Psyche
alle pijlers
Stigma borderline
maandag 28 december 2020 om 16:57
Hoi,
Een poos terug werd ik verdacht van borderline, ik had er kenmerken van. Deze diagnose is kortgeleden doorgehaald waardoor dit van tafel is.
Toch moet er iets van mijn hart. Ik ben namelijk behoorlijk geschrokken van hoe er over mensen met borderline wordt gedacht. Ik heb me als een "speciaal soort mens"(in negatieve zin) gevoeld in periode toen ik die verdenking had. Ik durfde er niet eens voor uit te komen.
Zo heb ik een hele poos geleden een topic gezien waarin iemand een partner met borderline had. Er werden reacties gegeven in de richting dat diegene maar gauw partner moest verlaten want 'met een borderliner valt niet samen te leven'. Ik vond dit zeer schokkend. Er wordt over 'borderliner' gepraat alsof het een speciaal soort volk is. Tevens werd er beweerd dat er met mensen met borderline niet valt samen te leven. Dit vind ik nogal wat. Want bij iemand met borderline 'kan je beter ver uit de buurt blijven', heb ik hier al ergens gelezen ooit.
Ik merk in het dagelijks leven dat, wanneer er over borderline, gesproken wordt. Meteen een beeld gevormd wordt. Als ik geen kaas van psyche had gegeten, en niets van borderline af wist, dan zou ik echt denken dat mensen met borderline vreselijk complexe moeilijke mensen zijn. Onterecht. Als iemand met borderline, tegen een conflict aanloopt, wordt meteen gezegd "ja maar die heeft borderline". Alles wordt er op afgeschoven.
Door het beeld wat geschetst wordt van borderline, durven mensen met de diagnose er niet eens voor uit te komen.
Vol afschuw wordt er naar de diagnose Borderline gekeken. Het wordt in een negatief hokje geplaatst.
Wanneer iemand een diagnose ADHD heeft is dit dood normaal, maar bij een diagnose Borderline gaan meteen de alarmbellen rinkelen. Ik vind dit erg kwalijk. Het is niets meer dan een label, dat een dood normaal persoon opgeplakt krijgt.
Mensen met borderline zijn hetzelfde als normale mensen, alleen met een iets gevoeligere antenne voor externe prikkels. Mijn therapeut zei ooit: "mensen met borderline zijn de meest gevoelige mensen die er zijn".
Gelukkig heb ik deze diagnose niet meer. Maar in de periode dat ik dit label wel had, heb ik me erg vaak in een hokje geplaatst gevoeld. Door dingen die ik las en hoorde. Met veel innerlijke frustratie en teleurstelling als gevolg.
Een poos terug werd ik verdacht van borderline, ik had er kenmerken van. Deze diagnose is kortgeleden doorgehaald waardoor dit van tafel is.
Toch moet er iets van mijn hart. Ik ben namelijk behoorlijk geschrokken van hoe er over mensen met borderline wordt gedacht. Ik heb me als een "speciaal soort mens"(in negatieve zin) gevoeld in periode toen ik die verdenking had. Ik durfde er niet eens voor uit te komen.
Zo heb ik een hele poos geleden een topic gezien waarin iemand een partner met borderline had. Er werden reacties gegeven in de richting dat diegene maar gauw partner moest verlaten want 'met een borderliner valt niet samen te leven'. Ik vond dit zeer schokkend. Er wordt over 'borderliner' gepraat alsof het een speciaal soort volk is. Tevens werd er beweerd dat er met mensen met borderline niet valt samen te leven. Dit vind ik nogal wat. Want bij iemand met borderline 'kan je beter ver uit de buurt blijven', heb ik hier al ergens gelezen ooit.
Ik merk in het dagelijks leven dat, wanneer er over borderline, gesproken wordt. Meteen een beeld gevormd wordt. Als ik geen kaas van psyche had gegeten, en niets van borderline af wist, dan zou ik echt denken dat mensen met borderline vreselijk complexe moeilijke mensen zijn. Onterecht. Als iemand met borderline, tegen een conflict aanloopt, wordt meteen gezegd "ja maar die heeft borderline". Alles wordt er op afgeschoven.
Door het beeld wat geschetst wordt van borderline, durven mensen met de diagnose er niet eens voor uit te komen.
