Psyche
alle pijlers
Stress / teveel met geld bezig
zaterdag 27 juli 2013 om 16:36
* Ik ben me ervan bewust dat door mijn "bekendheid" hier op het forum en mijn denkwijze, er op dit topic veel kritische en harde reacties te verwachten zijn. Dat is geen enkel probleem, maar ik hoop ook op eventuele tips.......
In het kort: Vriend en ik zijn afgelopen 6 jaar door een diep financieel dal gegaan. Een zeer grote en problematische schuld afgelost, zonder enige vorm van hulp. Dat heeft me toen al bijna psychisch genekt, maar we hebben het gered. Luxe was ons vreemd en we liepen in kapotte kleding omdat zelfs kringloop er soms niet inzat. Alles ging naar de schuld. Dit om een beeld te schetsen. Uiteraard werkten we allebei en jarenlang verstoken zijn van enige vorm van ontspanning (dat kost toch meestal wel wat geld) heeft ons behoorlijk aangevreten. Psychisch erg moe door nachtenlang hysterisch alles uitrekenen, elke cent die uitgegeven werd hield ik bij. Optellen, aftrekken. Gek werd ik ervan. Maar ik was vastbesloten de rotzooi op te lossen.
Goed, schulden zijn helemaal afbetaald. We zijn dichter naar mijn werk verhuisd omdat ik door gezondheidsproblemen de afstand niet meer aankon. Dit betekende een vrije sector huurwoning, waar we echt vreselijk blij mee zijn. Maar de kosten zijn natuurlijk een stuk hoger. Geen punt dacht ik, we houden nu voldoende geld over omdat we geen schuld meer hebben.
Ons (leuke) leven kon beginnen, dacht ik. Ware het niet dat vriend eind vorig jaar zijn baan is kwijt geraakt. In één klap er weer financieel op achteruit. Hij solliciteerde zich suf. Kwam maanden niet aan de bak en financieel zat de hand stevig op de knip. Nu heeft hij een oproepcontract, met voldoende uren. Fijn. Er was hem een mooi verhaal voorgeschoteld, dat dit contract later omgezet kon worden naar een vast contract.
Er kwam heel even wat rust, maar nu blijkt dat per september het bedrijf waar hij wordt ingehuurd wordt overgenomen en de tijdelijke contracten gaan daar niet in mee. Per september staat hij weer op straat, met een ww. En da's niet zo heel veel. Van mijn salaris alleen redden we het niet.
Hij solliciteert zich inmiddels opnieuw suf, maar het valt niet mee.
Maar ik kan die stress niet meer zo goed aan. Ja, we kunnen wonen en eten. Maar dat is het dan. Alle leuke dingen gaan aan ons voorbij.
Ons leven is erg saai.
Plus de angst dat we straks dingen niet meer kunnen opvangen.
Ik begin weer helemaal door te draaien.
En echt, we hebben het voor de rest goed. Ik realiseer me heel goed dat er vele mensen veel slechter aan toe zijn en dat ik "zeik". Maar ik kom niet los van de stress en de depressiviteit. Angst, dat we dit fijne huisje weer kwijtraken. Angst dat ik straks mijn zorgkosten niet kan opbrengen. Angst dat ons leven blijft bestaan uit saaiheid en stress.
Ik vind het leven echt niet meer leuk.
Herkent iemand dit een beetje, en hoe word ik weer zo, dat ik leuk tegen het leven aankijk? Hoe kom ik van die verlammende stress af.....
In het kort: Vriend en ik zijn afgelopen 6 jaar door een diep financieel dal gegaan. Een zeer grote en problematische schuld afgelost, zonder enige vorm van hulp. Dat heeft me toen al bijna psychisch genekt, maar we hebben het gered. Luxe was ons vreemd en we liepen in kapotte kleding omdat zelfs kringloop er soms niet inzat. Alles ging naar de schuld. Dit om een beeld te schetsen. Uiteraard werkten we allebei en jarenlang verstoken zijn van enige vorm van ontspanning (dat kost toch meestal wel wat geld) heeft ons behoorlijk aangevreten. Psychisch erg moe door nachtenlang hysterisch alles uitrekenen, elke cent die uitgegeven werd hield ik bij. Optellen, aftrekken. Gek werd ik ervan. Maar ik was vastbesloten de rotzooi op te lossen.
Goed, schulden zijn helemaal afbetaald. We zijn dichter naar mijn werk verhuisd omdat ik door gezondheidsproblemen de afstand niet meer aankon. Dit betekende een vrije sector huurwoning, waar we echt vreselijk blij mee zijn. Maar de kosten zijn natuurlijk een stuk hoger. Geen punt dacht ik, we houden nu voldoende geld over omdat we geen schuld meer hebben.
Ons (leuke) leven kon beginnen, dacht ik. Ware het niet dat vriend eind vorig jaar zijn baan is kwijt geraakt. In één klap er weer financieel op achteruit. Hij solliciteerde zich suf. Kwam maanden niet aan de bak en financieel zat de hand stevig op de knip. Nu heeft hij een oproepcontract, met voldoende uren. Fijn. Er was hem een mooi verhaal voorgeschoteld, dat dit contract later omgezet kon worden naar een vast contract.
