Psyche
alle pijlers
Rouwen
zondag 31 juli 2011 om 21:42
Vandaag heb ik mij hier nieuw aangemeld.
Ik weet dus niet of ik mijn bericht hier goed plaats.
4 weken geleden is mijn lieve vader compleet onverwachts overleden. Hij was pas 60 jaar.
Wij en hijzelf hebben het totaal niet aan zien komen, had niks geen klachten.
Nu herken ik mijzelf helemaal niet meer (en mijn man ook niet).
Het ene moment ben ik zo boos op de hele wereld, het andere moment heel verdrietig en weer een ander moment heel erg rustig.
Dit zal allemaal wel met de rouwverwerking te maken hebben.
Vandaag hadden we bezoek en we zaten ook wat te lachen, maar dan voel ik me alweer schuldig, ik mag niet lachen, ik moet op dit moment alleen maar verdrietig zijn...ik heb even geen reden om te lachen.
Natuurlijk weet ik wel dat ik ook moet lachen, het leven moet door gaan, dat had mijn vader ook absoltuut gewild.
Maar het valt me best zwaar om de draad weer op te pakken.
Gelukkig heb ik een hele lieve man die mijn boze, onredelijke gedrag van mij pikt, maar ja, dat moet natuurlijk niet altijd zo blijven.
Heeft iemand hier ervaring mee, misschien tips of gewoon een digitaal luisterend oor?
Iemand die zich hier in herkend en dus weet waar ik het over heb.
Beau
Ik weet dus niet of ik mijn bericht hier goed plaats.
4 weken geleden is mijn lieve vader compleet onverwachts overleden. Hij was pas 60 jaar.
Wij en hijzelf hebben het totaal niet aan zien komen, had niks geen klachten.
Nu herken ik mijzelf helemaal niet meer (en mijn man ook niet).
Het ene moment ben ik zo boos op de hele wereld, het andere moment heel verdrietig en weer een ander moment heel erg rustig.
Dit zal allemaal wel met de rouwverwerking te maken hebben.
Vandaag hadden we bezoek en we zaten ook wat te lachen, maar dan voel ik me alweer schuldig, ik mag niet lachen, ik moet op dit moment alleen maar verdrietig zijn...ik heb even geen reden om te lachen.
Natuurlijk weet ik wel dat ik ook moet lachen, het leven moet door gaan, dat had mijn vader ook absoltuut gewild.
Maar het valt me best zwaar om de draad weer op te pakken.
Gelukkig heb ik een hele lieve man die mijn boze, onredelijke gedrag van mij pikt, maar ja, dat moet natuurlijk niet altijd zo blijven.
Heeft iemand hier ervaring mee, misschien tips of gewoon een digitaal luisterend oor?
Iemand die zich hier in herkend en dus weet waar ik het over heb.
Beau
zondag 31 juli 2011 om 21:50
Mijn stiefvader is ook op 60 jarige leeftijd plotseling overleden. Ik kon ook opeens overstuur zijn of boos reageren. Ik denk dat je je eigen manier moet vinden om ermee om te leren gaan. Het is zo persoonlijk. Maar ik kan je wel vertellen dat het (het duurt even) vanzelf beter zal gaan. En blijf vooral praten. Mijn moeder heeft heel lang, en soms nu nog, verhalen aan het geschreven. Misschien heb je daar wat aan. Sterkte!!
zondag 31 juli 2011 om 21:50
Wat naar, Beau! Ik kan me niet verplaatsen in je situatie, maar wil je graag virtueel een knuffel geven...
Heel veel sterkte en doe wat je hart je ingeeft. Als je verdrietig bent, huil dan en als je wilt lachen, lach dan. Blijf bij jezelf, want je weet zelf wat je nodig hebt om hier overheen te komen.
Liefs, Lionlily
Heel veel sterkte en doe wat je hart je ingeeft. Als je verdrietig bent, huil dan en als je wilt lachen, lach dan. Blijf bij jezelf, want je weet zelf wat je nodig hebt om hier overheen te komen.
Liefs, Lionlily
zondag 31 juli 2011 om 21:51
zondag 31 juli 2011 om 21:58
Bedankt voor jullie reacties.
Dat andere topic zal ik ook zeker gaan lezen. (wist van het bestaan niet af).
Ja, ik werk als administratiefmedewerkster maar mijn werkgever en collega's zijn zeer begripvol.
Praten doen we zeker over mijn vader, ik heb zijn droge humor dus dat gebruik ik nu extra veel. (op gepaste momenten).
Over niet al te lange tijd kunnen we mijn vader (urn) op gaan halen, ook weer een zeer moeilijk moment lijkt mij.
