Psyche
alle pijlers
Onzeker over geaardheid
woensdag 1 december 2010 om 18:34
Hallo allemaal, ik wist even niet waar ik dit verhaal precies kwijt kon. Ik ben 18 jaar, heb net een relatie van 2 jaar beëindigd. De reden was dat ik nog even wou genieten en ik voelde gewoon niet meer wat voor hem... eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik voor hem voel (miss dus ook nog wel wat, maar het liep gewoon niet fijn, ik was nogal onzeker). Toen ik met hem had heb ik het laatste half jaar erg lopen twijfelen, ben gegroeid in het onzeker zijn. Ik vroeg mij bijvoorbeeld af: houd ik wel echt van hem? Dat heeft me zo erg gekweld dat ik daar niet meer mee kon leven.. het enige wat ik op dat moment voor mezelf kon doen is er een punt achter zetten. Misschien een verwarrend verhaal, maar goed.
Toen ik het uit had, begon ik mezelf af te vragen: wie ben ik nou eigenlijk? Wat voel ik? Met wie wil ik later oud worden? En jawel... op juist die vraag bleef ik plotseling steken. Ik heb nogal snel dat ik beren op de weg zie, dus ik ging meteen overal wat achter zoeken op de vraag: zou ik geen lesbi zijn? Ik werd werkelijk GEK bij deze gedachte. Ik kijk wel eens naar een mooi meisje, kan ook wel opgewonden van een schaars geklede vrouw raken, maar serieus; als ik hier niet bij nadenk, geniet ik er van als ik aandacht krijg van jongens en zo en het voornaamste; kan ik genieten! Nu vroeg ik mij af.. heeft elke puber zo zijn onzekerheden? Ik word er soms echt heeeel bang van.. niet leuk meer. Is het raar dat ik me dit afvraag? Tuurlijk niet, maar ik wil liever geen lesbi zijn. Nu heb ik ook dat als ik me in mijn hoofd afvraag: ben ik lesbi of hetero? Dan durf ik mezelf gewoon niet in een hokje te plaatsen. Ik word hierdoor heel erg angstig, want ik wist het altijd zeker. Waarom horen dit soort momenten erbij en wanneer houdt het op? Ik hoop dat ik hier "lotgenoten" kan treffen. Ook hoor ik graag verhalen over dat mensen dit hebben meegemaakt maar toch hetero bleken te zijn (ook al kan het bij mij anders zijn). Trouwens, om verwarring te voorkomen.. ik ben niet tegen lesbo's, absoluut niet, maar wil het zelf liever niet zijn. Voel me er niet zo prettig bij..
Niemand kan mij natuurlijk gerust stellen van; je bent het wel of je bent het niet, dat begrijp ik ook wel, maar ik wil toch een soort van lotgenoten treffen.
Toen ik het uit had, begon ik mezelf af te vragen: wie ben ik nou eigenlijk? Wat voel ik? Met wie wil ik later oud worden? En jawel... op juist die vraag bleef ik plotseling steken. Ik heb nogal snel dat ik beren op de weg zie, dus ik ging meteen overal wat achter zoeken op de vraag: zou ik geen lesbi zijn? Ik werd werkelijk GEK bij deze gedachte. Ik kijk wel eens naar een mooi meisje, kan ook wel opgewonden van een schaars geklede vrouw raken, maar serieus; als ik hier niet bij nadenk, geniet ik er van als ik aandacht krijg van jongens en zo en het voornaamste; kan ik genieten! Nu vroeg ik mij af.. heeft elke puber zo zijn onzekerheden? Ik word er soms echt heeeel bang van.. niet leuk meer. Is het raar dat ik me dit afvraag? Tuurlijk niet, maar ik wil liever geen lesbi zijn. Nu heb ik ook dat als ik me in mijn hoofd afvraag: ben ik lesbi of hetero? Dan durf ik mezelf gewoon niet in een hokje te plaatsen. Ik word hierdoor heel erg angstig, want ik wist het altijd zeker. Waarom horen dit soort momenten erbij en wanneer houdt het op? Ik hoop dat ik hier "lotgenoten" kan treffen. Ook hoor ik graag verhalen over dat mensen dit hebben meegemaakt maar toch hetero bleken te zijn (ook al kan het bij mij anders zijn). Trouwens, om verwarring te voorkomen.. ik ben niet tegen lesbo's, absoluut niet, maar wil het zelf liever niet zijn. Voel me er niet zo prettig bij..
