoon emoties zoals eenzaamheid en verdriet.
Vind het een beetje hetzelfde als een hond aan een boom vastbinden in een park zodat je er zelf geen last meer van hebt.
Klinkt hard maar dat is het ook, het is je moeder, echt bizar vind ik het.
Ik vind je vriend weinig empathie hebben, echt een enorme afknapper.
Ik zou nooit zo met mijn moeder om kunnen gaan, al was ze een kasplantje.
Ik snap best dat het niet meer zijn moeder is die hij gewend is, maar het gaat niet alleen maar om hem, ze bestaat nog, ze ervaard nog gewoon emoties zoals eenzaamheid en verdriet.
Vind het een beetje hetzelfde als een hond aan een boom vastbinden in een park zodat je er zelf geen last meer van hebt.
Klinkt hard maar dat is het ook, het is je moeder, echt bizar vind ik het.
donderdag 25 september 2014 om 20:31
Niet het hele verhaal gelezen maar ik vind het altijd een beetje zielig als ouderen nooit bezoek krijgen van de kinderen/kleinkinderen. Ja soms hebben ze het er zelf naar gemaakt door ruzies of heeft men geen kinderen of wat dan ook maar je hoort dus ook vaak dat mensen het te druk hebben of geen zin.
Ik zou gewoon zelf gaan als je dat wilt dan heb je later niet van "had ik maar dit of dat..."
Ik zou gewoon zelf gaan als je dat wilt dan heb je later niet van "had ik maar dit of dat..."
donderdag 25 september 2014 om 20:34
sorry maar mijn moeder moet wel wat heel duisters hebben gedaan wil ik haar ooit zo aan haar lot over laten.
Maar misschien komt dat ook wel omdat ik heel veel met mijn moeder heb meegemaakt, heel veel nare dingen ook. en ik een hele sterke band heb overgehouden ondanks de fouten die zij heeft begaan in het verleden.
Maar misschien komt dat ook wel omdat ik heel veel met mijn moeder heb meegemaakt, heel veel nare dingen ook. en ik een hele sterke band heb overgehouden ondanks de fouten die zij heeft begaan in het verleden.
donderdag 25 september 2014 om 20:36
Ik maak hetzelfde mee met een familielid. Ik ongeveer 55 toen het begon.
Ze woont nu in een huis, samen met andere dementerende. Ze is daar overduidelijk de jongste. De thuissituatie is daar helemaal nagebootst. Gezellige huiskamer. Samen koken en dergelijke.
Ik wil je wel adviseren om haar te bezoeken als jij de behoefte voelt om te gaan. Ook al weet ze over een uur al niet meer dat je er was, op het moment zelf geniet ze er wel van.
En voor wat betreft jouw vriend. Zou het misschien ook kunnen zijn dat het zijn manier van ermee omgaan is? Hij is zijn moeder aan het verliezen ook al is ze er gewoon. Dat is best zwaar om te zien en mee te maken.
Echt moeilijk om zoiets mee te maken bij zulke jonge mensen.
Ze woont nu in een huis, samen met andere dementerende. Ze is daar overduidelijk de jongste. De thuissituatie is daar helemaal nagebootst. Gezellige huiskamer. Samen koken en dergelijke.
Ik wil je wel adviseren om haar te bezoeken als jij de behoefte voelt om te gaan. Ook al weet ze over een uur al niet meer dat je er was, op het moment zelf geniet ze er wel van.
En voor wat betreft jouw vriend. Zou het misschien ook kunnen zijn dat het zijn manier van ermee omgaan is? Hij is zijn moeder aan het verliezen ook al is ze er gewoon. Dat is best zwaar om te zien en mee te maken.
Echt moeilijk om zoiets mee te maken bij zulke jonge mensen.
donderdag 25 september 2014 om 20:37
quote:-moedersmooiste- schreef op 25 september 2014 @ 20:15:
gewoon gaan, al heeft ze dementie, het mensje verdiend niet om totaal dood genegeerd te worden. Dat verdiend niemand.
.
Niet?
Ik kan me zomaar voorstellen dat wanneer je als kind bijvoorbeeld mishandeld bent, dat je dan niet staat te trappelen om voor ze te zorgen als zij een keer hulpbehoevend worden.
gewoon gaan, al heeft ze dementie, het mensje verdiend niet om totaal dood genegeerd te worden. Dat verdiend niemand.
.
Niet?
Ik kan me zomaar voorstellen dat wanneer je als kind bijvoorbeeld mishandeld bent, dat je dan niet staat te trappelen om voor ze te zorgen als zij een keer hulpbehoevend worden.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 25 september 2014 om 20:47
Wat ben jij een ontzettende lieverd. Breng lekker bezoek aan je schoonmoeder, dat zal ze vast heel fijn vinden.