Er kwam heel even wat rust, maar nu blijkt dat per september het bedrijf waar hij wordt ingehuurd wordt overgenomen en de tijdelijke contracten gaan daar niet in mee. Per september staat hij weer op straat, met een ww. En da's niet zo heel veel. Van mijn salaris alleen redden we het niet.
Hij solliciteert zich inmiddels opnieuw suf, maar het valt niet mee.
Maar ik kan die stress niet meer zo goed aan. Ja, we kunnen wonen en eten. Maar dat is het dan. Alle leuke dingen gaan aan ons voorbij.
Ons leven is erg saai.
Plus de angst dat we straks dingen niet meer kunnen opvangen.
Ik begin weer helemaal door te draaien.
En echt, we hebben het voor de rest goed. Ik realiseer me heel goed dat er vele mensen veel slechter aan toe zijn en dat ik "zeik". Maar ik kom niet los van de stress en de depressiviteit. Angst, dat we dit fijne huisje weer kwijtraken. Angst dat ik straks mijn zorgkosten niet kan opbrengen. Angst dat ons leven blijft bestaan uit saaiheid en stress.
Ik vind het leven echt niet meer leuk.
Herkent iemand dit een beetje, en hoe word ik weer zo, dat ik leuk tegen het leven aankijk? Hoe kom ik van die verlammende stress af.....
zondag 28 juli 2013 om 18:07
quote:Mopsie41 schreef op 28 juli 2013 @ 17:48:
[...]
Ook jij snapt er niet veel van. Lezen is een kunst.Ik vind het echt rot voor je dat je je veel zorgen maakt. Ik zou me ook zorgen maken in jouw situatie. Maar ik snap niet waarom jij en sommige andere mensen in deze draad overal beren op de weg zien. Het is niet alsof ik zelf bakken met geld heb of in een kasteel woon. Ik heb zelf ook eens een half jaar zonder vloerbedekking gezeten. Dat is echt geen ramp. En leven zonder mobieltje kan ook (doe ik zelf). En zonder internet moet ook kunnen. Ik overweeg dat zelf ook. Scheelt wrsch ook tijd. Tv heb ik ook niet maar alle praktische oplossingen die ik aandraag worden direct weggewuifd. Want kan niet. Allerlei excuses. Tuurlijk zit je bijna klem, maar er zijn echt nog wel verbeteringen nodig. Qua stress wegnemen, zou ik sporten aanraden. Of bewegen in ieder geval. Bijvoorbeeld thuis wat oefeningen doen of buiten wandelen, hardlopen en fietsen. Voor mij maakt dat echt een wereld van verschil als ik last heb van stress.
[...]
Ook jij snapt er niet veel van. Lezen is een kunst.Ik vind het echt rot voor je dat je je veel zorgen maakt. Ik zou me ook zorgen maken in jouw situatie. Maar ik snap niet waarom jij en sommige andere mensen in deze draad overal beren op de weg zien. Het is niet alsof ik zelf bakken met geld heb of in een kasteel woon. Ik heb zelf ook eens een half jaar zonder vloerbedekking gezeten. Dat is echt geen ramp. En leven zonder mobieltje kan ook (doe ik zelf). En zonder internet moet ook kunnen. Ik overweeg dat zelf ook. Scheelt wrsch ook tijd. Tv heb ik ook niet maar alle praktische oplossingen die ik aandraag worden direct weggewuifd. Want kan niet. Allerlei excuses. Tuurlijk zit je bijna klem, maar er zijn echt nog wel verbeteringen nodig. Qua stress wegnemen, zou ik sporten aanraden. Of bewegen in ieder geval. Bijvoorbeeld thuis wat oefeningen doen of buiten wandelen, hardlopen en fietsen. Voor mij maakt dat echt een wereld van verschil als ik last heb van stress.
zondag 28 juli 2013 om 18:12
Mopsie, ik lees bij jou vooral de angst voor de toekomst. Dat is zo zonde (herken het wel overigens maar er wordt aan gewerkt hier zeg maar ). En je wilt je absoluut niet laten afkeuren, ook al zou dat wellicht 'beter' zijn voor je financiële situatie omdat je dan wellicht wel in aanmerking komt voor bepaalde vangnetten/hulp. Dit respecteer ik zeker maar zit daar niet ook nog wat onverwerkt verdriet/moeite met accepteren c.q. loslaten achter?
Ik proef daarnaast ook nog iets anders: je doet zo je best (en hebt al zo hard je best gedaan) en dan kom je straks misschien weer in de problemen. Ik lees dat je dit als onrechtvaardig voelt (wat ik helemaal kan begrijpen). Dit kost allemaal heel veel negatieve energie en stress.
Zou je misschien iets aan psychische hulp kunnen hebben? De praktische kant dat weten we allemaal wel, bezuinigen e.d.