Niemand kan mij natuurlijk gerust stellen van; je bent het wel of je bent het niet, dat begrijp ik ook wel, maar ik wil toch een soort van lotgenoten treffen.
Droom niet je leven, leef je dromen!!
zondag 5 december 2010 om 10:22
Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt steeds meer dat vrouwelijke seksualiteit 'vloeibaar' is, waar die van mannen vaster gedefinieerd is. Wat jij aangeeft, dat je jezelf niet in een hokje vindt passen, is helemaal niet raar.
Heb je wel eens gehoord van Kinsey? Dat was een heel bekende seksuoloog. Hij ontwikkelde de Kinsey-schaal daarop kan je verschillende scores hebben van 0 t/m 6 waarbij 0 staat voor helemaal hetero- en 6 staat voor helemaal homoseksueel.
Zoals je ziet zitten er dus nog allerlei posities tussen de 0 en de 6 in waarop je je kan bevinden, en we hebben helemaal geen naam voor al die dingen die je kan zijn.
Ik zou mezelf bijvoorbeeld ook niet op een 0 of een 6 zetten, ik denk dat ik eerder op een 1 of 2 zit.
Heb je wel eens gehoord van Kinsey? Dat was een heel bekende seksuoloog. Hij ontwikkelde de Kinsey-schaal daarop kan je verschillende scores hebben van 0 t/m 6 waarbij 0 staat voor helemaal hetero- en 6 staat voor helemaal homoseksueel.
Zoals je ziet zitten er dus nog allerlei posities tussen de 0 en de 6 in waarop je je kan bevinden, en we hebben helemaal geen naam voor al die dingen die je kan zijn.
Ik zou mezelf bijvoorbeeld ook niet op een 0 of een 6 zetten, ik denk dat ik eerder op een 1 of 2 zit.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
maandag 17 januari 2011 om 22:09
dinsdag 18 januari 2011 om 00:39
Ja nou, volgens mij was er al iemand hier bi, maar jij reageerde met : iedereen is lesbisch geworden die mijn verhaal herkent. Sambi dus niet.
Ik ben ook bi (denk ik) ik voel me wel aangetrokken tot vrouwen, echter alleen relaties met mannen gehad, en een korte 'verkering' met een meisje. En ik denk er gewoon nu niet zoveel meer over na(maar ik ben 27) ik ben wie ik ben, en als ik verliefd word merk ik het wel. Is dat een antwoord?
Ik ben ook bi (denk ik) ik voel me wel aangetrokken tot vrouwen, echter alleen relaties met mannen gehad, en een korte 'verkering' met een meisje. En ik denk er gewoon nu niet zoveel meer over na(maar ik ben 27) ik ben wie ik ben, en als ik verliefd word merk ik het wel. Is dat een antwoord?
dinsdag 18 januari 2011 om 09:09
Hoi TO,
ik heb eigenlijk hetzelfde verhaal als Sjorsjina (op de eerste pagina), maar dan andersom. Heb ook lang getwijfeld wat ik nou was. Maar blijkbaar bestaat wat je bent uit zoveel gradaties, dat je niet altijd in een bepaald standaard hokje past (les, ho, hetero of bi). Er zitten zoveel nuances daartussenin.
Ik leid een hetero leven met een man en dat al 15 jaar. Daarnaast hebben we een dochter en heb ik nog nooit echte seks gehad met een vrouw. Toch, ondanks dat, weet ik wel dat ik potentieel iets zou kunnen hebben met een vrouw (zij het dat ik uberkritisch ben als het op vrouwen aankomt en ik niet snel een vrouw mooi/aantrekkelijk vind). Ik ben in het verleden wel eens verliefd geweest op meisjes, op mijn eigen juf (middelbare school) en ook kan ik in mijn fantasien met veel plezier vrouwen erbij betrekken. Toch denk ik niet dat ik een leven zou willen delen met een vrouw. Dan zou ik toch wel meer een man missen dan dat ik nu een vrouw zou missen.
Goed, dit weet ik nu van mezelf en het heeft mijn leven even een tijdje gecompliceerd gemaakt, omdat ik van mezelf vond dat ik moest weten wie of wat ik ben. Maar dat kan je niet grijpen. Je wordt gewoon verliefd op iemand en tegen die tijd merk je vanzelf wel of je iets (blijvends) voelt voor die persoon of niet. En tegen die tijd weet je dan ook wel of het voor dat moment in je leven een man of een vrouw is. En voor hetzelfde geld word je er oud mee en blijf je voor de buitenwereld altijd hetero of lesbisch, terwijl je zelf wel weet dat het iets genuanceerder ligt. Dat maakt toch allemaal niet uit?
