Psyche
alle pijlers
Nasleep van huiselijk geweld..??
dinsdag 1 februari 2011 om 13:29
Hallo,
Even van me afschrijven.. misschien helpt dat om mijn verhaal/probleem helder te krijgen.. voor mezelf..
Ik zal bij het begin beginnen..
Ik had het goed voor elkaar leuke vriend.. huisje.. goede baan, ik was altijd vrolijk.. altijd behulpzaam..
Totdat die leuke vriend helemaal niet zo leuk bleek te zijn. Dit wist ik misschien al wel veel eerder maar wilde dit niet toegegeven.
Door hem ben ik bijna al mijn vrienden kwijtgeraakt.. mijn geld (hij had gee werk).. & voor al mezelf.. Waarom liet ik dit toe? Ik hield van hem.. ik deed alles voor hem.. dacht alles komt wel weer goed.. We komen er samen wel uit.
Totdat hij steeds geweldadiger werd.. spullen kapot gooien.. dreigen.. me bij mijn keel pakken enz.. ook toen ging ik niet bij hem weg.. uit angst.. schaamtegevoel.. waar moest ik heen.. Ik hield tegenover iedereen de schijn op.
Begin 2010 kwam ik erachter dat hij ook vreemd ging.. hij ontkende alles.. maar ik heb eerst voormezelf alles op een rijtje gezet.. Ben ook even gevlucht in het nemen van drugs maar dit loste niks op.. Ik werd in april 2010 verliefd op een ander.. Dit maakte het voor mij gemakkelijk om de stap te nemen om weg te gaan..
Toen ik dit vertelde.. was het erg zwaar.. Hij dreigde met zelfmoord.. zat met messen op zijn polsen.. toch heb ik doorgezet. Hij werd steeds agressiever naar mij toe.. Ik heb met hulp van de politie mijn spullen kunnen pakken.. en ben naar mijn ouders toegegaan. Daar woon ik nu nog steeds.. Ondertussen erg gelukkig met mijn nieuwe vriend.. en we hebben plannen om binnenkort samen te gaan wonen..
Het ging daarna eigenlijk steeds beter met mij.. met een nieuwe opleiding begonnen (MWD) enz..
Nu besef ik dat het idd goed ging met mij.. maar was het niet vluchten? Vluchten in mijn werk.. vluchten in een nieuwe relatie.. (al denk ik dit laatste echt niet want ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu met hem)
Nu voel ik me steeds zo moe.. kan het werk niet meer aan.. ben al minder gaan werken.. omdat school/werk erg zwaar is.. heb weinig zin in mijn werk.. op zoek naar ander werk (toch maar weer niet omdat ik te veel hooi op mijn vork neem) veel hoofpijn.. snel geïrriteerd in de thuissituatie nu (niet ideaal op je 24e terug bij je ouders gaan wonen).. ik ben snel schrikachtig.. ik ben stil.. ben gisteren op school in eens in huilen uitgebarsten.. ben mezelf niet.. maar kan ik ooit de oude worden?
Heb ik hulp nodig? Is dit het gevolg van langdurige stress.. ben ik overspannen.. heb ik een burn-out..? Ik weet het niet meer..
Even van me afschrijven.. misschien helpt dat om mijn verhaal/probleem helder te krijgen.. voor mezelf..
Ik zal bij het begin beginnen..
Ik had het goed voor elkaar leuke vriend.. huisje.. goede baan, ik was altijd vrolijk.. altijd behulpzaam..
Totdat die leuke vriend helemaal niet zo leuk bleek te zijn. Dit wist ik misschien al wel veel eerder maar wilde dit niet toegegeven.
Door hem ben ik bijna al mijn vrienden kwijtgeraakt.. mijn geld (hij had gee werk).. & voor al mezelf.. Waarom liet ik dit toe? Ik hield van hem.. ik deed alles voor hem.. dacht alles komt wel weer goed.. We komen er samen wel uit.
Totdat hij steeds geweldadiger werd.. spullen kapot gooien.. dreigen.. me bij mijn keel pakken enz.. ook toen ging ik niet bij hem weg.. uit angst.. schaamtegevoel.. waar moest ik heen.. Ik hield tegenover iedereen de schijn op.
Begin 2010 kwam ik erachter dat hij ook vreemd ging.. hij ontkende alles.. maar ik heb eerst voormezelf alles op een rijtje gezet.. Ben ook even gevlucht in het nemen van drugs maar dit loste niks op.. Ik werd in april 2010 verliefd op een ander.. Dit maakte het voor mij gemakkelijk om de stap te nemen om weg te gaan..