Volgens mij (en correct me if i'm wrong) heb jij nu meer aan hulp op geestelijk gebied, om die angst voor de toekomst in goede banen te kunnen leiden.
Als ik de plank helemaal mis sla, sorry bij voorbaat.
Ik proef daarnaast ook nog iets anders: je doet zo je best (en hebt al zo hard je best gedaan) en dan kom je straks misschien weer in de problemen. Ik lees dat je dit als onrechtvaardig voelt (wat ik helemaal kan begrijpen). Dit kost allemaal heel veel negatieve energie en stress.
Zou je misschien iets aan psychische hulp kunnen hebben? De praktische kant dat weten we allemaal wel, bezuinigen e.d.
Volgens mij (en correct me if i'm wrong) heb jij nu meer aan hulp op geestelijk gebied, om die angst voor de toekomst in goede banen te kunnen leiden.
Als ik de plank helemaal mis sla, sorry bij voorbaat.
anoniem_128241 wijzigde dit bericht op 28-07-2013 18:26
Reden: spatie tussen mis en sla ;-)
Reden: spatie tussen mis en sla ;-)
% gewijzigd
zondag 28 juli 2013 om 22:15
quote:avalon41 schreef op 28 juli 2013 @ 17:40:
[...]
Dit verhaal geeft heel goed aan hoe belangrijk het is om een gezonde financiele buffer te hebben. In situaties zoals bij dit bovengenoemd gezin, wat dit een aanleiding om deze buffer aan te spreken. En de periode te overbruggen todat meneer weer een nieuwe baan heeft of als dat niet meteen lukt een uitkering kan aanvragen. Veel mensen gaan er maar klakkeloos vanuit dat het salaris elke maand maar gestort wordt. Deze afhankelijkheid en een gebrek aan een buffer zijn grote financiële fouten die mensen kunnen maken. Zeker als je een woning koopt en je partner minder wil werken dan is het van groot belang om reserves te hebben. Als dit gezin geen buffer heeft dan valt er weinig te redden. Meneer in plaats van het focussen op een uitkering meer aandacht moeten geven aan het vinden van nieuw werk. En misschien moet zn vrouw tijdelijk meer uren gaan draaien.Wauw, jij leest écht selectief zeg! En jij blijkt over een glazen bol te beschikken? Deze man hééft een vaste, goed betaalde baan. De werkgever verzuimd echter te betalen. Al voor de VIERDE maand op rij! 4x1800 euro, 7200 euro, zo effe van je spaarrekeningetje af... En het einde is nog niet in zicht he? Want de zitting is pas de 8e... En hem wordt afgeraden om ander werk te zoeken vooralsnog vanwege diezelfde zitting. En op geld uit andere potjes (bekend met het fenomeen lening bij het UWV en Gemeente misschien) daar mag hij niet over beschikken. Meneer gaat dus nog wel elke dag (onbetaald) naar zijn werk he? Maar goed, ik ben blij dat ik mijn werk doe en dat jij van achter je pc'tje lekker kunt afgeven. Lees verder mijn motto...
[...]
Dit verhaal geeft heel goed aan hoe belangrijk het is om een gezonde financiele buffer te hebben. In situaties zoals bij dit bovengenoemd gezin, wat dit een aanleiding om deze buffer aan te spreken. En de periode te overbruggen todat meneer weer een nieuwe baan heeft of als dat niet meteen lukt een uitkering kan aanvragen. Veel mensen gaan er maar klakkeloos vanuit dat het salaris elke maand maar gestort wordt. Deze afhankelijkheid en een gebrek aan een buffer zijn grote financiële fouten die mensen kunnen maken. Zeker als je een woning koopt en je partner minder wil werken dan is het van groot belang om reserves te hebben. Als dit gezin geen buffer heeft dan valt er weinig te redden. Meneer in plaats van het focussen op een uitkering meer aandacht moeten geven aan het vinden van nieuw werk. En misschien moet zn vrouw tijdelijk meer uren gaan draaien.Wauw, jij leest écht selectief zeg! En jij blijkt over een glazen bol te beschikken? Deze man hééft een vaste, goed betaalde baan. De werkgever verzuimd echter te betalen. Al voor de VIERDE maand op rij! 4x1800 euro, 7200 euro, zo effe van je spaarrekeningetje af... En het einde is nog niet in zicht he? Want de zitting is pas de 8e... En hem wordt afgeraden om ander werk te zoeken vooralsnog vanwege diezelfde zitting. En op geld uit andere potjes (bekend met het fenomeen lening bij het UWV en Gemeente misschien) daar mag hij niet over beschikken. Meneer gaat dus nog wel elke dag (onbetaald) naar zijn werk he? Maar goed, ik ben blij dat ik mijn werk doe en dat jij van achter je pc'tje lekker kunt afgeven. Lees verder mijn motto...
zondag 28 juli 2013 om 22:51
quote:PinaColada schreef op 28 juli 2013 @ 18:12:
Mopsie, ik lees bij jou vooral de angst voor de toekomst. Dat is zo zonde (herken het wel overigens maar er wordt aan gewerkt hier zeg maar ). En je wilt je absoluut niet laten afkeuren, ook al zou dat wellicht 'beter' zijn voor je financiële situatie omdat je dan wellicht wel in aanmerking komt voor bepaalde vangnetten/hulp. Dit respecteer ik zeker maar zit daar niet ook nog wat onverwerkt verdriet/moeite met accepteren c.q. loslaten achter?