Het enige wat ik wel graag had willen doen (maar durfde niet) was wat meer experimenteren met vrouwen. Nu is dat een absolute no go, omdat ik een relatie heb (en ook niet verlang naar iets hebben met iemand anders). Maar ik had wel graag willen weten of er ook echt een (seksuele) klik zou zijn geweest of dat ik dat slechts maar als feit heb aangenomen. Met mannen heb ik genoeg geexperimenteerd, maar met een vrouw dus nooit.
Kortom, mijn advies aan jou: pin jezelf niet teveel vast op wie je wel of niet bent. Dat wordt in de loop der jaren steeds duidelijker. Leef ondertussen gewoon je leven en probeer daarnaast lekker te genieten van dat leven.
ik heb eigenlijk hetzelfde verhaal als Sjorsjina (op de eerste pagina), maar dan andersom. Heb ook lang getwijfeld wat ik nou was. Maar blijkbaar bestaat wat je bent uit zoveel gradaties, dat je niet altijd in een bepaald standaard hokje past (les, ho, hetero of bi). Er zitten zoveel nuances daartussenin.
Ik leid een hetero leven met een man en dat al 15 jaar. Daarnaast hebben we een dochter en heb ik nog nooit echte seks gehad met een vrouw. Toch, ondanks dat, weet ik wel dat ik potentieel iets zou kunnen hebben met een vrouw (zij het dat ik uberkritisch ben als het op vrouwen aankomt en ik niet snel een vrouw mooi/aantrekkelijk vind). Ik ben in het verleden wel eens verliefd geweest op meisjes, op mijn eigen juf (middelbare school) en ook kan ik in mijn fantasien met veel plezier vrouwen erbij betrekken. Toch denk ik niet dat ik een leven zou willen delen met een vrouw. Dan zou ik toch wel meer een man missen dan dat ik nu een vrouw zou missen.
Goed, dit weet ik nu van mezelf en het heeft mijn leven even een tijdje gecompliceerd gemaakt, omdat ik van mezelf vond dat ik moest weten wie of wat ik ben. Maar dat kan je niet grijpen. Je wordt gewoon verliefd op iemand en tegen die tijd merk je vanzelf wel of je iets (blijvends) voelt voor die persoon of niet. En tegen die tijd weet je dan ook wel of het voor dat moment in je leven een man of een vrouw is. En voor hetzelfde geld word je er oud mee en blijf je voor de buitenwereld altijd hetero of lesbisch, terwijl je zelf wel weet dat het iets genuanceerder ligt. Dat maakt toch allemaal niet uit?
Het enige wat ik wel graag had willen doen (maar durfde niet) was wat meer experimenteren met vrouwen. Nu is dat een absolute no go, omdat ik een relatie heb (en ook niet verlang naar iets hebben met iemand anders). Maar ik had wel graag willen weten of er ook echt een (seksuele) klik zou zijn geweest of dat ik dat slechts maar als feit heb aangenomen. Met mannen heb ik genoeg geexperimenteerd, maar met een vrouw dus nooit.
Kortom, mijn advies aan jou: pin jezelf niet teveel vast op wie je wel of niet bent. Dat wordt in de loop der jaren steeds duidelijker. Leef ondertussen gewoon je leven en probeer daarnaast lekker te genieten van dat leven.
dinsdag 18 januari 2011 om 12:14
Uiteindelijk kan je niet bepalen wat je voelt of niet voelt voor iemand en wie je nu zelf bent. Ikzelf ben hetero (vermoed ik toch ) maar heb redelijk wat lesbische vriendinnen. Zij zeggen zelf ook dat het moeilijk is en als ze konden kiezen, ze liever hetero waren geweest omdat het dan allemaal makkelijker is. Maar uiteindelijk ben je wie je bent en je daartegen verzetten moet je al helemaal niet doen. Die vriendinnen zitten momenteel trouwens bijna allemaal in een gelukkige vaste relatie. Mijn beste vriendin is lesbisch en zij geniet volop van elke mannelijke aandacht, maar voelt zich toch aangetrokken tot vrouwen. Ik zou ook zeggen dat je gewoon je leven moet leven, maar je moet je zeker niet forceren in een hokje waar je je niet thuis voelt!
woensdag 19 januari 2011 om 00:51
Hoi Cster,
Als ik je posts zo lees, ben jij bezig ben met wat als ik lesbisch ben. Dat wil je niet zijn, en je zit jezelf bang te maken met; maar wat als ik het ben? Heb je een beeld van jezelf in je hoofd van jezelf als lesbi, en bevalt dat je niet?