Fijn om mijn verhaal zo van mij af te kunnen schrijven...bedankt
Dat andere topic zal ik ook zeker gaan lezen. (wist van het bestaan niet af).
Ja, ik werk als administratiefmedewerkster maar mijn werkgever en collega's zijn zeer begripvol.
Praten doen we zeker over mijn vader, ik heb zijn droge humor dus dat gebruik ik nu extra veel. (op gepaste momenten).
Over niet al te lange tijd kunnen we mijn vader (urn) op gaan halen, ook weer een zeer moeilijk moment lijkt mij.
Fijn om mijn verhaal zo van mij af te kunnen schrijven...bedankt
zondag 31 juli 2011 om 22:00
Ik heb ook mijn ouders jong verloren (vader 41 jaar en moeder 56 jaar) en herken er ook veel in. Althans, na het verlies van mijn moeder, toen was ik 22 jaar (toen mijn vader overleed was ik 6 jaar en ervaarde dit natuurlijk anders). Al wist ik dat mijn moeder wel ging overlijden, dus ik heb me er enigzins op in kunnen stellen. Maar toch, die eerste periode is zwaar en vreemd. Het leek of iedereen mij bekeek als 'die zielige wees' en daardoor kon ik ook niet goed mijn gevoelens laten zien. Inderdaad als je moet lachen weer direct schuldig voelen of dat anderen dit ongepast vinden zo vlak na een overlijden. Of het ontwijken omdat ze niet durven te praten over je verloes en dan je liever helemaal niet spreken (angst dat ze met hun vraag een heftige reactie ontlokken).
Pfoe... sterkte meid, misschien is dat topic wel iets voor je. Ik ga ook even kijken...
Pfoe... sterkte meid, misschien is dat topic wel iets voor je. Ik ga ook even kijken...
zondag 31 juli 2011 om 22:02
rouwen is 1 van de moeilijkste en individuele dingen die er bestaan in leven. Mijn moeder is op 46 jarige leeftijd plotseling overleden toen ik 20 was. Dit was erg moeilijk maar mijn moeder was erg depressief en verlangde er zelf al jaren naar om naar mijn vader toe te gaan (overleden toen ik 3 was) en ik heb er in de loop van tijd vrede mee weten te krijgen. Het is goed zo ze is er op een mooie manier (hartaanval) "vanaf gekomen".
In dec. is mijn man overleden na een kort ziektebed op 27 jarige leeftijd. Hierbij herken ik je schuldgevoel enorm. Ik heb het nummer doe wat je altijd deed gedraaid op zijn begrafenis en in dat nummer komt dit ook duidelijk naar voren.
marco doe wat je altijd deed
Het is ook gewoon heel onwerkelijk zeker als het vrij plotseling is gegaan. Het eerder genoemde topic ik ben mijn papa of mama kwijt is ook een erg mooi topic waar je herkenning zult vinden.
Heel veel sterkte
In dec. is mijn man overleden na een kort ziektebed op 27 jarige leeftijd. Hierbij herken ik je schuldgevoel enorm. Ik heb het nummer doe wat je altijd deed gedraaid op zijn begrafenis en in dat nummer komt dit ook duidelijk naar voren.
marco doe wat je altijd deed
Het is ook gewoon heel onwerkelijk zeker als het vrij plotseling is gegaan. Het eerder genoemde topic ik ben mijn papa of mama kwijt is ook een erg mooi topic waar je herkenning zult vinden.
Heel veel sterkte
zondag 31 juli 2011 om 22:02
Gecondoleerd met dit plotselinge grote verlies, Beau . . . .
Ik wil je het volgende meegeven:
Huilen mag, moet niet
Lachen mag ook, moet niet
Voel je er niet schuldig over, het is uiten van je emoties. De ene keer heb je behoefte aan tranen en boosheid, en de andere keer heb je behoefte aan een (glim)lach . . . .
Het is nog niet eens goed doorgedrongen wat er gebeurd is, dat je vader voor altijd weg is. Maar als het goed is blijft hij wel in je hart wonen . . . .
Neem ook de tijd om te rouwen, er staat geen vastgestelde periode voor. Mensen die je er op aanspreken, zo van: ben je er nu nog niet overheen, die voelen niet wat jij voelt!
Heel veel sterkte,
Ik wil je het volgende meegeven:
Huilen mag, moet niet
Lachen mag ook, moet niet
Voel je er niet schuldig over, het is uiten van je emoties. De ene keer heb je behoefte aan tranen en boosheid, en de andere keer heb je behoefte aan een (glim)lach . . . .
