Psyche
alle pijlers
Probleem; wie herkent dit?
dinsdag 4 september 2012 om 19:53
Hoi allemaal,
Ik zit met iets lastigs en wil graag weten of iemand zich hierin herkent of mij kan helpen. Vorig jaar heb ik onder deze pijler een topic over ''einzelganger'' geopend. Leuk dat daarin zoveel gereageerd werd! Waar ik het nu over ga hebben, heeft hier ook mee te maken. Als zo lang ik me kan herinneren, ben ik nogal op mezelf. Ik heb veel ruimte voor mezelf nodig. Vroeger gingen wij met het gezin nooit op vakantie, maar ga nu al jaren af en toe met vrienden / vriendinnen weekendjes of langer weg. Maar: op de een of andere manier vind ik het heel moeilijk om langer dan een paar dagen weg te zijn. Ten eerste omdat ik dan continue mensen om me heen heb en rekening met degenen moet houden. Ik ben echt blij dat ik zulke goede vrienden en vriendinnen heb, dus daar ligt het totaal niet aan. Maar blijkbaar heb ik veel ruimte en tijd voor mezelf nodig om op te laden ofzo en / of verlang ik vrij snel weer naar het dagelijkse ritme. Misschien ben ik gewoon niet zo'n vakantiemens ofzo... Echt heimwee is het niet. Hoe langer het duurt, hoe stiller ik ook word. Ten tweede blokkeren mijn darmen als het ware als ik continue in gezelschap ben. Echt irritant, maar hierdoor kan ik dus niet naar de wc, omdat ik soort van verstopping krijg. Naarmate het langer duurt. hoe meer last ik daarvan krijg. De laatste tijd voel ik dit nog sneller, ik zit dan na ruim een dag al met buikpijn. Is dus ook niet bevorderlijk voor mijn humeur. Door bovenstaande dingen houd ik eigenlijk een weekend weg nog maar net vol; langer moet het niet duren.
Is er misschien iemand die dit ook heeft? Ik vind dit namelijk erg lastig en het lijkt wel alsof het steeds erger wordt. Of heeft iemand misschien tips? Alvast bedankt in ieder geval.
Ik zit met iets lastigs en wil graag weten of iemand zich hierin herkent of mij kan helpen. Vorig jaar heb ik onder deze pijler een topic over ''einzelganger'' geopend. Leuk dat daarin zoveel gereageerd werd! Waar ik het nu over ga hebben, heeft hier ook mee te maken. Als zo lang ik me kan herinneren, ben ik nogal op mezelf. Ik heb veel ruimte voor mezelf nodig. Vroeger gingen wij met het gezin nooit op vakantie, maar ga nu al jaren af en toe met vrienden / vriendinnen weekendjes of langer weg. Maar: op de een of andere manier vind ik het heel moeilijk om langer dan een paar dagen weg te zijn. Ten eerste omdat ik dan continue mensen om me heen heb en rekening met degenen moet houden. Ik ben echt blij dat ik zulke goede vrienden en vriendinnen heb, dus daar ligt het totaal niet aan. Maar blijkbaar heb ik veel ruimte en tijd voor mezelf nodig om op te laden ofzo en / of verlang ik vrij snel weer naar het dagelijkse ritme. Misschien ben ik gewoon niet zo'n vakantiemens ofzo... Echt heimwee is het niet. Hoe langer het duurt, hoe stiller ik ook word. Ten tweede blokkeren mijn darmen als het ware als ik continue in gezelschap ben. Echt irritant, maar hierdoor kan ik dus niet naar de wc, omdat ik soort van verstopping krijg. Naarmate het langer duurt. hoe meer last ik daarvan krijg. De laatste tijd voel ik dit nog sneller, ik zit dan na ruim een dag al met buikpijn. Is dus ook niet bevorderlijk voor mijn humeur. Door bovenstaande dingen houd ik eigenlijk een weekend weg nog maar net vol; langer moet het niet duren.
Is er misschien iemand die dit ook heeft? Ik vind dit namelijk erg lastig en het lijkt wel alsof het steeds erger wordt. Of heeft iemand misschien tips? Alvast bedankt in ieder geval.
dinsdag 4 september 2012 om 20:00
Ik herken alleen dat van die darmen! Een vriendin heeft dat nl ook als ze op vakantie gaat! Als ze 10 dgn weggaat lukt het haar meestal 10 dagen niet! En bij thuiskomst duurt het ook!
