Psyche
alle pijlers
Puber en depressie
maandag 16 januari 2012 om 16:29
Ik heb bij de pijler 'kinderen' staan over mijn puber.
verleden maand een depressie gediagnostiseerd, het gaat gelukkig weer goed met haar, ambulante zorg loopt ook goed etc
Op die pijler staan mn vragen over veel jongere kinderen en er wordt zoveel gepost dat minder aktieve topics al snel verdwijnen anar de achtergrond. Vandaar dat ik het hier opnieuw vraag
(link naar mijn topic zie ik niet verschijnen in deze post, ik zet het hier onder):
***
Na een heftige maand verleden jaar komen we een beetje terug op aarde...... bij dochter is een flinke depressie gediagnostiseerd met alle ellende van dien. Zeer suicidaal oa geweest.
we pikken de draad met z'n allen weer op, oa school morgen, ambulante zorg na de opname etc
het gaat nu gelukkig goed weer.
Maar hemel, wat heeft dit mij als ouder een hoop zorgen en verdriet gegeven. Alles maar dan ook alles stond op zijn kop voor iedereen om ons heen, niets was meer vanzelfsprekend en gewoon.
Zijn er hier ouders die ook een kind hebben met een depressie (nu of inhet verleden) en ervaringen willen delen?
***
Zijn er hier ouders met (ex) depressieve pubers en willen jullie daar iets over vertellen? Forummers die het zelf hebben gehad?
En weet iemand wellicht of er een forum/mailinglist is voor ouders van..?
verleden maand een depressie gediagnostiseerd, het gaat gelukkig weer goed met haar, ambulante zorg loopt ook goed etc
Op die pijler staan mn vragen over veel jongere kinderen en er wordt zoveel gepost dat minder aktieve topics al snel verdwijnen anar de achtergrond. Vandaar dat ik het hier opnieuw vraag
(link naar mijn topic zie ik niet verschijnen in deze post, ik zet het hier onder):
***
Na een heftige maand verleden jaar komen we een beetje terug op aarde...... bij dochter is een flinke depressie gediagnostiseerd met alle ellende van dien. Zeer suicidaal oa geweest.
we pikken de draad met z'n allen weer op, oa school morgen, ambulante zorg na de opname etc
het gaat nu gelukkig goed weer.
Maar hemel, wat heeft dit mij als ouder een hoop zorgen en verdriet gegeven. Alles maar dan ook alles stond op zijn kop voor iedereen om ons heen, niets was meer vanzelfsprekend en gewoon.
Zijn er hier ouders die ook een kind hebben met een depressie (nu of inhet verleden) en ervaringen willen delen?
***
Zijn er hier ouders met (ex) depressieve pubers en willen jullie daar iets over vertellen? Forummers die het zelf hebben gehad?
En weet iemand wellicht of er een forum/mailinglist is voor ouders van..?
Je bent zelf een theepot
maandag 16 januari 2012 om 16:54
Ik was een puber met een fikse depressie. Deze is helaas niet als zodanig herkend toen ik op mijn 16e bij Jeugdzorg terecht kwam waardoor het heel lang heeft geduurd voordat ik passende hulpverlening had. Ik kwam overigens bij Jeugdszorg terecht omdat ik een enorm slecht zelfbeeld had, geen zelfvertrouwen en moeite had met het omgaan met leeftijdsgenoten omdat ik jarenlang ben gepest.
Behalve suicidaal beschadigde ik mezelf ook, en toen het steeds slechter met me ging heb ik zelf aan de bel getrokken.
Bij mij het waarschijnlijk op mijn 15e ontstaan, en pas op mijn 20e was ik officieel weer hersteld. Vanwege de lange duur bestond toen al het vermoeden van een dysthyme stoornis (ook wel chronische depressie), maar omdat ik nog jong was en mezelf nog ontwikkelde wist men dit niet zeker.
Nu wel, aangezien ik vorig jaar op mijn 24e weer in een depressie belande, een mildere gelukkig en ik herkende de symptomen veel sneller waardoor ook de hulpverlening eerder op gang kwam.
Mag ik vragen hoe oud je dochter is?
Ik kan me een beetje voorstellen hoe dit voor jou als ouder geweest moet zijn, ik heb gezien hoeveel pijn en verdriet en ook zorgen mijn ouders hadden toen het niet goed met me ging. Heb jij ook een beetje ondersteuning gekregen?
Behalve suicidaal beschadigde ik mezelf ook, en toen het steeds slechter met me ging heb ik zelf aan de bel getrokken.
Bij mij het waarschijnlijk op mijn 15e ontstaan, en pas op mijn 20e was ik officieel weer hersteld. Vanwege de lange duur bestond toen al het vermoeden van een dysthyme stoornis (ook wel chronische depressie), maar omdat ik nog jong was en mezelf nog ontwikkelde wist men dit niet zeker.
Nu wel, aangezien ik vorig jaar op mijn 24e weer in een depressie belande, een mildere gelukkig en ik herkende de symptomen veel sneller waardoor ook de hulpverlening eerder op gang kwam.
