Sloof, uit en thuis.

Jeetje TO, je bent te goed voor deze wereld.

Het wordt tijd dat je al die goede zorgen eens aan JEZELF gaat besteden. In dienst van jezelf.



Anderen vinden het wel lekker gemakkelijk zo, jij (moeder, collega) doet het toch wel weer, en lost het toch wel weer op. Jij bent de enige die stop kan zeggen!



Wil je zo doorgaan tot je er echt helemaal bij neervalt?

tsssk.....gewoon uit je slof blijven schieten tegen je bijna volwassen kinderen! Zijn ze nou helemaal! Ze kunnen best wat in huis doen hoor! Mijn kinderen, 4 en 7, leer ik nu al dat hun moeder hun moeder is en niet hun huissloof. Heb ze laatst onder zwaar protest aan de afwas gezet. Jammer dan. Ik hoef niet alles alleen te doen.

Heb je al geprobeerd eens een rustig gesprek met je kinderen hierover te voeren op een rustig moment? Met uit je slof schieten gebaseerd op frustratie kom je nergens. Daar maak je alleen de sfeer maar slechter mee.

Herkenbaar en heel erg vervelend!

Als ik jou was zou ik eens een goede assertiviteitscursus voor jezelf gaan zoeken.

Je doet iets niet goed volgens mij, waardoor iedereen de indruk heeft dat hij/zij het kan maken om over jou heen te lopen.

En blijkbaar is dat ook zo, want ze blijven het doen!

In een goede assertiviteitscursus krijg je methoden en instrumenten aangereikt om dingen beter aan te pakken.



Een vriendin van mij heeft dit ook gedaan en het heeft echt enorm geholpen.

Ik denk aan een hele rigoureuze oplossing: ER GEWOON MEE OPHOUDEN EEN SLOOF TE ZIJN! Het klinkt simpel, maar dat zal in de praktijk heus tegenvallen.

Werk: niet meer achter de benodigde gegevens aan gaan die collega's hadden moeten aanleveren. Hé je werkt komt zo niet af, leidinggevende ziet dat en vraagt jou de reden en die is dat anderen hun werk niet gedaan hebben waardoor jij gestagneert bent, dus NIET jouw schuld.



Thuis: laat ze hun eigen teringzooi maar opruimen. En geen zin in? Prima: voel de consequenties maar. Dan maar geen shampoo meer, dan geen schone was meer. Was in de wasmand, ligt het er niet in? Prima wordt het ook niet gewassen.

In een keer het roer omgooien! En als je zelf niet gelooft dat je dit kunt, dan heb ik nog een tip: fake it till you make it....

Dit hoefde ik vroeger echt niet te flikken.



Je schrijft bijna volwassen, hebben ze de leeftijd om al op kamers te gaan? Ik denk niet dat je ze nog kunt veranderen, tenzij je alleen nog voor jezelf wast en kookt.



Kom voor jezelf op, thuis als op het werk. Als je daar hulp bij nodig hebt, zoek een psycholoog, of een coach. Zorg dat je wat assertiever leert overkomen.

Nog 1 opmerking: Mensen doen met je wat JIJ toe laat.

Je hebt jezelf machteloos gemaakt, en nu zo erg zelfs dat je er ziek van wordt. Je zult zelf de eerste stap moeten zetten. Een ander doet het niet voor je.

Allereerst een , want je zit er duidelijk doorheen.



Ik denk dat je eens moet stoppen met het meer doen dan jouw verantwoordelijkheid/taak is. Zolang jij dingen voor je collega's en je kinderen blijft doen, zullen ze achterover leunen en jou de kar laten trekken.



Laat het op je werk en thuis maar een puinzooi worden. Werk niet gedaan? Jammer dan collega, want ik had je een mail gestuurd en om die en die gegevens gevraagd. Sorry baas, collega X heeft me dat en dat niet gestuurd en dus is het niet gelukt.



Idem thuis. Sorry kids, geen warm eten want ik heb geen zin in koken omdat het hier zo'n zootje is. Sleutel kwijt? Jammer, zorg maar hoe je op school komt dan. Dat is niet mijn probleem. Geen kleding schoon? Naar voor je, maar niet mijn probleem.