Vol afschuw wordt er naar de diagnose Borderline gekeken. Het wordt in een negatief hokje geplaatst.
Wanneer iemand een diagnose ADHD heeft is dit dood normaal, maar bij een diagnose Borderline gaan meteen de alarmbellen rinkelen. Ik vind dit erg kwalijk. Het is niets meer dan een label, dat een dood normaal persoon opgeplakt krijgt.
Mensen met borderline zijn hetzelfde als normale mensen, alleen met een iets gevoeligere antenne voor externe prikkels. Mijn therapeut zei ooit: "mensen met borderline zijn de meest gevoelige mensen die er zijn".
Gelukkig heb ik deze diagnose niet meer. Maar in de periode dat ik dit label wel had, heb ik me erg vaak in een hokje geplaatst gevoeld. Door dingen die ik las en hoorde. Met veel innerlijke frustratie en teleurstelling als gevolg.
maandag 28 december 2020 om 21:56
Zorg mijden en gebrek aan ziekte-inzicht (wat daarmee samenhangt) zijn juist de grootste problemen bij dit soort stoornissen.Chienandalou schreef: ↑28-12-2020 21:52Ik heb geen borderline en loop nergens tegenaan. En ik weet uit mijn omgeving dat omgaan met iemand die borderline heeft heel lastig is en je leeg kan zuigen. Maar dat weet die borderliner óók. Het stigma is dat men denkt dat degene met borderline kiest voor drama en dat is niet altijd zo.
Bewust zorgmijdend vind ik een ander verhaal btw.
maandag 28 december 2020 om 21:57
Misschien beter lezen. Nee ik heb de diagnose niet gehad. Ik werd ervan verdacht maar hulpverleners hebben duidelijk aangegeven dat ik géén borderline heb.Koetje86 schreef: ↑28-12-2020 21:40Dus.. je hebt de diagnose borderline gehad, daar zo van geschrokken dat je elders het verhaal anders bent gaan maken in de hoop dat je de diagnose ADD krijgt.
In je topics komt elke keer weer naar voren dat je ongelofelijk manipulatief bent, niet tegen kritiek kunt, anderen de fouten maken, dat jouw suïcidale gedachten en gedrag totaaaaal geen invloed hebben op je kind, maar je man wel bang is jouw dood te vinden. Je hele omgeving schreeuwt om hulp voor jou, terwijl jij de hulp afwijst als dooddoeners en het enkel serieus neemt als ze je naar de mond toe praten.
Ja, dat klinkt 100% als borderline.
En opgegroeid met moeder en zus met borderline kan ik absoluut zonder twijfel zeggen dat er bijna niet te leven valt met borderliners die geen hulp accepteren of de hulpverleners manipuleren.
Mijn moeder manipuleert hulpverleners.. manipuleert iedereen. En echt, het is een lief mens. Maar ze maakt ook anderen kapot met haar gemanipuleer.
Mijn zusje was extreem heftig. Heeft wel intensief hulp geaccepteerd en daarbij ook volledig haar diagnose geaccepteerd en heeft zichzelf wel dingen aan kunnen leren waardoor haar borderline nu veel minder heftig is voor haar en haar omgeving. Nog steeds is ze alles behalve makkelijk, maar het gaat zeker beter.
Niet dat je deze reactie serieus neemt, want ik praat je niet naar de mond natuurlijk.
En tuurlijk neem ik deze reactie niet serieus? Je kent me niet eens dus waarom zou ik uitgaan van jouw mening terwijl je me niet eens kent? Daarbij heb je het woord manipuleren als een kapotte sok in je mond hangen. Terwijl er echt niemand is die hier manipuleerd.
Daarbij draagt dit totaal niet bij aan het topic. Jij houdt stigma zo alleen maar in stand.