Mag ik vragen hoe oud je dochter is?
Ik kan me een beetje voorstellen hoe dit voor jou als ouder geweest moet zijn, ik heb gezien hoeveel pijn en verdriet en ook zorgen mijn ouders hadden toen het niet goed met me ging. Heb jij ook een beetje ondersteuning gekregen?
maandag 16 januari 2012 om 18:59
Ik heb vanaf mijn kindertijd depressies gehad en de laatste depressieve periode is nu bijna 3 jaar geleden.
O.a. door het herkennen van signalen en daardoor vroegtijdig aan de bel trekken bij psychiater/pyscholoog kan ik het goed onder controle houden.
Maar het vergt wel discipline van mezelf en nu ik wat ouder ben gaat dit me makkelijker af.
Mijn moeder is ook erg wanhopig geweest, jarenlang. Ik wilde niet praten, niet lachen ik wilde alleen maar dat het vreselijke gevoel wegging, desnoods door te stoppen met leven.
Mijn moeder is er tijdens mijn opnames op latere leeftijd voor me geweest en heeft nooit mijn moeilijke gedrag veroordeeld, ik had enorm veel behoefte aan iemand die mij liet merken hoeveel ze van me hield (en houdt).
Ik hoop dat je dochter hier snel weer uit komt en wat ontzettend fijn dat jullie veel hulp hebben ingeschakeld. Bij mij is de hulpverlening pas op mijn 20e in zicht gekomen, maar wat had ik het fijn gevonden als ik er in mijn kinder-/pubertijd niet alleen voor had gestaan.
O.a. door het herkennen van signalen en daardoor vroegtijdig aan de bel trekken bij psychiater/pyscholoog kan ik het goed onder controle houden.
Maar het vergt wel discipline van mezelf en nu ik wat ouder ben gaat dit me makkelijker af.
Mijn moeder is ook erg wanhopig geweest, jarenlang. Ik wilde niet praten, niet lachen ik wilde alleen maar dat het vreselijke gevoel wegging, desnoods door te stoppen met leven.
Mijn moeder is er tijdens mijn opnames op latere leeftijd voor me geweest en heeft nooit mijn moeilijke gedrag veroordeeld, ik had enorm veel behoefte aan iemand die mij liet merken hoeveel ze van me hield (en houdt).
Ik hoop dat je dochter hier snel weer uit komt en wat ontzettend fijn dat jullie veel hulp hebben ingeschakeld. Bij mij is de hulpverlening pas op mijn 20e in zicht gekomen, maar wat had ik het fijn gevonden als ik er in mijn kinder-/pubertijd niet alleen voor had gestaan.
This is not kosher!
maandag 16 januari 2012 om 21:04
Dank jullie, wat heftig om te lezen zeg, bah bah.
Even wat algemene antwoorden:
Ze is 14, er waren nooit problemen geweest, ze ging heel goed op vele fronten. Tot ineens het slecht ging, op school, Ze trok zich terug, slecht slapen etc.
Ze werd heel sjagerijnig, ging hele donkere duistere muziek luisteren, heftige tweets
we dachten dat het een puberding was, dat ze overbelast was en trokken aan de bel.
Dit alles is ontstaan in max 3 mnd tijd. Er stond een afspraak met de ha gepland en op school met vertrouwenspersoon.
Da het goed mis was, voelden we aan maar dachten nog steeds aan puber-iets.
En toen toch onverwacht een ernstige poging, op dat moment wist ik ook dat het poging nummer 3 was (die andere 2 niet herkend)
In het zh bleek ze ook aan automutilatie gedaan te hebben de periode ervoor
Op dat moment in een 8baan terecht gekomen, ze is opgenomen geweest op een gesloten afdeling. Daar knapte ze heel snel op uit de depressie en was de diagnose ook niet groter dan dat, geen bijkomende zaken. Wel de oorzaken helder gekregen. Ze is er 4 weken geweest, toen nog een week thuis (vakantie) en nu weer naar school enzo.
Ze pakt haar leven weer goed op, wel een klein stapje terug voor nu.
Op de afdeling daar is geen behandeling geweest (was ook niet de intentie) maar omdat ze wel inzicht kreeg in aantal zaken is ze toch zelf al begonnen met wat orde op zaken te stellen.
De grotere dingen gaat ze ambulant aanpakken mbv psych (zelfde als van de afdeling).
we zijn ons gruwelijk kapot geschrokken, hoe snel het is gegaan, hoe machteloos we waren, hoe heftig diep ze zat.
We zijn daar goed opgevangen, dat heeft wel geholpen denk ik. En ik ben blij dat ze daar was en niet thuis, dat was onleefbaar geweest immers.
Hoe graag ze ook naar huis wilde, ze heeft het best ok gehad daar zei ze, het was niet heel erg. het gaf rust voor haar.
En nu verder..... we zijn niet zozeer bang dat ze het weer doet (op korte termijn dan). Wel bestaat de kans dat ze weer depressief wordt en dan maar hopen dat we het herkennen.
