Psyche
alle pijlers
Overspannen
zaterdag 27 augustus 2011 om 00:21
In december 2008 ging ik naar de dokter. Hij gaf als diagnose overspannen. Ik kreeg 6 dagen ziekteverlof. Er volgde een kort gesprekje met de baas bij mijn terugkomst.
Ik voelde me nadien wel beter, maar eigenlijk heb ik in de periode tot en met vandaag nog "opflakkeringen" gehad van overspannen-zijn. Dit los ik steeds op door één of meerdere dagen verlof.
Ik werk nog steeds bij dezelfde dienst, maar onder een andere baas.
In de periode november 2010 t.e.m. februari 2011 kreeg ik er omwille van zwangerschapsverlof van een collega praktisch een voltijdse job er boven op. Ik heb vooraf verschillende keren herhaald dat ik dit te zwaar vond, zonder reactie echter. Ik kreeg wel ondersteuning, maar in mijn ogen onvoldoende. Ik heb die 4 maanden echt doorgesparteld. Toen de dossiers dan letterlijk boven mijn hoofd groeiden heb ik het ook vertikt dit door te geven. Dus was het achteraf nog eerder stank voor dank omwille van de dingen die bleven liggen.
Sindsdien regelmatig verlof genomen omdat ik het écht nodig had. Ik heb van geen enkele dag verlof genoten pakweg het laatste jaar. Het voelde eerder aan als "bekomen van de werkweek". Aan mijn verlof van 2,5 week deze zomer echt niets aan gehad. Dingen plannen, maar gewoon geen fut hebben om ze uit te voeren. Nu besef ik dat dit nog de naweeën zijn van de zwschapsverlof van mijn collega.
Er zijn verder nog wat strubbelingen met de baas en een andere collega. Geen evenwichtige taakverdeling, geen promotie terwijl ik dit verwachtte, zeer weinig appreciatie... Lang verhaal, maar het speelt mee.
Helaas maandag mijn dieptepunt bereikt. Mijn vaste dokter werkt in een duo-praktijk. Helaas deze week met verlof.
Diagnose overspannen en depressieve ... (2de woord onleesbaar).
Heb 5 dagen ziekteverlof gekregen. Vind het wel een "zware" diagnose t.o.v. 5 dagen ziekteverlof. Omdat de dokter er alleen voor stond, had hij eigenlijk niet voldoende tijd om mijn hele verhaal te aanhoren. Diagnose was dus (te ?) snel gesteld. Hij verwees me ook door naar een psycholoog, iets wat mij wel opluchtte. Bij de diagnose ivm depressieve... heb ik wel een wrang gevoel. Al herken ik absoluut symptomen.
Ik heb geen fut om dingen te doen, kan me moeilijk concentreren, geen energie,... Maar ik voel met niet leeg. Voor de rest mentaal echt moe zijn, mij 's ochtends echt een wrak voelen en veel piekeren. Ik heb best straffe medicatie voorgeschreven gekregen (Serlain), als ik die bijsluiter lees (gewichtstoename, niet stil kunnen zitten/staan, slaperigheid, zich ziek voelen, zelfmoordneigingen, hoofdpijn, slapeloosheid,...) voel ik me eigenlijk nog goed, ook al klinkt dit raar. Ik ben momenteel absoluut niet van plan om dit in te nemen . Controledokter (steeds vanaf dag 1 van de ziekte) keek ook erg raar op van die pillen.
Qua overspannenheid heb ik het niet zo ver laten komen als in 2008. Er zijn eigenlijk allerlei persoonlijke problemen bijgekomen die maar in mijn hoofd blijven malen.
Ik voel me beter dan maandag, maar om nu al aan een nieuwe werkweek te beginnen... Het 'comfortabelst' zou ik me voelen met een week verlof volgende week. Gewoon ontspannen. Dingen doen waar ik de laatste tijd niet toe gekomen ben. Klinkt dit idioot?
=> bezoek controledokter vermijden
Ik zou maandag naar mijn vaste dokter willen gaan, en kijken welke diagnose hij stelt. Of hij misschien medicatie voorschrijft met minder bijwerkingen.
Of zouden jullie wachten met medicatie op de diagnose van de psy?
Voor sommige van mijn problemen heb ik echt wel een psy nodig.
Graag jullie mening.
Ik voelde me nadien wel beter, maar eigenlijk heb ik in de periode tot en met vandaag nog "opflakkeringen" gehad van overspannen-zijn. Dit los ik steeds op door één of meerdere dagen verlof.
Ik werk nog steeds bij dezelfde dienst, maar onder een andere baas.
In de periode november 2010 t.e.m. februari 2011 kreeg ik er omwille van zwangerschapsverlof van een collega praktisch een voltijdse job er boven op. Ik heb vooraf verschillende keren herhaald dat ik dit te zwaar vond, zonder reactie echter. Ik kreeg wel ondersteuning, maar in mijn ogen onvoldoende. Ik heb die 4 maanden echt doorgesparteld. Toen de dossiers dan letterlijk boven mijn hoofd groeiden heb ik het ook vertikt dit door te geven. Dus was het achteraf nog eerder stank voor dank omwille van de dingen die bleven liggen.
Sindsdien regelmatig verlof genomen omdat ik het écht nodig had. Ik heb van geen enkele dag verlof genoten pakweg het laatste jaar. Het voelde eerder aan als "bekomen van de werkweek". Aan mijn verlof van 2,5 week deze zomer echt niets aan gehad. Dingen plannen, maar gewoon geen fut hebben om ze uit te voeren. Nu besef ik dat dit nog de naweeën zijn van de zwschapsverlof van mijn collega.