Ik zelf was er in relaties altijd heel goed in om te denken: wat nou als ik verliefd ben op een andere jongen? En als ik dan een ex zag begon ik daar over te piekeren, en tot ik bijna zo ver was dat ik mezelf ervan overtuigd te hebben dat ik verliefd was, zag ik ineens wat ik aan het doen was. En dat ik dus niet verliefd was. Had ook allemaal met angst te maken, en het beeld wat mensen van je zouden kúnnen hebben. (in mijn geval mijn toenmalige vriend, of ik hem dan pijn zou doen, en wat iedereen daar wel niet van zou denken). Ik ben ook een piekeraar, en ik snap je goed. Mijn punt is dus: Of je nou hetero, lesbisch of bi-sexueel bent, wat je bent kun je niet veranderen. Mocht je wel lesbisch of bi-sexueel zijn, zul je daar mee moeten om gaan. Denk je echt dat de mensen om je heen het zoveel uit maakt? Je familie en vrienden willen je toch graag gelukkig zien? Tuurlijk, misschien zullen mensen in eerste instantie geschokt zijn. En ik zeg niet dat je geen negatieve reacties zult krijgen mocht je niet hetero zijn. Maar weet je, hoeveel pijn dat misschien ook doet, negatieve reacties op mensen die homo - of bi-sexueel zijn, zegt meer over die mensen dan over jou!
En wat hier ook al vaker gezegd is: Je sexuele geaardheid kun je niet veranderen. Je bent wat je bent. Waar je nu nog niet achter bent, maar dat hoeft ook niet, daar heb je je hele leven nog voor. Wees niet zoveel met dat wat als bezig. Je verspilt er alleen maar tijd mee, en je maakt jezelf er alleen maar bang mee. Je kunt er alleen maar achter komen door te leven. Meestal los je met piekeren niks op.
Als ik je posts zo lees, ben jij bezig ben met wat als ik lesbisch ben. Dat wil je niet zijn, en je zit jezelf bang te maken met; maar wat als ik het ben? Heb je een beeld van jezelf in je hoofd van jezelf als lesbi, en bevalt dat je niet?
Ik zelf was er in relaties altijd heel goed in om te denken: wat nou als ik verliefd ben op een andere jongen? En als ik dan een ex zag begon ik daar over te piekeren, en tot ik bijna zo ver was dat ik mezelf ervan overtuigd te hebben dat ik verliefd was, zag ik ineens wat ik aan het doen was. En dat ik dus niet verliefd was. Had ook allemaal met angst te maken, en het beeld wat mensen van je zouden kúnnen hebben. (in mijn geval mijn toenmalige vriend, of ik hem dan pijn zou doen, en wat iedereen daar wel niet van zou denken). Ik ben ook een piekeraar, en ik snap je goed. Mijn punt is dus: Of je nou hetero, lesbisch of bi-sexueel bent, wat je bent kun je niet veranderen. Mocht je wel lesbisch of bi-sexueel zijn, zul je daar mee moeten om gaan. Denk je echt dat de mensen om je heen het zoveel uit maakt? Je familie en vrienden willen je toch graag gelukkig zien? Tuurlijk, misschien zullen mensen in eerste instantie geschokt zijn. En ik zeg niet dat je geen negatieve reacties zult krijgen mocht je niet hetero zijn. Maar weet je, hoeveel pijn dat misschien ook doet, negatieve reacties op mensen die homo - of bi-sexueel zijn, zegt meer over die mensen dan over jou!
En wat hier ook al vaker gezegd is: Je sexuele geaardheid kun je niet veranderen. Je bent wat je bent. Waar je nu nog niet achter bent, maar dat hoeft ook niet, daar heb je je hele leven nog voor. Wees niet zoveel met dat wat als bezig. Je verspilt er alleen maar tijd mee, en je maakt jezelf er alleen maar bang mee. Je kunt er alleen maar achter komen door te leven. Meestal los je met piekeren niks op.
woensdag 19 januari 2011 om 21:14
Waar komen die twijfels vandaan? Ben je ooit verliefd geweest op een meisje/vrouw?
Je hebt het uitgemaakt met je vriend, omdat je je niet meer prettig in de relatie voelde. Dat lijkt me je goed recht. Op grond daarvan zou ik niet meteen gaan twijfelen aan mijn geaardheid. Je vindt sommige vrouwen wel aantrekkelijk. Ook daar zie ik niet meteen een "aanwijzing". Waar komt het vandaan dat je er zo mee bezig bent, wat zou je er zo erg aan vinden om lesbisch of biseksueel te zijn? Zou je je kunnen voorstellen dat je iets hebt met een meisje, kun je je voorstellen dat je verliefd op een meisje wordt?
