Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
zaterdag 3 juli 2010 om 20:47
neefje ligt te slapen
Het is echt het aallllllerliefste jongetje van de hele wereld.
Heb het echt naar mijn zin. Ga zo film kijken met mijn zus.
Hoop dat jullie ook een leuke avond hebben!
moon
Klopt dat boek zoek ik ook, had ik een artikel over gelezen. Is niet meer verkrijgbaar maar nog wel in veel bibliotheken te leen.
In elk geval in de mijne. Ben alleen nog niet naar de bieb geweest.
Eventueel kan ik het biebboek wel opsturen maar dan moet je wel snel lezen anders krijg ik een boete
zaterdag 3 juli 2010 om 21:01
quote:Annemeike schreef op 03 juli 2010 @ 20:44:
Dus je vindt ons echt, echt, écht nog wel lief??? (Ben niet zo makkelijk te overtuigen!!)
Ben je nu ook voetbal aan het kijken? Wat een wedstrijd was dat vanmiddag, hè? Duitsland was kei-goed! Of Argentinie was bar slecht. Of allebei!
Zo goed?
Nee, ik kijk die wedstrijd van vanavond (nog) niet. Straks even kijken hoeveel het is. Die wedstrijd van vanmiddag was erg leuk! Ik hoop dat het finale Nederland-Duitsland wordt!
Dus je vindt ons echt, echt, écht nog wel lief??? (Ben niet zo makkelijk te overtuigen!!)
Ben je nu ook voetbal aan het kijken? Wat een wedstrijd was dat vanmiddag, hè? Duitsland was kei-goed! Of Argentinie was bar slecht. Of allebei!
Zo goed?
Nee, ik kijk die wedstrijd van vanavond (nog) niet. Straks even kijken hoeveel het is. Die wedstrijd van vanmiddag was erg leuk! Ik hoop dat het finale Nederland-Duitsland wordt!
zaterdag 3 juli 2010 om 21:34
Ach, over de dingen waar ik vaker over pieker. Vooral over hoe ik mijn toekomst verder wil invullen.
Hier ben ik wel stuctureel mee bezig, met mijn consulent. Op werkgebied dan hè. We proberen samen heel hard dat ik nog mijn eigen geld kan gaan verdienen. Maar hij heeft ook gezegd, dat ik er rekening mee moet houden dat ik misschien nooit meer aan de bak kom. Dus ben ik erover aan het denken: wat dan? Wat wil ik dan met mijn toekomst?
En vooral ook: hoe ga ik mezelf een waardevol mens vinden, als het zover komt dat ik nooit mijn eigen geld ga verdienen?
En ik heb behoefte aan liefde. Aan een partner. Ik heb al verschillende dating-sites bekeken, maar schroom nog steeds om me in te schrijven. Omdat ik vind dat ik niet genoeg te bieden heb. Ja, ik zie wel mijn kwaliteiten, dat je met mij diepe gesprekken kan hebben, kan lachen en het gezellig hebben. Qua uiterlijk zie ik er ook redelijk uit.
Maar ik breng ook bagage mee, en ben ook werkloos. En daarmee vind ik mezelf dan weer niet aantrekkelijk voor een man. Mocht het ooit zover komen dat we gaan samenwonen, dan zal hij financieel gezien alles moeten opbrengen (want ik heb dan geen recht meer op een uitkering). En dat vind ik zo vreselijk, dat hij dan alles moet betalen voor mij.
Wat mannen betreft, spelen er ook nog wat andere dingen mee trouwens. Maar die wil ik niet vermelden hier op het forum
Nou ja, dit heb ik allemaal ook al zo vaak verteld hier. En ik probeer steeds mijn weg erin te vinden, maar het lukt nog aldoor nog niet zo goed.
Hier ben ik wel stuctureel mee bezig, met mijn consulent. Op werkgebied dan hè. We proberen samen heel hard dat ik nog mijn eigen geld kan gaan verdienen. Maar hij heeft ook gezegd, dat ik er rekening mee moet houden dat ik misschien nooit meer aan de bak kom. Dus ben ik erover aan het denken: wat dan? Wat wil ik dan met mijn toekomst?
