Psyche
alle pijlers
Postnatale depressie
zondag 10 augustus 2014 om 19:36
Hallo dames,
Ik kan even niet zo gauw een topic erover vinden dus open ik even een nieuwe..
Ik ben 10 weken geleden bevallen na een heftige bevalling wat uiteindelijk een keizersnede werd van een prachtig meisje.
Dit na een lang traject in het ziekenhuis.
Nu heb ik sinds 4 weken heftige paniekaanvallen waarbij ik het gevoel heb dood te gaan.
Inmiddels keldert mijn stemming per uur en kan ik alleen nog maar huilen of slapen.
De huisarts is ingeschakeld. Ik heb kalmeringstabletten en dinsdag moet ik voor het eerst naar de psychiater.
Volgens de huisarts een postnatale depressie.
Kan ineens moeilijk genieten van m'n dochter. Ben enorm bang voor meer paniekaanvallen waardoor ik ze juist uitlok.
Ik zoek herkenning of verhalen van meiden die hetzelfde gehad hebben.
En natuurlijk tips.. Ik wil niet verder afglijden..
Ik hou van m'n dochter zielsveel maar nu gaat alles op de automatische piloot.
Ik kan even niet zo gauw een topic erover vinden dus open ik even een nieuwe..
Ik ben 10 weken geleden bevallen na een heftige bevalling wat uiteindelijk een keizersnede werd van een prachtig meisje.
Dit na een lang traject in het ziekenhuis.
Nu heb ik sinds 4 weken heftige paniekaanvallen waarbij ik het gevoel heb dood te gaan.
Inmiddels keldert mijn stemming per uur en kan ik alleen nog maar huilen of slapen.
De huisarts is ingeschakeld. Ik heb kalmeringstabletten en dinsdag moet ik voor het eerst naar de psychiater.
Volgens de huisarts een postnatale depressie.
Kan ineens moeilijk genieten van m'n dochter. Ben enorm bang voor meer paniekaanvallen waardoor ik ze juist uitlok.
Ik zoek herkenning of verhalen van meiden die hetzelfde gehad hebben.
En natuurlijk tips.. Ik wil niet verder afglijden..
Ik hou van m'n dochter zielsveel maar nu gaat alles op de automatische piloot.
zondag 10 augustus 2014 om 21:54
Ha Dominoo,
Allereerst gefeliciteerd!
Hier ook een ervaringsdeskundige helaas, wat mij heeft geholpen is praten, praten, praten. Met m'n omgeving, maar ook met een psycholoog.
Het wordt beter, echt!! Ookal kun je je dat nu niet voorstellen, maar echt, het wordt beter!
Elke dag even naar buiten, wandelen in de buitenlucht. Je telefoon wel blijven opnemen, toch bezoek ontvangen, toch terug appen.
Wat je voelt, wat je denkt, niks is gek. Het gaat over.
Sterkte!
Allereerst gefeliciteerd!
Hier ook een ervaringsdeskundige helaas, wat mij heeft geholpen is praten, praten, praten. Met m'n omgeving, maar ook met een psycholoog.
Het wordt beter, echt!! Ookal kun je je dat nu niet voorstellen, maar echt, het wordt beter!
Elke dag even naar buiten, wandelen in de buitenlucht. Je telefoon wel blijven opnemen, toch bezoek ontvangen, toch terug appen.
Wat je voelt, wat je denkt, niks is gek. Het gaat over.
Sterkte!
zondag 10 augustus 2014 om 21:57
Dominoo wat heftig voor je! Gefeliciteerd met je dochter. Goed en dapper dat je deze stap hebt gezet. Heel naar om je zo te voelen. Geef het ook aan bij de huisarts of psychiater/ psycholoog als het slechter met je gaat, en bespreek met je partner dat hij het ook aangeeft en aan de bel trekt als hij ziet dat het minder goed met je gaat.
De adviezen die ik kan geven; houd een dagboek bij, waarin je je ervaringen en gevoelens opschrijft. Dit kan je helpen in het proces, maar ook om op een later moment terug te lezen. Want er komt echt een moment dat het weer beter gaat met je, echt. Dat is misschien lastig in te denken maar dat komt...