Misschien is ze wel een hele goede moeder.
maandag 28 december 2020 om 22:01
Mijn moeder ontkent dit altijd nog. Net als haar diagnose overigens. Nee, zij creëert geen drama, alles en iedereen is tegen haar. Soms in een opwelling vraagt ze eens hulp van professionals om na 3 keer compleet genezen te zijn en de psycholoog niet meer geven dan het gaat zo perfect, loop nergens meer tegenaan, ik heb het allemaal verkeerd gezien enz enz.. gevolg dat een psycholoog niks anders meer kan dan de behandeling stopzetten. Ze vraagt zelfs geregeld hoe alles nou zo komt, maar een antwoord accepteert ze alleen maar als het exact is wat ze wilt horen. Want als je ook maar een klein beetje schuld in haar schoenen legt, dan zie je alles verkeerd. Zelf vroeger toen ze meerdere malen opgenomen is geweest, intensief hulp aanvaarde, lag het nog steeds enkel aan anderen en alles wat haar overkwam. Ook toen ze haar tieners opzadelde met schandalig veel suïcide dreigingen lag er nog steeds geen enkel probleem bij haar. Er was altijd een reden voor, uiteraard gestart door een ander.Chienandalou schreef: ↑28-12-2020 21:52Ik heb geen borderline en loop nergens tegenaan. En ik weet uit mijn omgeving dat omgaan met iemand die borderline heeft heel lastig is en je leeg kan zuigen. Maar dat weet die borderliner óók. Het stigma is dat men denkt dat degene met borderline kiest voor drama en dat is niet altijd zo.
Bewust zorgmijdend vind ik een ander verhaal btw.
Mijn zusje daarintegen accepteerde haar diagnose wel. Had zelf ook door dat haar gedrag problematisch was (en nog is, alleen minder heftig). Zij zat daar idd ook zelf mee. Des te beter denk ik, want het heeft haar wel zover gebracht hulp in te schakelen en daar open en eerlijk te zijn. Ik denk dus dat juist dat gevoel van zelf doorhebben wat je gedrag veroorzaakt een goed iets is in dit geval. Het brengt je sneller bij hulp.
maandag 28 december 2020 om 22:05
Ik zie bij borderliners juist vaak dat ze continu spreekwoordelijk om hulp schreeuwen. Maar meestal gebeurd dit niet op een zuivere manier. Ze zeggen bijvoorbeeld hulp te willen bij hun suïcidale gedachtes maar in werkelijkheid bedoelen ze “laat me niet in de steek”. Ze worden boos om kleine dingen, terwijl ze in werkelijkheid boos zijn op iets groots wat ze niet kunnen benoemen. Hulp aannemen is lastig want zo’n psychiater komt met allemaal praktische oplossingen, terwijl bij de meeste borderliners gewoon sprake is van enorm emotioneel tekort. Hulpverleners gaan dat nooit opvullen. Dus blijven ze vragen om hulp en voelt het alsof er nooit een oplossing komt. Ik zie vaak dat ze de deuren plat lopen bij klinieken en de crisisopvang.
Dit gaat over de ervaring die ik heb bij mensen in mijn omgeving.
Dit gaat over de ervaring die ik heb bij mensen in mijn omgeving.
maandag 28 december 2020 om 22:07
Bedoel je in dit topic? Of al je topics? Want de inhoudt wisseld nogal eens.Hardlopenisleuk schreef: ↑28-12-2020 21:57Misschien beter lezen. Nee ik heb de diagnose niet gehad. Ik werd ervan verdacht maar hulpverleners hebben duidelijk aangegeven dat ik géén borderline heb.
En tuurlijk neem ik deze reactie niet serieus? Je kent me niet eens dus waarom zou ik uitgaan van jouw mening terwijl je me niet eens kent? Daarbij heb je het woord manipuleren als een kapotte sok in je mond hangen. Terwijl er echt niemand is die hier manipuleerd.
Daarbij draagt dit totaal niet bij aan het topic. Jij houdt stigma zo alleen maar in stand.
En ok, ervan uitgaande dat je geen diagnose borderline hebt. Je hebt dusdanige kenmerken... je hebt heel erg veel last van je problemen (welke naam het ook mag hebben) en jouw omgeving ook.
En je manier van handelen hierop is schrikbarend. Je manier van communiceren in al je topics ook. Heb je wel door dat je begint met het 1 en aan het eind van het topic zit het ineens toch allemaal heel anders en komen er hele verhalen bij die elkaar ook nog eens tegen spreken. En als het je niet meer bevalt dan open je gewoon een nieuw topic.
