Psyche
alle pijlers
relatie mogelijk bij hechtingsproblemen?
zaterdag 29 mei 2010 om 21:01
Ik heb een vraag waar ik niet uitkom en die ik al jaren met me meedraag: moet ik verdergaan met een relatie met een lieve vriend, maar waarbij ik mezelf volledig uitput, omdat ik zoveel angsten uitsta dag in dag uit?
Ik ben altijd bang dat hij me gaat verlaten, als hij weggaat voel ik me eenzaam, raak ik overstuur, met name als hij voor werk in een hotel moet slapen of met vrienden gaat stappen.
Ik voel me niet fijn bij het soort stappen dat zij doen, en daarom ga ik niet mee. Als ik toch meega, raak ik in grote stress om alle vrouwen die hij liever zou willen dan mij. Ik ben gewoon zo walgelijk angstig om aan de kant gezet te worden en bang hem te vertrouwen..
Vandaag ging hij weg met wat mensen en daar was een knappe donkerharige meid bij en dan ben ik echt in alle staten de hele dag.
We zijn al lange tijd samen, maar ik red de eeuwige rollercoaster van angst en nog eens angst niet meer. Ik ben op mijn eind. En Ja, ik heb thera-f*cking-pie, die me tot nu toe weinig verder helpt.
Ik ben zo bang om te besluiten om weg te gaan, ik hou namelijk van hem en het zou me door merg en been gaan om deze man te verliezen, maar ik hou het niet meer vol. Ik word er stapelgek van en dit duurt nu al meer dan 10 jaar.
Ik ben bang dat ik nergens heen kan als ik wegga, ik heb geen werk, geen huis, amper nog eigen spullen, weinig vrienden en ik voel me ook zo'n loser om dit op te schrijven, maar ik weet niet meer wat ik anders moet doen.
De tijd dat ik ooit alleen heb gewoond was verschrikkelijk, met name omdat ik het zelf niet wilde, maar moest.
Ik durf niet te besluiten, maar er moet iets gebeuren en proberen vertrouwen te krijgen doe ik al 10 jaar en ik krijg het niet voor elkaar, maar ik ben ook bang dat als ik wegga dat ik dan helemaal nooit een gezin kan starten, of mijzelf kan onderhouden,
en me net zo eenzaam voel als nu.
Alle ervaringen zijn welkom.
Ik weet ook dat ik zelf moet beslissen.
Ik ben altijd bang dat hij me gaat verlaten, als hij weggaat voel ik me eenzaam, raak ik overstuur, met name als hij voor werk in een hotel moet slapen of met vrienden gaat stappen.
Ik voel me niet fijn bij het soort stappen dat zij doen, en daarom ga ik niet mee. Als ik toch meega, raak ik in grote stress om alle vrouwen die hij liever zou willen dan mij. Ik ben gewoon zo walgelijk angstig om aan de kant gezet te worden en bang hem te vertrouwen..
Vandaag ging hij weg met wat mensen en daar was een knappe donkerharige meid bij en dan ben ik echt in alle staten de hele dag.
We zijn al lange tijd samen, maar ik red de eeuwige rollercoaster van angst en nog eens angst niet meer. Ik ben op mijn eind. En Ja, ik heb thera-f*cking-pie, die me tot nu toe weinig verder helpt.
Ik ben zo bang om te besluiten om weg te gaan, ik hou namelijk van hem en het zou me door merg en been gaan om deze man te verliezen, maar ik hou het niet meer vol. Ik word er stapelgek van en dit duurt nu al meer dan 10 jaar.
Ik ben bang dat ik nergens heen kan als ik wegga, ik heb geen werk, geen huis, amper nog eigen spullen, weinig vrienden en ik voel me ook zo'n loser om dit op te schrijven, maar ik weet niet meer wat ik anders moet doen.
De tijd dat ik ooit alleen heb gewoond was verschrikkelijk, met name omdat ik het zelf niet wilde, maar moest.
Ik durf niet te besluiten, maar er moet iets gebeuren en proberen vertrouwen te krijgen doe ik al 10 jaar en ik krijg het niet voor elkaar, maar ik ben ook bang dat als ik wegga dat ik dan helemaal nooit een gezin kan starten, of mijzelf kan onderhouden,
en me net zo eenzaam voel als nu.
Alle ervaringen zijn welkom.
Ik weet ook dat ik zelf moet beslissen.
zaterdag 29 mei 2010 om 23:23
Ben het eens met Nammma dat weggaan niets voor je oplost.
Tja, dat de therapie bewezen is, wil nog niet zeggen dat het voor jou helpt. Als je na 10 jaar nog niets bent opgeschoten, dan kun je wel rustig stellen dat het inderdaad voor jou niet helpt. Kun je een andere therapie niet eens proberen en zien wat er dan gebeurt? Baat het niet dan schaadt het niet..