Ik proef daarnaast ook nog iets anders: je doet zo je best (en hebt al zo hard je best gedaan) en dan kom je straks misschien weer in de problemen. Ik lees dat je dit als onrechtvaardig voelt (wat ik helemaal kan begrijpen). Dit kost allemaal heel veel negatieve energie en stress.
Zou je misschien iets aan psychische hulp kunnen hebben? De praktische kant dat weten we allemaal wel, bezuinigen e.d.
Volgens mij (en correct me if i'm wrong) heb jij nu meer aan hulp op geestelijk gebied, om die angst voor de toekomst in goede banen te kunnen leiden.
Als ik de plank helemaal mis sla, sorry bij voorbaat.
Deze vraag wilde ik je ook stellen.
Wat is er zo erg aan gedeeltelijk afgekeurd worden? Je krijgt dan aanvulling op het salaris wat je misloopt omdat je nu niet fulltime kunt werken. Dat is alleen maar gunstig in jouw geval. In de tussentijd kun je gewoon doorgaan met uren opbouwen. En dan krijg je dus steeds meer salaris en minder aanvulling. Tot je weer een periode fulltime werkt, dan vervalt de aanvulling.
Ik heb zelf in die situatie gezeten en was er erg blij mee. Je hebt dan namelijk altijd de keuze tussen uren opbouwen of niet. De aanvulling is geen vetpot, maar het is wel extra geld bovenop je salaris.
En je hebt niets om je voor te schamen. Ik kan je zelfs aanraden om je problemen bespreekbaar te maken met je omgeving. Met je vrienden. Maak gebruik van de hulp die mensen je dan zullen bieden. Mensen helpen hun vrienden en familie juist graag. Dat zou jij ook doen als je wist dat een ander in jouw situatie zat.
Mopsie, ik lees bij jou vooral de angst voor de toekomst. Dat is zo zonde (herken het wel overigens maar er wordt aan gewerkt hier zeg maar ). En je wilt je absoluut niet laten afkeuren, ook al zou dat wellicht 'beter' zijn voor je financiële situatie omdat je dan wellicht wel in aanmerking komt voor bepaalde vangnetten/hulp. Dit respecteer ik zeker maar zit daar niet ook nog wat onverwerkt verdriet/moeite met accepteren c.q. loslaten achter?
Ik proef daarnaast ook nog iets anders: je doet zo je best (en hebt al zo hard je best gedaan) en dan kom je straks misschien weer in de problemen. Ik lees dat je dit als onrechtvaardig voelt (wat ik helemaal kan begrijpen). Dit kost allemaal heel veel negatieve energie en stress.
Zou je misschien iets aan psychische hulp kunnen hebben? De praktische kant dat weten we allemaal wel, bezuinigen e.d.
Volgens mij (en correct me if i'm wrong) heb jij nu meer aan hulp op geestelijk gebied, om die angst voor de toekomst in goede banen te kunnen leiden.
Als ik de plank helemaal mis sla, sorry bij voorbaat.
Deze vraag wilde ik je ook stellen.
Wat is er zo erg aan gedeeltelijk afgekeurd worden? Je krijgt dan aanvulling op het salaris wat je misloopt omdat je nu niet fulltime kunt werken. Dat is alleen maar gunstig in jouw geval. In de tussentijd kun je gewoon doorgaan met uren opbouwen. En dan krijg je dus steeds meer salaris en minder aanvulling. Tot je weer een periode fulltime werkt, dan vervalt de aanvulling.
Ik heb zelf in die situatie gezeten en was er erg blij mee. Je hebt dan namelijk altijd de keuze tussen uren opbouwen of niet. De aanvulling is geen vetpot, maar het is wel extra geld bovenop je salaris.
En je hebt niets om je voor te schamen. Ik kan je zelfs aanraden om je problemen bespreekbaar te maken met je omgeving. Met je vrienden. Maak gebruik van de hulp die mensen je dan zullen bieden. Mensen helpen hun vrienden en familie juist graag. Dat zou jij ook doen als je wist dat een ander in jouw situatie zat.
maandag 29 juli 2013 om 00:17
Mopsie, meid, ik heb alleen de OP gelezen en wou je even zeggen dat je trots mag zijn op jezelf en je vriend/man! Ik vind het persoonlijk altijd knapper als je in de shit bent geweest en eruit gekomen, dan altijd maar stabiel alles voor elkaar hebben. Je hebt de nodige beproevingen gehad afgelopen jaren.