En vooral ook: hoe ga ik mezelf een waardevol mens vinden, als het zover komt dat ik nooit mijn eigen geld ga verdienen?
En ik heb behoefte aan liefde. Aan een partner. Ik heb al verschillende dating-sites bekeken, maar schroom nog steeds om me in te schrijven. Omdat ik vind dat ik niet genoeg te bieden heb. Ja, ik zie wel mijn kwaliteiten, dat je met mij diepe gesprekken kan hebben, kan lachen en het gezellig hebben. Qua uiterlijk zie ik er ook redelijk uit.
Maar ik breng ook bagage mee, en ben ook werkloos. En daarmee vind ik mezelf dan weer niet aantrekkelijk voor een man. Mocht het ooit zover komen dat we gaan samenwonen, dan zal hij financieel gezien alles moeten opbrengen (want ik heb dan geen recht meer op een uitkering). En dat vind ik zo vreselijk, dat hij dan alles moet betalen voor mij.
Wat mannen betreft, spelen er ook nog wat andere dingen mee trouwens. Maar die wil ik niet vermelden hier op het forum
Nou ja, dit heb ik allemaal ook al zo vaak verteld hier. En ik probeer steeds mijn weg erin te vinden, maar het lukt nog aldoor nog niet zo goed.
zaterdag 3 juli 2010 om 21:36
Sinds ik weet dat ik geen moeder meer word, ervaar ik zo'n leegte. En die probeer ik nu op te vullen met dat werkgedoe. Maar als dat ook niet gaat lukken, wat dan?
Ik wil iemand die op mij wacht als ik thuiskom, en vraagt hoe mijn dag was
En andersom ook. Ik voel ook behoefte om mijn liefde aan iemand te geven
Nou ja, huilie-stand gaat nu weer uit hoor.
Ik wil iemand die op mij wacht als ik thuiskom, en vraagt hoe mijn dag was
En andersom ook. Ik voel ook behoefte om mijn liefde aan iemand te geven
Nou ja, huilie-stand gaat nu weer uit hoor.
zaterdag 3 juli 2010 om 21:46
Lieve Verana,
Ik begrijp heel erg goed waar je tegenaan loopt. Mag ik vragen welke opleiding je hebt gedaan? Als het niet zou kunnen lukken, wat zou daar de reden voor zijn denk je? Fysiek of psychisch (faalangst ed?). Je toekomst anders invullen is een hele omschakeling want zo had je het natuurlijk niet bedacht.
Maar ik ben hel echt niet eens wat je over jezelf schrijft. Gelukkig schrijf je ook nog wel positieve dingen over jezelf....
Maar ik begrijp best dat werk belangrijk is, ik bedoel, ik worstel er zelf ook mee, maar het is niet zaligmakend hoor. Sinds mijn vrijwilligerswerk voel ik me veel nuttiger en heb meer te vertellen dan toen ik nog betaald werk deed. (of is dit een dooddoener?)
Watdatingsites betrfet; tja, je bent geen kroegtijger en ze komen ook niet aanbellen hoor dus ja, enige actie zul je zelf moeten ondernemen. Anders begin met één site die je het meest aanspreekt, en kijkt welke reacties je krijgt. En gewoon jezelf zijn. Ik vind echt dat je een aansprekende persoonlijkheid hebt en ik weet zeker dat mannen dit zullen zien.
Mijn schoonheidsspecialiste is nu via een site helemaal verliefd, zo leuk. En dat gun ik jou ook zo!!!!
Ik begrijp heel erg goed waar je tegenaan loopt. Mag ik vragen welke opleiding je hebt gedaan? Als het niet zou kunnen lukken, wat zou daar de reden voor zijn denk je? Fysiek of psychisch (faalangst ed?). Je toekomst anders invullen is een hele omschakeling want zo had je het natuurlijk niet bedacht.
