Psyche
alle pijlers
na 5 jaar contact met vader
maandag 23 mei 2011 om 11:11
Hallo, ik ben nieuw op dit forum. Misschien dat ik dit topic niet goed heb geplaatst of al bestaat, zoja sorry daarvoor.
Doordat er vroeger heel veel gebeurt is tussen mij en mijn vader, mijn vader is manisch depressief heb ik op mijn 16e het contact verbroken. Ik zat in die tijd zo met mijzelf in de knoop dat dit gewoon de beste oplossing was.
Nu ben ik 5 jaar verder, en heb alles weer aardig op de rails. Ik woon samen, ik studeer weer, veel vrienden en vriendinnen en geniet van het leven.
Sinds een half jaar sms ik af en toe met mijn vader, en ik merk zelf dat ik dat ook wel prettig vindt. Nu heeft mijn vader vandaag voorgesteld op misschien een keer af te spreken en zodoende bij te kunnen praten......
Nu weet ik dus niet zo goed wat ik hier mee aan moet. Aan de ene kant wil ik het contact graag herstellen, maar aan de andere kant ben ik bang dat het z'n impact maakt dat ik mijzelf straks weer verlies. Terwijl nu alles zo goed loopt in mijn leven.
Ook zit ik met de vraag dat als ik ja zou zeggen, waar ik moet afspreken. Thuis lijkt mij niet prettig, maar aan de andere kant zullen er ook best wat emoties uitkomen en dat is op een openbare plek ook niet ideaal.
Als ik dit met mijn moeder/vriend bespreek zeggen ze dat ik moet doen wat voor mij goed voelt. En dat is natuurlijk ook zo. Maar ben benieuwd naar adviesen en misschien ervaringen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Alvast bedankt.
Doordat er vroeger heel veel gebeurt is tussen mij en mijn vader, mijn vader is manisch depressief heb ik op mijn 16e het contact verbroken. Ik zat in die tijd zo met mijzelf in de knoop dat dit gewoon de beste oplossing was.
Nu ben ik 5 jaar verder, en heb alles weer aardig op de rails. Ik woon samen, ik studeer weer, veel vrienden en vriendinnen en geniet van het leven.
Sinds een half jaar sms ik af en toe met mijn vader, en ik merk zelf dat ik dat ook wel prettig vindt. Nu heeft mijn vader vandaag voorgesteld op misschien een keer af te spreken en zodoende bij te kunnen praten......
Nu weet ik dus niet zo goed wat ik hier mee aan moet. Aan de ene kant wil ik het contact graag herstellen, maar aan de andere kant ben ik bang dat het z'n impact maakt dat ik mijzelf straks weer verlies. Terwijl nu alles zo goed loopt in mijn leven.
Ook zit ik met de vraag dat als ik ja zou zeggen, waar ik moet afspreken. Thuis lijkt mij niet prettig, maar aan de andere kant zullen er ook best wat emoties uitkomen en dat is op een openbare plek ook niet ideaal.
Als ik dit met mijn moeder/vriend bespreek zeggen ze dat ik moet doen wat voor mij goed voelt. En dat is natuurlijk ook zo. Maar ben benieuwd naar adviesen en misschien ervaringen van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Alvast bedankt.
maandag 23 mei 2011 om 11:38
Lastig voor je! Het is inderdaad waar dat je moet doen wat voor jou goed voelt, maar wat dat is, kan alleen jij beoordelen. Als je afspreekt, zou ik (maar dat ben ik) gewoon eerst maar eens een kop koffie gaan drinken of een eindje gaan wandelen in het bos. Ik zou ook proberen aan te geven bij je vader dat je het moeilijk vindt om het contact op te bouwen/waar je bang voor bent. Zo hou je het contact open en als het dan inderdaad veel met je doet, kun je dat sneller en makkelijker tegen je vader zeggen. Probeer af en toe stil te staan bij je gevoel en neem
vooral alle tijd die jij nodig hebt!
vooral alle tijd die jij nodig hebt!
maandag 23 mei 2011 om 12:31
Eens met Punkiedunkie. Begin met heel kleine stapjes. Een kop koffie drinken in de stad en over wat luchtige dingen praten. En dan niet meteen de volgende week weer afspreken.