En ja, dat hakt er toch in. Kan me zooo goed voorstellen dat je dan eenmaal wil kunnen ontspannen, als je dit voor elkaar hebt gebokst met veel wilskracht en gepuzzel en alle gestress van dien..
Enerzijds leer je dat je ook met weinig/minder toe kan. Anderzijds voelt dat -als je allebei hard werkt en toch alles inlevert ivm oude schulden- toch "oneerlijk": als je hard werkt heb je ontspanning "verdiend" voor je gevoel, ook nodig om te genieten na dat harde werken, jezelf opladen ipv in je vrije tijd nog stress te hebben over kosten en wegwerken oude rotzooi..
Dat is ook meteen het nadeel van wat ik het "verdienmodel" noem: het zit er zo ingebakken, dat je vindt en voelt dat je iets verdiend hebt als je er hard genoeg voor gewerkt hebt, je best doet, en dan dus een soort "recht op" voelt.. en dan komt dat niet en ben je teleurgesteld..
Je dacht ook dat het tijdelijk was, je werkte daar naartoe, en dan is het eindelijk zover, schuldenvrij en dan denk je: nu mogen we weer gaan genieten! En dan komt er een andere tegenslag/tegenvaller.
Nee, je zeurt helemaal niet, het is heel begrijpelijk, tis toch een teleurstelling, omdat je hier zo naar uitgekeken hebt. Je hebt je verantwoordelijkheid genomen en nu zou je eigenlijk "beloond" moeten/horen te worden daarvoor. Maar zo werkt het (helaas) niet: je krijgt niet altijd wat je verdiend hebt en sommigen krijgen van alles zonder dat ze dat verdiend lijken te hebben: het leven is niet eerlijk en je krijgt soms niet waar je recht op hebt (of voor je gevoel rechtvaardig zou vinden)..
Dus je mag best teleurgesteld zijn. Nu moet je weer bijstellen. Het leven kan heel kaal voelen zonder leuke dingen en zonder een bepaalde invulling van je basisbehoeften zoals je die als normaalwaarde voor jezelf/jullie kent/ had toegedacht (als je eenmaal schuldenvrij zou zijn, zoals nu).. daar zit je dan al jaren onder (die "normaalwaarde" die voor jullie normaal is, maar een luxe werd, een vooruitzicht, zolang je die niet had)..
Dat is het nadeel als je die normaalwaarde als ideaal voor ogen bent blijven nemen.. je hebt eigenlijk niet je behoeften aangepast, maar al die jaren opzij gezet, uitgesteld.. het zou tijdelijk zijn..
Ik snap dat het je angst aanwakkert voor "what's next", ipv eindelijk genieten.. maar bedenk waar je wel van kan genieten, zonder dat het echt geld kost. Zoals echte aandacht voor elkaar, elkaar masseren, jezelf verdiepen in jezelf/voeden met boeken van de bieb, je echt verdiepen in elkaar, in seks en intimiteit, maar ook andere gratis dingen, zoals met de warmte een gratis plas/ zwemgelegenheid/ strandje opzoeken en zelf eten en drinken meenemen, genieten van natuur en alles wat gratis in- en ontspanning is..
Dat je weer moet bijstellen is natuurlijk niet fijn, maar ergens kan het ook je creativiteit en fantasie juist aan het werk zetten, andere oplossingen zoeken, waar je met minder toe kan.. oplossingen bedenken waardoor je toch bepaalde "luxes" kan blijven doen, als je prioriteiten moet stellen.
Innerlijk verzet en balen is heel begrijpelijk, maar waarschijnlijk moet je (voorlopig) je levenswijze en waar je dan van kan genieten, omgooien. Het is niet anders, zolang hij geen ander werk heeft.. (en dit geldt voor heel veel mensen momenteel denk ik.. niet dat het daarom minder vervelend wordt..).
Soms wordt het langere tijd bijstellen van die verwachtingen van het leven.. zoals iemand met burnout blijft verlangen naar de tijd dat alle energie er nog was en daarnaar blijft streven, dat het weer "normaal wordt". En toch was dat "normale" precies waar diegene mee tegen de muur aanliep, dus misschien niet iets om naar te (blijven) streven..
Ik denk dat steeds meer mensen (na een keer meegemaakt te hebben) minder gaan rekenen op 2 inkomens en daar rekening mee houden in de keuzes die ze maken qua huur/koop/ verwonen, en wat ze willen kunnen blijven doen aan dingen (vakantie, kroeg/terras, ontspanning, kopen van kleding/spullen, autorijden of niet, uit eten of zelf koken, ah of aldi, betaalde sport of wandelen/rennen, enz..)
Opnieuw aanpassen aan "consuminderen" is lastig, als je zo hard je best gedaan hebt om op orde te komen.. maar ik denk dat het een boodschap is aan iedereen, in crisistijd, dat het weleens langer zo kan blijven als gedacht.. dat wat we gewend waren niet langer kan en veel minder vanzelfsprekend is, minder "maakbaar" dan we daarvoor dachten..