Maar ik ben hel echt niet eens wat je over jezelf schrijft. Gelukkig schrijf je ook nog wel positieve dingen over jezelf....
Maar ik begrijp best dat werk belangrijk is, ik bedoel, ik worstel er zelf ook mee, maar het is niet zaligmakend hoor. Sinds mijn vrijwilligerswerk voel ik me veel nuttiger en heb meer te vertellen dan toen ik nog betaald werk deed. (of is dit een dooddoener?)
Watdatingsites betrfet; tja, je bent geen kroegtijger en ze komen ook niet aanbellen hoor dus ja, enige actie zul je zelf moeten ondernemen. Anders begin met één site die je het meest aanspreekt, en kijkt welke reacties je krijgt. En gewoon jezelf zijn. Ik vind echt dat je een aansprekende persoonlijkheid hebt en ik weet zeker dat mannen dit zullen zien.
Mijn schoonheidsspecialiste is nu via een site helemaal verliefd, zo leuk. En dat gun ik jou ook zo!!!!
zaterdag 3 juli 2010 om 22:02
Ben het volledig eens met wat Schuddebuik schrijft.
Ik kan me je gevoel voorstellen. Het is gewoon ook wel reuze jammer voor je dat je niet een opleiding meer mag volgen vanwege de bezuinigingen. Daar heb je echt grote pech mee. Je eigenwaarde hangt hopelijk niet af van betaald werk, toch? En geen betaalde baan mag echt niet een relatie in de weg staan.
Wat vind je zo eng aan het inschrijven op een datingsite? Je kunt toch gewoon in het begin anoniem blijven en de kat uit de boom kijken? Ik heb in mijn omgeving al meerdere mensen die op die manier aan een partner zijn gekomen. Zowel bij vroegere vriendinnen en binnen mijn familie. Er zijn al een paar huwelijken ontstaan en ze zijn zielsgelukkig. Ik denk dat je op een betaalde datingsite eerder serieuze mannen tegen zult komen dan op een gratis site.
En volgens mij heb jij ook zonder betaalde baan echt genoeg te bieden aan een man. Je noemt zelf ook al een aantal positieve punten en ik kan absoluut beamen dat je een hartstikke leuke meid bent (heb je foto gezien, alleen je hoofd trouwens) en dat je overkomt als een heel warm en gezellig persoontje!
Ga jezelf niet de put in piekeren, hoor!
Ik kan me je gevoel voorstellen. Het is gewoon ook wel reuze jammer voor je dat je niet een opleiding meer mag volgen vanwege de bezuinigingen. Daar heb je echt grote pech mee. Je eigenwaarde hangt hopelijk niet af van betaald werk, toch? En geen betaalde baan mag echt niet een relatie in de weg staan.
Wat vind je zo eng aan het inschrijven op een datingsite? Je kunt toch gewoon in het begin anoniem blijven en de kat uit de boom kijken? Ik heb in mijn omgeving al meerdere mensen die op die manier aan een partner zijn gekomen. Zowel bij vroegere vriendinnen en binnen mijn familie. Er zijn al een paar huwelijken ontstaan en ze zijn zielsgelukkig. Ik denk dat je op een betaalde datingsite eerder serieuze mannen tegen zult komen dan op een gratis site.
En volgens mij heb jij ook zonder betaalde baan echt genoeg te bieden aan een man. Je noemt zelf ook al een aantal positieve punten en ik kan absoluut beamen dat je een hartstikke leuke meid bent (heb je foto gezien, alleen je hoofd trouwens) en dat je overkomt als een heel warm en gezellig persoontje!
Ga jezelf niet de put in piekeren, hoor!
zaterdag 3 juli 2010 om 23:02
Waar ik nu mee bezig ben, zie ik als een laatste poging om nog aan betaald werk te komen. Ik heb al veel geprobeerd. Mocht dit niet lukken, dan ga ik echt serieus bezig met mezelf definitief accepteren als een waardevol mens zónder betaald werk.
