Psyche
alle pijlers
Piekeren en maar piekeren
maandag 7 januari 2013 om 00:52
Hoi allemaal,
Ik moet écht even mijn verhaal kwijt.
De laatste 2 maanden kan ik bijna niets anders meer als piekeren, piekeren over mijn toekomst. Ik ben een meid van 19 jaar, maar maak me alleen maar zorgen. Daarnaast heb ik een lichte vorm van een depressie, maar als ik zo doorga wordt het als maar erger.
In februari 2011 heb ik mijn diploma voor de zorg gehaald. Tijdens mijn opleiding wist ik al dat ik dat werk niet wilde gaan doen, maar toch doorgezet en mijn diploma behaald. In het zelfde jaar, september, ben ik begonnen met de opleiding pedagogisch medewerker. Wegens een opstapeling van privé omstandigheden ben ik hier na een half jaar gestopt, omdat ik het simpelweg allemaal niet meer trok. Nu het weer allemaal loopt wil ik dolgraag weer beginnen. Maar dan krijg je het eerste waar ik over pieker: ben ik niet te oud om nu nog een MBO opleiding te gaan volgen? Ik ben nèt twintig als ik begin en dus nét 23 als ik klaar ben. Wat vinden jullie hiervan? Ik heb dan wel echt wat ik wil.. En ja ik weet dat de banen in de kinderopvang niet voor het oprapen liggen, maar ga er vanuit dat ook dat wel weer veranderd..
Nu het volgende waar ik over pieker. Ik heb bijna 4 jaar een relatie met mijn vriend. Hij is over 2 a 2 en half jaar klaar met zijn studie. Hij is dan 23. Wij willen zodra hij klaar is graag op onszelf, maar doordat ik zo een ''laatbloeier'' ben, weet ik niet of dat wel zal lukken.. Ik heb gewoon het idee dat ik al mijn eerdere jaren heb verpest, terwijl ik altijd hartstikke goed me best heb gedaan. Geprobeerd om iets van mijn toekomst te maken.
Ik heb altijd een ideaal beeld gehad, dit moet zo en dat moet zo, zo oud wil ik zijn als ik op mezelf ga en zo oud als ik moeder wordt. Ik ben bang dat ik hier vanaf moet gaan wijken en dat brengt mij denk ik de angst om weer een studie te gaan volgen. Ik heb het heel goed thuis, 2 hele lieve ouders, maar ik hoop toch wel voor mijn 23e op mezelf te wonen. Mijn vriend is 2 jaar ouder.
Sorry voor het wazige verhaal. Ik moest het echt even van me afschrijven. Voel me zo verschrikkelijk slecht.. Zou willen dat ik weer is een hele dag happy kon zijn, zonder zorgen!!
Wat vinden jullie? Alvast bedankt voor de reacties.
Ik moet écht even mijn verhaal kwijt.
De laatste 2 maanden kan ik bijna niets anders meer als piekeren, piekeren over mijn toekomst. Ik ben een meid van 19 jaar, maar maak me alleen maar zorgen. Daarnaast heb ik een lichte vorm van een depressie, maar als ik zo doorga wordt het als maar erger.
In februari 2011 heb ik mijn diploma voor de zorg gehaald. Tijdens mijn opleiding wist ik al dat ik dat werk niet wilde gaan doen, maar toch doorgezet en mijn diploma behaald. In het zelfde jaar, september, ben ik begonnen met de opleiding pedagogisch medewerker. Wegens een opstapeling van privé omstandigheden ben ik hier na een half jaar gestopt, omdat ik het simpelweg allemaal niet meer trok. Nu het weer allemaal loopt wil ik dolgraag weer beginnen. Maar dan krijg je het eerste waar ik over pieker: ben ik niet te oud om nu nog een MBO opleiding te gaan volgen? Ik ben nèt twintig als ik begin en dus nét 23 als ik klaar ben. Wat vinden jullie hiervan? Ik heb dan wel echt wat ik wil.. En ja ik weet dat de banen in de kinderopvang niet voor het oprapen liggen, maar ga er vanuit dat ook dat wel weer veranderd..
Nu het volgende waar ik over pieker. Ik heb bijna 4 jaar een relatie met mijn vriend. Hij is over 2 a 2 en half jaar klaar met zijn studie. Hij is dan 23. Wij willen zodra hij klaar is graag op onszelf, maar doordat ik zo een ''laatbloeier'' ben, weet ik niet of dat wel zal lukken.. Ik heb gewoon het idee dat ik al mijn eerdere jaren heb verpest, terwijl ik altijd hartstikke goed me best heb gedaan. Geprobeerd om iets van mijn toekomst te maken.