Toen ik dit vertelde.. was het erg zwaar.. Hij dreigde met zelfmoord.. zat met messen op zijn polsen.. toch heb ik doorgezet. Hij werd steeds agressiever naar mij toe.. Ik heb met hulp van de politie mijn spullen kunnen pakken.. en ben naar mijn ouders toegegaan. Daar woon ik nu nog steeds.. Ondertussen erg gelukkig met mijn nieuwe vriend.. en we hebben plannen om binnenkort samen te gaan wonen..
Het ging daarna eigenlijk steeds beter met mij.. met een nieuwe opleiding begonnen (MWD) enz..
Nu besef ik dat het idd goed ging met mij.. maar was het niet vluchten? Vluchten in mijn werk.. vluchten in een nieuwe relatie.. (al denk ik dit laatste echt niet want ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu met hem)
Nu voel ik me steeds zo moe.. kan het werk niet meer aan.. ben al minder gaan werken.. omdat school/werk erg zwaar is.. heb weinig zin in mijn werk.. op zoek naar ander werk (toch maar weer niet omdat ik te veel hooi op mijn vork neem) veel hoofpijn.. snel geïrriteerd in de thuissituatie nu (niet ideaal op je 24e terug bij je ouders gaan wonen).. ik ben snel schrikachtig.. ik ben stil.. ben gisteren op school in eens in huilen uitgebarsten.. ben mezelf niet.. maar kan ik ooit de oude worden?
Heb ik hulp nodig? Is dit het gevolg van langdurige stress.. ben ik overspannen.. heb ik een burn-out..? Ik weet het niet meer..
dinsdag 1 februari 2011 om 13:39
Je hebt duidelijk niet de tijd genomen om dit alles te verwerken, daar zou ik eerst eens mee beginnen. Het lijkt heel gemakkelijk om je leven weer op te pakken en verder te gaan, maar de schrik zit nog in je lichaam en dat moet er uit.
Hoe je dat precies aan moet pakken, daar kan ik je geen zinnig woord over zeggen, want ik ken je niet, maar het lijkt me wel een goed plan , om eens pas op de plaats te maken en er mee aan de slag te gaan. Je zou kunnen beginnen met alles eens op te schrijven en het zo allemaal weer te doorlopen, de kans is dan aanwezig , dat je het moment tegen komt , waar je nu zo'n last van ondervind.
Succes.
Hoe je dat precies aan moet pakken, daar kan ik je geen zinnig woord over zeggen, want ik ken je niet, maar het lijkt me wel een goed plan , om eens pas op de plaats te maken en er mee aan de slag te gaan. Je zou kunnen beginnen met alles eens op te schrijven en het zo allemaal weer te doorlopen, de kans is dan aanwezig , dat je het moment tegen komt , waar je nu zo'n last van ondervind.
Succes.
dinsdag 1 februari 2011 om 14:03
dinsdag 1 februari 2011 om 14:16
Bedankt voor de reacties & lieve berichtjes..
Er is mij hulp aangeboden door steunpunt huiselijk geweld dit heb ik toen afgeslagen.. Dir was toen ook paar maanden later.. toen dacht ik het niet meer nodig te hebben..
Ik dacht ik red het wel.. gewoon je hoofd hooghouden.. en doorgaan.. laten zien dat je het kan.. terwijl je eigenlijk nog met zoveel pijn.. schuldgevoeld.. angst enz.. zit..
Nu door mijn opleiding ben ik pas gaan beseffen dat ik hier nog mee zit. Je moet veel reflecteren en leerdoelen opstellen. En wil je echt aan jezelf werken dan komen ze toch echt van binnenuit. Dit kan erg confronterend zijn.. Op school, thuis en in mijn relatie krijg ik terug dat ik vaak zo stil ben.. dit is confronterend.. zo was ik nooit vroeger.. maar in een relatie met geweld moest ik mijn mond wel houden.. Ook wil ik op mijn werk overal de controle over houden.. ik kan moeilijk loslaten.. waarschijnlijk omdat ik jarenlang ben gevlucht in mijn werk. Dit was het engiste waar ik nog controle over had.. & nu moet ik stapje terug doen en dit vindt ik zo moeilijk.. dat het ik het dus ook moeilijk kan loslaten..??
Vandaar dat ik vanmorgen contact opgenomen heb met dit steunpunt.. omdat ik weet dat ik dingen moet gaan uitzoeken/verwerken.. en ik dit niet alleen kan.. Ze nemen van de week contact met mij op.. ben benieuwd.. het ergste vindt ik dat ik in de zorg werk en straks dit werk zelf ook kan gaan doen..
Er is mij hulp aangeboden door steunpunt huiselijk geweld dit heb ik toen afgeslagen.. Dir was toen ook paar maanden later.. toen dacht ik het niet meer nodig te hebben..