Respect voor jezelf moet je echt afdwingen. Zoals je nu werkt en slooft, verdien je dat respect misschien wel, maar krijg je het niet.



Wees eens lief voor jezelf. Ga een midweek weg met een lieve vriendin of zus en laat de boel de boel. En ze zorgen thuis maar hoe ze het redden.

Mijn moeder wilde alle spullen die we hadden achtergelaten nog wel eens op ons bed gooien. Inclusief de vieze wattenstaafjes, lege zakjes en noem maar op. Verantwoordelijkheid voor mijn kamer lag vanaf mijn 16e bij mij, dus: bende = bende of opruimen. Niet opruimen = dikke vette pech.

Ik zou als ik jou was gewoon stoppen om je zo te gedragen in je huishouden. En laat anders je man eens uit zijn slof schieten? Of iets doen, kan ook. edit: geen man, sorry, wist ik niet...



Daarnaast, op je werk gewoon niet meer achter mensen aanbellen. Jij plant het allemaal in. Stuur, wanneer je twee of drie keer om iets hebt gevraagd, een mail met daarin de uitleg dat de opleverdatum (of deadline of weet ik het wat) niet gehaald kan worden met de reden ervan. Stuur dit naar de betrokken partij en naar de opdrachtgever en / of je leidinggevende en laat het daarbij. Het is nu véél moeilijker om je grenzen aan te geven dan als je het meteen had gedaan.



(maar ik heb vanaf hier nu makkelijk praten, ik volg hier een coachingtraject voor...)

Ik denk dat je meer ruimte voor jezelf moet gaan innemen. Het was fijn geweest als het gelukt was om je kinderen zo op te voeden dat ze die ruimte vanzelf respecteren, maar als ze dat niet doen zou ik nu niet aan het opnieuw opvoeden slaan maar je grenzen op andere manieren bewaken.

zorg dat je kamer op slot kan en berg daar spullen op waar je zuinig op bent.

Zeg duidelijk tegen je kinderen dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor lunch en sleutels en dergelijke en los het daarna ook niet meer voor ze op als er iets mis gaat. Dus niet eerder terug komen van je werk ofzo als er een voor een dichte deur staat en al helemaal geen nieuwe sleutel betalen.

Geef je ze zakgeld ofzo? Maak dat bedrag niet te hoog, of zelfs afhandelijk van gedane klussen. Willen ze meer geld? Kunnen ze zelf een baantje nemen. Kunnen ze er alvast aan wennen dat ze dat ook moeten tijdens hun studie.

Alleen als je hard tegen ze bent zullen ze ooit nog zelfstandig worden.



En bedenk leuke dingen die je wilt voor jezelf en doe die ook lekker. Neem eens een dag vrij en ga naar de sauna.

Ruimte voor jezelf moet je ook zelf maken. Dat is vreselijk moeilijk als je het niet gewend bent. maar als jij het niet doet doet niemand het.



succes!!

Ik herken het wel.



Ik heb net zo'n periode.



Ik ga er niet teveel over in jouw topic zitten kladden, maar ik bezoek dan eens een site van de NVVE, kijk in mijn medicijnkast waar ik al een jaar 30 Depronalcapsules bewaar voor het geval dat en bedenk dan dat er vast wel weer betere tijden aanbreken.



Dat het allemaal vast de moeite waard blijft, dat ik een heerlijke dochter, beestenbende en leven heb.



Afijn, ik zou als ik jou was in ieder geval je kinderen zo vaak mogelijk onder hun hol blijven trappen. Zijn ze nou helemaal? Anders zoeken ze maar een hospita en gaan ze betalen.



Wat je werk betreft, is het geen idee gewoon de deadline eens niet te halen en dan de verantwoording daarvoor neer te leggen bij diegenen die jou van informatie moeten voorzien?

Neem even een avond rust. En dan bedoel ik RUST met hoofdletters. Sms je kinderen dat zij koken vanavond, jij gaat met de voeten omhoog, oordoppen in en laat de zooi de zooi maar. Pak een boek of ga om acht uur slapen. Nu moet je voor jezelf zorgen, anders ga je er aan onderdoor. Je kunt ook voor hen zorgen dus zorgen gaat je goed af. Zorg nu ook even voor jezelf.