Ik heb altijd een ideaal beeld gehad, dit moet zo en dat moet zo, zo oud wil ik zijn als ik op mezelf ga en zo oud als ik moeder wordt. Ik ben bang dat ik hier vanaf moet gaan wijken en dat brengt mij denk ik de angst om weer een studie te gaan volgen. Ik heb het heel goed thuis, 2 hele lieve ouders, maar ik hoop toch wel voor mijn 23e op mezelf te wonen. Mijn vriend is 2 jaar ouder.
Sorry voor het wazige verhaal. Ik moest het echt even van me afschrijven. Voel me zo verschrikkelijk slecht.. Zou willen dat ik weer is een hele dag happy kon zijn, zonder zorgen!!
Wat vinden jullie? Alvast bedankt voor de reacties.
maandag 7 januari 2013 om 01:00
Laat ik je 1 ding zeggen: Dat ideaalbeeld behalen, is nog nooit iemand volledig gelukt.
En hoezo zou je op je 20e TE OUD zijn voor een MBO opleiding? Misschien niet één van je jongsten? Maar dat maakt toch niks uit? Het gaat om jou diploma!
Als je over 2 jaar op jezelf wil wonen, zou je misschien ook werken/leren kunnen doen? Ben zelf niet zo thuis in het MBO, maar er bestaan opties om geld te verdienen, en opleiding te volgen. Al zijn zorginstellingen daar in deze tijd niet meer zo happig op.
En hoezo zou je op je 20e TE OUD zijn voor een MBO opleiding? Misschien niet één van je jongsten? Maar dat maakt toch niks uit? Het gaat om jou diploma!
Als je over 2 jaar op jezelf wil wonen, zou je misschien ook werken/leren kunnen doen? Ben zelf niet zo thuis in het MBO, maar er bestaan opties om geld te verdienen, en opleiding te volgen. Al zijn zorginstellingen daar in deze tijd niet meer zo happig op.
maandag 7 januari 2013 om 01:05
Pfff, mijn hemel. Heb je je hele leven al uitgestippeld dan? Doet me denken aan een stukje uit de conference van Theo Maassen laatst: "Ik heb zo'n schoonmoeder die 's avonds alvast de tafel dekt voor de volgende ochtend! Onder het motto 'dan is dat alvast gedaan'. Mens, koop een doodskist en ga erin liggen. Dan is dat alvast gedaan!"
Dus je weet nu al dat je over twee tot twee-en-een-half jaar wil gaan samenwonen met je vriend... dan kan er toch al lang van alles gebeurd zijn. Leg je neer, dat je niet je hele leven vooraf kunt inplannen. Wees blij toe, dat zou pas een saaie bedoeling zijn.
En als bij de studie die je wil beginnen, echt je hart ligt, natuurlijk moet je dat dan gaan doen!
Piekeren moet je nooit doen, dat is de 'verkeerde kant op fantaseren'. Van piekeren word je nooit beter en nooit gelukkiger. Als je jezelf erop betrapt, ga dan lekker fantaseren, da's veel beter en gezonder.
Dus je weet nu al dat je over twee tot twee-en-een-half jaar wil gaan samenwonen met je vriend... dan kan er toch al lang van alles gebeurd zijn. Leg je neer, dat je niet je hele leven vooraf kunt inplannen. Wees blij toe, dat zou pas een saaie bedoeling zijn.
En als bij de studie die je wil beginnen, echt je hart ligt, natuurlijk moet je dat dan gaan doen!
Piekeren moet je nooit doen, dat is de 'verkeerde kant op fantaseren'. Van piekeren word je nooit beter en nooit gelukkiger. Als je jezelf erop betrapt, ga dan lekker fantaseren, da's veel beter en gezonder.
anoniem_63c40f164bdd3 wijzigde dit bericht op 07-01-2013 01:06
Reden: grammaticale correcties
Reden: grammaticale correcties
% gewijzigd
maandag 7 januari 2013 om 01:10
Tja, die vraag over die opleiding: technisch gesproken kan het natuurlijk. Maar blijkbaar heb jij bepaalde innerlijke regels over wat 'kan' en wat niet. Die heeft iedereen natuurlijk, maar jij bent in de ban van je ego.