Maar ok.. je wilt dus dat mensen enkel reageren op je openingsbericht. Handig, want zo kan je net zo lang nieuwe topics openen totdat je eindelijk je "ja, je hebt helemaal gelijk!" Antwoorden krijgt.
maandag 28 december 2020 om 22:08
Jep idd. Ik had een vriendin met borderline. Ze heeft echt heeeeel vaak om hulp gevraagd maar ze kreeg geen gehoor. Alles werd afgedaan als dat ze zich aanstelde, manipuleerdr, alles aandikte. Ze is er nu niet meer, en dit had GOEDE hulp kunnen voorkomen maar ze werd niet gehoord.Doggo schreef: ↑28-12-2020 22:05Ik zie bij borderliners juist vaak dat ze continu spreekwoordelijk om hulp schreeuwen. Maar meestal gebeurd dit niet op een zuivere manier. Ze zeggen bijvoorbeeld hulp te willen bij hun suïcidale gedachtes maar in werkelijkheid bedoelen ze “laat me niet in de steek”. Ze worden boos om kleine dingen, terwijl ze in werkelijkheid boos zijn op iets groots wat ze niet kunnen benoemen. Hulp aannemen is lastig want zo’n psychiater komt met allemaal praktische oplossingen, terwijl bij de meeste borderliners gewoon sprake is van enorm emotioneel tekort. Hulpverleners gaan dat nooit opvullen. Dus blijven ze vragen om hulp en voelt het alsof er nooit een oplossing komt. Ik zie vaak dat ze de deuren plat lopen bij klinieken en de crisisopvang.
Dit gaat over de ervaring die ik heb bij mensen in mijn omgeving.
maandag 28 december 2020 om 22:09
Dat herken ik bij iemand met borderline in mijn omgeving. Zorgmijdend. Gebrek aan inzicht in het ziektebeeld. Dat alleen al maakt het heel, heel erg moeilijk. Want met haar gaat het altijd goed. Niets aan de hand. Nee hoor, echt geen hulp nodig.
Het was een harde les om te leren, dat je iemand dan ook totaal niet kunt helpen. Je staat machteloos.
Ik wil niet beweren dat dit voor iederéén met borderline het geval is, het is alleen mijn ervaring met de stoornis.
Het was een harde les om te leren, dat je iemand dan ook totaal niet kunt helpen. Je staat machteloos.
Ik wil niet beweren dat dit voor iederéén met borderline het geval is, het is alleen mijn ervaring met de stoornis.
maandag 28 december 2020 om 22:13
Ik hoorde ook geregeld terug dat bepaalde hulpverlening waardeloos was, en dat ze er niets aan had, want blabla-insert manipulatie-blabla. Ik durf toch echt te wedden dat dit niet zozeer aan de hulpverlening lag, maar dat ze het gewoon zelf saboteerde. Ik snap dat ik daarmee je punt bevestig, maar zo zie ik het. Hulpverlening aan de deur laten staan en niet open doen. Niet naar therapie gaan en dan zeggen dat ze je niet begrijpen.Hardlopenisleuk schreef: ↑28-12-2020 22:08Jep idd. Ik had een vriendin met borderline. Ze heeft echt heeeeel vaak om hulp gevraagd maar ze kreeg geen gehoor. Alles werd afgedaan als dat ze zich aanstelde, manipuleerdr, alles aandikte. Ze is er nu niet meer, en dit had GOEDE hulp kunnen voorkomen maar ze werd niet gehoord.
Ik spreek over deze persoon trouwens in de verleden tijd omdat ze me uit haar leven gekickt heeft. Er is geen contact meer tussen ons. Ik heb een aardig beeld van de reden
maandag 28 december 2020 om 22:15
Wat droevig. Ik heb oprecht te doen met mensen die hier mee worstelen.Doggo schreef: ↑28-12-2020 22:05Ik zie bij borderliners juist vaak dat ze continu spreekwoordelijk om hulp schreeuwen. Maar meestal gebeurd dit niet op een zuivere manier. Ze zeggen bijvoorbeeld hulp te willen bij hun suïcidale gedachtes maar in werkelijkheid bedoelen ze “laat me niet in de steek”. Ze worden boos om kleine dingen, terwijl ze in werkelijkheid boos zijn op iets groots wat ze niet kunnen benoemen. Hulp aannemen is lastig want zo’n psychiater komt met allemaal praktische oplossingen, terwijl bij de meeste borderliners gewoon sprake is van enorm emotioneel tekort. Hulpverleners gaan dat nooit opvullen. Dus blijven ze vragen om hulp en voelt het alsof er nooit een oplossing komt. Ik zie vaak dat ze de deuren plat lopen bij klinieken en de crisisopvang.