Het is nog niet eens goed doorgedrongen wat er gebeurd is, dat je vader voor altijd weg is. Maar als het goed is blijft hij wel in je hart wonen . . . .
Neem ook de tijd om te rouwen, er staat geen vastgestelde periode voor. Mensen die je er op aanspreken, zo van: ben je er nu nog niet overheen, die voelen niet wat jij voelt!
Heel veel sterkte,
zondag 31 juli 2011 om 22:09
Jeetje meid, het is nog maar 4 weken geleden! Het is hartstikke normaal dat je nu een mix van emoties voelt. Laat dat ook gewoon lekker toe en laat je niet leiden door wat anderen mensen vinden of door bepaalde ''normen''. Iedereen rouwt op z'n eigen manier. En dat is prima. Gun jezelf alsjeblieft de tijd. Praat veel met anderen over je vader, je verdriet en vooral ook de mooie herinneringen. Huil wanneer je wilt en wees vooral lief voor jezelf.
Ik heb zelf twee jaar geleden mijn vader verloren en ook ik heb nog vaak moeite met dit verlies. Mijn psycholoog heeft ooit eens gezegd dat er één tot twee jaar rouw staat voor het verlies van een van je ouders. 4 weken is dus nog helemaal niks!
Veel sterkte!
Ik heb zelf twee jaar geleden mijn vader verloren en ook ik heb nog vaak moeite met dit verlies. Mijn psycholoog heeft ooit eens gezegd dat er één tot twee jaar rouw staat voor het verlies van een van je ouders. 4 weken is dus nog helemaal niks!
Veel sterkte!
zondag 31 juli 2011 om 22:11
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader.
Ik ben ruim 4 maanden geleden mijn vader verloren. Mij viel op aan mijn eigen rouwproces dat het in een soort golfbeweging kwam. Dus momenten dat het heel goed gaat en dan ineens dat je je realiseert dat hij er niet meer is en je in huilen uitbarst. Ik had die momenten voornamelijk wanneer de kids op bed lagen en mijn man aan het werk was en ik alleen op de bank zat.
Ik heb in mijn rouwproces ook rare dingen gedaan, zoals zijn telefoonnummer bellen gewoon uit een soort van onverklaarbare nieuwsgierigheid. Ik had heus niet de verwachting dat hij op zou nemen of zo....Toen ik dat had gedaan, dacht ik echt bij mezelf: "Oke dit is bizar dat ik dit gedaan heb. Ga ik echt aan niemand vertellen, ze verklaren me voor gek."
Ik ben van mening dat in een rouwproces niets gek/ abnormaal is, je doet het omdat het zo voelt of zo. Ik sluit me alleen maar aan bij voorgaande posts. Neem de tijd om te rouwen.
Heel veel sterkte!
Ik ben ruim 4 maanden geleden mijn vader verloren. Mij viel op aan mijn eigen rouwproces dat het in een soort golfbeweging kwam. Dus momenten dat het heel goed gaat en dan ineens dat je je realiseert dat hij er niet meer is en je in huilen uitbarst. Ik had die momenten voornamelijk wanneer de kids op bed lagen en mijn man aan het werk was en ik alleen op de bank zat.
Ik heb in mijn rouwproces ook rare dingen gedaan, zoals zijn telefoonnummer bellen gewoon uit een soort van onverklaarbare nieuwsgierigheid. Ik had heus niet de verwachting dat hij op zou nemen of zo....Toen ik dat had gedaan, dacht ik echt bij mezelf: "Oke dit is bizar dat ik dit gedaan heb. Ga ik echt aan niemand vertellen, ze verklaren me voor gek."
Ik ben van mening dat in een rouwproces niets gek/ abnormaal is, je doet het omdat het zo voelt of zo. Ik sluit me alleen maar aan bij voorgaande posts. Neem de tijd om te rouwen.
Heel veel sterkte!
zondag 31 juli 2011 om 22:11
Heel fijn dat je werk en collega's begripvol zijn. Wat mij heeft geholpen is bepaalde data in mijn digitale agenda opnemen. Collega's wisten zo dat ik een moeilijke dag had en konden er rekening mee houden zonder dat je dit hoeft te vertellen.
De urn ophalen vond ik niet heel moeilijk, juist fijn om hem weer even thuis te hebben. Hoe gek dat misschien ook klinkt.
Ik heb een hanger aan een ketting laten maken waar een klein beetje as in zit. Zo kan ik mijn vader bij me dragen wanneer ik het wil. Je ziet niets aan de hanger en ik krijg vaak complimenten.
Weet je al wat er met de urn gaat gebeuren? En zoals iemand al aangaf, blijf erover praten en laat zien wat het met je doet of hoe anderen jou kunnen helpen. Dat is voor alle partijen wel zo prettig. Sterkte!