Met je ego bedoel ik: alles wat jij voor jezelf hebt gemaakt in je hoofd, blijkbaar hangt daar voor jou bijzonder veel vanaf, want je wordt panisch bij de gedachte dat je er niet aan voldoet. Misschien ben je wel onvruchtbaar. Word je nooit moeder. En dan? Ga je jezelf opknopen? Hoeveel heb je voor je regeltjes over?
Je moet geen vragen aan ons stellen, maar aan jezelf. Want als jij wilt blijven geloven wat je nu wil geloven, dan zet je hier over een maand of wat weer hetzelfde topic neer.
Word echt.
Met je ego bedoel ik: alles wat jij voor jezelf hebt gemaakt in je hoofd, blijkbaar hangt daar voor jou bijzonder veel vanaf, want je wordt panisch bij de gedachte dat je er niet aan voldoet. Misschien ben je wel onvruchtbaar. Word je nooit moeder. En dan? Ga je jezelf opknopen? Hoeveel heb je voor je regeltjes over?
Je moet geen vragen aan ons stellen, maar aan jezelf. Want als jij wilt blijven geloven wat je nu wil geloven, dan zet je hier over een maand of wat weer hetzelfde topic neer.
Word echt.
maandag 7 januari 2013 om 01:54
Ja nu weet ik het weer. Ging ook over kinderopvang.
Ik ken zat mensen van dertigplus die nu nog beginnen aan mbo opleidingen. Dus nee, is niet gek. En eehh... Ik wilde ook met 22 samenwonen... Werd een paar jaar later. Ik dacht dat vriendje nummer een de ware was, uiteindelijk woon ik samen met nummer drie. Ik dacht met 20 af te studeren, werd door allerlei leuke dingen pas met 25.
Het leven is keuzes maken, onafhankelijk van tijd. Als je een opleiding wil doen, doen!!
Ik ken zat mensen van dertigplus die nu nog beginnen aan mbo opleidingen. Dus nee, is niet gek. En eehh... Ik wilde ook met 22 samenwonen... Werd een paar jaar later. Ik dacht dat vriendje nummer een de ware was, uiteindelijk woon ik samen met nummer drie. Ik dacht met 20 af te studeren, werd door allerlei leuke dingen pas met 25.
Het leven is keuzes maken, onafhankelijk van tijd. Als je een opleiding wil doen, doen!!
maandag 7 januari 2013 om 02:05
Hoi even inbreken ... Ik heb de afgelopen acht jaar voeltime gewerkt en ben zins sep bezig met een mbo opleiding .... Het grootste verschil kwa leeftijd tussen mij en mijn klas genotje is bijna 10 jaar ik ben nu 25 en ja dat is wat oud maar acht .... Het heeft ook genoeg voordelen .
Dus gaan met die banaan
Dus gaan met die banaan
maandag 7 januari 2013 om 02:10
maandag 7 januari 2013 om 10:10
Door je onzekerheid wil je al die controle over je leven, maar zo werkt het leven niet; daar gebeuren allerlei onverwachte dingen en wat je 'bedenkt' werkt meestal niet. Als je hart bij die opleiding ligt, ga je dat toch doen? Je bent nog zo jong. Op elke leeftijd kun je nog allerlei opleidingen doen, wat mij betreft. Je hele leven kun je leren en bijleren.
Geloof in jezelf en 'go with the flow'. Hak de knoop door wat je opleiding betreft, en kijk wat je allemaal al bereikt en gedaan hebt. Daar is niks aan verknoeid of tijd verknoeid. Je hebt toch je best gedaan? Niemand weet op z'n 20e al wat ie op z'n 30e of 40e of (gruwel) 50e doet of heeft en dat is maar goed ook.
Geloof in jezelf en 'go with the flow'. Hak de knoop door wat je opleiding betreft, en kijk wat je allemaal al bereikt en gedaan hebt. Daar is niks aan verknoeid of tijd verknoeid. Je hebt toch je best gedaan? Niemand weet op z'n 20e al wat ie op z'n 30e of 40e of (gruwel) 50e doet of heeft en dat is maar goed ook.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 7 januari 2013 om 10:45
quote:smikkie87 schreef op 07 januari 2013 @ 02:05:
Hoi even inbreken ... Ik heb de afgelopen acht jaar voeltime gewerkt en ben zins sep bezig met een mbo opleiding .... Het grootste verschil kwa leeftijd tussen mij en mijn klas genotje is bijna 10 jaar ik ben nu 25 en ja dat is wat oud maar acht .... Het heeft ook genoeg voordelen .