Of nog beter: sms je kinderen niet, maar laat ze maar zien hoe het gaat als jij er even niet voor ze klaarstaat.



Heb je een partner die je kan ondersteunen hierin?

quote:pipskie schreef op 26 oktober 2011 @ 14:07:

Het heeft er wel mee te maken dat ik blij ben dat ik mijn baan heb om zelfstandig te zijn, en mijn kinderen het zo makkelijk heb gemaakt omdat ik me schuldig voel(de) te moeten werken toen ze nog jonger waren en ik het niet aanwezig zijn van hun vader heb willen 'vergoeden'.

Ik weet dat het het produkt is van mijn eigen gedrag.



Maar aan de andere kant wordt er ook niet naar mij geluisterd als ik zeg wat ik niet wil en wat ik wel wil. Ze hebben gewoon schijt aan me (excuus) als het er op aan komt.





Goed dat je zelf inziet dat je er aan bijgedragen hebt. Nu nog veranderen.

Je hoeft je niet schuldig te voelen naar je kinderen toe. Je gaat nu lekker voor jezelf zorgen!



En een coachingstraject of psycholoog lijkt me trouwens een heel goed idee voor jou!

Niet meer koken, wassen en opruimen voor je kids. Jouw spullen zet je gewoon achter slot en grendel. Dus shampo op? Moeten ze zelf maar nieuwe gaan kopen ipv de jouwe te kunnen plunderen. Willen ze eten? Dan koken ze zelf maar wat.

Blijven ze ook jouw leefruimte vervuilen zet ze dan voor 't blok: ofwel gaan opruimen, ofwel zorgen ze maar dat ze over 'n maand 'n kamer hebben.



Op je werk gewoon de dingen doen waar je gegevens van hebt en de schuld van niet tijdig kunnen afwerken bij de collega's leggen die het laten versloffen. 't Is aan je werkgever om die achter hun vodden te zitten, niet aan jou.

Ik zou iniedergeval een gesprek met je leidinggevende aanvragen, ookal is het alleen maar om even te spuien.



Vanavond kook je niet, maar haal je lekker iets.

Daarna staat er een familiegesprek gepland!

Je kinderen zijn bijna volwassen. Je hebt ze lang gepamperd, dus ze weten niet beter. Toch kun je

ze je probleem voorleggen. Probeer samen tot een oplossing te komen en afspraken te maken. Hoeft niet gelijk rigoureus. Maar kleine stapjes. Wat ergert jou het meest en wat kunnen je kinderen hieraan bijdragen. Probeer niet boos te worden. Maar je mag best je gevoel op tafel leggen.

Spreek de komende avonden en weekenden met vriendinnen af en ga bij hen eten/borrelen terwijl je je kids het thuis uit laat zoeken. Laat ze er maar alleen voor staan ipv dat je alles achter hun gat aan blijft dragen.

Je hebt het helaas zelf laten gebeuren. Stop met je verantwoordelijk te voelen voor de hele wereld. Maak problemen van andere niet jouw probleem (heel makkelijk gezegd, ik weet het;)). Laat de was liggen, laat lege flessen staan, stop met boodschappen halen, laat de afwas zich maar opstapelen, neem zelf toiletpapier mee naar het toilet en leg het vervolgens weer weg. Heel kinderachtig, maar als je dit eens 2 weken volhoudt, opent het bij je kinderen misschien eens de ogen. Toch best lastig namelijk als er geen schone was en vaat meer is. Vervolgens is het natuurlijk tijd voor een heel goed en duidelijk gesprek.



Op je werk ligt dit natuurlijk weer anders, maar is het een optie om eens heel goed te kijken naar jouw eigen functieomschrijving? Wat wordt van jou verwacht en wat heb jij van anderen nodig om te kunnen functioneren? Wat als je het 'in de soep laat lopen'? Of als je bijvoorbeeld de persoon waarvan jij iets nodig hebt een heel duidelijke deadline stelt, indien hieraan niet wordt voldaan een klacht neerleggen bij zijn/haar leidinggevende (wel nadat je heel duidelijk bent geweest over het niet meer accepteren van de werkwijze die je tot nu toe wel accepteerde).