De urn ophalen vond ik niet heel moeilijk, juist fijn om hem weer even thuis te hebben. Hoe gek dat misschien ook klinkt.
Ik heb een hanger aan een ketting laten maken waar een klein beetje as in zit. Zo kan ik mijn vader bij me dragen wanneer ik het wil. Je ziet niets aan de hanger en ik krijg vaak complimenten.
Weet je al wat er met de urn gaat gebeuren? En zoals iemand al aangaf, blijf erover praten en laat zien wat het met je doet of hoe anderen jou kunnen helpen. Dat is voor alle partijen wel zo prettig. Sterkte!
zondag 31 juli 2011 om 22:16
Gecondoleerd met je grote verlies.
Ik ben in 2009 allebei mijn ouders verloren, mijn moeder was 60 en mijn vader was 57.
Ik herken alles in wat je schrijft, deze gevoelens heb ik ook gehad, en soms nog steeds.
Er is geen handleiding om deze periode te doorkomen,neem vooral de dag gewoon zoals die komt, als je huilt, gewoon lekker huilen.
Ik kan nu wel zeggen, dat er gelukkig hier thuis weer veel meer word gelachen dan gehuild, en zo hoort het ook.
Want hoe erg ik mijn ouders ook mis, het leven gaat en moet door, want ik wil ook leven, en er alles weer uithalen.
Ik schrijf ook mee op het topic ik ben mijn mama of papa kwijt.
Neem er eens een kijkje, en schrijf gerust van je af.
Ik wil je veel sterkte wensen voor de tijd die komen gaat,
Ik ben in 2009 allebei mijn ouders verloren, mijn moeder was 60 en mijn vader was 57.
Ik herken alles in wat je schrijft, deze gevoelens heb ik ook gehad, en soms nog steeds.
Er is geen handleiding om deze periode te doorkomen,neem vooral de dag gewoon zoals die komt, als je huilt, gewoon lekker huilen.
Ik kan nu wel zeggen, dat er gelukkig hier thuis weer veel meer word gelachen dan gehuild, en zo hoort het ook.
Want hoe erg ik mijn ouders ook mis, het leven gaat en moet door, want ik wil ook leven, en er alles weer uithalen.
Ik schrijf ook mee op het topic ik ben mijn mama of papa kwijt.
Neem er eens een kijkje, en schrijf gerust van je af.
Ik wil je veel sterkte wensen voor de tijd die komen gaat,
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
zondag 31 juli 2011 om 22:20
Hallo Beau,
hier ook herkenning. Mijn vader overleed toen ik net volwassen/zelfstandig begon te worden en onze relatie net begon te veranderen van kind/vader naar volwassen dochter/vader, dus dat we elkaar net op een andere manier leerden kennen. Dit heb ik altijd erg jammer gevonden. Het gevoel 'waarom' en 'oneerlijk' speelde daarom in het begin erg mee. Daarna kwam er kwaadheid en ten slotte berusting. Huilbuien heb ik nog jaren gehad maar die kwamen steeds minder vaak.
Ook mijn moeder is altijd positief gebleven maar af en toe (10 jaar later) nog moeilijke momenten, hoewel ze er dan ook om kan lachen. Bij de crematie hebben we ook af en toe gelachen, natuurlijk mag dat. Natuurlijk mag je huilen, en natuurlijk mag je lachen als je je de mooie dingen of grapjes herinnert van je vader. Het verdriet slijt. Al deze emoties (die elkaar soms razendsnel afwisselen) horen bij de verwerking van het verdriet.
Ik wil je heel veel sterkte toewensen en probeer positief te blijven. En laat die emoties maar lekker gaan. Geeft helemaal niks en is heel begrijpelijk.
hier ook herkenning. Mijn vader overleed toen ik net volwassen/zelfstandig begon te worden en onze relatie net begon te veranderen van kind/vader naar volwassen dochter/vader, dus dat we elkaar net op een andere manier leerden kennen. Dit heb ik altijd erg jammer gevonden. Het gevoel 'waarom' en 'oneerlijk' speelde daarom in het begin erg mee. Daarna kwam er kwaadheid en ten slotte berusting. Huilbuien heb ik nog jaren gehad maar die kwamen steeds minder vaak.
Ook mijn moeder is altijd positief gebleven maar af en toe (10 jaar later) nog moeilijke momenten, hoewel ze er dan ook om kan lachen. Bij de crematie hebben we ook af en toe gelachen, natuurlijk mag dat. Natuurlijk mag je huilen, en natuurlijk mag je lachen als je je de mooie dingen of grapjes herinnert van je vader. Het verdriet slijt. Al deze emoties (die elkaar soms razendsnel afwisselen) horen bij de verwerking van het verdriet.