Ken het zelf ook, hoor. Ik zit heel ff wat ruimer en heb het gevoel dat alles kan (wat niet zo is) en dan wil je ook ff niet zo hoeven opletten of op blaren zitten die onverwachts opnieuw opduiken.. maar pas op om in de mood te komen van "waar hebben we dit aan verdiend?", want je hebt dit ook niet verdiend, het is alleen niet anders op dit moment..
Ik denk dat je extra wordt uitgedaagd om er iets van te maken juist door dit soort tegenslagen.. als je ook hier weer doorheen komt, voelt dat goed, en sterk. Dan weet je dat je eea kan hebben (samen)..
Je hoeft niet "klein" te gaan denken, maar ik ben bang dat we tevreden(er) moeten gaan worden met minder (iig degenen die het voelen in hun portemonnee) en daar toch voldoening uit leren halen, ipv een gevoel van tekort te komen of tekortgedaan voelen (door het lot, de crisis, omstandigheden).. aanvaarden en opnieuw op aanpassen is het enige wat je dan kan doen. Deels ligt de stress in dat je niet zelf gekozen hebt, maar het je wordt "opgedrongen" door de omstandigheden.. (of hij werk krijgt bijv of dat je goedkopere en toch net zo fijne woonruimte kan vinden/ krijgt toegewezen bijv bij veranderende omstandigheden)..
Je kan hooguit je eigen invloed die je wel hebt aanboren.. schiften.. vakantie kan hoognodig voelen bijv, maar ben bijv zelf lid geworden van een natuurzwembad in de buurt voor een fractie van de vakantiekosten die ik elk jaar heb. En dan af en toe een terrasje en met dit warme weer probeer ik in net zo'n vakantiestemming te komen en afstand te nemen van de dagelijkse beslommeringen als normaal op vakantie zo makkelijk vanzelf lijkt te gaan.. nadeel van thuisblijven is dat je toch de telefoontjes, smsen en post krijgt, die je op vakantie (elders) juist even naast je neer kan leggen (evenals de dagelijkse zorgen).
En toch moet je manieren vinden om die stress te lijf te gaan, die zorgen met zich meebrengen.. zonder bijzondere dingen als vakantie of andere zorgeloze dingen zoals leuke kleding kopen en uit eten kunnen enz.. geldt voor mijzelf momenteel ook, dat ik zal moeten leren op andere manieren ontspannen te worden/ te zijn en te blijven dan wat ik gewend was.. en dat valt niet eens mee soms, om dat te vinden!
Je zal dus moeten zinnen op andere manieren om het leven toch zo aangenaam mogelijk te maken en te genieten van wat er wel is, op een andere manier inhoud te geven dan je gewend was en al zo lang hebt gemist.. dat levert waarschijnlijk weerstand op, maar wie weet zal het ergens goed voor zijn..?! Soms geeft het juist ruimte om (weer) te dromen en verlangen.. en dat kan een motortje zijn om een andere draai aan je leven te geven.. (ipv een gemis)..
Als ik minder hoef op te letten op geld, word ik ook lakser/slordiger daarin, neem gemakkelijker wegen om te "genieten" en word minder creatief, merk ik. Dan verval ik ook makkelijker in oude patronen, waar ik eigenlijk helemaal niet zo echt van "geniet", merk ik.. moeten puzzelen maakt ook op eoa manier "helder" en alert, minder toegeeflijk (voor mezelf) naar "slechte" gewoontes. Dan ben ik ook blijer met minder, dan wanneer ik me iets kan veroorloven en aan ongezonde of minder belangrijke dingen "verspil"..
Wens je iig veel succes en je vriend veel geluk met het vinden van een nieuwe fijne baan. Ik sta hier zelf ook voor (per 1 september mijn baan definitief kwijt).. probeer de moed erin houden dus en te kijken wat er evt alvast anders kan (zonder dat het echt een verslechtering hoeft te zijn)..
En ja, dat hakt er toch in. Kan me zooo goed voorstellen dat je dan eenmaal wil kunnen ontspannen, als je dit voor elkaar hebt gebokst met veel wilskracht en gepuzzel en alle gestress van dien..
Enerzijds leer je dat je ook met weinig/minder toe kan. Anderzijds voelt dat -als je allebei hard werkt en toch alles inlevert ivm oude schulden- toch "oneerlijk": als je hard werkt heb je ontspanning "verdiend" voor je gevoel, ook nodig om te genieten na dat harde werken, jezelf opladen ipv in je vrije tijd nog stress te hebben over kosten en wegwerken oude rotzooi..
Dat is ook meteen het nadeel van wat ik het "verdienmodel" noem: het zit er zo ingebakken, dat je vindt en voelt dat je iets verdiend hebt als je er hard genoeg voor gewerkt hebt, je best doet, en dan dus een soort "recht op" voelt.. en dan komt dat niet en ben je teleurgesteld..
Je dacht ook dat het tijdelijk was, je werkte daar naartoe, en dan is het eindelijk zover, schuldenvrij en dan denk je: nu mogen we weer gaan genieten! En dan komt er een andere tegenslag/tegenvaller.