Maar dat een jong kind zich zo ellendig kan voelen, ik vind dat heel naar om te beseffen
Even wat algemene antwoorden:
Ze is 14, er waren nooit problemen geweest, ze ging heel goed op vele fronten. Tot ineens het slecht ging, op school, Ze trok zich terug, slecht slapen etc.
Ze werd heel sjagerijnig, ging hele donkere duistere muziek luisteren, heftige tweets
we dachten dat het een puberding was, dat ze overbelast was en trokken aan de bel.
Dit alles is ontstaan in max 3 mnd tijd. Er stond een afspraak met de ha gepland en op school met vertrouwenspersoon.
Da het goed mis was, voelden we aan maar dachten nog steeds aan puber-iets.
En toen toch onverwacht een ernstige poging, op dat moment wist ik ook dat het poging nummer 3 was (die andere 2 niet herkend)
In het zh bleek ze ook aan automutilatie gedaan te hebben de periode ervoor
Op dat moment in een 8baan terecht gekomen, ze is opgenomen geweest op een gesloten afdeling. Daar knapte ze heel snel op uit de depressie en was de diagnose ook niet groter dan dat, geen bijkomende zaken. Wel de oorzaken helder gekregen. Ze is er 4 weken geweest, toen nog een week thuis (vakantie) en nu weer naar school enzo.
Ze pakt haar leven weer goed op, wel een klein stapje terug voor nu.
Op de afdeling daar is geen behandeling geweest (was ook niet de intentie) maar omdat ze wel inzicht kreeg in aantal zaken is ze toch zelf al begonnen met wat orde op zaken te stellen.
De grotere dingen gaat ze ambulant aanpakken mbv psych (zelfde als van de afdeling).
we zijn ons gruwelijk kapot geschrokken, hoe snel het is gegaan, hoe machteloos we waren, hoe heftig diep ze zat.
We zijn daar goed opgevangen, dat heeft wel geholpen denk ik. En ik ben blij dat ze daar was en niet thuis, dat was onleefbaar geweest immers.
Hoe graag ze ook naar huis wilde, ze heeft het best ok gehad daar zei ze, het was niet heel erg. het gaf rust voor haar.
En nu verder..... we zijn niet zozeer bang dat ze het weer doet (op korte termijn dan). Wel bestaat de kans dat ze weer depressief wordt en dan maar hopen dat we het herkennen.
Maar dat een jong kind zich zo ellendig kan voelen, ik vind dat heel naar om te beseffen
Je bent zelf een theepot
maandag 16 januari 2012 om 21:09
quote:kwallenbal schreef op 16 januari 2012 @ 16:47:
Mijn oudste zoon heeft een depressie gehad, toen was hij 17. Hij is ongeveer een jaar opgenomen geweest in een kinderpsyciatrisch ziekenhuis nadat hij te kennen had gegeven zich van het leven te willen beroven..
Uit testen en observaties bleek dat hij pdd-nos met aspergertrekken heeft en daardoor zo knel zat omdat niemand hem begreep en andersom ook niet.
Nu is hij 22 en woont RIBW, 2 uur begeleiding per week.
Het gaat hartstikke goed met hem en hij zit lekker in z'n vel. Hij werkt part-time nadat hij zijn studie afgerond heeft en rijdt vrolijk in z'n auto rond die hij zelf bij elkaar gespaard heeft.
*** Een jaar? hemel zeg! Wat lang, wat ontzettend lang. Op een gesloten afdeling?
*** Bijkomende diagnoses maakt het extra lastig. Daar is bij onze dochter ook naar gekeken maar dat was er niet aan de hand. Niet leuk voor hem en jullie maar blijkbaar is het wel goed aangepakt, gezien de rest van de post.
*** Is hij in de Bascule geweest?
Mijn oudste zoon heeft een depressie gehad, toen was hij 17. Hij is ongeveer een jaar opgenomen geweest in een kinderpsyciatrisch ziekenhuis nadat hij te kennen had gegeven zich van het leven te willen beroven..
Uit testen en observaties bleek dat hij pdd-nos met aspergertrekken heeft en daardoor zo knel zat omdat niemand hem begreep en andersom ook niet.
Nu is hij 22 en woont RIBW, 2 uur begeleiding per week.
Het gaat hartstikke goed met hem en hij zit lekker in z'n vel. Hij werkt part-time nadat hij zijn studie afgerond heeft en rijdt vrolijk in z'n auto rond die hij zelf bij elkaar gespaard heeft.
*** Een jaar? hemel zeg! Wat lang, wat ontzettend lang. Op een gesloten afdeling?
*** Bijkomende diagnoses maakt het extra lastig. Daar is bij onze dochter ook naar gekeken maar dat was er niet aan de hand. Niet leuk voor hem en jullie maar blijkbaar is het wel goed aangepakt, gezien de rest van de post.
*** Is hij in de Bascule geweest?
Je bent zelf een theepot
maandag 16 januari 2012 om 21:15
Ik kan me voorstellen dat dit heel naar voor je moet zijn.
Geweldig om te lezen dat ze de best mogelijke hulp heeft gekregen, de angst voor een terugval zal de eerste maanden misschien erg op de voorgrond staan. Maar ook dat gaat over.