Ik zie mezelf al wel meer als een waardevol persoon zonder betaald werk dan wat ik ooit deed. Vroeger was ik nog véél erger hierin. Maar ik zie mezelf nog niet genoeg als een waardevol persoon, vrees ik.
Wat ik zo eng vind aan een datingsite (lees: aan daten met mannen over het algemeen), is dat ik een aantal slechte ervaringen heb gehad op emotioneel en seksueel gebied met mannen. Ik ben mijn vertrouwen een beetje kwijt.
Ik zie overigens wel, dat ik geregeld leuk gevonden word door mannen. Dus daar ligt het niet aan. Het is echt mijn eigen wantrouwen naar hen toe, en mijn eigen schaamte over mijzelf.
En verder ben ik niet zo goed in risico's nemen, ik ben niet zo goed in het dóen, in stappen zetten.
Wat dat betreft, is wat ik nu met mijn consulent doe, heel goed. Ik heb zelf het initiatief genomen om met hem aan de slag te gaan, ondanks mijn "werk-angsten" (lees: faalangst en angst om buiten de groep te vallen). Daar ben ik zelf best een beetje trots op
Tja, en ik heb ook zoiets: als dit nu iets oplevert, kan ik tenminste op die datingsite zeggen dat ik iets constructiefs doe. Vrijwiligerswerk is natuurlijk ook al iets (ik bedoel, ik ben geen werkloze die dagenlang op de bank hangt, alleen koffie drinkend en sigaretten rokend, het stereotype plaatje). Maar een opleiding of betaalde baan is dan nog net iets contructiever.
Ik denk ook, dat als je al in een relatie zit, je het gewoon van elkaar accepteert als één van beiden zonder werk komt te zitten. Gewoon omdat je van elkaar houdt. Maar als je jezelf moet "verkopen" op de "relatie-markt", heb ik toch het idee dat dit wat lastiger ligt. Misschien klopt dit niet hoor, maar dat idee heb ik altijd.
Ik zie mezelf al wel meer als een waardevol persoon zonder betaald werk dan wat ik ooit deed. Vroeger was ik nog véél erger hierin. Maar ik zie mezelf nog niet genoeg als een waardevol persoon, vrees ik.
Wat ik zo eng vind aan een datingsite (lees: aan daten met mannen over het algemeen), is dat ik een aantal slechte ervaringen heb gehad op emotioneel en seksueel gebied met mannen. Ik ben mijn vertrouwen een beetje kwijt.
Ik zie overigens wel, dat ik geregeld leuk gevonden word door mannen. Dus daar ligt het niet aan. Het is echt mijn eigen wantrouwen naar hen toe, en mijn eigen schaamte over mijzelf.
En verder ben ik niet zo goed in risico's nemen, ik ben niet zo goed in het dóen, in stappen zetten.
Wat dat betreft, is wat ik nu met mijn consulent doe, heel goed. Ik heb zelf het initiatief genomen om met hem aan de slag te gaan, ondanks mijn "werk-angsten" (lees: faalangst en angst om buiten de groep te vallen). Daar ben ik zelf best een beetje trots op
Tja, en ik heb ook zoiets: als dit nu iets oplevert, kan ik tenminste op die datingsite zeggen dat ik iets constructiefs doe. Vrijwiligerswerk is natuurlijk ook al iets (ik bedoel, ik ben geen werkloze die dagenlang op de bank hangt, alleen koffie drinkend en sigaretten rokend, het stereotype plaatje). Maar een opleiding of betaalde baan is dan nog net iets contructiever.
Ik denk ook, dat als je al in een relatie zit, je het gewoon van elkaar accepteert als één van beiden zonder werk komt te zitten. Gewoon omdat je van elkaar houdt. Maar als je jezelf moet "verkopen" op de "relatie-markt", heb ik toch het idee dat dit wat lastiger ligt. Misschien klopt dit niet hoor, maar dat idee heb ik altijd.
zaterdag 3 juli 2010 om 23:15
zondag 4 juli 2010 om 02:16
Moonlight meis, ik hoop dat je je snel een beetje beter voelt, mét of zonder forum!
