Omgaan met tegenslagen

Heb ik ook veel moeite mee.. Maar het lukt me steeds beter om bij tegenslag niet meteen te schieten in een automatische emotionele reactie zoals: oh nou is alles verpest, of, zie je wel,het gaat altijd mis, of, het wordt nooit anders etc etc. en daar dan helemaal in opgaan en helemaal passief worden en niets meer doen.

Ik dénk dat soort dingen nog wel, maar het heeft me niet meer helemaal in zijn macht. Ik denk nu tegelijkertijd ook: OK, dit is gebeurd, hoe kan ik er nu mee omgaan zodat ik me het prettigst voel? Want blijven hangen in negatieve gedachten is ook een KEUS hé? Je bent zo gehecht aan een bepaalde uitkomst van iets zoals je het in gedachten had en als dat dan niet blijkt te kloppen dan kun je dat heel moeilijk accepteren. Tegenwoordig denk ik eerder: OK als ik hier in blijf hangen is de enige die het moeilijker maakt dan het is ikzelf, dus waarom eindeloos die negatieve gedachten blijven herhalen? Waarom je niet richten op de mogelijkheden die de nieuwe situatie biedt? En dat helpt echt.

Gewoon door blijven ademen. Ik heb,helaas, onzettende heftige dingen meegemaakt en weet nu dat ik eeg flexibel ben. Ook bij andere tegenslagen, financieel bijv, gewoon doorgaan. Hoe erg het ook is, hou ik in gedachten dat het allemaal weer ok wordt. Is het niet morgen dan is het volgende week of zelfs volgend jaar.

Je bent altijd sterker dan je vooraf had gedacht. Kijk maar eens terug in de tijd, heb je niet alles overleefd en er wellicht zelfs beter van geworden? Houd je vast aan hoeveel kracht en aanpassingsvermogen een mens eigenlijk heeft, dan kom je al een heel eind.

.

Dat is toevallig! Ik wilde een topic openen met als titel 'hoe om te gaan met dromen die verloren gingen'.. Maar denk ik dat hier goed kan aansluiten..



Ik ben idd ook benieuwd naar hoe mensen omgaan met tegenslagen, met moeilijke situaties..

Ik ben op dit moment aan het scheiden van de (voor mijn gevoel) liefde van mijn leven.. Hij heeft iemand anders. Heel verhaal. Maar goed, ik moet dus afscheid nemen van mijn 'droom' (mijn gezin, mijn relatie, op termijn mijn huis etc). Ik merk dat ik de laatste jaren een droomwereld gecreeerd heb in mijn hoofd; de werkelijkheid was te heftig. Want mijn relatie, de liefde van mijn man voor mij, was niet wat ik dacht dat ie was.

Op dit moment is alles zwart en zwaar. En mensen om me heen zeggen dat ik een keuze heb: kiezen om weer vooruit te kijken en niet meer achterom. Kiezen voor de gedachte dat ik het ga redden. Kiezen voor de wetenschap dat het allemaal beter zal worden. Klinkt heel logisch allemaal, maar hoe doe ik dat? En hoe accepteer ik dat het leven niet maakbaar is?

Omgaan met tegenslagen heeft veel te maken met het durven opgeven van de controle. Realiseer je dat het leven zich niet laat plannen.

Photini, is het niet zo dat je de controle al hebt moeten opgeven, júist vanwege die tegenslag? De vraag is hóe je omgaat met controleverlies. Is het zo dat je zelf kunt kiezen hoe je dat doet, of is dat bedacht vanuit ratio, het gevoel laat zich immers niet sturen.. Of wel?

Interessant topic en ik vraag mij ook weleens af hoe ik beter met tegenslagen om moet gaan. Ik vind het momenteel soms weleens moeilijk om te accepteren dat bepaalde dromen niet uitgekomen zijn. Zag mijzelf toen ik klein was wel moeder worden, die droom is tot op heden niet uitgekomen, sinds momenteel zit ik in het traject om het alleen te doen en de ene dag zie ik het helemaal zitten en de andere dag voel ik mij vedrietig dat ik nooit diegene tegengekomen ben terwijl ik omgeven ben door mensen bij wie het allemaal zo makkelijk lijkt te gaan, weet wel dat schijn bedriegt maar werd van de week weer erg treurig van het bericht dat een vriend van mij (die nooit kinderen wou) vader wordt. Dat is voor mij dan weer een tegenslag en dan denk ik hoe moet ik met zulk nieuws omgaan, hoop blijven houden dat ik nog wel iemand tegenkom?



Ik heb dus geen antwoord voor je, het leven loopt helaas vaak anders dan dat je hoopt, ook zo'n dooddoener maar zo is het wel vaak.

Nou ja! Vandaag wat administratieve dingen geregeld en gekeken naar volgend jaar. Door meer salaris krigen we ook minder kinderopvangtoeslag waardoor die fikse verhoging die k heb gehad ook een beetje in de soep valt. Ik mocht er wel even van balen van mezelf want ontkennen dat ik het shit vind, vind k ook zo raar. Maar accepteren. Het is zo, klaar. Zo ga k ermee om.

Inderdaad, accepteren en doorgaan. Dealen met de situatie zoals hij is, niet mooier of beter maar zoals het nu is.

Niet altijd makkelijk maar soms kun je niet anders.

Hoop houden. Ik denk altijd, morgen is er weer een nieuwe dag, de zon gaat vanzelf weer op en wie weet wat morgen brengt??



Ik had sommige dingen in mijn leven ook anders verwacht, anders gehoopt maar het is zoals het is en daar moet je het mee zien te doen.

Het gras is niet groener bij een ander....



Ik heb ook behoorlijk wat tegenslagen gehad in mijn leven. Een daarvan is dat ik 2 jaar geleden een ongeluk gehad waardoor mijn leven er heel anders uit ging zien. Ik ben redelijk goed hersteld maar er kwamen andere klachten bij die een oorzaak waren van mijn ongeluk.

Ik kan niet meer alles zoals voorheen, Ik doe nu tijdelijk ander werk binnen de organisatie en het is maar de vraag of ik mijn echte baan nog ooit op kan pakken....maar toch zijn er ook nog veel dingen die ik wel kan.

Deze kans bijvoorbeeld, dat ik tijdelijk ingezet ben bij een andere afdeling waar ik het erg naar mijn zin heb. Ik wil heel graag gewoon blijven werken. Wat ik kan doen dat doe ik, als het eens niet gaat vraag ik hulp en krijg die dan ook van collega's.

Ik heb vaak veel pijn, bijna dagelijks en dan moet je in je privé leven soms dingen afzeggen of anders doen. Je ziet hoe egoïstisch mensen kunnen zijn. Ik heb hierdoor ook mensen verloren, iemand die zich voor deed als mijn "beste" vriendin bijvoorbeeld...dat is hard maar hier leer je zo veel van.

Door de tegenslagen in mijn leven heb ik geleerd goed te leren relativeren en dat helpt me en maakt me ook sterk.