Volgens mij doe je het heel goed als moeder.
Een opname zorgt inderdaad voor rust. Probeer deze lijn vol te houden; rust en regelmaat.
Op tijd uit bed, goed eten, sporten, etc. Maak het haar makkelijk, vraag kleine makkelijke dingen die ze eenvoudig kan volbrengen. Maar dat ze wel voelt dat ze slaagt in deze dingen.
Ik was in die tijd al blij als ik een brief had gepost, voor mij was dat een 'grote opgave'.
Ik hoop niet dat je het vervelend vind als ik je deze 'tips' geef, jij als moeder kent haar het beste.
Geweldig om te lezen dat ze de best mogelijke hulp heeft gekregen, de angst voor een terugval zal de eerste maanden misschien erg op de voorgrond staan. Maar ook dat gaat over.
Volgens mij doe je het heel goed als moeder.
Een opname zorgt inderdaad voor rust. Probeer deze lijn vol te houden; rust en regelmaat.
Op tijd uit bed, goed eten, sporten, etc. Maak het haar makkelijk, vraag kleine makkelijke dingen die ze eenvoudig kan volbrengen. Maar dat ze wel voelt dat ze slaagt in deze dingen.
Ik was in die tijd al blij als ik een brief had gepost, voor mij was dat een 'grote opgave'.
Ik hoop niet dat je het vervelend vind als ik je deze 'tips' geef, jij als moeder kent haar het beste.
This is not kosher!
maandag 16 januari 2012 om 21:26
quote:Magdalan schreef op 16 januari 2012 @ 16:54:
Ik was een puber met een fikse depressie. Deze is helaas niet als zodanig herkend toen ik op mijn 16e bij Jeugdzorg terecht kwam waardoor het heel lang heeft geduurd voordat ik passende hulpverlening had. Ik kwam overigens bij Jeugdszorg terecht omdat ik een enorm slecht zelfbeeld had, geen zelfvertrouwen en moeite had met het omgaan met leeftijdsgenoten omdat ik jarenlang ben gepest.
Behalve suicidaal beschadigde ik mezelf ook, en toen het steeds slechter met me ging heb ik zelf aan de bel getrokken.
Bij mij het waarschijnlijk op mijn 15e ontstaan, en pas op mijn 20e was ik officieel weer hersteld. Vanwege de lange duur bestond toen al het vermoeden van een dysthyme stoornis (ook wel chronische depressie), maar omdat ik nog jong was en mezelf nog ontwikkelde wist men dit niet zeker.
Nu wel, aangezien ik vorig jaar op mijn 24e weer in een depressie belande, een mildere gelukkig en ik herkende de symptomen veel sneller waardoor ook de hulpverlening eerder op gang kwam.
Mag ik vragen hoe oud je dochter is?
Ik kan me een beetje voorstellen hoe dit voor jou als ouder geweest moet zijn, ik heb gezien hoeveel pijn en verdriet en ook zorgen mijn ouders hadden toen het niet goed met me ging. Heb jij ook een beetje ondersteuning gekregen?
Wat jij beschrijft is, begreep ik, hoe het vaak gaat: niet goed onderkennen van een depressie, zeker als het niet overduidelijk is, zoals bij onze dochter was. Wat lijkt me dat naar (understatement van het jaar.....), om je zolang zo k te voelen. In het oneindige diepe te zwemmen ofzo?
Wat dat betreft is het 'goed' hoe het is gegaan: nadat ik haar vond ging alles razendsnel. En na ontslag van de gesloten afdeling ook geen wachttijd voor ambulante zorg.
In de maand dat ze daar was hadden we elke week gesprek met ouderbegeleider, en als we op bezoek gingen ook met de begeleiders, al was het maar zo even tussendoor. We konden altijd bellen werd er gezegd en dat heb ik ook 3x gedaan. en dat waren mooie gesprekken dan, heel fijn.
wij krijgen zelf geen begeleiding verder, wel 1x per 6 wkn een gesprek met psych hoe het gaat enzo. Heb daar nu ook niet veel behoefte aan merk ik, wel aan 'lotgenoten' , vandaar dat ik ook vroeg of iemand een forum/mailinglist kent, (kan het tnt niet vinden)
Ik was een puber met een fikse depressie. Deze is helaas niet als zodanig herkend toen ik op mijn 16e bij Jeugdzorg terecht kwam waardoor het heel lang heeft geduurd voordat ik passende hulpverlening had. Ik kwam overigens bij Jeugdszorg terecht omdat ik een enorm slecht zelfbeeld had, geen zelfvertrouwen en moeite had met het omgaan met leeftijdsgenoten omdat ik jarenlang ben gepest.
Behalve suicidaal beschadigde ik mezelf ook, en toen het steeds slechter met me ging heb ik zelf aan de bel getrokken.
Bij mij het waarschijnlijk op mijn 15e ontstaan, en pas op mijn 20e was ik officieel weer hersteld. Vanwege de lange duur bestond toen al het vermoeden van een dysthyme stoornis (ook wel chronische depressie), maar omdat ik nog jong was en mezelf nog ontwikkelde wist men dit niet zeker.