Veraan het klinkt allemaal zo begrijpelijk, dat relatiegedoe. Maar ik ben het wel met de rest eens: schrijf je gewoon eens in op zo'n site. Het hoeft niet meteen een date of relatie te worden, maar dan kun je wel een beetje 'oefenen' met contact en de bijbehorende aandacht. Ik kan me trouwens zo voorstellen dat je ook zonder baan een goeie catch bent voor een man, ik vind je zo warm en liefdevol!
Veraan het klinkt allemaal zo begrijpelijk, dat relatiegedoe. Maar ik ben het wel met de rest eens: schrijf je gewoon eens in op zo'n site. Het hoeft niet meteen een date of relatie te worden, maar dan kun je wel een beetje 'oefenen' met contact en de bijbehorende aandacht. Ik kan me trouwens zo voorstellen dat je ook zonder baan een goeie catch bent voor een man, ik vind je zo warm en liefdevol!
zondag 4 juli 2010 om 06:22
Even goedemorgen zeggen.
Mijn neefje wordt tussen 6 en 8 wakker dus heb ik voor de zekerheid de wekker om 6 uur gezet.
Voor het geval ik hem niet meteen hoor.
Nou ligt hij nog heerlijk te slapen en zit ik hier te koekeloeren
We gaan afhankelijk van de tijd waarop hij wakker wordt 's ochtends naar de dierentuin of 's middags.
o ik hoor wat, even kijken.
Verana
Mijn neefje wordt tussen 6 en 8 wakker dus heb ik voor de zekerheid de wekker om 6 uur gezet.
Voor het geval ik hem niet meteen hoor.
Nou ligt hij nog heerlijk te slapen en zit ik hier te koekeloeren
We gaan afhankelijk van de tijd waarop hij wakker wordt 's ochtends naar de dierentuin of 's middags.
o ik hoor wat, even kijken.
Verana
zondag 4 juli 2010 om 11:27
zondag 4 juli 2010 om 12:27
Met mij is alles goed, hoor.
LA, veel plezier in de dierentuin met je neefje! Hij zal inmiddels wel wakker zijn!
Veraan, kan me voorstellen dat je het flink beu wordt om steeds maar over de inhoud van dat rugzakje te moeten praten. Je wilt dat waarschijnlijk loslaten en je nu 'gewoon' alleen op de toekomst richten. Is het ook zo dat je het ene moment enorm enthousiast bent en het volgende moment de moed in de schoenen voelt zinken? Dat je zoveel zin hebt om iets nieuws te beginnen, maar tegengewerkt wordt door de beperkingen die de wet je oplegt?
En op relatiegebied is het wel zo wat Janna zegt. Je moet eerst van jezelf houden voordat je van een ander kunt houden. Hou je van jezelf?
Ik vind het trouwens wel geweldig knap van je dat je nu allerlei dingen aan het oppakken bent ondanks je angsten.
Ondanks je 'werkangst' ben je toch maar op die consulent afgestapt. Dat is echt hartstikke knap.
Ook op relatie-vlak heb je nare ervaringen, maar tóch ben je er nu serieus over aan het nadenken om ook op zoek te gaan naar een vriend.
Ondanks je angsten ben je bezig om verandering in je leven aan te brengen. Dat is moedig, want het 'oude vertrouwde' kan soms zo veilig voelen.
Maar ook al gaat het niet lukken met werk en/of relatie, dan weet je dat je het geprobeerd hebt en kan je ook trots op jezelf zijn dat je dat gedaan hebt.
Maar vandaag is het nog weekend..............
Succes en schrijf hier maar lekker van je af!
LA, veel plezier in de dierentuin met je neefje! Hij zal inmiddels wel wakker zijn!