Ik dacht ik red het wel.. gewoon je hoofd hooghouden.. en doorgaan.. laten zien dat je het kan.. terwijl je eigenlijk nog met zoveel pijn.. schuldgevoeld.. angst enz.. zit..
Nu door mijn opleiding ben ik pas gaan beseffen dat ik hier nog mee zit. Je moet veel reflecteren en leerdoelen opstellen. En wil je echt aan jezelf werken dan komen ze toch echt van binnenuit. Dit kan erg confronterend zijn.. Op school, thuis en in mijn relatie krijg ik terug dat ik vaak zo stil ben.. dit is confronterend.. zo was ik nooit vroeger.. maar in een relatie met geweld moest ik mijn mond wel houden.. Ook wil ik op mijn werk overal de controle over houden.. ik kan moeilijk loslaten.. waarschijnlijk omdat ik jarenlang ben gevlucht in mijn werk. Dit was het engiste waar ik nog controle over had.. & nu moet ik stapje terug doen en dit vindt ik zo moeilijk.. dat het ik het dus ook moeilijk kan loslaten..??
Vandaar dat ik vanmorgen contact opgenomen heb met dit steunpunt.. omdat ik weet dat ik dingen moet gaan uitzoeken/verwerken.. en ik dit niet alleen kan.. Ze nemen van de week contact met mij op.. ben benieuwd.. het ergste vindt ik dat ik in de zorg werk en straks dit werk zelf ook kan gaan doen..
dinsdag 1 februari 2011 om 14:25
Verstandig dat je contact opgenomen hebt met dat steunpunt want vergis je niet in de nasleep van huiselijk geweld.
Misschien heb ik het mis maar schaam jij je ervoor dat jij nu een keertje hulp nodig hebt? (Meende zoiets op te maken uit je laatste zinnen.)
En verder hart onder de riem voor jou.
Heb een zelfde soort ervaring, al lang geleden, nooit hulp voor gezocht maar het was beter geweest van wel dus ik kan wel meevoelen hoe deze rot ervaring(en) voor jou geweest zijn.
Ik hoop dat je eruit komt met de hulp die je krijgt.
Misschien heb ik het mis maar schaam jij je ervoor dat jij nu een keertje hulp nodig hebt? (Meende zoiets op te maken uit je laatste zinnen.)
En verder hart onder de riem voor jou.
Heb een zelfde soort ervaring, al lang geleden, nooit hulp voor gezocht maar het was beter geweest van wel dus ik kan wel meevoelen hoe deze rot ervaring(en) voor jou geweest zijn.
Ik hoop dat je eruit komt met de hulp die je krijgt.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
dinsdag 1 februari 2011 om 23:04
schaamte.. dat zeker..
Ten eerste dat mijn relatie is stuk gelopen.. waarom kon ik hem/ons niet helpen.. ik ben daar toch voor opgeleid.. Stom want hij viel niet te helpen.. te veel en te zware problematiek..
schaamte.. dat ik dit alles niet eerder heb ingezien..
schaamte.. naar familie toe.. naar vrienden toe..
schaamte om hulp te zoeken nu ik het even niet aan kan.. ik wil alles zelf doen.. vooral omdat ik zelf een opleiding aan het doen ben voor maatschappelijk werker.. maar ik kan het niet zelf op een rijtje krijgen.. dus ik moet wel..
Ten eerste dat mijn relatie is stuk gelopen.. waarom kon ik hem/ons niet helpen.. ik ben daar toch voor opgeleid.. Stom want hij viel niet te helpen.. te veel en te zware problematiek..
schaamte.. dat ik dit alles niet eerder heb ingezien..
schaamte.. naar familie toe.. naar vrienden toe..
schaamte om hulp te zoeken nu ik het even niet aan kan.. ik wil alles zelf doen.. vooral omdat ik zelf een opleiding aan het doen ben voor maatschappelijk werker.. maar ik kan het niet zelf op een rijtje krijgen.. dus ik moet wel..
woensdag 2 februari 2011 om 10:23
Begrijpelijk maar rationeel gezien ben je wat te hard voor je jezelf.
Het is natuurlijk een heel ander verhaal als het je werk is. Dan ben je hierop gefocust en van een (zakelijke) afstand zie je veel beter waar het schort/niet deugt. Als je zelf in zo'n soort relatie zit, ga je er ten eerste al niet vanuit dat je hiermee te maken krijgt. Bovendien sluipt het er ten tweede langzaam in. Je gaat niet bij de eerste wanklank meteen denken 'huiselijk geweld, dit gaat van kwaad tot erger'. Nee, je denkt 'een incident'. Je praat het uit, hij belooft beterschap en je gaat verder en de nare bijsmaak in je mond verflauwt.