Je vriend gaat er heel anders mee om dan jij, daar zal hij zijn redenen voor hebben, maar zal lastig zijn voor jou om aan te zien. Uiteindelijk heeft iedereen z'n eigen manier om met moeilijke situaties om te gaan.
Ik wens je veel sterkte. Mijn eigen moeder is ook 55, je moet er toch niet aan denken...
Je vriend gaat er heel anders mee om dan jij, daar zal hij zijn redenen voor hebben, maar zal lastig zijn voor jou om aan te zien. Uiteindelijk heeft iedereen z'n eigen manier om met moeilijke situaties om te gaan.
Ik wens je veel sterkte. Mijn eigen moeder is ook 55, je moet er toch niet aan denken...
donderdag 25 september 2014 om 21:21
quote:blijfgewoonbianca schreef op 25 september 2014 @ 19:33:
Soms is het gedrag van iemand die dement is ook compleet anders; zijn het vroeger draken van moeders geweest, zijn het - in de ogen van " nieuwelingen " - schattige dametjes.
Andersom kan ook; zachtaardige moeders die veranderen in heksjes.+1. Hij geeft zelf al aan weinig met zijn moeder te hebben en daar zal een reden voor zijn. Een reden die je niet kent.
Soms is het gedrag van iemand die dement is ook compleet anders; zijn het vroeger draken van moeders geweest, zijn het - in de ogen van " nieuwelingen " - schattige dametjes.
Andersom kan ook; zachtaardige moeders die veranderen in heksjes.+1. Hij geeft zelf al aan weinig met zijn moeder te hebben en daar zal een reden voor zijn. Een reden die je niet kent.
donderdag 25 september 2014 om 21:28
quote:blijfgewoonbianca schreef op 25 september 2014 @ 20:37:
[...]
Niet?
Ik kan me zomaar voorstellen dat wanneer je als kind bijvoorbeeld mishandeld bent, dat je dan niet staat te trappelen om voor ze te zorgen als zij een keer hulpbehoevend worden.
Daarom zeg ik ook, het moet wel iets ernstigs zijn wil ik me er iets bij voor kunnen stellen.
Geen band hebben met je moeder omdat het niet je type mens is vind ik geen reden.
[...]
Niet?
Ik kan me zomaar voorstellen dat wanneer je als kind bijvoorbeeld mishandeld bent, dat je dan niet staat te trappelen om voor ze te zorgen als zij een keer hulpbehoevend worden.
Daarom zeg ik ook, het moet wel iets ernstigs zijn wil ik me er iets bij voor kunnen stellen.
Geen band hebben met je moeder omdat het niet je type mens is vind ik geen reden.
donderdag 25 september 2014 om 21:34
quote:-moedersmooiste- schreef op 25 september 2014 @ 21:28:
[...]
Daarom zeg ik ook, het moet wel iets ernstigs zijn wil ik me er iets bij voor kunnen stellen.
Geen band hebben met je moeder omdat het niet je type mens is vind ik geen reden.Ik vind het pas onnatuurlijk als je voorheen zelden tot nooit langs ging, dat nu opeens wél te gaan doen. Ondanks dat je weinig hebt met die ouder.
[...]
Daarom zeg ik ook, het moet wel iets ernstigs zijn wil ik me er iets bij voor kunnen stellen.
Geen band hebben met je moeder omdat het niet je type mens is vind ik geen reden.Ik vind het pas onnatuurlijk als je voorheen zelden tot nooit langs ging, dat nu opeens wél te gaan doen. Ondanks dat je weinig hebt met die ouder.
donderdag 25 september 2014 om 21:36
Blijven gaan hoor Sunshine. Mijn schoonmoeder is twee jaar geleden gestorven aan dementie. Ze was al zwaar dementerend toen ik haar leerde kennen, ruim een jaar voor haar dood. Maar toch gaf ze mij een heel lieve glimlach bij onze eerste ontmoeting. Iedere keer als ik kwam, merkte ik dat ze mij herkende. Niet van wat, of van wie, of van naam, maar toch. Dat heeft ze tot laat in haar ziekteproces gedaan. Ik bekeek boeken met haar, fotoalbums en we namen haar voor haar opname in het tehuis mee naar het pannenkoekenrestaurant. Zelfs tot ver in haar ziekte lachte ze naar me, herkende ze me toch. Dat zal ik altijd bij mij dragen, dat mijn schoonmoeder mij ook een beetje gekend heeft. Van onschatbare waarde. Dus echt, voor jezelf moet je blijven gaan.
Overigens vind ik het heel lief wat je voor haar doet. Je zult er altijd met warme herinneringen op terug kijken, dat weet ik zeker.