Mijn verhaal lijkt op dat van Schouderklopje: ik ben wel verliefd geweest op vrouwen, maar heb alleen met mannen relaties gehad, en kan me ook alleen met een man een relatie voorstellen. Deels heeft het ook met mijn omgeving te maken, denk ik, die van homoseksualiteit geen probleem maakt, maar ik heb verliefdheden op vrouwen nooit als een probleem of als verrassend ervaren (dwz, ik schrok er niet van, dacht er niet eens bij na, was gewoon verliefd, punt.)
Je hebt het uitgemaakt met je vriend, omdat je je niet meer prettig in de relatie voelde. Dat lijkt me je goed recht. Op grond daarvan zou ik niet meteen gaan twijfelen aan mijn geaardheid. Je vindt sommige vrouwen wel aantrekkelijk. Ook daar zie ik niet meteen een "aanwijzing". Waar komt het vandaan dat je er zo mee bezig bent, wat zou je er zo erg aan vinden om lesbisch of biseksueel te zijn? Zou je je kunnen voorstellen dat je iets hebt met een meisje, kun je je voorstellen dat je verliefd op een meisje wordt?
Mijn verhaal lijkt op dat van Schouderklopje: ik ben wel verliefd geweest op vrouwen, maar heb alleen met mannen relaties gehad, en kan me ook alleen met een man een relatie voorstellen. Deels heeft het ook met mijn omgeving te maken, denk ik, die van homoseksualiteit geen probleem maakt, maar ik heb verliefdheden op vrouwen nooit als een probleem of als verrassend ervaren (dwz, ik schrok er niet van, dacht er niet eens bij na, was gewoon verliefd, punt.)
zaterdag 12 maart 2011 om 15:15
@ Melanthe: Dat is het hem dus. Ik weet niet met wie of wat ik een relatie voor me zie. Ik denk wel met mannen omdat ja... Vrouwen zijn zooo mooi, maar ik heb toch altijd een stukje blozen/verlegenheid als er een mooie man bij me in de buurt is. Dat is dus allemaal het dubbele. Ik loop mezelf te testen.
@ Ashley: Het heeft lang geduurd voordat ik in de gaten had dat het gevoel gewoon te weinig was van mijn kant. Voordat het me duidelijk werd was ik ook een held in: ow jee, ben toch niet verliefd op een vriend? En zo kon ik mezelf van alles wijs maken.
Mijn psycholoog zegt mij dat ik mijzelf moet leren accepteren, al zou ik lesbisch zijn. Dat zou me al een hoop ruimte geven. Ik weet op het moment gewoon niet goed wat ik met mijn leven moet. Zelfs niet qua opleiding. Ik zie het allemaal niet meer zo voor me, terwijl ik eerder kon dagdromen: later word ik ... en krijg ik een lieve man met kinderen etc. Nu... Geen idee. Het is allemaal zo verwarrend.
Mijn gevoel zegt soms dat ik lesbisch ben, waarom weet ik zelf niet. Maar soms lijkt dat een voorgevoel, maar ik durf dat niet te uiten omdat ik dan zoiets heb: wat als ik dan toch op een man zou vallen? Etc. etc.
@ Ashley: Het heeft lang geduurd voordat ik in de gaten had dat het gevoel gewoon te weinig was van mijn kant. Voordat het me duidelijk werd was ik ook een held in: ow jee, ben toch niet verliefd op een vriend? En zo kon ik mezelf van alles wijs maken.
Mijn psycholoog zegt mij dat ik mijzelf moet leren accepteren, al zou ik lesbisch zijn. Dat zou me al een hoop ruimte geven. Ik weet op het moment gewoon niet goed wat ik met mijn leven moet. Zelfs niet qua opleiding. Ik zie het allemaal niet meer zo voor me, terwijl ik eerder kon dagdromen: later word ik ... en krijg ik een lieve man met kinderen etc. Nu... Geen idee. Het is allemaal zo verwarrend.
Mijn gevoel zegt soms dat ik lesbisch ben, waarom weet ik zelf niet. Maar soms lijkt dat een voorgevoel, maar ik durf dat niet te uiten omdat ik dan zoiets heb: wat als ik dan toch op een man zou vallen? Etc. etc.
Droom niet je leven, leef je dromen!!