Nu wel, aangezien ik vorig jaar op mijn 24e weer in een depressie belande, een mildere gelukkig en ik herkende de symptomen veel sneller waardoor ook de hulpverlening eerder op gang kwam.
Mag ik vragen hoe oud je dochter is?
Ik kan me een beetje voorstellen hoe dit voor jou als ouder geweest moet zijn, ik heb gezien hoeveel pijn en verdriet en ook zorgen mijn ouders hadden toen het niet goed met me ging. Heb jij ook een beetje ondersteuning gekregen?
Wat jij beschrijft is, begreep ik, hoe het vaak gaat: niet goed onderkennen van een depressie, zeker als het niet overduidelijk is, zoals bij onze dochter was. Wat lijkt me dat naar (understatement van het jaar.....), om je zolang zo k te voelen. In het oneindige diepe te zwemmen ofzo?
Wat dat betreft is het 'goed' hoe het is gegaan: nadat ik haar vond ging alles razendsnel. En na ontslag van de gesloten afdeling ook geen wachttijd voor ambulante zorg.
In de maand dat ze daar was hadden we elke week gesprek met ouderbegeleider, en als we op bezoek gingen ook met de begeleiders, al was het maar zo even tussendoor. We konden altijd bellen werd er gezegd en dat heb ik ook 3x gedaan. en dat waren mooie gesprekken dan, heel fijn.
wij krijgen zelf geen begeleiding verder, wel 1x per 6 wkn een gesprek met psych hoe het gaat enzo. Heb daar nu ook niet veel behoefte aan merk ik, wel aan 'lotgenoten' , vandaar dat ik ook vroeg of iemand een forum/mailinglist kent, (kan het tnt niet vinden)
Je bent zelf een theepot
maandag 16 januari 2012 om 21:43
quote:Wellhello schreef op 16 januari 2012 @ 21:15:
Ik kan me voorstellen dat dit heel naar voor je moet zijn.
Geweldig om te lezen dat ze de best mogelijke hulp heeft gekregen, de angst voor een terugval zal de eerste maanden misschien erg op de voorgrond staan. Maar ook dat gaat over.
Volgens mij doe je het heel goed als moeder.
Een opname zorgt inderdaad voor rust. Probeer deze lijn vol te houden; rust en regelmaat.
Op tijd uit bed, goed eten, sporten, etc. Maak het haar makkelijk, vraag kleine makkelijke dingen die ze eenvoudig kan volbrengen. Maar dat ze wel voelt dat ze slaagt in deze dingen.
Ik was in die tijd al blij als ik een brief had gepost, voor mij was dat een 'grote opgave'.
Ik hoop niet dat je het vervelend vind als ik je deze 'tips' geef, jij als moeder kent haar het beste.
Nee joh! Tsss
Maar het stomme is dat die routine er altijd al was, maar dat heeft ws ook geleid tot 1 van de oorzaken van de depressie nl een burnout:
ze ging maar door en door, perfectionistisch en alles op hoog niveau. (1 van de oorzaken geweest en ik denk het moeiljkst aan te pakken)
Ik kan me voorstellen dat dit heel naar voor je moet zijn.
Geweldig om te lezen dat ze de best mogelijke hulp heeft gekregen, de angst voor een terugval zal de eerste maanden misschien erg op de voorgrond staan. Maar ook dat gaat over.
Volgens mij doe je het heel goed als moeder.
Een opname zorgt inderdaad voor rust. Probeer deze lijn vol te houden; rust en regelmaat.
Op tijd uit bed, goed eten, sporten, etc. Maak het haar makkelijk, vraag kleine makkelijke dingen die ze eenvoudig kan volbrengen. Maar dat ze wel voelt dat ze slaagt in deze dingen.
Ik was in die tijd al blij als ik een brief had gepost, voor mij was dat een 'grote opgave'.
Ik hoop niet dat je het vervelend vind als ik je deze 'tips' geef, jij als moeder kent haar het beste.
Nee joh! Tsss
Maar het stomme is dat die routine er altijd al was, maar dat heeft ws ook geleid tot 1 van de oorzaken van de depressie nl een burnout:
ze ging maar door en door, perfectionistisch en alles op hoog niveau. (1 van de oorzaken geweest en ik denk het moeiljkst aan te pakken)
Je bent zelf een theepot
maandag 16 januari 2012 om 21:48
quote:Wellhello schreef op 16 januari 2012 @ 18:59:
Ik heb vanaf mijn kindertijd depressies gehad en de laatste depressieve periode is nu bijna 3 jaar geleden.
KNIP
Mijn moeder is ook erg wanhopig geweest, jarenlang. Ik wilde niet praten, niet lachen ik wilde alleen maar dat het vreselijke gevoel wegging, desnoods door te stoppen met leven.
Mijn moeder is er tijdens mijn opnames op latere leeftijd voor me geweest en heeft nooit mijn moeilijke gedrag veroordeeld, ik had enorm veel behoefte aan iemand die mij liet merken hoeveel ze van me hield (en houdt)..
