Psyche
alle pijlers
İn de knoop met mn zelf...
zondag 5 augustus 2018 om 23:32
Hoi allemaal,
Uiteindelijk toch de stap gezet om mn verhaal te doen hier. Al is het om de boel van me af te schrijven.. natuurlijk zou ik het ook fijn vinden als jullie met ideeen of ervaringen komen.
Ik voel me al zo een jaartje of 3 erg gespannen, gestresst en ongelukkig.
Ben totaal geen leuk persoon meer.. geen sociaal leven meer, geen fam waar ik bij aan kan kloppen, mn moeder heb ik slecht contact mee, al sinds kind af aan heeft ze me altijd mentaal gekleineerd en vernederd. Ze schold me uit voor alles, Ik herinner me geen leuk woord of een knuffel van haar. Dat zal mij altijd nog achtervolgen ben ik bang omdat ik het nooit heb kunnen verwerken. Dan ben je zelf ver in de dertig zelf moeder, maar toch als ik eraan denk doet het zeer. Ik zal mijn kleintjes altijd met liefde behandelen puuro dat ik weet hoe het voelt om gekwetst te worden door1 van je ouders. Papa was wel heel lief..maar naif en zij zorgde ervoor dat hij in haar verhaal ging geloven en ook kwaad werd op mij. Ok dat was een minaal stukje uit mijn jeugd.
Ik ben een moeder van 2 kinderen (3 en 4)
Getrouwd en werk parttime.
Het begon tijdens de zwangerschap van mn eerste. Klachten waar je u tegen zei. En de bevalling ging ook niet goed met veel complicaties.
Daarna, eenmaal thuis begon ik een heel ander leven, alles was anders ik was moeder geworden, was er heel blij mee maar moest er erg aan wennen..maanden lang nam ik volledig de zorg van mn kind op me omdat mn man niet veel deed. Hij hielp wel als ik het hem vroeg, maar hij moest er ook zelf mee komen en was zelf beu om er elke keer naar te vragen..dus nam ik 9 van de 10 taken op me. Zwaar was dat zeg. Want mn kindje bleek ook nog eens een huilbaby te zijn en sliep amper. Vermoeid dat ik was. Helemaal op!! Relatie partner ging daardoor langzaam achteruit, veel stress. Werken en alert zijn vroeg te veel energie. Ik was een zombie.
En dan 10 maanden later bleek ik weer zwanger! Ik schrok ervan. En het eerst waar ik aan dacht: nee niet nog 1 ! niet nog zo een huilbaby! Dus maakte ik een afsp voor een abortus.
1 dag voor de gemaakte afspraak kwam een collega (vriendin) bij me op bezoek. Ik vertelde haar eerlijk wat ik wilde doen. Zij wilde dat briefje zien van de verwijzing en op t moment dat ze m had verscheurde ze het en gooide het weg. Nee! zei ze. Je gaat je kindje niet weg laten halen je krijgt er spijt van zei ze hardop.. de volgende dag heb ik afgebeld en zij: dit gaat mij ook lukken ik kan het! maar blij was ik niet. Was erg angstig voor om weer alles opnieuw te moeten mee maken. Maaaar, ben mn collega nog steeds eeuwig dankbaar. Maar goed. De stress en gespannenheid werd alleen maar meer, moest naast de zorg van 2 ukkies ook nog werken en hun elke ochtend klaarmaken,naar de opvang en na werktijd weer ophalen en naar huis, 2 huilende kinderen de hele avond van vermoeidheid en prikkels op de opvang. Eenmaal thuis, eten klaarmaken, man komt thuis ploft neer op de bank, maar ik heb geen seconde gezeten, tafel dekken, eten, opruimen kleintjes in bad enz enz..daarna ik zelf ook naar bed na dat ik mn man (beste vriend ondertussen, geen aandacht meer voor elkaar) fijne avond heb gewenst..Dit dus, dag in dag uit non stop!! zonder enige ontspanning, uitlaadklep of wat dan ook, want ik kon de kleintjes niet achterlaten omdat hij aangaf het niet aan te durven. Het niet aankon. Terwijl ik ondertussen steeds meer behoefte kreeg voor om even weg te zijn en te ontladen..maar nee. Het ging steeds slechter. Ondertussen merk ik dat ik er niet alleen mentaal aan onderdoor ga, maar ook lichamelijk want x aantal maanden na de tweede bevalling van de tweede kreeg ik wat last van mn gezondheid en moest ik een operatie ondergaan. Herstel duurde enorm lang en ik raakte helemaal op.. Kon niets meer omdat ik mezelf moeilijk kon bewegen door de operatie nog. Man nam verplicht zorg opzich maar zonder irritatie ging het niet. Hij was het na een dag of 10 al zat en zei dat hij moeite had met dat alles alleen moeten doen en het zwaar vond..Dus ik na 2 weken toch tegen advies van de arts ingegaan en wat lichte klusjes gedaan..het moest maar. Jammer eigenlijk, dat ik mezelf altijd maar heb weggecijferd ..