Er zijn verder nog wat strubbelingen met de baas en een andere collega. Geen evenwichtige taakverdeling, geen promotie terwijl ik dit verwachtte, zeer weinig appreciatie... Lang verhaal, maar het speelt mee.
Helaas maandag mijn dieptepunt bereikt. Mijn vaste dokter werkt in een duo-praktijk. Helaas deze week met verlof.
Diagnose overspannen en depressieve ... (2de woord onleesbaar).
Heb 5 dagen ziekteverlof gekregen. Vind het wel een "zware" diagnose t.o.v. 5 dagen ziekteverlof. Omdat de dokter er alleen voor stond, had hij eigenlijk niet voldoende tijd om mijn hele verhaal te aanhoren. Diagnose was dus (te ?) snel gesteld. Hij verwees me ook door naar een psycholoog, iets wat mij wel opluchtte. Bij de diagnose ivm depressieve... heb ik wel een wrang gevoel. Al herken ik absoluut symptomen.
Ik heb geen fut om dingen te doen, kan me moeilijk concentreren, geen energie,... Maar ik voel met niet leeg. Voor de rest mentaal echt moe zijn, mij 's ochtends echt een wrak voelen en veel piekeren. Ik heb best straffe medicatie voorgeschreven gekregen (Serlain), als ik die bijsluiter lees (gewichtstoename, niet stil kunnen zitten/staan, slaperigheid, zich ziek voelen, zelfmoordneigingen, hoofdpijn, slapeloosheid,...) voel ik me eigenlijk nog goed, ook al klinkt dit raar. Ik ben momenteel absoluut niet van plan om dit in te nemen . Controledokter (steeds vanaf dag 1 van de ziekte) keek ook erg raar op van die pillen.
Qua overspannenheid heb ik het niet zo ver laten komen als in 2008. Er zijn eigenlijk allerlei persoonlijke problemen bijgekomen die maar in mijn hoofd blijven malen.
Ik voel me beter dan maandag, maar om nu al aan een nieuwe werkweek te beginnen... Het 'comfortabelst' zou ik me voelen met een week verlof volgende week. Gewoon ontspannen. Dingen doen waar ik de laatste tijd niet toe gekomen ben. Klinkt dit idioot?
=> bezoek controledokter vermijden
Ik zou maandag naar mijn vaste dokter willen gaan, en kijken welke diagnose hij stelt. Of hij misschien medicatie voorschrijft met minder bijwerkingen.
Of zouden jullie wachten met medicatie op de diagnose van de psy?
Voor sommige van mijn problemen heb ik echt wel een psy nodig.
Graag jullie mening.
zaterdag 27 augustus 2011 om 00:36
Nou ja, ze vraagt om mijn mening
Ik herken er ook wel wat in van bij mezelf dus...
Wat ik alleen niet begrijp is dat als ze de diagnose overspannen en depressiviteit stellen ze er geen ziekteverlof aan verbinden. Wat verwachten ze nu eigenlijk van jou? En wat wil jij zelf?
Maandag naar je vaste dokter lijkt me sowieso een goed plan!
Ik herken er ook wel wat in van bij mezelf dus...
Wat ik alleen niet begrijp is dat als ze de diagnose overspannen en depressiviteit stellen ze er geen ziekteverlof aan verbinden. Wat verwachten ze nu eigenlijk van jou? En wat wil jij zelf?
Maandag naar je vaste dokter lijkt me sowieso een goed plan!
zaterdag 27 augustus 2011 om 01:07
Ik denk dat een behandeling alleen nut heeft als ook de oorzaken aangepakt worden.
Dus als jij denkt dat het werk veel spanningen geeft momenteel, of je persoonlijke leven, dat daar iets aan moet veranderen.
Maar misschien kun je samen met de psycholoog kijken hoe je dat kunt aanpakken. Als je er middenin zit heb je zelf soms het overzicht niet meer.
Dus als jij denkt dat het werk veel spanningen geeft momenteel, of je persoonlijke leven, dat daar iets aan moet veranderen.
Maar misschien kun je samen met de psycholoog kijken hoe je dat kunt aanpakken. Als je er middenin zit heb je zelf soms het overzicht niet meer.
zaterdag 27 augustus 2011 om 13:15
Omdat uit onderzoek is gebleken dat mensen met burn-out of overspannen klachten juist niet geholpen worden met langdurig thuis blijven, is een langdurig ziekteverlof niet voor de hand liggend.
Soms lopen dingen zoals ze lopen en dan kan dat nu eenmaal betekenen dat een vakantie in het teken staat van bijkomen ipv genieten. Dat kun je maar beter gewoon leren accepteren in plaats van je daar verongelijkt of misdeeld door te voelen. Je bent echt de enige niet die zo op zijn tijd energie tekort komt, dat hoort simpelweg bij het leven.
En tenslotte, wij zijn geen artsen en een goede arts stelt geen diagnose via internet. Overleg met je huisarts en/of de psycholoog.
Soms lopen dingen zoals ze lopen en dan kan dat nu eenmaal betekenen dat een vakantie in het teken staat van bijkomen ipv genieten. Dat kun je maar beter gewoon leren accepteren in plaats van je daar verongelijkt of misdeeld door te voelen. Je bent echt de enige niet die zo op zijn tijd energie tekort komt, dat hoort simpelweg bij het leven.
En tenslotte, wij zijn geen artsen en een goede arts stelt geen diagnose via internet. Overleg met je huisarts en/of de psycholoog.
zaterdag 27 augustus 2011 om 13:18
Je kunt in overleg met je bedrijfsarts en leidinggevende (en indien aanwezig bedrijfsmaatschappelijk werk) in overleg hoe je hiermee om kan gaan, of je door kan werken of dat het beter is dat je je ziek meldt en een reïntegratietraject in gaat.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