Veraan, kan me voorstellen dat je het flink beu wordt om steeds maar over de inhoud van dat rugzakje te moeten praten. Je wilt dat waarschijnlijk loslaten en je nu 'gewoon' alleen op de toekomst richten. Is het ook zo dat je het ene moment enorm enthousiast bent en het volgende moment de moed in de schoenen voelt zinken? Dat je zoveel zin hebt om iets nieuws te beginnen, maar tegengewerkt wordt door de beperkingen die de wet je oplegt?
En op relatiegebied is het wel zo wat Janna zegt. Je moet eerst van jezelf houden voordat je van een ander kunt houden. Hou je van jezelf?
Ik vind het trouwens wel geweldig knap van je dat je nu allerlei dingen aan het oppakken bent ondanks je angsten.
Ondanks je 'werkangst' ben je toch maar op die consulent afgestapt. Dat is echt hartstikke knap.
Ook op relatie-vlak heb je nare ervaringen, maar tóch ben je er nu serieus over aan het nadenken om ook op zoek te gaan naar een vriend.
Ondanks je angsten ben je bezig om verandering in je leven aan te brengen. Dat is moedig, want het 'oude vertrouwde' kan soms zo veilig voelen.
Maar ook al gaat het niet lukken met werk en/of relatie, dan weet je dat je het geprobeerd hebt en kan je ook trots op jezelf zijn dat je dat gedaan hebt.
Maar vandaag is het nog weekend..............
Succes en schrijf hier maar lekker van je af!
zondag 4 juli 2010 om 13:13
zondag 4 juli 2010 om 13:14
Hallo mensen hier!
Ik ken LA en Moon van het 'goede dag, slechte dag' topic en LA verwees me even naar dit topic om te lezen hoe het met haar ging. (ik moest dus eerst het vorige topic opsnorren; wat gaat het hier hard!)
Maar goed, ik wil me toch even bekend maken , ik lees af en toe wel eens mee op jouw (/jullie) topic, Annemeike.
Nog gefeliciteerd met je plek in de eregallerij!
Haha, ik ben er weer vandoor, hoor!
Ik ken LA en Moon van het 'goede dag, slechte dag' topic en LA verwees me even naar dit topic om te lezen hoe het met haar ging. (ik moest dus eerst het vorige topic opsnorren; wat gaat het hier hard!)
Maar goed, ik wil me toch even bekend maken , ik lees af en toe wel eens mee op jouw (/jullie) topic, Annemeike.
Nog gefeliciteerd met je plek in de eregallerij!
Haha, ik ben er weer vandoor, hoor!
zondag 4 juli 2010 om 16:50
Dat boek (geschiedenis van mijn gekte) had mijn vader geleend van de bieb. Maar volgens mij moest het wel bij een andere bieb vandaan komen, ergens in Verweggistan.
Eén van de dingen die me opvielen in het boek, was dat de hoofdpersoon (= schrijfster) zich lange tijd verzet heeft tegen het gebruik van medicijnen. Maar pas toen ze de strijd opgaf en het gewoon ging slikken, ging het structureel beter.
Lief dat jullie me zo enthousiast begroeten. Ik heb net een topic geopend over medicijnen en heb meteen reactie van IBI. En nu word ik emotioneel.
Ik heb steeds de neiging mijn depressie een beetje te verstoppen ofzo. Ik bedoel, hij is duidelijk aanwezig want ik heb nergens zin in... maar aan de oppervlakte gedraag ik me nog redelijk. Geef plantjes water bij oma, kijk voetbal op TV en praat er over mee, kijk stukje tour de france, blabla.
Wat daaronder zit stop ik een beetje weg.
En af en toe ineens komt dat boven.
Want natuurlijk vind ik het niet leuk om me zo te voelen, maar ik heb soms het idee dat ik het er zelf naar gemaakt heb, dat ik meer mijn best had moeten doen iets leuks te maken van mijn leven.