Ik wil je heel veel sterkte toewensen en probeer positief te blijven. En laat die emoties maar lekker gaan. Geeft helemaal niks en is heel begrijpelijk.
Iedereen vlamt op zijn eigen moment.
zondag 31 juli 2011 om 22:21
quote:Cici25 schreef op 31 juli 2011 @ 22:09:
Ik heb zelf twee jaar geleden mijn vader verloren en ook ik heb nog vaak moeite met dit verlies. Mijn psycholoog heeft ooit eens gezegd dat er één tot twee jaar rouw staat voor het verlies van een van je ouders. 4 weken is dus nog helemaal niks!
Veel sterkte!
Helemaal mee eens. De emoties zijn heel normaal. Mijn vader is 11 jaar geleden overleden en mijn moeder afgelopen januari. Er zullen nog veel moeilijke momenten komen (verjaardagen, feestdagen enz), maar ook als je bijvoorbeeld muziek hoort die je vader mooi vond of een programma op tv, film enz. Is echt normaal. Het verlies van mijn moeder is nog heel vers, maar ik denk ook nog vaak aan mijn vader. Het verdriet wordt anders, maar mis hem echt nog wel. Kan ik niet goed uitleggen.
Laat je niets wijsmaken over wat wel en niet hoort. Volg je gevoel. Niets is raar of 'hoort niet'.
Ik heb zelf twee jaar geleden mijn vader verloren en ook ik heb nog vaak moeite met dit verlies. Mijn psycholoog heeft ooit eens gezegd dat er één tot twee jaar rouw staat voor het verlies van een van je ouders. 4 weken is dus nog helemaal niks!
Veel sterkte!
Helemaal mee eens. De emoties zijn heel normaal. Mijn vader is 11 jaar geleden overleden en mijn moeder afgelopen januari. Er zullen nog veel moeilijke momenten komen (verjaardagen, feestdagen enz), maar ook als je bijvoorbeeld muziek hoort die je vader mooi vond of een programma op tv, film enz. Is echt normaal. Het verlies van mijn moeder is nog heel vers, maar ik denk ook nog vaak aan mijn vader. Het verdriet wordt anders, maar mis hem echt nog wel. Kan ik niet goed uitleggen.
Laat je niets wijsmaken over wat wel en niet hoort. Volg je gevoel. Niets is raar of 'hoort niet'.
zondag 31 juli 2011 om 22:28
quote:Visje28 schreef op 31 juli 2011 @ 22:11:
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader.
Ik ben ruim 4 maanden geleden mijn vader verloren. Mij viel op aan mijn eigen rouwproces dat het in een soort golfbeweging kwam. Dus momenten dat het heel goed gaat en dan ineens dat je je realiseert dat hij er niet meer is en je in huilen uitbarst.
Ik heb in mijn rouwproces ook rare dingen gedaan, zoals zijn telefoonnummer bellen gewoon uit een soort van onverklaarbare nieuwsgierigheid.
Inderdaad golfbeweging. Dat is misschien maar goed ook, denk ik vaak. Dan kan je er langzaam mee leren leven
@visje28: ik heb ook het telefoonnummer gebeld. Vond het ook raar wat ik deed. Hoopte eigenlijk haar stem te horen via voicemail, maar was uit. Kortom, je bent niet de enige..
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader.
Ik ben ruim 4 maanden geleden mijn vader verloren. Mij viel op aan mijn eigen rouwproces dat het in een soort golfbeweging kwam. Dus momenten dat het heel goed gaat en dan ineens dat je je realiseert dat hij er niet meer is en je in huilen uitbarst.
Ik heb in mijn rouwproces ook rare dingen gedaan, zoals zijn telefoonnummer bellen gewoon uit een soort van onverklaarbare nieuwsgierigheid.
Inderdaad golfbeweging. Dat is misschien maar goed ook, denk ik vaak. Dan kan je er langzaam mee leren leven
@visje28: ik heb ook het telefoonnummer gebeld. Vond het ook raar wat ik deed. Hoopte eigenlijk haar stem te horen via voicemail, maar was uit. Kortom, je bent niet de enige..
zondag 31 juli 2011 om 22:30
Gecondoleerd, 60 is gewoon echt te jong. Hopelijk helpt dit topic je om ervaringen van andere te lezen en steun te ontvangen.