Ook na herstel zou je denken dat er dingen zouden zijn veranderd en ik meer kon rust nemen en taken eerlijk verdelen.. nope, helaas niet. Daarna ook non stop door door en door..kind ziek, ik naar de dokter, kind moet eten, ik moet klaarmaken, kind huilt, ik moet snacht eruit, Kind moet naar consulatie bureau, papa is 1x geweest toen de oudste voor het eerst daarheen moest, dus verder al die keren nooit meer. nooit.is.hij echt betrokken bij zaken wat met kinderen te maken heeft. Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van ze..zou zo door vuur en vlam gaan voor mn kinderen. Ik bedoel meer dat ik op ben ondertussen, lichamelijk maar vooral mentaal trek ik niks meer, raak snel geërgerd, kort lontje, ongelukkig gevoel, reageer heel vel naar mn kinderen en man toe schreeuw soms naar ze. Daarna vraag ikme af waarom ik dat doe? dit ben ik niet. Zo was ik nooit. Daarna krijg ik er zoveel spijt van geef ze een kus en zeg dat t mij spijt. Ik wil zo niet meer zijn. Ik lijk wel verbitterd of iets. Met mn partner leven we ook langs elkaar heen, bewust proberen om meer aandacht te geven aan elkaar werkt 1 of 2 dagen en daarna zijn we weer voor 3 maanden lang broer en zus, of goede maatjes van elkaar. We houden wel van elkaar maar merk duidelijk dat er tussen ons geen verliefdheid of aantrekking meer is. Ook dat knaagt aan me.. we geven het allebei niet toe, maar gooien het op de drukte van de kinderen, werk enzo enzo sleur noemt hij t. maar ook dat is dodelijk voor een huwelijk.
Sorry dat het uiteindelijk zo een lang verhaal is geworden.
Ben ik nou depressief, overspannen, gestresst?? Ik weet dat jullie daar geen antwoord op kunnen geven.. vraag me alleen af wat dit is?
Uiteindelijk toch de stap gezet om mn verhaal te doen hier. Al is het om de boel van me af te schrijven.. natuurlijk zou ik het ook fijn vinden als jullie met ideeen of ervaringen komen.
Ik voel me al zo een jaartje of 3 erg gespannen, gestresst en ongelukkig.
Ben totaal geen leuk persoon meer.. geen sociaal leven meer, geen fam waar ik bij aan kan kloppen, mn moeder heb ik slecht contact mee, al sinds kind af aan heeft ze me altijd mentaal gekleineerd en vernederd. Ze schold me uit voor alles, Ik herinner me geen leuk woord of een knuffel van haar. Dat zal mij altijd nog achtervolgen ben ik bang omdat ik het nooit heb kunnen verwerken. Dan ben je zelf ver in de dertig zelf moeder, maar toch als ik eraan denk doet het zeer. Ik zal mijn kleintjes altijd met liefde behandelen puuro dat ik weet hoe het voelt om gekwetst te worden door1 van je ouders. Papa was wel heel lief..maar naif en zij zorgde ervoor dat hij in haar verhaal ging geloven en ook kwaad werd op mij. Ok dat was een minaal stukje uit mijn jeugd.
Ik ben een moeder van 2 kinderen (3 en 4)
Getrouwd en werk parttime.
Het begon tijdens de zwangerschap van mn eerste. Klachten waar je u tegen zei. En de bevalling ging ook niet goed met veel complicaties.
Daarna, eenmaal thuis begon ik een heel ander leven, alles was anders ik was moeder geworden, was er heel blij mee maar moest er erg aan wennen..maanden lang nam ik volledig de zorg van mn kind op me omdat mn man niet veel deed. Hij hielp wel als ik het hem vroeg, maar hij moest er ook zelf mee komen en was zelf beu om er elke keer naar te vragen..dus nam ik 9 van de 10 taken op me. Zwaar was dat zeg. Want mn kindje bleek ook nog eens een huilbaby te zijn en sliep amper. Vermoeid dat ik was. Helemaal op!! Relatie partner ging daardoor langzaam achteruit, veel stress. Werken en alert zijn vroeg te veel energie. Ik was een zombie.
En dan 10 maanden later bleek ik weer zwanger! Ik schrok ervan. En het eerst waar ik aan dacht: nee niet nog 1 ! niet nog zo een huilbaby! Dus maakte ik een afsp voor een abortus.