Nee, je zeurt helemaal niet, het is heel begrijpelijk, tis toch een teleurstelling, omdat je hier zo naar uitgekeken hebt. Je hebt je verantwoordelijkheid genomen en nu zou je eigenlijk "beloond" moeten/horen te worden daarvoor. Maar zo werkt het (helaas) niet: je krijgt niet altijd wat je verdiend hebt en sommigen krijgen van alles zonder dat ze dat verdiend lijken te hebben: het leven is niet eerlijk en je krijgt soms niet waar je recht op hebt (of voor je gevoel rechtvaardig zou vinden)..
Dus je mag best teleurgesteld zijn. Nu moet je weer bijstellen. Het leven kan heel kaal voelen zonder leuke dingen en zonder een bepaalde invulling van je basisbehoeften zoals je die als normaalwaarde voor jezelf/jullie kent/ had toegedacht (als je eenmaal schuldenvrij zou zijn, zoals nu).. daar zit je dan al jaren onder (die "normaalwaarde" die voor jullie normaal is, maar een luxe werd, een vooruitzicht, zolang je die niet had)..
Dat is het nadeel als je die normaalwaarde als ideaal voor ogen bent blijven nemen.. je hebt eigenlijk niet je behoeften aangepast, maar al die jaren opzij gezet, uitgesteld.. het zou tijdelijk zijn..
Ik snap dat het je angst aanwakkert voor "what's next", ipv eindelijk genieten.. maar bedenk waar je wel van kan genieten, zonder dat het echt geld kost. Zoals echte aandacht voor elkaar, elkaar masseren, jezelf verdiepen in jezelf/voeden met boeken van de bieb, je echt verdiepen in elkaar, in seks en intimiteit, maar ook andere gratis dingen, zoals met de warmte een gratis plas/ zwemgelegenheid/ strandje opzoeken en zelf eten en drinken meenemen, genieten van natuur en alles wat gratis in- en ontspanning is..
Dat je weer moet bijstellen is natuurlijk niet fijn, maar ergens kan het ook je creativiteit en fantasie juist aan het werk zetten, andere oplossingen zoeken, waar je met minder toe kan.. oplossingen bedenken waardoor je toch bepaalde "luxes" kan blijven doen, als je prioriteiten moet stellen.
Innerlijk verzet en balen is heel begrijpelijk, maar waarschijnlijk moet je (voorlopig) je levenswijze en waar je dan van kan genieten, omgooien. Het is niet anders, zolang hij geen ander werk heeft.. (en dit geldt voor heel veel mensen momenteel denk ik.. niet dat het daarom minder vervelend wordt..).
Soms wordt het langere tijd bijstellen van die verwachtingen van het leven.. zoals iemand met burnout blijft verlangen naar de tijd dat alle energie er nog was en daarnaar blijft streven, dat het weer "normaal wordt". En toch was dat "normale" precies waar diegene mee tegen de muur aanliep, dus misschien niet iets om naar te (blijven) streven..
Ik denk dat steeds meer mensen (na een keer meegemaakt te hebben) minder gaan rekenen op 2 inkomens en daar rekening mee houden in de keuzes die ze maken qua huur/koop/ verwonen, en wat ze willen kunnen blijven doen aan dingen (vakantie, kroeg/terras, ontspanning, kopen van kleding/spullen, autorijden of niet, uit eten of zelf koken, ah of aldi, betaalde sport of wandelen/rennen, enz..)
Opnieuw aanpassen aan "consuminderen" is lastig, als je zo hard je best gedaan hebt om op orde te komen.. maar ik denk dat het een boodschap is aan iedereen, in crisistijd, dat het weleens langer zo kan blijven als gedacht.. dat wat we gewend waren niet langer kan en veel minder vanzelfsprekend is, minder "maakbaar" dan we daarvoor dachten..
Ken het zelf ook, hoor. Ik zit heel ff wat ruimer en heb het gevoel dat alles kan (wat niet zo is) en dan wil je ook ff niet zo hoeven opletten of op blaren zitten die onverwachts opnieuw opduiken.. maar pas op om in de mood te komen van "waar hebben we dit aan verdiend?", want je hebt dit ook niet verdiend, het is alleen niet anders op dit moment..
Ik denk dat je extra wordt uitgedaagd om er iets van te maken juist door dit soort tegenslagen.. als je ook hier weer doorheen komt, voelt dat goed, en sterk. Dan weet je dat je eea kan hebben (samen)..
Je hoeft niet "klein" te gaan denken, maar ik ben bang dat we tevreden(er) moeten gaan worden met minder (iig degenen die het voelen in hun portemonnee) en daar toch voldoening uit leren halen, ipv een gevoel van tekort te komen of tekortgedaan voelen (door het lot, de crisis, omstandigheden).. aanvaarden en opnieuw op aanpassen is het enige wat je dan kan doen. Deels ligt de stress in dat je niet zelf gekozen hebt, maar het je wordt "opgedrongen" door de omstandigheden.. (of hij werk krijgt bijv of dat je goedkopere en toch net zo fijne woonruimte kan vinden/ krijgt toegewezen bijv bij veranderende omstandigheden)..