Mijn vader is ook plotseling overleden toen ik 24 was (en mijn broertje 2 jaar later), het is echt een heel heftige tijd, en al die wisselende emoties horen daarbij. Ik als net dat iemand zei dat voor rouw 2 jaar staat, maar volgens mijn psych staat er 7 jaar voor en eigenlijk kan ik me daar wel in vinden. Er zijn nu pas dagen achtereen dat ik mijn vader niet meer mis en geaccepteerd heb dat hij dood is. Neem de tijd om te rouwen, wegstoppen zoals sommige mensen (ik ook) doen helpt niet, maar stelt het verdriet alleen maar uit.
Sterkte!
Mijn vader is ook plotseling overleden toen ik 24 was (en mijn broertje 2 jaar later), het is echt een heel heftige tijd, en al die wisselende emoties horen daarbij. Ik als net dat iemand zei dat voor rouw 2 jaar staat, maar volgens mijn psych staat er 7 jaar voor en eigenlijk kan ik me daar wel in vinden. Er zijn nu pas dagen achtereen dat ik mijn vader niet meer mis en geaccepteerd heb dat hij dood is. Neem de tijd om te rouwen, wegstoppen zoals sommige mensen (ik ook) doen helpt niet, maar stelt het verdriet alleen maar uit.
Sterkte!
zondag 31 juli 2011 om 22:30
quote:diaantje1971 schreef op 31 juli 2011 @ 22:16:
Gecondoleerd met je grote verlies.
Ik ben in 2009 allebei mijn ouders verloren, mijn moeder was 60 en mijn vader was 57.
Ik herken alles in wat je schrijft, deze gevoelens heb ik ook gehad, en soms nog steeds.
Er is geen handleiding om deze periode te doorkomen,neem vooral de dag gewoon zoals die komt, als je huilt, gewoon lekker huilen.
Ik kan nu wel zeggen, dat er gelukkig hier thuis weer veel meer word gelachen dan gehuild, en zo hoort het ook.
Want hoe erg ik mijn ouders ook mis, het leven gaat en moet door, want ik wil ook leven, en er alles weer uithalen.
Ik schrijf ook mee op het topic ik ben mijn mama of papa kwijt.
Neem er eens een kijkje, en schrijf gerust van je af.
Ik wil je veel sterkte wensen voor de tijd die komen gaat, Wat heb je dat mooi gezegd
Gecondoleerd met je grote verlies.
Ik ben in 2009 allebei mijn ouders verloren, mijn moeder was 60 en mijn vader was 57.
Ik herken alles in wat je schrijft, deze gevoelens heb ik ook gehad, en soms nog steeds.
Er is geen handleiding om deze periode te doorkomen,neem vooral de dag gewoon zoals die komt, als je huilt, gewoon lekker huilen.
Ik kan nu wel zeggen, dat er gelukkig hier thuis weer veel meer word gelachen dan gehuild, en zo hoort het ook.
Want hoe erg ik mijn ouders ook mis, het leven gaat en moet door, want ik wil ook leven, en er alles weer uithalen.
Ik schrijf ook mee op het topic ik ben mijn mama of papa kwijt.
Neem er eens een kijkje, en schrijf gerust van je af.
Ik wil je veel sterkte wensen voor de tijd die komen gaat, Wat heb je dat mooi gezegd
zondag 31 juli 2011 om 22:34
quote:Dotjemol schreef op 31 juli 2011 @ 22:11:
Heel fijn dat je werk en collega's begripvol zijn. Wat mij heeft geholpen is bepaalde data in mijn digitale agenda opnemen. Collega's wisten zo dat ik een moeilijke dag had en konden er rekening mee houden zonder dat je dit hoeft te vertellen.
De urn ophalen vond ik niet heel moeilijk, juist fijn om hem weer even thuis te hebben. Hoe gek dat misschien ook klinkt.
Ik heb een hanger aan een ketting laten maken waar een klein beetje as in zit. Zo kan ik mijn vader bij me dragen wanneer ik het wil. Je ziet niets aan de hanger en ik krijg vaak complimenten.
Weet je al wat er met de urn gaat gebeuren? En zoals iemand al aangaf, blijf erover praten en laat zien wat het met je doet of hoe anderen jou kunnen helpen. Dat is voor alle partijen wel zo prettig. Sterkte!
Mijn vader krijgt een urnkeldertje.
Mijn moeder, broer, mijn man en ikzelf laten ook een sieraard maken/vullen, al klinkt dat gek, met een beetje as van mijn vader.
Iedereen bedankt voor de reacties die er weer gegeven zijn, doet mij erg goed.