Dus gaan met die banaan ;)Dyslectisch? Dit is geen belediging, maar ik heb een paar dyslecten in huis en meen de (fonetische) schrijfstijl te herkennen.
Hoi even inbreken ... Ik heb de afgelopen acht jaar voeltime gewerkt en ben zins sep bezig met een mbo opleiding .... Het grootste verschil kwa leeftijd tussen mij en mijn klas genotje is bijna 10 jaar ik ben nu 25 en ja dat is wat oud maar acht .... Het heeft ook genoeg voordelen .
Dus gaan met die banaan ;)Dyslectisch? Dit is geen belediging, maar ik heb een paar dyslecten in huis en meen de (fonetische) schrijfstijl te herkennen.
maandag 7 januari 2013 om 12:50
quote:shr1993 schreef op 07 januari 2013 @ 00:52:
Wat vinden jullie? Alvast bedankt voor de reacties.
Ik vind dat je je druk maakt om echt helemaal niks. Een studie die je op je sloffen voor je dertigste kunt afronden, een relatie waarvan je over 10 jaar pas gaat ontdekken dat je het beter 'vaste verkering' had kunnen noemen, en een kinderwens die je zonder lichamelijke problemen nog minstens 15 jaar kunt uitstellen.
Als je hier serieus over loopt te piekeren, dan kun je twee dingen doen. Of iets aanpakken waar je flink je schouders onder moet zetten: zwaar vrijwilligerswerk, een wereldreis in je eentje, of zelfstandig gaan wonen zonder vriend, in de hoop dat je wat meer leert relativeren en wat meer zelfvertrouwen krijgt. Of naar de psycholoog.
In elk geval kun je zo niet doorgaan. De problemen die jij noemt vind ik niet serieus, het feit dat je er zoveel last van hebt wél.
Krijg je genoeg steun van je ouders? Lief zijn is niet altijd genoeg. Motiveren ze je ook?
Wat vinden jullie? Alvast bedankt voor de reacties.
Ik vind dat je je druk maakt om echt helemaal niks. Een studie die je op je sloffen voor je dertigste kunt afronden, een relatie waarvan je over 10 jaar pas gaat ontdekken dat je het beter 'vaste verkering' had kunnen noemen, en een kinderwens die je zonder lichamelijke problemen nog minstens 15 jaar kunt uitstellen.
Als je hier serieus over loopt te piekeren, dan kun je twee dingen doen. Of iets aanpakken waar je flink je schouders onder moet zetten: zwaar vrijwilligerswerk, een wereldreis in je eentje, of zelfstandig gaan wonen zonder vriend, in de hoop dat je wat meer leert relativeren en wat meer zelfvertrouwen krijgt. Of naar de psycholoog.
In elk geval kun je zo niet doorgaan. De problemen die jij noemt vind ik niet serieus, het feit dat je er zoveel last van hebt wél.
Krijg je genoeg steun van je ouders? Lief zijn is niet altijd genoeg. Motiveren ze je ook?
maandag 7 januari 2013 om 14:14
Ivm met je zorg opleiding kan je vrijstellingen krijgen bij een SPW diploma. Plus als ik jou was, zou ik een niveau 4 doen en je specialiseren op jeugdzorg. Zo kan je altijd nog kinderopvang in gaan, maar je kan ook de jeugdzorg in. Zo heb je meer kansen om aan werk te komen, vooral gezien je al een zorg diploma heb.
Door de nieuwe leer methode kan je sneller werken en misschien wel eerder slagen.
En heb je al een een BBL opleiding gedacht? Werkend leren?
Maak je verder niet druk, ik ben 22 en ook net weer een nieuwe MBO opleiding gaan doen.
Door de nieuwe leer methode kan je sneller werken en misschien wel eerder slagen.
En heb je al een een BBL opleiding gedacht? Werkend leren?
Maak je verder niet druk, ik ben 22 en ook net weer een nieuwe MBO opleiding gaan doen.
maandag 7 januari 2013 om 16:40
quote:depster schreef op 07 januari 2013 @ 14:14:
Ivm met je zorg opleiding kan je vrijstellingen krijgen bij een SPW diploma. Plus als ik jou was, zou ik een niveau 4 doen en je specialiseren op jeugdzorg. Zo kan je altijd nog kinderopvang in gaan, maar je kan ook de jeugdzorg in. Zo heb je meer kansen om aan werk te komen, vooral gezien je al een zorg diploma heb.
Door de nieuwe leer methode kan je sneller werken en misschien wel eerder slagen.