Misschien eens een assertiviteitescursus volgen.



Succes!

Ik heb mijn dochter al vroeg geleerd om haar eigen slaapkamer op te ruimen, mee helpen met de afwas, de tafel dekken etc



Nu is ze 17 en kan de was doen, koken ze kan zo het huishouden overnemen.



En zij heeft heus wel eens troep op haar slaapkamer maar dat ga ik echt niet opruimen. Dat maakt ze zelf dus ruimt ze haar eigen zooi ook op.



Is niks mis mee als kinderen meehelpen in de huishouding!

Als het mij te gortig wordt (nu dus) ga ik lekker zitten en laat de heren zelf aan de slag gaan. Niet opgeruimd, okee, dan verder ook niks. Ik heb een aantal taken in huis, maar zeker niet hun zooi opruimen als ze die laten slingeren. Twee van de drie beginnen het door te krijgen, nummer drie duurt nog even maar dat komt vast wel goed.

Hoef dus straks alleen maar de afwas te doen (kan er zelf ook een rommeltje van maken) en de kamer een beetje optisch op te ruimen. Ze blijken het prima te kunnen (wel onder zeer luid protest) als je het van ze eist.

Herkenbaar, zwaar herkenbaar!



Mijn 2 oudsten zjn nu het huis uit en komen zichzelf wel eens tegen ja.

Toen ze thuis woonden heb ik ze wel eens uit bed geplukt om de afwas alsnog te doen. ( werk in de horeca en dan is het echt niet fijn als je om 12 uur 'snachts de bende op het aanrecht ziet staan, laat staan dat de boel begint te stinken ).

Wassen? Tuurlijk wil ik de was voor je doen! Zorg je er zelf even voor dat het in de daarvoor bestemde mand belandt?

Heb je je medicatie op? Nou, even de apotheek bellen zou ik zeggen, schat. nee, ik kan het niet regelen, ik zit op mijn werk en jij bent nu thuis. Niet doen betekent dat je van het weekend benauwd kunt krijgen, ja. Dus? Zelf doen!

Kan je je belastingpapieren niet vinden? Goh ja, erligt al een aardige stapel post op de tafel van je. Kan je zo meenemen met die bak chips en het glas cola.

Takkebitch vonden ze me op het laatst, maat uiteindelijk, tegen de tijd dat ze op zichzelf gingen wonen, had ik ze ready tot go en ik had het wat rustiger gekregen.



MAW: Idd, wat anderen al zeggen: laat ze maar eens met de kop tegen de muur aanlopen. Dan leren ze dat Mama òòk maar een mens is en geen Mien Dobbelsteen! Kom maar eens voor jezelf op!

TO, ten eerste denk ik dat je naar de huisarts moet met je lichamelijke verschijnselen. Vertel hem/haar ook over deze problemen.



Je geeft zelf aan dat je ziet dat je een aandeel hebt in deze situatie. Zie je ook waar dat ligt? Dan kun je er namelijk ook iets aan veranderen.



Bv.



Anderen komen hun afspraken niet na. Dan ga ik zelf achter de benodigde gegevens aan.



Tussen die twee stappen kun je een verandering aanbrengen, want naar mijn idee ligt daar het probleem. Als anderen hun afspraken niet nakomen, moet dat hún probleem zijn. Jij maakt er jouw probleem van. Je kan bv. met je leidinggevende bespreken dat dit een structureel probleem is en dat jij dit niet meer gaat oplossen. Je kan bv. elke keer dat het probleem zich voordoet, het per e-mail melden aan je baas en vragen of die (in individuele gevallen of structureel) actie onderneemt.



Hoe vaak ik ook geprobeerd heb om ze mee te laten helpen in het huishouden, het helpt niet.

Af en toe uit mijn dak gaan heeft ze dan soms laten schrikken, maar na een dag was dat weer vergeten.



... en doe jij het dus maar weer. Of wordt het een pokkenbende. Of allebei.