Verder is het allerbelangrijkste dat je weet dat jij hier niets aan hebt kunnen doen. Het is pech hebben. Niets in jou heeft dit uitgelokt, het is je overkomen. Probeer je niet schuldig te voelen, de stappen die je zet zijn echt heel goed, het is niet makkelijk maar je doet het wel en je komt er bovenop, met stapjes.. Een paar stappen naar voren en een stap terug. Zoek steun bij je omgeving, neem mensen in vertrouwen, zij kunnen je helpen en er voor je zijn, je hoeft je echt niet te schamen voor wat je nu overkomt. Probeer wat praktische zaken uit handen te geven, zoals schoonmaken en de was en de boodschappen. Kijk of je, als dat lukt, veel kan rusten en slapen. Schrijf je vragen en je piekergedachten op een briefje, zodat je dat niet steeds in je hoofd hebt en blijft malen, maar het bijvoorbeeld kan bespreken met je partner of psycholoog, elke dag even in kan kijken en daarna je het misschien wat kan parkeren, het kan wat rust geven.
Als aller laatste; dit heeft niets met de liefde voor je meisje te maken, die is er en daar zal niemand aan twijfelen. Dat je niet kan genieten is begrijpelijk nu en heel erg rot voor je, maar het zegt niets over de liefde naar je meisje toe.. Kijk of er momenten zijn die wel fijn voor je, zoals haar elke avond even met alleen een luiertje aan op je buik leggen of met haar zo op de bank zitten of in bed onder een deken. Bloot op bloot doet jullie beiden goed, je ontspant er misschien wat van. Voelt het niet goed, ook oke natuurlijk.
Sterkte en houd vol, het wordt echt weer beter..
De adviezen die ik kan geven; houd een dagboek bij, waarin je je ervaringen en gevoelens opschrijft. Dit kan je helpen in het proces, maar ook om op een later moment terug te lezen. Want er komt echt een moment dat het weer beter gaat met je, echt. Dat is misschien lastig in te denken maar dat komt...
Verder is het allerbelangrijkste dat je weet dat jij hier niets aan hebt kunnen doen. Het is pech hebben. Niets in jou heeft dit uitgelokt, het is je overkomen. Probeer je niet schuldig te voelen, de stappen die je zet zijn echt heel goed, het is niet makkelijk maar je doet het wel en je komt er bovenop, met stapjes.. Een paar stappen naar voren en een stap terug. Zoek steun bij je omgeving, neem mensen in vertrouwen, zij kunnen je helpen en er voor je zijn, je hoeft je echt niet te schamen voor wat je nu overkomt. Probeer wat praktische zaken uit handen te geven, zoals schoonmaken en de was en de boodschappen. Kijk of je, als dat lukt, veel kan rusten en slapen. Schrijf je vragen en je piekergedachten op een briefje, zodat je dat niet steeds in je hoofd hebt en blijft malen, maar het bijvoorbeeld kan bespreken met je partner of psycholoog, elke dag even in kan kijken en daarna je het misschien wat kan parkeren, het kan wat rust geven.
Als aller laatste; dit heeft niets met de liefde voor je meisje te maken, die is er en daar zal niemand aan twijfelen. Dat je niet kan genieten is begrijpelijk nu en heel erg rot voor je, maar het zegt niets over de liefde naar je meisje toe.. Kijk of er momenten zijn die wel fijn voor je, zoals haar elke avond even met alleen een luiertje aan op je buik leggen of met haar zo op de bank zitten of in bed onder een deken. Bloot op bloot doet jullie beiden goed, je ontspant er misschien wat van. Voelt het niet goed, ook oke natuurlijk.
Sterkte en houd vol, het wordt echt weer beter..
zondag 10 augustus 2014 om 23:13
Ik ook herken je verhaal
Ik ben ook 10 weken bevallen van onze dochter via een keizersnede.