En heb je al een een BBL opleiding gedacht? Werkend leren?
Maak je verder niet druk, ik ben 22 en ook net weer een nieuwe MBO opleiding gaan doen.Bedankt voor je reactie. Ik zou heel graag BBL willen gaan doen, maar het is echt onmogelijk om nu een leerwerkplek te vinden in de kinderopvang. En wat betreft jeugdzorg, ja daar kan ik inderdaad wel over na gaan denken! De opleiding ga ik sowieso beginnen in september, heb er wel heel veel zin in!
Ivm met je zorg opleiding kan je vrijstellingen krijgen bij een SPW diploma. Plus als ik jou was, zou ik een niveau 4 doen en je specialiseren op jeugdzorg. Zo kan je altijd nog kinderopvang in gaan, maar je kan ook de jeugdzorg in. Zo heb je meer kansen om aan werk te komen, vooral gezien je al een zorg diploma heb.
Door de nieuwe leer methode kan je sneller werken en misschien wel eerder slagen.
En heb je al een een BBL opleiding gedacht? Werkend leren?
Maak je verder niet druk, ik ben 22 en ook net weer een nieuwe MBO opleiding gaan doen.Bedankt voor je reactie. Ik zou heel graag BBL willen gaan doen, maar het is echt onmogelijk om nu een leerwerkplek te vinden in de kinderopvang. En wat betreft jeugdzorg, ja daar kan ik inderdaad wel over na gaan denken! De opleiding ga ik sowieso beginnen in september, heb er wel heel veel zin in!
maandag 7 januari 2013 om 22:28
vrijdag 25 januari 2013 om 15:02
quote:Elmervrouw schreef op 07 januari 2013 @ 10:10:
Door je onzekerheid wil je al die controle over je leven, maar zo werkt het leven niet; daar gebeuren allerlei onverwachte dingen en wat je 'bedenkt' werkt meestal niet. Als je hart bij die opleiding ligt, ga je dat toch doen? Je bent nog zo jong. Op elke leeftijd kun je nog allerlei opleidingen doen, wat mij betreft. Je hele leven kun je leren en bijleren.
Geloof in jezelf en 'go with the flow'. Hak de knoop door wat je opleiding betreft, en kijk wat je allemaal al bereikt en gedaan hebt. Daar is niks aan verknoeid of tijd verknoeid. Je hebt toch je best gedaan? Niemand weet op z'n 20e al wat ie op z'n 30e of 40e of (gruwel) 50e doet of heeft en dat is maar goed ook.
Dat is ook zeker zo. Maar als ik nou zeker wist dat ik na die 3 jaar werk zou vinden was het al een stuk makkelijker. Maar ik hou me maar vast aan het idee dat het op het moment in bijna iedere sector slecht gaat en dat het met de crisis op den duur ook wel weer goed komt. Ik neem aan dat dan ook de banen in de kinderopvang wel weer terug komen! In 3 jaar kan er inderdaad heel veel gebeuren...
Ik zie mij zelf echt werken met kinderen, dus ik wil de opleiding echt gaan doen.
Door je onzekerheid wil je al die controle over je leven, maar zo werkt het leven niet; daar gebeuren allerlei onverwachte dingen en wat je 'bedenkt' werkt meestal niet. Als je hart bij die opleiding ligt, ga je dat toch doen? Je bent nog zo jong. Op elke leeftijd kun je nog allerlei opleidingen doen, wat mij betreft. Je hele leven kun je leren en bijleren.
Geloof in jezelf en 'go with the flow'. Hak de knoop door wat je opleiding betreft, en kijk wat je allemaal al bereikt en gedaan hebt. Daar is niks aan verknoeid of tijd verknoeid. Je hebt toch je best gedaan? Niemand weet op z'n 20e al wat ie op z'n 30e of 40e of (gruwel) 50e doet of heeft en dat is maar goed ook.
Dat is ook zeker zo. Maar als ik nou zeker wist dat ik na die 3 jaar werk zou vinden was het al een stuk makkelijker. Maar ik hou me maar vast aan het idee dat het op het moment in bijna iedere sector slecht gaat en dat het met de crisis op den duur ook wel weer goed komt. Ik neem aan dat dan ook de banen in de kinderopvang wel weer terug komen! In 3 jaar kan er inderdaad heel veel gebeuren...
Ik zie mij zelf echt werken met kinderen, dus ik wil de opleiding echt gaan doen.
vrijdag 25 januari 2013 om 19:58