Het is waarschijnlijk gevaarlijk terrein, vol met mijnen uit het verleden. Je kunt je daar in je enthousiame en opluchting erg op verkijken en op een mijn stappen zou voor jou een terugval betekenen. Je vader is belangrijk in je leven, natuurlijk, maar jij bent belangrijker.
Het is waarschijnlijk gevaarlijk terrein, vol met mijnen uit het verleden. Je kunt je daar in je enthousiame en opluchting erg op verkijken en op een mijn stappen zou voor jou een terugval betekenen. Je vader is belangrijk in je leven, natuurlijk, maar jij bent belangrijker.
maandag 23 mei 2011 om 14:00
Voor mij een beetje herkenbaar.
Ik heb nu een jaar geen contact meer met mijn ouders. Heb ze een paar keer op een verjaardag gezien maar dan negeren ze mij, mijn man en kids totaal...alsof we niet bestaan.
Ook vroeger bij mij thuis is er heel veel gebeurt en er kon nooit over gepraat worden. Nu zat ik het afgelopen jaar niet lekker in mijn vel (burn out en depressie) en toen is datgeen van vroeger allemaal heel heftig weer naar boven gekomen en mede daardoor heb ik toen het contact met mijn ouders verbroken.
Nu gaan mijn man en ik as. vrijdag weer met mijn ouders praten. Niet om alles uit te praten, want ze zullen nooit hun fouten en tekortkomingen toegeven. Maar ik wil praten zodat er op verjaardagen gewoon hoi en dag gezegd word tegen elkaar en dat onze kids weer eens naar opa en oma kunnen gaan. Dat is voor mij nu het enige. Ik ga voorlopig echt niet gezellig in het weekend op visite bij mijn ouders.
Even op een heel laag pitje beginnen.
Maar eerst moet het gesprek natuurlijk nog plaats vinden en weet ook niet hoe dat uit gaat pakken. Wie weet loopt het zo hoog op dat we geen stap verder komen...ik weet het niet.Ik verwacht er maar niks van, kan het ook niet tegen vallen.
Je zou dus met je vader kunnen gaan praten, maar wel dat alles rustig opgebouwd word. Dus langzaam aan het contact opbouwen. En doen waar jij je goed bij voelt.
Ik heb nu een jaar geen contact meer met mijn ouders. Heb ze een paar keer op een verjaardag gezien maar dan negeren ze mij, mijn man en kids totaal...alsof we niet bestaan.
Ook vroeger bij mij thuis is er heel veel gebeurt en er kon nooit over gepraat worden. Nu zat ik het afgelopen jaar niet lekker in mijn vel (burn out en depressie) en toen is datgeen van vroeger allemaal heel heftig weer naar boven gekomen en mede daardoor heb ik toen het contact met mijn ouders verbroken.
Nu gaan mijn man en ik as. vrijdag weer met mijn ouders praten. Niet om alles uit te praten, want ze zullen nooit hun fouten en tekortkomingen toegeven. Maar ik wil praten zodat er op verjaardagen gewoon hoi en dag gezegd word tegen elkaar en dat onze kids weer eens naar opa en oma kunnen gaan. Dat is voor mij nu het enige. Ik ga voorlopig echt niet gezellig in het weekend op visite bij mijn ouders.
Even op een heel laag pitje beginnen.
Maar eerst moet het gesprek natuurlijk nog plaats vinden en weet ook niet hoe dat uit gaat pakken. Wie weet loopt het zo hoog op dat we geen stap verder komen...ik weet het niet.Ik verwacht er maar niks van, kan het ook niet tegen vallen.
Je zou dus met je vader kunnen gaan praten, maar wel dat alles rustig opgebouwd word. Dus langzaam aan het contact opbouwen. En doen waar jij je goed bij voelt.