Dit gaat over de ervaring die ik heb bij mensen in mijn omgeving.
maandag 28 december 2020 om 22:16
Oké, mijn omgeving heeft geen last van mijn problemen aangezien ik goed functioneer. Ze hebben er wél erg veel last van dat ik dood ongelukkig ben met suicidale gedachten (die overigens 9 vd 10x in mijn eigen bol blijven). Ik spreek ze soms uit omdat ik bang ben om controle te verliezen hierin. Ze hebben er problemen mee dat ik niet de juiste hulp krijg. Althans, misschien wel juist maar te weinig.Koetje86 schreef: ↑28-12-2020 22:07Bedoel je in dit topic? Of al je topics? Want de inhoudt wisseld nogal eens.
En ok, ervan uitgaande dat je geen diagnose borderline hebt. Je hebt dusdanige kenmerken... je hebt heel erg veel last van je problemen (welke naam het ook mag hebben) en jouw omgeving ook.
En je manier van handelen hierop is schrikbarend. Je manier van communiceren in al je topics ook. Heb je wel door dat je begint met het 1 en aan het eind van het topic zit het ineens toch allemaal heel anders en komen er hele verhalen bij die elkaar ook nog eens tegen spreken. En als het je niet meer bevalt dan open je gewoon een nieuw topic.
Maar ok.. je wilt dus dat mensen enkel reageren op je openingsbericht. Handig, want zo kan je net zo lang nieuwe topics openen totdat je eindelijk je "ja, je hebt helemaal gelijk!" Antwoorden krijgt.
En waarom zou ik in een topic moeten blijven waar echt reacties gegeven worden die veel te ver gaan? Bepaalde reacties kunnen iemand echt kapot maken en raken (lijken mensen vaak niet te beseffen). Waarom moet ik daar dan naar blijven kijken en in dat topic blijven? Als het me nog ongelukkiger maakt en niet helpend voor me is?
maandag 28 december 2020 om 22:17
Dat is niet helemaal wat Doggo zegt volgens mij.Hardlopenisleuk schreef: ↑28-12-2020 22:08Jep idd. Ik had een vriendin met borderline. Ze heeft echt heeeeel vaak om hulp gevraagd maar ze kreeg geen gehoor. Alles werd afgedaan als dat ze zich aanstelde, manipuleerdr, alles aandikte. Ze is er nu niet meer, en dit had GOEDE hulp kunnen voorkomen maar ze werd niet gehoord.
maandag 28 december 2020 om 22:17
Eigenlijk denk ik dat “geen gehoor krijgen” echt met perspectief te maken heeft. Hulpverleners willen wel helpen, maar vaak voelt het voor een borderliner niet als helpend. Ik denk dat dit dus komt omdat er bij borderline vaak sprake is van een enorm emotioneel tekort. Diegene blijft om hulp vragen, op zoek naar “de oplossing”. Terwijl zo’n hulpverlener nooit dat emotionele tekort kan opvullen. Ik denk dat iemand met borderline vooral moet leren om op een zuivere manier om hulp te vragen. Dus niet “ik ga zelfmoord plegen”, maar bijvoorbeeld “ik ben bang dat je me verlaat”. Pas als er heldere communicatie is kan diegene herstellen. Maar dit is vaak dus een grote valkuil. En zo blijft het cirkeltje doorgaan.Hardlopenisleuk schreef: ↑28-12-2020 22:08Jep idd. Ik had een vriendin met borderline. Ze heeft echt heeeeel vaak om hulp gevraagd maar ze kreeg geen gehoor. Alles werd afgedaan als dat ze zich aanstelde, manipuleerdr, alles aandikte. Ze is er nu niet meer, en dit had GOEDE hulp kunnen voorkomen maar ze werd niet gehoord.
Sterkte met het verlies van je vriendin.
maandag 28 december 2020 om 22:21
Ze hebben er dus wel last van.Hardlopenisleuk schreef: ↑28-12-2020 22:16Oké, mijn omgeving heeft geen last van mijn problemen aangezien ik goed functioneer. Ze hebben er wél erg veel last van dat ik dood ongelukkig ben met suicidale gedachten (die overigens 9 vd 10x in mijn eigen bol blijven). Ik spreek ze soms uit omdat ik bang ben om controle te verliezen hierin. Ze hebben er problemen mee dat ik niet de juiste hulp krijg. Althans, misschien wel juist maar te weinig.