Tja, dat de therapie bewezen is, wil nog niet zeggen dat het voor jou helpt. Als je na 10 jaar nog niets bent opgeschoten, dan kun je wel rustig stellen dat het inderdaad voor jou niet helpt. Kun je een andere therapie niet eens proberen en zien wat er dan gebeurt? Baat het niet dan schaadt het niet..
zondag 30 mei 2010 om 21:44
Primabella, nouschi en nammma,
Weggaan zal inderdaad mijn probleem niet oplossen, dat zie ik vandaag ook weer helder, maar zwaar vind ik het wel om zo vaak vol met angsten en kwaadheid te zitten door wat ik me in mijn hoofd haal omtrent verlaten/aande kant gezet te worden.
Meerdere jaren gesprekstherapie, groeps-, en intensievere behandeling, ook samen heeft er wel zicht op gegeven en dat is zeker niet onbelangrijk. Ik begrijp heel goed dat ik deze angsten heb en waar ze vandaan komen, maar ik wil geen speelbal meer zijn van mijn emoties die hierin echt op en neer vliegen in turbulente tijden, waarin vriendlief eens een nacht in een hotel moet en veel op stap is met vrienden.
Momenteel is emdr-therapie hetgeen waarmee ik hoop verder te zullen komen, maar eerlijk gezegd vind ik dat echt een K-therapie. Weinig ruimte voor ondersteuning dmv gesprek en vooral mijn hoofd boven water proberen te houden, omdat het praten volgens haar geen langere termijn oplossing biedt oid, de traumatische herinneringen moeten geneutraliseerd worden, maar daar zit een heel tijdrovende voorbereiding enz. aan vast.
Op zich ben ik het daar ook mee eens, maar het is en blijft de ALLLLLLERfrustrerendste therapie die ik ooit gevolgd heb. Zeker na zo'n sessie heb ik soms een week last van emotionele paniekbuien en al met al word ik er niet vrolijker of minder gestressed van.
Einde klaagzang, ik weet dat jullie op een forum ook weinig anders kunnen zeggen dan wat jullie gezegd hebben. Wel bedankt voor de snelle reacties, want gisteren had ik het niet meer. Morgen heb ik therapie en gaat mijn vriend mee om te bespreken hoe we dit thema momenteel het beste kunnen hanteren. Hij is begripvol, kent mijn achtergrond, en ja voor hem is het ook zwaar. Al leert hij er ook van, omdat hij zo gewend is aan zijn overlevingsmechanisme van: kwetsbaarheden niet te tonen, wat mijn angst alleen maar in de hand werkt....jadajadajada, pfff, de psyche van de mens, of in ieder geval mijn psyche...ik zou er graag vakantie van nemen.
Herkenning van mensen en ervaringen wat betreft hoe ermee om te gaan, blijven wat mij betreft erg welkom!
Weggaan zal inderdaad mijn probleem niet oplossen, dat zie ik vandaag ook weer helder, maar zwaar vind ik het wel om zo vaak vol met angsten en kwaadheid te zitten door wat ik me in mijn hoofd haal omtrent verlaten/aande kant gezet te worden.
Meerdere jaren gesprekstherapie, groeps-, en intensievere behandeling, ook samen heeft er wel zicht op gegeven en dat is zeker niet onbelangrijk. Ik begrijp heel goed dat ik deze angsten heb en waar ze vandaan komen, maar ik wil geen speelbal meer zijn van mijn emoties die hierin echt op en neer vliegen in turbulente tijden, waarin vriendlief eens een nacht in een hotel moet en veel op stap is met vrienden.
Momenteel is emdr-therapie hetgeen waarmee ik hoop verder te zullen komen, maar eerlijk gezegd vind ik dat echt een K-therapie. Weinig ruimte voor ondersteuning dmv gesprek en vooral mijn hoofd boven water proberen te houden, omdat het praten volgens haar geen langere termijn oplossing biedt oid, de traumatische herinneringen moeten geneutraliseerd worden, maar daar zit een heel tijdrovende voorbereiding enz. aan vast.
Op zich ben ik het daar ook mee eens, maar het is en blijft de ALLLLLLERfrustrerendste therapie die ik ooit gevolgd heb. Zeker na zo'n sessie heb ik soms een week last van emotionele paniekbuien en al met al word ik er niet vrolijker of minder gestressed van.
Einde klaagzang, ik weet dat jullie op een forum ook weinig anders kunnen zeggen dan wat jullie gezegd hebben. Wel bedankt voor de snelle reacties, want gisteren had ik het niet meer. Morgen heb ik therapie en gaat mijn vriend mee om te bespreken hoe we dit thema momenteel het beste kunnen hanteren. Hij is begripvol, kent mijn achtergrond, en ja voor hem is het ook zwaar. Al leert hij er ook van, omdat hij zo gewend is aan zijn overlevingsmechanisme van: kwetsbaarheden niet te tonen, wat mijn angst alleen maar in de hand werkt....jadajadajada, pfff, de psyche van de mens, of in ieder geval mijn psyche...ik zou er graag vakantie van nemen.
Herkenning van mensen en ervaringen wat betreft hoe ermee om te gaan, blijven wat mij betreft erg welkom!