Heel fijn dat je werk en collega's begripvol zijn. Wat mij heeft geholpen is bepaalde data in mijn digitale agenda opnemen. Collega's wisten zo dat ik een moeilijke dag had en konden er rekening mee houden zonder dat je dit hoeft te vertellen.
De urn ophalen vond ik niet heel moeilijk, juist fijn om hem weer even thuis te hebben. Hoe gek dat misschien ook klinkt.
Ik heb een hanger aan een ketting laten maken waar een klein beetje as in zit. Zo kan ik mijn vader bij me dragen wanneer ik het wil. Je ziet niets aan de hanger en ik krijg vaak complimenten.
Weet je al wat er met de urn gaat gebeuren? En zoals iemand al aangaf, blijf erover praten en laat zien wat het met je doet of hoe anderen jou kunnen helpen. Dat is voor alle partijen wel zo prettig. Sterkte!
Mijn vader krijgt een urnkeldertje.
Mijn moeder, broer, mijn man en ikzelf laten ook een sieraard maken/vullen, al klinkt dat gek, met een beetje as van mijn vader.
Iedereen bedankt voor de reacties die er weer gegeven zijn, doet mij erg goed.
maandag 1 augustus 2011 om 00:22
Beau wat moeilijk om zo onverwachts je vader te verliezen.
Ik herken veel in wat je zegt. Mijn vader overleed aan kanker op 72 jarige leeftijd net toen mijn dochter (Nienke) een hele goede periode had. Helaas was dat maar van korte duur. Anderhalf jaar later overleed zij aan leukemie toen ze elf jaar was. Hoe ga je daar mee om? Geen idee. Je gaat door en doet wat je moet doen. Ik had nog drie kinderen. Dus ik had geen keus. En de eerste keer lachen voelt heel schuldig. Want wat valt er nu te lachen. Niks toch. De tweede, derde en vierde keer ook nog hoor. Maar er komt een moment, dat je lacht en je er niet bij nadenkt. Dat doe je pas erna en dan weet je dat het goed is.
Het rare is dat ik met de dood van mijn jongere zusje veel meer moeite had dan met de dood van mijn vader en mijn meiske. Mijn zusje was mijn maatje. Ik heb haar in de slechte periodes van Nienke en ook na haar overlijden, heel vaak gebeld. Zelfs midden in de nacht en als ik bij mijn "zussie" was, konden we de hele nacht praten, huilen en lachen.
Ik hoop dat jij iemand hebt, zoals ik mijn zus had. Want die heb je nodig. Iemand die je steunt en naar je luistert. Die met je lacht en met je huilt. Iemand die je niet gek aankijkt als je opeens gaat lachen en ook niet wanneer je meteen erna een vreselijke huilbui krijgt. Want zo iemand helpt je de moeilijkste periode door.
Visje ik heb het telefoonnummer van mijn zusje nog steeds in mijn mobiele telefoon staan. Ik kan het niet verwijderen. Want dan voelt het alsof ik haar definitief uit mijn leven ban. En ik heb het ook eens gebeld. Ik kreeg alleen een melding dat de telefoon niet bereikbaar was. Ik verdenk mijn zwager nu ook dat hij het nummer aanhoudt. En dat voelt best goed.
Beau heel veel sterkte en ik hoop dat je veel steun vind in dit topic. Van je afschrijven kan wel eens heel goed helpen.
Ik herken veel in wat je zegt. Mijn vader overleed aan kanker op 72 jarige leeftijd net toen mijn dochter (Nienke) een hele goede periode had. Helaas was dat maar van korte duur. Anderhalf jaar later overleed zij aan leukemie toen ze elf jaar was. Hoe ga je daar mee om? Geen idee. Je gaat door en doet wat je moet doen. Ik had nog drie kinderen. Dus ik had geen keus. En de eerste keer lachen voelt heel schuldig. Want wat valt er nu te lachen. Niks toch. De tweede, derde en vierde keer ook nog hoor. Maar er komt een moment, dat je lacht en je er niet bij nadenkt. Dat doe je pas erna en dan weet je dat het goed is.
Het rare is dat ik met de dood van mijn jongere zusje veel meer moeite had dan met de dood van mijn vader en mijn meiske. Mijn zusje was mijn maatje. Ik heb haar in de slechte periodes van Nienke en ook na haar overlijden, heel vaak gebeld. Zelfs midden in de nacht en als ik bij mijn "zussie" was, konden we de hele nacht praten, huilen en lachen.
Ik hoop dat jij iemand hebt, zoals ik mijn zus had. Want die heb je nodig. Iemand die je steunt en naar je luistert. Die met je lacht en met je huilt. Iemand die je niet gek aankijkt als je opeens gaat lachen en ook niet wanneer je meteen erna een vreselijke huilbui krijgt. Want zo iemand helpt je de moeilijkste periode door.