En waarom zou ik in een topic moeten blijven waar echt reacties gegeven worden die veel te ver gaan? Bepaalde reacties kunnen iemand echt kapot maken en raken (lijken mensen vaak niet te beseffen). Waarom moet ik daar dan naar blijven kijken en in dat topic blijven? Als het me nog ongelukkiger maakt en niet helpend voor me is?
Waarom zelf niet op zoek naar passender hulp ipv anderen te verwijten dat de hulp niet passend is?
maandag 28 december 2020 om 22:21
Ik heb helaas een soortgelijke ervaring. Alles werd hem aangedaan, hij kon er echt niks aan doen. Op momenten dat het slecht ging gaf hij mensen gelijk dat hij hulp nodig had en zou hij er alles aan doen om beter te worden. Als hij die hulp vervolgens had was het van korte duur, want er mankeerde niks aan hem en de psycholoog/psychiater had gezegd dat ze daarom niks voor hem konden betekenen. Ik vond het heel naar om machteloos toe te moeten kijken hoe iemand zich op die manier steeds verder in de vernieling hielp en steeds meer mensen van zich vervreemde.Jufjoke schreef: ↑28-12-2020 22:09Dat herken ik bij iemand met borderline in mijn omgeving. Zorgmijdend. Gebrek aan inzicht in het ziektebeeld. Dat alleen al maakt het heel, heel erg moeilijk. Want met haar gaat het altijd goed. Niets aan de hand. Nee hoor, echt geen hulp nodig.
Het was een harde les om te leren, dat je iemand dan ook totaal niet kunt helpen. Je staat machteloos.
Ik wil niet beweren dat dit voor iederéén met borderline het geval is, het is alleen mijn ervaring met de stoornis.
maandag 28 december 2020 om 22:22
Ze had al 8 pogingen ondernomen. Overigens is ze 6 jaar geleden al overleden. Maar dan faal je toch als hulpverlener? Als iemand 8 pogingen onderneemt, serieuze pogingen waarbij ze in coma's heeft gelegen ed.Doggo schreef: ↑28-12-2020 22:17Eigenlijk denk ik dat “geen gehoor krijgen” echt met perspectief te maken heeft. Hulpverleners willen wel helpen, maar vaak voelt het voor een borderliner niet als helpend. Ik denk dat dit dus komt omdat er bij borderline vaak sprake is van een enorm emotioneel tekort. Diegene blijft om hulp vragen, op zoek naar “de oplossing”. Terwijl zo’n hulpverlener nooit dat emotionele tekort kan opvullen. Ik denk dat iemand met borderline vooral moet leren om op een zuivere manier om hulp te vragen. Dus niet “ik ga zelfmoord plegen”, maar bijvoorbeeld “ik ben bang dat je me verlaat”. Pas als er heldere communicatie is kan diegene herstellen. Maar dit is vaak dus een grote valkuil. En zo blijft het cirkeltje doorgaan.
Sterkte met het verlies van je vriendin.
Wanneer ze belde dat het erg slecht ging moest ze wachten tot de therapie afspraak terwijl dat meisje al 8x eerder een poging gedaan heeft. Dat kan je dan toch niet van iemand vragen? Ze heeft echt zovaak om hulp gevraagd en geroepen. Ik heb dit altijd nog de ggz kwalijk genomen... Ze had geholpen kunnen worden
maandag 28 december 2020 om 22:22
Ik denk dat jij geen idee hebt wat jouw stoornis/problemen/hoe je het ook wil noemen met je omgeving doet.Hardlopenisleuk schreef: ↑28-12-2020 22:16Oké, mijn omgeving heeft geen last van mijn problemen aangezien ik goed functioneer. Ze hebben er wél erg veel last van dat ik dood ongelukkig ben met suicidale gedachten (die overigens 9 vd 10x in mijn eigen bol blijven). Ik spreek ze soms uit omdat ik bang ben om controle te verliezen hierin. Ze hebben er problemen mee dat ik niet de juiste hulp krijg. Althans, misschien wel juist maar te weinig.