Bijna letterlijk haar woorden geweest: als die nare gedachtes maar weggingen en die gingen niet weg, en dus uiteindelijk leidend tot haar poging.
Oh wij hebben in het begin wel degelijk haar aangesproken op haar gedrag, dachten immers dat het pubergedrag was. Maar toen het duidelijk was niet meer. Ze was immers ziek.
Niet dat ik het makkelijk vond, ik begrijp een dip, een depressie is iets anders en vond/vind dat lastig te begrijpen/in te voelen maar nee, ik probeer er wel te zijn.
Jouw moeder deed het goed, top! Daar zijn moeders voor he?
Ik heb vanaf mijn kindertijd depressies gehad en de laatste depressieve periode is nu bijna 3 jaar geleden.
KNIP
Mijn moeder is ook erg wanhopig geweest, jarenlang. Ik wilde niet praten, niet lachen ik wilde alleen maar dat het vreselijke gevoel wegging, desnoods door te stoppen met leven.
Mijn moeder is er tijdens mijn opnames op latere leeftijd voor me geweest en heeft nooit mijn moeilijke gedrag veroordeeld, ik had enorm veel behoefte aan iemand die mij liet merken hoeveel ze van me hield (en houdt)..
Bijna letterlijk haar woorden geweest: als die nare gedachtes maar weggingen en die gingen niet weg, en dus uiteindelijk leidend tot haar poging.
Oh wij hebben in het begin wel degelijk haar aangesproken op haar gedrag, dachten immers dat het pubergedrag was. Maar toen het duidelijk was niet meer. Ze was immers ziek.
Niet dat ik het makkelijk vond, ik begrijp een dip, een depressie is iets anders en vond/vind dat lastig te begrijpen/in te voelen maar nee, ik probeer er wel te zijn.
Jouw moeder deed het goed, top! Daar zijn moeders voor he?
Je bent zelf een theepot
woensdag 18 april 2012 om 11:27
Hallo,
Ik weet niet of dit topic nog gelezen wordt maar wij zitten ook in zo'n situatie op dit moment. Onze puber wordt volgende week 13. De laatste maand komt hij huilend zijn bed uit en gaat er huilend weer in. Hij heeft verteld dat hij over zelfmoord na denkt. Hij wil niet meer voelen wat hij voelt. Hij is heel ongelukkig. Volgens hem duurt dit al maanden maar hij wilde het niet laten zien omdat hij bang was dat hij mij ongerust zou maken of kwetsen.
Op de dagen dat hij zich echt slecht voelt gaat hij niet naar school. Hij is dan echt heel verdrietig en kan alleen maar huilen. Hij is inmiddels al met vertrouwenspersoon van school wezen praten. Is twee keer bij de huisarts geweest die de situatie zo ernstig vond dat hij de crisisdienst heeft ingeschakeld. Daar konden we vrijwel direct terecht. Hij heeft daar nu 1 gesprek gehad. Omdat hij die gedachten heeft hebben we gepraat over opname op een gesloten afdeling. Ik weet niet of dit verstandig is. Klinkt nogal heftig namelijk.
De vrouw van de crisisdienst vertelde dat er nogal een lange wachtlijst is maar ze zou haar best doen om mijn zoon eerder daar binnen te krijgen.
Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoelt. Alles lijkt stil te staan. Zijn school lijdt er onder maar ook de rest van het gezin. Ik moet werken maar hoe kan ik hem alleen thuis laten als hij zich zo slecht voelt met zulke gedachten?
Ik hoop dat dit snel over gaat.
Ik weet niet of dit topic nog gelezen wordt maar wij zitten ook in zo'n situatie op dit moment. Onze puber wordt volgende week 13. De laatste maand komt hij huilend zijn bed uit en gaat er huilend weer in. Hij heeft verteld dat hij over zelfmoord na denkt. Hij wil niet meer voelen wat hij voelt. Hij is heel ongelukkig. Volgens hem duurt dit al maanden maar hij wilde het niet laten zien omdat hij bang was dat hij mij ongerust zou maken of kwetsen.
Op de dagen dat hij zich echt slecht voelt gaat hij niet naar school. Hij is dan echt heel verdrietig en kan alleen maar huilen. Hij is inmiddels al met vertrouwenspersoon van school wezen praten. Is twee keer bij de huisarts geweest die de situatie zo ernstig vond dat hij de crisisdienst heeft ingeschakeld. Daar konden we vrijwel direct terecht. Hij heeft daar nu 1 gesprek gehad. Omdat hij die gedachten heeft hebben we gepraat over opname op een gesloten afdeling. Ik weet niet of dit verstandig is. Klinkt nogal heftig namelijk.
De vrouw van de crisisdienst vertelde dat er nogal een lange wachtlijst is maar ze zou haar best doen om mijn zoon eerder daar binnen te krijgen.
Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoelt. Alles lijkt stil te staan. Zijn school lijdt er onder maar ook de rest van het gezin. Ik moet werken maar hoe kan ik hem alleen thuis laten als hij zich zo slecht voelt met zulke gedachten?