Visje ik heb het telefoonnummer van mijn zusje nog steeds in mijn mobiele telefoon staan. Ik kan het niet verwijderen. Want dan voelt het alsof ik haar definitief uit mijn leven ban. En ik heb het ook eens gebeld. Ik kreeg alleen een melding dat de telefoon niet bereikbaar was. Ik verdenk mijn zwager nu ook dat hij het nummer aanhoudt. En dat voelt best goed.
Beau heel veel sterkte en ik hoop dat je veel steun vind in dit topic. Van je afschrijven kan wel eens heel goed helpen.
maandag 1 augustus 2011 om 03:06
Beste beau83,
nog gecondoleerd.
En ja, de reacties die je beschrijft hebben met je rouwverwerking te maken. Echt tips heb ik niet omdat iedereen anders is en een ieder anders met bepaalde situaties omgaat. Ik weet ook niet of het jou helpt om te zeggen dat de tijd de pijn doet slijten... terwijl dat toch echt zo is. Zelf kijk ik graag naar Derek Olgilvie, iedere donderdag avond op de buis. Hij kan met overledenen communiceren. En hij verteld heel vaak dat iedereen die overleden is niet wil dat zijn nabestaanden verdrietig blijven. Misschien helpt je ook het feit dat je vader lang lijden is bespaart. Verder is het heel goed om je gevoelens gewoon op hun beloop te laten... als je wilt schreeuwen dan doe dit. Koop een bokszak en timmer erop los als je woedend bent. Maar uit je. En vergeet niet te lachen als je een leuke mop hoort. Jouw leven gaat verder.
En in je hart draag je je vader altijd bij je.... denk maar aan een mooi moment met hem samen.
STERKTE!
nog gecondoleerd.
En ja, de reacties die je beschrijft hebben met je rouwverwerking te maken. Echt tips heb ik niet omdat iedereen anders is en een ieder anders met bepaalde situaties omgaat. Ik weet ook niet of het jou helpt om te zeggen dat de tijd de pijn doet slijten... terwijl dat toch echt zo is. Zelf kijk ik graag naar Derek Olgilvie, iedere donderdag avond op de buis. Hij kan met overledenen communiceren. En hij verteld heel vaak dat iedereen die overleden is niet wil dat zijn nabestaanden verdrietig blijven. Misschien helpt je ook het feit dat je vader lang lijden is bespaart. Verder is het heel goed om je gevoelens gewoon op hun beloop te laten... als je wilt schreeuwen dan doe dit. Koop een bokszak en timmer erop los als je woedend bent. Maar uit je. En vergeet niet te lachen als je een leuke mop hoort. Jouw leven gaat verder.
En in je hart draag je je vader altijd bij je.... denk maar aan een mooi moment met hem samen.
STERKTE!
maandag 1 augustus 2011 om 08:09
Gecondoleerd, meis!
Ook ik heb te maken gehad met een groot verlies, nog maar kort geleden. Mijn vriend is sinds 17 december 2010 niet meer in leven.
Het komt idd in golven en lachen voelt idd als een soort 'verraad'... Ik heb ook hele perioden dat ik afwezig ben en de tranen constant heel hoog zitten. Ook bepaalde liedjes kan ik niet meer horen. Heel vreemd, want je wilt ze juist horen omdat het bepaalde herinneringen oproept. Maar elke dag het besef dat hij er niet meer is..... Elke morgen als je weer je ogen opendoet en moet constateren dat hij er niet meer is om een kus aan te geven.... Geloof niet dat het ooit gaat wennen.
Heel veel sterkte, meis! Geef het tijd, dat is het enige wat ik je mee kan geven. Praat erover, stop het niet weg.
Ook ik heb te maken gehad met een groot verlies, nog maar kort geleden. Mijn vriend is sinds 17 december 2010 niet meer in leven.
Het komt idd in golven en lachen voelt idd als een soort 'verraad'... Ik heb ook hele perioden dat ik afwezig ben en de tranen constant heel hoog zitten. Ook bepaalde liedjes kan ik niet meer horen. Heel vreemd, want je wilt ze juist horen omdat het bepaalde herinneringen oproept. Maar elke dag het besef dat hij er niet meer is..... Elke morgen als je weer je ogen opendoet en moet constateren dat hij er niet meer is om een kus aan te geven.... Geloof niet dat het ooit gaat wennen.
Heel veel sterkte, meis! Geef het tijd, dat is het enige wat ik je mee kan geven. Praat erover, stop het niet weg.
"Please God, if you can't make me thin, make my friends fat!"