Vorige week was ik leiding op een kamp. Dus knop omgezet, overal aan meedoen maar vooral oppervlakkig. Beetje kletsen en hopen dat niemand een gesprek aangaat in de trant van hoe het nu écht gaat.
Dat gesprek kwam dus wel. Eerste avond, we zaten nog te BBQ-en en één persoon (die er ook alleen die avond zou zijn) stelde een aantal vragen en kreeg me daarmee aan het praten. Mijn laatste stuk vlees heb ik niet eens opgegeten, we bleven praten. Op een gegeven moment was alles al opgeruimd en werd het bijna donker en het werd koud (we zaten nog als enigen buiten) en ik had het idee dat er een laagje af gepeld was ofzo. Was al lang niet meer IRL zo eerlijk geweest tegen iemand.
Maarja, hoe dat gaat op een weekend, er komt iemand bij staan op een gegeven moment en dan ga je weer over tot de orde van de dag.
Ik moest nog een spel presenteren s avonds en ik dacht: waar haal ik nu weer een 'buitenkant' vandaan, die vrolijk kan spelen?
Stond zo in mijn gevoelige modus (zegmaar) dat de timing eigenlijk niet zo goed was om zo'n stomme quiz te gaan doen.
Meestal sta ik - laatste tijd - in een 'stand' dat ik dat soort dingen wel kan maar dat ik echte gesprekken wel moeilijker vind. En dat was dus even andersom.
Even enter.
Eén van de dingen die me opvielen in het boek, was dat de hoofdpersoon (= schrijfster) zich lange tijd verzet heeft tegen het gebruik van medicijnen. Maar pas toen ze de strijd opgaf en het gewoon ging slikken, ging het structureel beter.
Lief dat jullie me zo enthousiast begroeten. Ik heb net een topic geopend over medicijnen en heb meteen reactie van IBI. En nu word ik emotioneel.
Ik heb steeds de neiging mijn depressie een beetje te verstoppen ofzo. Ik bedoel, hij is duidelijk aanwezig want ik heb nergens zin in... maar aan de oppervlakte gedraag ik me nog redelijk. Geef plantjes water bij oma, kijk voetbal op TV en praat er over mee, kijk stukje tour de france, blabla.
Wat daaronder zit stop ik een beetje weg.
En af en toe ineens komt dat boven.
Want natuurlijk vind ik het niet leuk om me zo te voelen, maar ik heb soms het idee dat ik het er zelf naar gemaakt heb, dat ik meer mijn best had moeten doen iets leuks te maken van mijn leven.
Vorige week was ik leiding op een kamp. Dus knop omgezet, overal aan meedoen maar vooral oppervlakkig. Beetje kletsen en hopen dat niemand een gesprek aangaat in de trant van hoe het nu écht gaat.
Dat gesprek kwam dus wel. Eerste avond, we zaten nog te BBQ-en en één persoon (die er ook alleen die avond zou zijn) stelde een aantal vragen en kreeg me daarmee aan het praten. Mijn laatste stuk vlees heb ik niet eens opgegeten, we bleven praten. Op een gegeven moment was alles al opgeruimd en werd het bijna donker en het werd koud (we zaten nog als enigen buiten) en ik had het idee dat er een laagje af gepeld was ofzo. Was al lang niet meer IRL zo eerlijk geweest tegen iemand.
Maarja, hoe dat gaat op een weekend, er komt iemand bij staan op een gegeven moment en dan ga je weer over tot de orde van de dag.
Ik moest nog een spel presenteren s avonds en ik dacht: waar haal ik nu weer een 'buitenkant' vandaan, die vrolijk kan spelen?
Stond zo in mijn gevoelige modus (zegmaar) dat de timing eigenlijk niet zo goed was om zo'n stomme quiz te gaan doen.
Meestal sta ik - laatste tijd - in een 'stand' dat ik dat soort dingen wel kan maar dat ik echte gesprekken wel moeilijker vind. En dat was dus even andersom.
Even enter.