En waarom zou ik in een topic moeten blijven waar echt reacties gegeven worden die veel te ver gaan? Bepaalde reacties kunnen iemand echt kapot maken en raken (lijken mensen vaak niet te beseffen). Waarom moet ik daar dan naar blijven kijken en in dat topic blijven? Als het me nog ongelukkiger maakt en niet helpend voor me is?
Dat is ook een gebrek aan inzicht hè? Alleen maar oog hebben voor jezelf, want je functioneert zo goed. Ach, enorme verlatingsangst en af en toe suïcidale gedachten, maar een kniesoor die daar op let. Kom op nou TO. Dat is natuurlijk slopend voor je omgeving.
anoniem_399590 wijzigde dit bericht op 28-12-2020 22:25
0.46% gewijzigd
maandag 28 december 2020 om 22:23
maandag 28 december 2020 om 22:24
Mensen mogen dat toch ingewikkeld vinden? Ik zou ook geen relatie willen met iemand die schizofreen is, met iemand met een forse eetstoornis enz. Niet omdat ik die mensen minder waard vind, maar ik wil gewoon geen drama in mijn relatie. Ziektes kunnen komen en gaan, je kunt kanker krijgen of hersenletsel maar ik zou ook niet gaan daten met iemand die kanker heeft of hersenletsel heeft. Krijgt iemand dat na 15 jaar relatie dan deal je daarmee maar er voor kiezen zou ik niet doen. Dat mag toch gewoon?Hardlopenisleuk schreef: ↑28-12-2020 20:18Heeft echt met topic te maken dit hè.
Nee haal dit niet weg, vindt het te triest voor woorden hoe mensen met deze aandoening worden neergezet
Ik heb ooit eens een relatie gehad met iemand met ofwel borderline ofwel forse hechtingsproblematiek, maar daar ga je zelf bijna aan onderdoor. Die ellende wil ik niet
maandag 28 december 2020 om 22:26
Dat kan haast niet. Want die zijn er tot eind van het jaar vaak en in het nieuwe jaar niet meer. En ja, helaas duurt goede hulp soms lang voor het kan starten, dat zou anders moeten.Hardlopenisleuk schreef: ↑28-12-2020 22:23Tips? Heb al bij alle organisaties in regio gekeken. Overal aanmeldstops.
Ik weet daarom niet waar ik nog verder zou kunnen zoeken?
maandag 28 december 2020 om 22:26
Want de patiënt heeft geen eigen verantwoordelijkheid?Hardlopenisleuk schreef: ↑28-12-2020 22:22Ze had al 8 pogingen ondernomen. Overigens is ze 6 jaar geleden al overleden. Maar dan faal je toch als hulpverlener? Als iemand 8 pogingen onderneemt, serieuze pogingen waarbij ze in coma's heeft gelegen ed.
Wanneer ze belde dat het erg slecht ging moest ze wachten tot de therapie afspraak terwijl dat meisje al 8x eerder een poging gedaan heeft. Dat kan je dan toch niet van iemand vragen? Ze heeft echt zovaak om hulp gevraagd en geroepen. Ik heb dit altijd nog de ggz kwalijk genomen... Ze had geholpen kunnen worden
En gedwongen hulp had wel geholpen?
maandag 28 december 2020 om 22:27
Dat mag en kan zeker. Denk dat niemand ervoor kiest.Thordïs schreef: ↑28-12-2020 22:24Mensen mogen dat toch ingewikkeld vinden? Ik zou ook geen relatie willen met iemand die schizofreen is, met iemand met een forse eetstoornis enz. Niet omdat ik die mensen minder waard vind, maar ik wil gewoon geen drama in mijn relatie. Ziektes kunnen komen en gaan, je kunt kanker krijgen of hersenletsel maar ik zou ook niet gaan daten met iemand die kanker heeft of hersenletsel heeft. Krijgt iemand dat na 15 jaar relatie dan deal je daarmee maar er voor kiezen zou ik niet doen. Dat mag toch gewoon?
Ik heb ooit eens een relatie gehad met iemand met ofwel borderline ofwel forse hechtingsproblematiek, maar daar ga je zelf bijna aan onderdoor. Die ellende wil ik niet
Maar vind bepaalde meningen over mensen met een PS wel hard hoor.