Ook hier kun je een andere strategie in kiezen. Jouw kinderen hebben ook een belang bij een opgeruimd huis, nl. het recht om in je huis te wonen, eten te krijgen, kleding, kortom de voldoening van hun basisbehoeften. Dan heb ik het niet over een tevreden moeder of vindbare spullen of een opgeruimd en gezellig huis, want die vallen waarschijnlijk niet onder hun basisbehoeften.



Ik druk mijn (jonge) kinderen regelmatig op het hart dat ik zorg voor een dak boven hun hoofd en brood op de plank (en kleding, sportactiviteiten, schoolspullen enz.) en dat ik van hen ook een bijdrage verwacht. Ze hebben dus al een paar vaste taken in huis, in overeenstemming met hun leeftijd. Daar moet ik ook steeds achteraan zitten hoor maar ze vinden het wel vanzelfsprekend.



Je kan eens een gesprek met je kinderen voeren over wat jij hun biedt en wat je van hen verwacht. Of beter nog, leg uit wat jij hun biedt en vraag wat zijzelf vinden dat ze daartegenover moeten stellen. Leg uit hoe het nu gaat en wat jou daar eindeloos in stoort. Vraag wat zij denken dat ze kunnen veranderen.



Jullie kunnen bv. samen een taakverdeling maken. Spreek meteen af welke consequenties eraan verbonden zijn als jullie je er niet aan houden. Misschien kun je een systeem verzinnen waarbij het ene kind het andere aanspreekt op een niet-verrichte taak (doordat het voor dat kind ook consequenties heeft als het niet gedaan is bv.). Zo creëer je een gezamenlijk gevoel van verantwoordelijkheid.



Rondslingerende alleenstaande sokken? Hup, in de sokkenbak, die elke week geleegd wordt in de kliko. Hebben ze geen sokken meer? Dan kopen ze maar nieuwe.



Al dan niet schone zwerfkleding, vieze wattenstaafjes, zakjes met onbestemde beschimmelende inhoud, cd's en dvd's zonder hoesje, schoenen, lekkende shampooflessen? Elke avond als je uit je werk komt, doe je een rondje door de gemeenschappelijke ruimtes en mik je alles samen in één grote zak. Die zak zet je ergens uit de weg, bv. in de schuur. Als ze iets kwijt zijn, verwijs je ze naar die zak en mogen ze zelf in (elkaars!) vieze zooi gaan zitten grijpen om hun schoenen of cd's terug te vinden. (Je kan een uitzondering maken voor sleutels, waardevolle voorwerpen en schoolspullen.)



Als je geen plek meer hebt voor zakken, kun je ze na een paar waarschuwingen weggooien. Geloof me, dat hoef je maar één keer te doen en de boodschap is luid en duidelijk overgekomen.



Zorg ervoor dat zíj de gevolgen van hun eigen slordigheid en luiheid ondervinden. Ze geven namelijk écht wel ergens om! Vind samen met je kinderen uit wat dat is en stel samen met hen een taakverdeling en regels op. Schrijf ze kort op en hang ze op een zichtbare plaats in huis op. Eventueel kun je er ook een contract van maken dat jullie allemaal ondertekenen.



Wat wc-rollen betreft, ik heb mijn kinderen laatst gevraagd wat ze liever voor systeem wilden: degene die de wc-rol opmaakt, hangt een nieuwe op, of degene die daarna naar de wc gaat doet dat. Ze kozen voor het eerste. Het is daarna nog een paar keer voorgekomen dat ik misgreep, en toen heb ik gevraagd of ze toch naar het tweede systeem over wilden. Neuh, dat hoefde niet. En nu gaat het goed.



Verder denk ik dat je nu eerst een time-out nodig hebt. Probeer voor as weekend een fijn wellnessdagje te plannen (vraag de kinderen te koken als je terugkomt). En kijk op langere termijn of je er een keer zonder de kinderen tussenuit kan. Dat kan zomaar hoor! Denk aan de zuurstofmaskers in het vliegtuig: eerst bij jezelf omdoen, dan pas bij je kinderen. Je moet eerst voor jezelf zorgen, dan kun je pas voor anderen zorgen.