Ik hoop dat dit snel over gaat.
woensdag 18 april 2012 om 14:21
woensdag 18 april 2012 om 23:20
Hey
Ik kan het me perfect voorstellen. Het is niet gemakkelijk voor je dochter en al helemaal niet voor jou als moeder.
Heeft je dochter hobby's ofz?
Die vertrouwingspersoon op school, gaat ze daar nog steeds naar toe?
Wat is eigenlijk de oorzaak van haar depressie? Heeft ze misschien een stoornis ofz?
Ik hoop echt dat het goed met haar en met jullie komt!! Een dikke knuffel
Ik kan het me perfect voorstellen. Het is niet gemakkelijk voor je dochter en al helemaal niet voor jou als moeder.
Heeft je dochter hobby's ofz?
Die vertrouwingspersoon op school, gaat ze daar nog steeds naar toe?
Wat is eigenlijk de oorzaak van haar depressie? Heeft ze misschien een stoornis ofz?
Ik hoop echt dat het goed met haar en met jullie komt!! Een dikke knuffel
donderdag 24 mei 2012 om 19:58
Het wordt wel tijd voor een update
even kort: puber met ernstige ts en automutilatie eind 2011, opname op gesloten afdeling voor 4 weken. Thuis gekomen, direkt door met ambulante zorg bij zelfde psych.
Praten over verleden bleef lang moeilijk, in de zh opname agv de ts waren we wel wat dingen te weten gekomen.
Terugval in febr, overviel ons. Krabbelde wel snel weer op. Lang bleef het vinger aan de pols houden, we konden gelukkig haar zeer goed 'lezen.
Contact met psych was en is goed. 1 van haar manco;s was sociaal contact terwijl ze eigenlijk ttv de ts in een prima sociale omgeving zat, maar achteraf teveel pijn erom gehad.
Sinds maart zien we haar opbloeien en wel zodanig dat zoals wij als zij beseffen dat het al veel langer dan gedacht niet goed met haar ging. we zien nu een dochter zoals we haar kennen van 3 jaar geleden maar dan ook nog sterker.
Het besef is wel pijnlijk trouwens
Ze is emorm opgebloeid door de sociale contacten, die er ook wle waren afgelopen jaar maar die zag ze niet. Chapeau voor deze pubers trouwens,ze lieten haar niet vallen, in tegendeel!
ze kan nu ook praten over het verleden, soms zomaar 1:1, soms nav een film, muziek, boek, heel heftig wat er in haar hoofd is omgegaan en wat er met haar is gebeurd (pesten oa)
Ze leeft in 2 sociale groepen (sport en school) en daarin heeft ze haar plek, had ze altiad al, alleen zag ze dat niet. 2 hele goede vrienden die er zo enorm voor haar waren ttv de forse depressie (echt ongelofelijk knap hoe dapper pubers kunnen zijn) met ook leuke en fijne ouders. (toen het nog maar matig ging haar toch laten logeren, dagje meenemen etc).
Eind mei zien we een dochter die over het verleden soms best open diurft te zijn en de pijn vertelt, die haar oude littekens niet meer verstopt, die bijna een druk socioaal leven leidt en het ook nog goed doet op school.
De psych-gesprekken gaan naar om de week, kreeg een leuke mail van hem gister.
We weten nu waar het allereerste begin is geweest van haar state of mind (laag zelfbeeld), dat valt helaas niet terug te draaien maar ook zij kan nu verder.
Nog heel even over de therapie, dit eigenlijk nav allerlei topics hier, dus voor wie het leest.
Ze heeft 4 weken op een gesloten afdeling gezeten, doel was rust en diagnose. Ze deed het zo goed dat ze al snel veel weg mocht naar huis en sport (sport op hoog niveau). Ze had heel veel moeite met het lage tempo van het leven daar, LOL, toch kon ze dit ook wel waarderen als ze van 'buiten' weer fdaar terug kwam.
Er werd nauwelijks terug gekeken op het verleden maar over hoe ze nu in het leven stond, all kun je niet om het verleden heen. Diagnose was strak, helder, bijna een hamerstuk.
Vervolgens kon ze direkt ambulant verder bij deze psychiater,m joehoe!. Geen wachttijd, niet weer hetzelfde verhaal vertellen en bij iemand die een enorme klik heeft met pubers.
Hij startte met cognitieve gedragstherapie, het verleden is geweest, je gaat het nu anders doen. Maar hij ontdekte dat er veel oudzeer was en is toch even de psycho-analyse ingedoken. Dat was het moment dat ze terugzakte....
Hij liet dat weer los dus. En sinds een maand is ze zo sterk dat ze zelf over het verleden kan praten, met ons met hem. en ze kan er mee omgaan, ze kijkt er naar op terug maar het is geweest en het is er niet meer.
Ze heeft geleerd wat haar eigen rol is en dat zie ik haar ook doen en wat een goed effect heeft dat. Mooie vicieuze cirkel.
Ik vind het fijn dat de psych pas een stapje terug deed toen het echt echt beter ging, tot die tijd full blown wekelijkse gesprekken.