Ik heb dat in kleinere mate.. Bijv als ik 's avonds weg moet.. dan blokkeert de boel en heb ik zo een ontzettende kramp.. pfff..
Maar je gaat tenminste gezellig weg en je probeert het wel!
mss gaat het in de toekomst wel beter!
Ik heb dat in kleinere mate.. Bijv als ik 's avonds weg moet.. dan blokkeert de boel en heb ik zo een ontzettende kramp.. pfff..
Maar je gaat tenminste gezellig weg en je probeert het wel!
mss gaat het in de toekomst wel beter!
dinsdag 4 september 2012 om 20:20
Kan je tijdens de vakanties niet een momentje voor jezelf inplannen? Dus wanneer de rest de hort opgaat jij besluit even niet mee te gaan om de batterij weer op te laden? Ik herken namelijk een beetje wat je beschrijft. Komt vaak omdat ik dan even de verplichting om deel te nemen aan het gezelschap zat ben. Even iets alleen doen werkt bij mij erg goed!
dinsdag 4 september 2012 om 20:22
Ohja hoor. Ik ben ook helemaal uit mijn ritme en doen als ik langer dan 2 dagen niet thuis ben. Ben ook erg op mezelf en trek het niet om te lang met anderen te zijn.
Ben ik weggeweest een aantal dagen dan ben ik bek-af en moet ik zeker 2 dagen bijkomen wil ik weer lekker in mijn vel zitten.
Het niet naar de wc kunnen herken ik wel en voel me dan ook altijd opgeblazen. Scheten laten onder gezelschap is natuurlijk ook not-done, dus het wordt er allemaal niet beter op
Gevolg; een pesthumeur! Maar dat kan dan ook weer niet, dus doe je alsof je het geweldig hebt, ondertussen afvragend of jij de enige bent die hier last van heeft..Erggg vermoeiend.
Geen wonder dus dat ik zoveel tijd nodig heb om bij te komen haha.
Gelukkig komt het zelden voor dat ik ergens anders verblijf. Het is gewoon niet aan mij besteedt.
Ben ik weggeweest een aantal dagen dan ben ik bek-af en moet ik zeker 2 dagen bijkomen wil ik weer lekker in mijn vel zitten.
Het niet naar de wc kunnen herken ik wel en voel me dan ook altijd opgeblazen. Scheten laten onder gezelschap is natuurlijk ook not-done, dus het wordt er allemaal niet beter op
Gevolg; een pesthumeur! Maar dat kan dan ook weer niet, dus doe je alsof je het geweldig hebt, ondertussen afvragend of jij de enige bent die hier last van heeft..Erggg vermoeiend.
Geen wonder dus dat ik zoveel tijd nodig heb om bij te komen haha.
Gelukkig komt het zelden voor dat ik ergens anders verblijf. Het is gewoon niet aan mij besteedt.
dinsdag 4 september 2012 om 20:26
Ik herken het wel, terwijl je mij meer zou typeren als een heel sociaal mens. Maar ik hoef niet te lang mensen om me heen ( behalve mijn partner en kind) , en al helemaal niet een hele vakantie. Een weekend overleef ik nog wel, maar dan ben ik blij dat ik weer thuis ben, in mijn eigen.
Het heeft bij meer te maken met teveel indrukken achter elkaar. Als wij bv een avondje met de buren zitten dan ben ik helemaal kapot omdat ik overal wat heb opgevangen ( die zit daarover te praten, die heeft het daarover, dan vraagt iemand mij weer wat, dan staat er iemand op en pakt wat drinken, alles volg ik en pik ik op). In bed gaan al die beelden dan nog 100 keer door mijn kop en kan ik niet in slaap komen. Herken je dat ook?