De eerste paar dagen thuis ging alles goed. Te goed achteraf bekeken. Zat al snel weer vrolijk beneden en heb nooit de mogelijkheid gehad en genomen om middagdutjes te doen. Toen de kraamhulp weer weg was werd ons meisje ook steeds meer wakker en kwamen de slapeloze nachten. Op een gegeven moment had ik de hele dag een opgejaagd, zenuwachtig gevoel en kon ik me geen moment ontspannen. Ik beleefde ook geen plezier of geluk meer aan onze dochter en wilde alleen maar dat de situatie nu zou veranderen want elke dag, uur zo doorgaan was er een teveel.
Op een maandagochtend naar huisarts gegaan en die stelde idd beginnende pnd vast. Ik kon anti depressiva en slaaptabletten krijgen maar moest dan wel per direct met borstvoeding stoppen. Dat wilde ik niet want heel bewust voor borstvoeding gekozen. Er is toen besloten om het nog even aan te kijken en er eerst voor te zorgen dat ik slaap kreeg. Heb toen 4 nachten bij schoonouders gelogeerd. Dochter was overdag bij mij bij schoonouders en vriend kwam na zijn werk naar ons toe en nam haar dan mee naar ons huis om te slapen. S ochtends haalde schoonvader haar weer op (ik mocht nog niet auto rijden ivm keizersnede).
Gelukkig kon ik goed slapen en ben na die 4 nachten weer naar huis gegaan. De wijkverpleegster van het consultatiebureau is ingeschakeld en zij heeft een huisbezoek gedaan. Dat heeft geholpen en verder veel praten met vriend, familie en andere moeders. Uiteindelijk besloten om geen medicijnen te nemen. Maar ik zit in een wankel evenwicht. Ik heb mijn slaap echt nodig en als ik moe ben en mijn meisje huilt veel dan zie ik gelijk een slapeloze nacht voor me. Ik ben een echte doemdenker en mensen kunnen mijn gedachtenkronkels ook niet altijd begrijpen.
Ik ga ook naar een psycholoog en volg een online cursus via de psycholoog. Kijk maar eens op de site van mindfit. De cursus heet hoezo een roze wolk. Er is ook een boek met dezelfde naam. Wellicht ook interessant.
Ik kan nog veel meer typen over mezelf maar het is nu laat dus ga proberen te slapen.
Wat ik overal lees is dat het met de tijd, de juiste hulp en evt medicijnen echt beter gaat worden. Je hebt de juiste stap genomen om hulp te zoeken en juist dat maakt jou een goede moeder!!
Ik ben ook 10 weken bevallen van onze dochter via een keizersnede.
De eerste paar dagen thuis ging alles goed. Te goed achteraf bekeken. Zat al snel weer vrolijk beneden en heb nooit de mogelijkheid gehad en genomen om middagdutjes te doen. Toen de kraamhulp weer weg was werd ons meisje ook steeds meer wakker en kwamen de slapeloze nachten. Op een gegeven moment had ik de hele dag een opgejaagd, zenuwachtig gevoel en kon ik me geen moment ontspannen. Ik beleefde ook geen plezier of geluk meer aan onze dochter en wilde alleen maar dat de situatie nu zou veranderen want elke dag, uur zo doorgaan was er een teveel.
Op een maandagochtend naar huisarts gegaan en die stelde idd beginnende pnd vast. Ik kon anti depressiva en slaaptabletten krijgen maar moest dan wel per direct met borstvoeding stoppen. Dat wilde ik niet want heel bewust voor borstvoeding gekozen. Er is toen besloten om het nog even aan te kijken en er eerst voor te zorgen dat ik slaap kreeg. Heb toen 4 nachten bij schoonouders gelogeerd. Dochter was overdag bij mij bij schoonouders en vriend kwam na zijn werk naar ons toe en nam haar dan mee naar ons huis om te slapen. S ochtends haalde schoonvader haar weer op (ik mocht nog niet auto rijden ivm keizersnede).
Gelukkig kon ik goed slapen en ben na die 4 nachten weer naar huis gegaan. De wijkverpleegster van het consultatiebureau is ingeschakeld en zij heeft een huisbezoek gedaan. Dat heeft geholpen en verder veel praten met vriend, familie en andere moeders. Uiteindelijk besloten om geen medicijnen te nemen. Maar ik zit in een wankel evenwicht. Ik heb mijn slaap echt nodig en als ik moe ben en mijn meisje huilt veel dan zie ik gelijk een slapeloze nacht voor me. Ik ben een echte doemdenker en mensen kunnen mijn gedachtenkronkels ook niet altijd begrijpen.