Je kan hooguit je eigen invloed die je wel hebt aanboren.. schiften.. vakantie kan hoognodig voelen bijv, maar ben bijv zelf lid geworden van een natuurzwembad in de buurt voor een fractie van de vakantiekosten die ik elk jaar heb. En dan af en toe een terrasje en met dit warme weer probeer ik in net zo'n vakantiestemming te komen en afstand te nemen van de dagelijkse beslommeringen als normaal op vakantie zo makkelijk vanzelf lijkt te gaan.. nadeel van thuisblijven is dat je toch de telefoontjes, smsen en post krijgt, die je op vakantie (elders) juist even naast je neer kan leggen (evenals de dagelijkse zorgen).
En toch moet je manieren vinden om die stress te lijf te gaan, die zorgen met zich meebrengen.. zonder bijzondere dingen als vakantie of andere zorgeloze dingen zoals leuke kleding kopen en uit eten kunnen enz.. geldt voor mijzelf momenteel ook, dat ik zal moeten leren op andere manieren ontspannen te worden/ te zijn en te blijven dan wat ik gewend was.. en dat valt niet eens mee soms, om dat te vinden!
Je zal dus moeten zinnen op andere manieren om het leven toch zo aangenaam mogelijk te maken en te genieten van wat er wel is, op een andere manier inhoud te geven dan je gewend was en al zo lang hebt gemist.. dat levert waarschijnlijk weerstand op, maar wie weet zal het ergens goed voor zijn..?! Soms geeft het juist ruimte om (weer) te dromen en verlangen.. en dat kan een motortje zijn om een andere draai aan je leven te geven.. (ipv een gemis)..
Als ik minder hoef op te letten op geld, word ik ook lakser/slordiger daarin, neem gemakkelijker wegen om te "genieten" en word minder creatief, merk ik. Dan verval ik ook makkelijker in oude patronen, waar ik eigenlijk helemaal niet zo echt van "geniet", merk ik.. moeten puzzelen maakt ook op eoa manier "helder" en alert, minder toegeeflijk (voor mezelf) naar "slechte" gewoontes. Dan ben ik ook blijer met minder, dan wanneer ik me iets kan veroorloven en aan ongezonde of minder belangrijke dingen "verspil"..
Wens je iig veel succes en je vriend veel geluk met het vinden van een nieuwe fijne baan. Ik sta hier zelf ook voor (per 1 september mijn baan definitief kwijt).. probeer de moed erin houden dus en te kijken wat er evt alvast anders kan (zonder dat het echt een verslechtering hoeft te zijn)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 29 juli 2013 om 09:18
Ik snap alleen een paar dingen niet. Als jullie inkomen kelderde doordat je vriend geen werk had, dan kom je toch ook onder de toeslagen-grenzen (want die gaan over het jaarinkomen) en krijg je toeslagen?
En als je boven al die grenzen zit, en je hebt ook geen schulden meer om af te betalen, dan zit je toch helemaal niet zo heel krap? Ik snap nog steeds niet zo goed dat je zegt dat alle leuke dingen aan je voorbij gaan. Wat zou je dan graag willen, dat absoluut niet kan?
En als je boven al die grenzen zit, en je hebt ook geen schulden meer om af te betalen, dan zit je toch helemaal niet zo heel krap? Ik snap nog steeds niet zo goed dat je zegt dat alle leuke dingen aan je voorbij gaan. Wat zou je dan graag willen, dat absoluut niet kan?
Zeg maar Spijker.
dinsdag 30 juli 2013 om 11:34
mopsie, wat onwijs goed dat jullie het zonder hulp hebben weten te redden. daar mogen jullie echt trots op zijn!
nu komt er alleen weer een dal aan en dat bezorgt stress.
probeer rustig op een rijtje te zetten wat straks de situatie is en daar naar te leven. consuminderen en besparen is je niet vreemd dus die tips heb je niet nodig.
anders zou ik in dit geval wel echt hulp gaan zoeken voor je angst. ga langs de huisarts en laat je doorverwijzen. (psych of maatschappelijk werk)
continu in angst en stress is zo slecht voor je... het klinkt alsof je weer moet leren genieten van de kleine dingen. de somberheid moet weg.
heel veel sterkte, to!
nu komt er alleen weer een dal aan en dat bezorgt stress.
probeer rustig op een rijtje te zetten wat straks de situatie is en daar naar te leven. consuminderen en besparen is je niet vreemd dus die tips heb je niet nodig.
anders zou ik in dit geval wel echt hulp gaan zoeken voor je angst. ga langs de huisarts en laat je doorverwijzen. (psych of maatschappelijk werk)
continu in angst en stress is zo slecht voor je... het klinkt alsof je weer moet leren genieten van de kleine dingen. de somberheid moet weg.
heel veel sterkte, to!