Psyche
alle pijlers
verder gaan na mishandeling
maandag 12 september 2011 om 19:46
Wegens herkenbaarheid wil ik niet te veel in details treden en zal ik niet veel achtergrondinformatie delen. Toch hoop ik dat jullie misschien tips hebben om dit te verwerken.
Ik ben ongeveer 2 jaar geleden een aantal keer in mijn gezicht gestompt door een meisje uit mijn dorp. Zonder te overdrijven 'zocht' ze ruzie met me op een evenement (ze had gedronken). Ze trok aan mijn haren, duwde me op de grond en trapte me na.. Ik deed eigenlijk niets terug, weet achteraf niet waarom, maar ik denk dat ik heb gereageerd zoals ik ben: rustig. Ik ben er zonder kleerscheuren of blauwe plekken van af gekomen en ik voel me, mede daardoor denk ik, een aansteller omdat ik dit niet kan verwerken... Ik twijfel ook of het woord mishandeling niet te zwaar is maar ik weet ook niet hoe ik het anders moet noemen..
Hoewel ik er gelukkig niet (meer) elke dag aan denk, heb ik het er toch regelmatig moeite mee dat dit is gebeurd. Ik ben bang om haar tegen te komen.. Niet zo zeer voor opnieuw slaan, maar meer voor de confrontatie, het gevoel van vernedering.. Ze woont niet meer in mijn dorp gelukkig maar het is wel realistisch dat ik haar ooit tegen kan komen. Heel vaak denk ik dat ik haar zie, maar is het iemand die op haar lijkt.. Soms lijkt het wel alsof ik haar zoek.. Veel dingen doen me aan haar denken, als ik haar naam hoor, iemand zie met hetzelfde kapsel, een famillielid van haar tegenkom, etc.
Ik wil het loslaten maar dat lukt niet zo goed..
Ik voel me echt een beetje een aansteller, er zijn zo veel mensen die erger meemaken of mee hebben gemaakt.. Maar toch voel ik me zo.. Na twee jaar.. Heeft een van jullie iets vergelijkbaar meegemaakt? Hoe gaan jullie er mee om? En vooral: hoe laat je zoiets achter je?
Ps ik zou het fijn vinden als jullie niet zo veel kopiëren uit de tekst. Ik kan het dan altijd weghalen als ik wil. Dank jullie wel.
Ik ben ongeveer 2 jaar geleden een aantal keer in mijn gezicht gestompt door een meisje uit mijn dorp. Zonder te overdrijven 'zocht' ze ruzie met me op een evenement (ze had gedronken). Ze trok aan mijn haren, duwde me op de grond en trapte me na.. Ik deed eigenlijk niets terug, weet achteraf niet waarom, maar ik denk dat ik heb gereageerd zoals ik ben: rustig. Ik ben er zonder kleerscheuren of blauwe plekken van af gekomen en ik voel me, mede daardoor denk ik, een aansteller omdat ik dit niet kan verwerken... Ik twijfel ook of het woord mishandeling niet te zwaar is maar ik weet ook niet hoe ik het anders moet noemen..
Hoewel ik er gelukkig niet (meer) elke dag aan denk, heb ik het er toch regelmatig moeite mee dat dit is gebeurd. Ik ben bang om haar tegen te komen.. Niet zo zeer voor opnieuw slaan, maar meer voor de confrontatie, het gevoel van vernedering.. Ze woont niet meer in mijn dorp gelukkig maar het is wel realistisch dat ik haar ooit tegen kan komen. Heel vaak denk ik dat ik haar zie, maar is het iemand die op haar lijkt.. Soms lijkt het wel alsof ik haar zoek.. Veel dingen doen me aan haar denken, als ik haar naam hoor, iemand zie met hetzelfde kapsel, een famillielid van haar tegenkom, etc.
Ik wil het loslaten maar dat lukt niet zo goed..
Ik voel me echt een beetje een aansteller, er zijn zo veel mensen die erger meemaken of mee hebben gemaakt.. Maar toch voel ik me zo.. Na twee jaar.. Heeft een van jullie iets vergelijkbaar meegemaakt? Hoe gaan jullie er mee om? En vooral: hoe laat je zoiets achter je?
Ps ik zou het fijn vinden als jullie niet zo veel kopiëren uit de tekst. Ik kan het dan altijd weghalen als ik wil. Dank jullie wel.
maandag 12 september 2011 om 19:57
Logisch dat je daar last van hebt joh! Zomaar op de grond geslagen worden is een hartstikke beangstigende ervaring, ongeacht wat voor letsel je er aan over houdt.
En het argument dat anderen erger mee hebben gemaakt telt nooit, dat is zo'n onzinding (hoewel ik wel begrijp dat je daar aan denkt hoor).
Zelf heb ik het nooit meegemaakt gelukkig, maar mijn vader wel. Ook uit het niets en ook zonder dat hij er echt zware wonden aan over hield. Maar ik weet wel dat hij er vrij lang last van gehad heeft, bang om in het donker de straat op te gaan, dat soort dingen.