De automutilatie staat emotioneel ver van haar vandaan, na febr geen behoefte neer aan gehad, ook niet meer aan gedacht, littekns boeien niet, hoopt dat het nog wat wegtrekt en anders niet. Is er niet meer mee bezig.
we zijn heel erg blij dat het zoveel beter gaat, dat ze haar zaken op orde lijkt te krijgen. Nog steeds ben ik er niet zeker van wat er gebeurt als ze weer een forse tegenslag krijgt. Dat baart me nog wel zorgen. Maar niet dat ik daar meer wakker van lig
Suus
even kort: puber met ernstige ts en automutilatie eind 2011, opname op gesloten afdeling voor 4 weken. Thuis gekomen, direkt door met ambulante zorg bij zelfde psych.
Praten over verleden bleef lang moeilijk, in de zh opname agv de ts waren we wel wat dingen te weten gekomen.
Terugval in febr, overviel ons. Krabbelde wel snel weer op. Lang bleef het vinger aan de pols houden, we konden gelukkig haar zeer goed 'lezen.
Contact met psych was en is goed. 1 van haar manco;s was sociaal contact terwijl ze eigenlijk ttv de ts in een prima sociale omgeving zat, maar achteraf teveel pijn erom gehad.
Sinds maart zien we haar opbloeien en wel zodanig dat zoals wij als zij beseffen dat het al veel langer dan gedacht niet goed met haar ging. we zien nu een dochter zoals we haar kennen van 3 jaar geleden maar dan ook nog sterker.
Het besef is wel pijnlijk trouwens
Ze is emorm opgebloeid door de sociale contacten, die er ook wle waren afgelopen jaar maar die zag ze niet. Chapeau voor deze pubers trouwens,ze lieten haar niet vallen, in tegendeel!
ze kan nu ook praten over het verleden, soms zomaar 1:1, soms nav een film, muziek, boek, heel heftig wat er in haar hoofd is omgegaan en wat er met haar is gebeurd (pesten oa)
Ze leeft in 2 sociale groepen (sport en school) en daarin heeft ze haar plek, had ze altiad al, alleen zag ze dat niet. 2 hele goede vrienden die er zo enorm voor haar waren ttv de forse depressie (echt ongelofelijk knap hoe dapper pubers kunnen zijn) met ook leuke en fijne ouders. (toen het nog maar matig ging haar toch laten logeren, dagje meenemen etc).
Eind mei zien we een dochter die over het verleden soms best open diurft te zijn en de pijn vertelt, die haar oude littekens niet meer verstopt, die bijna een druk socioaal leven leidt en het ook nog goed doet op school.
De psych-gesprekken gaan naar om de week, kreeg een leuke mail van hem gister.
We weten nu waar het allereerste begin is geweest van haar state of mind (laag zelfbeeld), dat valt helaas niet terug te draaien maar ook zij kan nu verder.
Nog heel even over de therapie, dit eigenlijk nav allerlei topics hier, dus voor wie het leest.
Ze heeft 4 weken op een gesloten afdeling gezeten, doel was rust en diagnose. Ze deed het zo goed dat ze al snel veel weg mocht naar huis en sport (sport op hoog niveau). Ze had heel veel moeite met het lage tempo van het leven daar, LOL, toch kon ze dit ook wel waarderen als ze van 'buiten' weer fdaar terug kwam.
Er werd nauwelijks terug gekeken op het verleden maar over hoe ze nu in het leven stond, all kun je niet om het verleden heen. Diagnose was strak, helder, bijna een hamerstuk.
Vervolgens kon ze direkt ambulant verder bij deze psychiater,m joehoe!. Geen wachttijd, niet weer hetzelfde verhaal vertellen en bij iemand die een enorme klik heeft met pubers.
Hij startte met cognitieve gedragstherapie, het verleden is geweest, je gaat het nu anders doen. Maar hij ontdekte dat er veel oudzeer was en is toch even de psycho-analyse ingedoken. Dat was het moment dat ze terugzakte....
Hij liet dat weer los dus. En sinds een maand is ze zo sterk dat ze zelf over het verleden kan praten, met ons met hem. en ze kan er mee omgaan, ze kijkt er naar op terug maar het is geweest en het is er niet meer.
Ze heeft geleerd wat haar eigen rol is en dat zie ik haar ook doen en wat een goed effect heeft dat. Mooie vicieuze cirkel.
Ik vind het fijn dat de psych pas een stapje terug deed toen het echt echt beter ging, tot die tijd full blown wekelijkse gesprekken.
De automutilatie staat emotioneel ver van haar vandaan, na febr geen behoefte neer aan gehad, ook niet meer aan gedacht, littekns boeien niet, hoopt dat het nog wat wegtrekt en anders niet. Is er niet meer mee bezig.
we zijn heel erg blij dat het zoveel beter gaat, dat ze haar zaken op orde lijkt te krijgen. Nog steeds ben ik er niet zeker van wat er gebeurt als ze weer een forse tegenslag krijgt. Dat baart me nog wel zorgen. Maar niet dat ik daar meer wakker van lig
Suus
Je bent zelf een theepot