Overigens vind ik het heel lief wat je voor haar doet. Je zult er altijd met warme herinneringen op terug kijken, dat weet ik zeker.
donderdag 25 september 2014 om 21:37
quote:riannerianne schreef op 25 september 2014 @ 21:34:
[...]
Ik vind het pas onnatuurlijk als je voorheen zelden tot nooit langs ging, dat nu opeens wél te gaan doen. Ondanks dat je weinig hebt met die ouder.toen wilde en kon ze nog voor zichzelf zorgen, was het een zelfstandige vrouw die geen hulp nodig had, kun je moeilijk met elkaar vergelijken.
[...]
Ik vind het pas onnatuurlijk als je voorheen zelden tot nooit langs ging, dat nu opeens wél te gaan doen. Ondanks dat je weinig hebt met die ouder.toen wilde en kon ze nog voor zichzelf zorgen, was het een zelfstandige vrouw die geen hulp nodig had, kun je moeilijk met elkaar vergelijken.
donderdag 25 september 2014 om 21:39
Wat ben jij een lieve schoondochter!! Gewoon naar haar toe gaan, zo veel mogelijk praten, knuffelen, laten blijken dat je er bent, dat je haar lief vindt. Soms kunnen er nog heel mooie momenten zijn.
Je partner komt echt nog wel een keer met zijn gevoel, dat kan niet anders, ook al doet hij zich nu voor als kouwe kikker.
Veel sterkte met de situatie!
Indrukwekkend filmpje
Je partner komt echt nog wel een keer met zijn gevoel, dat kan niet anders, ook al doet hij zich nu voor als kouwe kikker.
Veel sterkte met de situatie!
Indrukwekkend filmpje
donderdag 25 september 2014 om 21:57
Ga gewoon alleen, of met je zoon op bezoek. Fijn voor je schoonmoeder en jezelf. Ga lekker met haar buiten wandelen, vaak gebeurt dit veel te weinig. Dit geeft vaak gespreksstof, of is het makkelijker om niet te praten. En haar niet confronteren met wat ze niet weet, is en hele goede aanpak, complimenten!
Geef je vriend een beetje ruimte om dit anders te ervaren. Waarschijnlijk ziet hij alleen wat hij al verloren is.
Vaak kunnen mensen die iets verder af staan, makkelijker zien wat er nog is.
Geef je vriend een beetje ruimte om dit anders te ervaren. Waarschijnlijk ziet hij alleen wat hij al verloren is.
Vaak kunnen mensen die iets verder af staan, makkelijker zien wat er nog is.
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
donderdag 25 september 2014 om 22:22
Vreselijk zo jong en dan al dementie!
Is er in het verleden wat gebeurd? Of weet hij gewoon niet om te gaan met zijn dementerende moeder? Het kan ook zijn dat hij al "afscheid" heeft genomen omdat het niet meer de moeder is die ze was! Lastig voor jou
Als jou gevoel zegt dat je heen wil gaan , GA... waarom zou je het niet doen?
Ga dingen doen die ze leuk vind/vond, wandelen, spelletje of een ochtendje naar een tuincentrum! Ook al weet ze het de volgende dag niet meer het gaat om het moment! Succes doe wat je gevoel zegt. Goed van je dat geen dingen vraagt die ze toch niet weet! Soms vinden dementerende het wel fijn om fotos te kijken van vroeger
Ik wil jullie niet bang maken maar: Wat betreft erfelijkheid zou ik wel laten onderzoeken dementie bij jonge mensen kan namelijk een erfelijke variant zijn!
Is er in het verleden wat gebeurd? Of weet hij gewoon niet om te gaan met zijn dementerende moeder? Het kan ook zijn dat hij al "afscheid" heeft genomen omdat het niet meer de moeder is die ze was! Lastig voor jou
Als jou gevoel zegt dat je heen wil gaan , GA... waarom zou je het niet doen?
Ga dingen doen die ze leuk vind/vond, wandelen, spelletje of een ochtendje naar een tuincentrum! Ook al weet ze het de volgende dag niet meer het gaat om het moment! Succes doe wat je gevoel zegt. Goed van je dat geen dingen vraagt die ze toch niet weet! Soms vinden dementerende het wel fijn om fotos te kijken van vroeger
Ik wil jullie niet bang maken maar: Wat betreft erfelijkheid zou ik wel laten onderzoeken dementie bij jonge mensen kan namelijk een erfelijke variant zijn!
Liever spijt van iets wat je heb gedaan, dan spijt van iets wat je niet heb gedaan
donderdag 25 september 2014 om 23:23
vrijdag 26 september 2014 om 01:34