Zo iemand verandert langzaam maar zeker heel vakkundig en manipulatief jouw gedachten patroon, je grenzen en je persoonlijkheid. Hoe langer dat duurt hoe groter de schade. Tot je op een dag beseft dat je jezelf kwijt bent. Ik wist eigenlijk niet meer wie ik was. Toen ik op een dag daadwerkelijk klappen kreeg, voelde dat alsof ik letterlijk wakker geslagen werd. Daarna was ik er echt klaar mee. Ik had altijd voor mezelf bepaald dat ik me nooit zou laten slaan. Dat principe had ik gelukkig nog.
En jij hebt ook die stap gezet door bij hem weg te gaan.
Dat heb je goed gedaan. Jij zou je nergens voor moeten en hoeven te schamen. Jij hebt je niet misdragen. Hij!
Je zou jezelf niet kwalijk mogen nemen dat je het niet eerder hebt ingezien. Vlak de manier waarop dit soort mensen te werk gaat niet uit. Als je bang bent dat het je weer kan overkomen, zou ik wel uitzoeken hoe dit bij jou tot stand kon komen. Als je zeker weet dat dit je nooit meer gebeurt omdat je bij de eerste tekenen opstapt, zou ik het niet gaan analyseren. Dan zou ik alleen werken aan hoe je het gaat verwerken.
Je mag er dan voor geleerd hebben, je blijft wel een mens en als mens kan je iets overkomen wat net te groot voor je is. Dan is er niks om je voor te schamen dat je daar even hulp bij nodig hebt. Juist wijs en verstandig!
Het is natuurlijk een heel ander verhaal als het je werk is. Dan ben je hierop gefocust en van een (zakelijke) afstand zie je veel beter waar het schort/niet deugt. Als je zelf in zo'n soort relatie zit, ga je er ten eerste al niet vanuit dat je hiermee te maken krijgt. Bovendien sluipt het er ten tweede langzaam in. Je gaat niet bij de eerste wanklank meteen denken 'huiselijk geweld, dit gaat van kwaad tot erger'. Nee, je denkt 'een incident'. Je praat het uit, hij belooft beterschap en je gaat verder en de nare bijsmaak in je mond verflauwt.
Zo iemand verandert langzaam maar zeker heel vakkundig en manipulatief jouw gedachten patroon, je grenzen en je persoonlijkheid. Hoe langer dat duurt hoe groter de schade. Tot je op een dag beseft dat je jezelf kwijt bent. Ik wist eigenlijk niet meer wie ik was. Toen ik op een dag daadwerkelijk klappen kreeg, voelde dat alsof ik letterlijk wakker geslagen werd. Daarna was ik er echt klaar mee. Ik had altijd voor mezelf bepaald dat ik me nooit zou laten slaan. Dat principe had ik gelukkig nog.
En jij hebt ook die stap gezet door bij hem weg te gaan.
Dat heb je goed gedaan. Jij zou je nergens voor moeten en hoeven te schamen. Jij hebt je niet misdragen. Hij!
Je zou jezelf niet kwalijk mogen nemen dat je het niet eerder hebt ingezien. Vlak de manier waarop dit soort mensen te werk gaat niet uit. Als je bang bent dat het je weer kan overkomen, zou ik wel uitzoeken hoe dit bij jou tot stand kon komen. Als je zeker weet dat dit je nooit meer gebeurt omdat je bij de eerste tekenen opstapt, zou ik het niet gaan analyseren. Dan zou ik alleen werken aan hoe je het gaat verwerken.
Je mag er dan voor geleerd hebben, je blijft wel een mens en als mens kan je iets overkomen wat net te groot voor je is. Dan is er niks om je voor te schamen dat je daar even hulp bij nodig hebt. Juist wijs en verstandig!
Het is mij: shaHla (Iranian version)
(Iranian version)
donderdag 3 februari 2011 om 09:31
Denk je dat een maatschappelijk werker (in opleiding) zelf geen 'bagage' mag hebben en hulp mag vragen? Is het verstandiger om die bagage dan maar zelf te dragen en je probleem zonder hulp van buitenaf op te lossen? Ben je dan geschikter als mw?
Het lijkt me dat je juist als je dit beroep kiest, goed beseft dat je soms hulp nodig hebt van buitenaf. Bedenk ook dat artsen zichzelf nooit mogen behandelen (die gaan trouwens ook vaak veel te laat naar een dokter). Zelf dokteren is gewoon niet goed. Doe jij dat dan ook niet
Het lijkt me dat je juist als je dit beroep kiest, goed beseft dat je soms hulp nodig hebt van buitenaf. Bedenk ook dat artsen zichzelf nooit mogen behandelen (die gaan trouwens ook vaak veel te laat naar een dokter). Zelf dokteren is gewoon niet goed. Doe jij dat dan ook niet
Ga in therapie!