Ik ga ook naar een psycholoog en volg een online cursus via de psycholoog. Kijk maar eens op de site van mindfit. De cursus heet hoezo een roze wolk. Er is ook een boek met dezelfde naam. Wellicht ook interessant.
Ik kan nog veel meer typen over mezelf maar het is nu laat dus ga proberen te slapen.
Wat ik overal lees is dat het met de tijd, de juiste hulp en evt medicijnen echt beter gaat worden. Je hebt de juiste stap genomen om hulp te zoeken en juist dat maakt jou een goede moeder!!
maandag 18 augustus 2014 om 16:30
Hier herkenning..... Die paniekaanvallen zijn vreselijk. Wat klote voor je dominoo! Fijnst je zo snel bij een psychiater terecht kan, dit duurde bij mij ruim 1,5 maand. Praat veel, over je angsten en paniek. Over hoe je je voelt, je hoeft je er niet voor te schamen want het komt door de postnatale depressie. Het zijn niet 'jouw' gedachten. Ik durfde niet te zeggen hoe rot ik me voelde, want dat hoort niet als je net een baby hebt gekregen. Daardoor heeft het veel te lang geduurd voordat ik echt de juiste hulp kreeg.
En probeer een ritme te houden. Ik lag zelf alleen maar op bed (dochter sliep erg veel) waardoor ik volgens mij alleen maar depressiever werd. Vanaf het moment dat ik gewoon 's ochtends opstond en naar buiten ging, boodschappen, stofzuigen etc, ging het beter. Dan voelde ik me niet zo nutteloos. Maar dit was wel toen de ergste paniekaanvallen voorbij waren.
Doe je al ontspanningsoefeningen? Zodat je lijf iets kan bijkomen, even de spanning eruit. Kun je vinden op YouTube.
Veel bewegen kan ook helpen. Als je een paniekaanval hebt, heb je meer adrenaline in je lijf dan je kwijt kunt. Je lichaam is in vluchtstand. Er is angst, dus alles staat op scherp. Die adrenaline kun je kwijt raken door te fietsen of hard te lopen. Een paar keer de trap op en af rennen...
Maar goed, al deze tips kon ik zelf pas toepassen toen het ergste voorbij was. Midden in de depressie lukte mij dat ook niet. Toen hielpen alleen de kalmeringstabletten mij om enigszins te kunnen functioneren.
Heel veel sterkte. Het gaat echt weer beter straks al is dat nu niet voor te stellen. Doe het dag voor dag. Eerst vandaag en morgen zie je wel weer hoe het gaat.
En probeer een ritme te houden. Ik lag zelf alleen maar op bed (dochter sliep erg veel) waardoor ik volgens mij alleen maar depressiever werd. Vanaf het moment dat ik gewoon 's ochtends opstond en naar buiten ging, boodschappen, stofzuigen etc, ging het beter. Dan voelde ik me niet zo nutteloos. Maar dit was wel toen de ergste paniekaanvallen voorbij waren.
Doe je al ontspanningsoefeningen? Zodat je lijf iets kan bijkomen, even de spanning eruit. Kun je vinden op YouTube.
Veel bewegen kan ook helpen. Als je een paniekaanval hebt, heb je meer adrenaline in je lijf dan je kwijt kunt. Je lichaam is in vluchtstand. Er is angst, dus alles staat op scherp. Die adrenaline kun je kwijt raken door te fietsen of hard te lopen. Een paar keer de trap op en af rennen...
Maar goed, al deze tips kon ik zelf pas toepassen toen het ergste voorbij was. Midden in de depressie lukte mij dat ook niet. Toen hielpen alleen de kalmeringstabletten mij om enigszins te kunnen functioneren.
Heel veel sterkte. Het gaat echt weer beter straks al is dat nu niet voor te stellen. Doe het dag voor dag. Eerst vandaag en morgen zie je wel weer hoe het gaat.