1 dag voor de gemaakte afspraak kwam een collega (vriendin) bij me op bezoek. Ik vertelde haar eerlijk wat ik wilde doen. Zij wilde dat briefje zien van de verwijzing en op t moment dat ze m had verscheurde ze het en gooide het weg. Nee! zei ze. Je gaat je kindje niet weg laten halen je krijgt er spijt van zei ze hardop.. de volgende dag heb ik afgebeld en zij: dit gaat mij ook lukken ik kan het! maar blij was ik niet. Was erg angstig voor om weer alles opnieuw te moeten mee maken. Maaaar, ben mn collega nog steeds eeuwig dankbaar. Maar goed. De stress en gespannenheid werd alleen maar meer, moest naast de zorg van 2 ukkies ook nog werken en hun elke ochtend klaarmaken,naar de opvang en na werktijd weer ophalen en naar huis, 2 huilende kinderen de hele avond van vermoeidheid en prikkels op de opvang. Eenmaal thuis, eten klaarmaken, man komt thuis ploft neer op de bank, maar ik heb geen seconde gezeten, tafel dekken, eten, opruimen kleintjes in bad enz enz..daarna ik zelf ook naar bed na dat ik mn man (beste vriend ondertussen, geen aandacht meer voor elkaar) fijne avond heb gewenst..Dit dus, dag in dag uit non stop!! zonder enige ontspanning, uitlaadklep of wat dan ook, want ik kon de kleintjes niet achterlaten omdat hij aangaf het niet aan te durven. Het niet aankon. Terwijl ik ondertussen steeds meer behoefte kreeg voor om even weg te zijn en te ontladen..maar nee. Het ging steeds slechter. Ondertussen merk ik dat ik er niet alleen mentaal aan onderdoor ga, maar ook lichamelijk want x aantal maanden na de tweede bevalling van de tweede kreeg ik wat last van mn gezondheid en moest ik een operatie ondergaan. Herstel duurde enorm lang en ik raakte helemaal op.. Kon niets meer omdat ik mezelf moeilijk kon bewegen door de operatie nog. Man nam verplicht zorg opzich maar zonder irritatie ging het niet. Hij was het na een dag of 10 al zat en zei dat hij moeite had met dat alles alleen moeten doen en het zwaar vond..Dus ik na 2 weken toch tegen advies van de arts ingegaan en wat lichte klusjes gedaan..het moest maar. Jammer eigenlijk, dat ik mezelf altijd maar heb weggecijferd ..
Ook na herstel zou je denken dat er dingen zouden zijn veranderd en ik meer kon rust nemen en taken eerlijk verdelen.. nope, helaas niet. Daarna ook non stop door door en door..kind ziek, ik naar de dokter, kind moet eten, ik moet klaarmaken, kind huilt, ik moet snacht eruit, Kind moet naar consulatie bureau, papa is 1x geweest toen de oudste voor het eerst daarheen moest, dus verder al die keren nooit meer. nooit.is.hij echt betrokken bij zaken wat met kinderen te maken heeft. Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van ze..zou zo door vuur en vlam gaan voor mn kinderen. Ik bedoel meer dat ik op ben ondertussen, lichamelijk maar vooral mentaal trek ik niks meer, raak snel geërgerd, kort lontje, ongelukkig gevoel, reageer heel vel naar mn kinderen en man toe schreeuw soms naar ze. Daarna vraag ikme af waarom ik dat doe? dit ben ik niet. Zo was ik nooit. Daarna krijg ik er zoveel spijt van geef ze een kus en zeg dat t mij spijt. Ik wil zo niet meer zijn. Ik lijk wel verbitterd of iets. Met mn partner leven we ook langs elkaar heen, bewust proberen om meer aandacht te geven aan elkaar werkt 1 of 2 dagen en daarna zijn we weer voor 3 maanden lang broer en zus, of goede maatjes van elkaar. We houden wel van elkaar maar merk duidelijk dat er tussen ons geen verliefdheid of aantrekking meer is. Ook dat knaagt aan me.. we geven het allebei niet toe, maar gooien het op de drukte van de kinderen, werk enzo enzo sleur noemt hij t. maar ook dat is dodelijk voor een huwelijk.
Sorry dat het uiteindelijk zo een lang verhaal is geworden.
Ben ik nou depressief, overspannen, gestresst?? Ik weet dat jullie daar geen antwoord op kunnen geven.. vraag me alleen af wat dit is?
zondag 5 augustus 2018 om 23:51
maandag 6 augustus 2018 om 00:54
maandag 6 augustus 2018 om 06:41
Beste Eidde en Olivia_93
Erg bedankt, ik ga er echt iets mee doen.
En nee, familie weet niet dat het zo slecht met me gaat. Weinig contact met ze en geen behoefte om het te vertellen.
Partner heb ik 1 of 2 keer serieus aangegeven dat het niet goed gaat met me.. dan houd ie er eventjes rekening mee maar echt, 2 dagen later is alle huishouden, boodschappen doen, kids, alles weer voor mij..
Ik ga aan mezelf denken en wil weer gezellig en gelukkig zijn als heel wat jaren geleden....ik mis mezelf gewoon
Erg bedankt, ik ga er echt iets mee doen.
En nee, familie weet niet dat het zo slecht met me gaat. Weinig contact met ze en geen behoefte om het te vertellen.
Partner heb ik 1 of 2 keer serieus aangegeven dat het niet goed gaat met me.. dan houd ie er eventjes rekening mee maar echt, 2 dagen later is alle huishouden, boodschappen doen, kids, alles weer voor mij..
Ik ga aan mezelf denken en wil weer gezellig en gelukkig zijn als heel wat jaren geleden....ik mis mezelf gewoon