Het heeft bij meer te maken met teveel indrukken achter elkaar. Als wij bv een avondje met de buren zitten dan ben ik helemaal kapot omdat ik overal wat heb opgevangen ( die zit daarover te praten, die heeft het daarover, dan vraagt iemand mij weer wat, dan staat er iemand op en pakt wat drinken, alles volg ik en pik ik op). In bed gaan al die beelden dan nog 100 keer door mijn kop en kan ik niet in slaap komen. Herken je dat ook?
dinsdag 4 september 2012 om 20:47
Hoi Olifant78: ik schijn ook wel een behoorlijk sociaal mens te zijn. Ik herken wel wat van wat jij zegt over teveel indrukken achter elkaar. Mijn blikveld is heel breed (is bij vrouwen sowieso breder dan bij mannen) en daardoor ontgaat mij bijna niets. In bed heb ik gelukkig niet vaak dat de beelden door mijn hoofd gaan; ik sluit het vrij makkelijk af. Maar het vreet wel energie. Dagen elkaar met afspraken vind ik erg gezellig, maar ook vermoeiend.
Ik ben nu 30 en nog vrijgezel. Een relatie zou ik erg graag willen (aan de andere kant ben ik er nog niet helemaal klaar voor, maar dat is een ander verhaal), maar doordat ik zo op mezelf ben, denk ik dat dit best moeilijk kan worden in een relatie. Aan de andere kant; als de relatie goed zit, durf je jezelf te zijn bij elkaar. Misschien kost het me dan minder moeite om m'n vriend vaak om me heen te hebben.
Ik ben nu 30 en nog vrijgezel. Een relatie zou ik erg graag willen (aan de andere kant ben ik er nog niet helemaal klaar voor, maar dat is een ander verhaal), maar doordat ik zo op mezelf ben, denk ik dat dit best moeilijk kan worden in een relatie. Aan de andere kant; als de relatie goed zit, durf je jezelf te zijn bij elkaar. Misschien kost het me dan minder moeite om m'n vriend vaak om me heen te hebben.
dinsdag 4 september 2012 om 21:19
Hoi TO,
ik herken je verhaal wel.
Het darmverhaal, vre-se-lijk. Ik kan ook niet goed vrijuit naar het toilet om het zo maar te zeggen. Sinds kort heb ik ook van die zakjes, naja, details hoeft verder niet natuurlijk.
Maar die opgezette buik, daar word je niet vrolijk van! Dat zit me vreselijk in de weg en het doet pijn.
Qua de mensen om je heen, herkenbaar ook. Ik heb dat met familieweekendjes. Leuk, je spreekt ze een keer goed, maar ik vind ook dat op elkaars lip zitten soms te beklemmend. Daar bedoel ik ook het gezamenlijk ontbijten. Zit ik als ik net wakker ben in een keer met mijn oom aan het ontbijt, tja, das niet echt iets voor mij. Ik heb dan het gevoel dat ik moet praten en thuis hoeft dat niet. Gewoon steeds op elkaars lip breekt me dan op en langer dan twee nachten hoeft ook niet.
Ik los het op door tussendoor lekker een potje te voetballen of volleyballen, spel te doen met een paar en dan relax ik wel weer.
Mijn moeder lost het op door even een stuk te lopen, die moet soms ook echt even iets doen dan.
Dus je bent niet de enige!:)
ik herken je verhaal wel.
Het darmverhaal, vre-se-lijk. Ik kan ook niet goed vrijuit naar het toilet om het zo maar te zeggen. Sinds kort heb ik ook van die zakjes, naja, details hoeft verder niet natuurlijk.
Maar die opgezette buik, daar word je niet vrolijk van! Dat zit me vreselijk in de weg en het doet pijn.
Qua de mensen om je heen, herkenbaar ook. Ik heb dat met familieweekendjes. Leuk, je spreekt ze een keer goed, maar ik vind ook dat op elkaars lip zitten soms te beklemmend. Daar bedoel ik ook het gezamenlijk ontbijten. Zit ik als ik net wakker ben in een keer met mijn oom aan het ontbijt, tja, das niet echt iets voor mij. Ik heb dan het gevoel dat ik moet praten en thuis hoeft dat niet. Gewoon steeds op elkaars lip breekt me dan op en langer dan twee nachten hoeft ook niet.
Ik los het op door tussendoor lekker een potje te voetballen of volleyballen, spel te doen met een paar en dan relax ik wel weer.
Mijn moeder lost het op door even een stuk te lopen, die moet soms ook echt even iets doen dan.
Dus je bent niet de enige!:)