Als je er na zo'n tijd nog steeds zo'n last van hebt is het misschien iets om er aan te denken om eens langs de HA te gaan? En ook dit is echt niet iets wat je alleen "mag" doen als je iets "heel ergs" mee hebt gemaakt.
Heel veel sterkte ermee, ik hoop voor je dat je gauw een manier vindt om er boven op te komen, want dit zijn die klappen niet waard.
En het argument dat anderen erger mee hebben gemaakt telt nooit, dat is zo'n onzinding (hoewel ik wel begrijp dat je daar aan denkt hoor).
Zelf heb ik het nooit meegemaakt gelukkig, maar mijn vader wel. Ook uit het niets en ook zonder dat hij er echt zware wonden aan over hield. Maar ik weet wel dat hij er vrij lang last van gehad heeft, bang om in het donker de straat op te gaan, dat soort dingen.
Als je er na zo'n tijd nog steeds zo'n last van hebt is het misschien iets om er aan te denken om eens langs de HA te gaan? En ook dit is echt niet iets wat je alleen "mag" doen als je iets "heel ergs" mee hebt gemaakt.
Heel veel sterkte ermee, ik hoop voor je dat je gauw een manier vindt om er boven op te komen, want dit zijn die klappen niet waard.
maandag 12 september 2011 om 20:06
Je bent zeker geen aansteller. Het is niet niets wat je is aangedaan. Zoals hierboven aangegeven, zou je via je huisarts bijvoorbeeld hulp kunnen zoeken - die je kan helpen met de verwerking. Daarnaast zou je bijvoorbeeld iets van een verdedigingscursus kunnen gaan doen, of misschien een paar kickbokslessen. Dat kan je zelfvertrouwen goed doen en je niet alleen fysiek, maar ook mentaal wat steviger in je schoenen doen staan.
Veel sterkte maar je gaat hier vast sterker uitkomen. Door hier je verhaal te delen, heb je de eerste stap al gezet.
Veel sterkte maar je gaat hier vast sterker uitkomen. Door hier je verhaal te delen, heb je de eerste stap al gezet.
maandag 12 september 2011 om 20:52
Hee.. Bedankt voor de reaccties tot nu toe. Het is fijn om te lezen dat er begrip is voor wat ik voel. Dat het niet raar is, al denk ik dat vaak wel.
Ik heb aan aangifte gedacht maar dat kwam, hoe gek ook, pas veel later in mijn gedachte op. Ik denk niet dat het uit zal maken, dat de politie hier iets mee kan. Al helemaal niet na zo lange tijd.. Ik wil gewoon verder met mijn leven zonder hier zo veel bij stil te staan.
Ik zit ook behoorlijk met hoe ik zelf heb gereageerd toen het gebeurde. Waarom bleef ik zo rustig, waarom ben ik zo zwak persoon die niets deed? Dat ben ik nog steeds, terwijl zij verder gaat met haar leven.. Bij mij speelt het nog steeds als een video in mijn gedachten af. Zij is het misschien al vergeten. Maar ook het idee dat ze het niet vergeten zou zijn vreet aan me, dat ze om me zal lachen bijvoorbeeld..
Ik heb aan aangifte gedacht maar dat kwam, hoe gek ook, pas veel later in mijn gedachte op. Ik denk niet dat het uit zal maken, dat de politie hier iets mee kan. Al helemaal niet na zo lange tijd.. Ik wil gewoon verder met mijn leven zonder hier zo veel bij stil te staan.
Ik zit ook behoorlijk met hoe ik zelf heb gereageerd toen het gebeurde. Waarom bleef ik zo rustig, waarom ben ik zo zwak persoon die niets deed? Dat ben ik nog steeds, terwijl zij verder gaat met haar leven.. Bij mij speelt het nog steeds als een video in mijn gedachten af. Zij is het misschien al vergeten. Maar ook het idee dat ze het niet vergeten zou zijn vreet aan me, dat ze om me zal lachen bijvoorbeeld..
maandag 12 september 2011 om 20:58
Ik kan mezelf ook gek maken met de gedachte aan wie het allemaal kan weten in mijn omgeving, aangezien ik in een dorp woon. Er is nog geen directe aanleiding geweest dat bevestigd dat het zo is maar dan denk ik dat mensen het er over hebben en erover lachen, me belachelijk maken. Of aan haar kant staan.
maandag 12 september 2011 om 21:08
Dat je hebt gereageerd zoals je hebt gedaan is niet vreemd. Uit onderzoek is bekend dat mensen op verschillende manieren reageren als ze worden aangevallen:
- mensen vallen ook aan (verdedigen zichzelf dus)
- mensen bevriezen
(- volgens mij is er een derde optie, maar die weet ik zo snel even niet.)
Jouw reactie eigenlijk niks te doen (te 'bevriezen' dus), is dus niet raar, maar zit ingebakken in de natuur en maakt je ook geen zwak persoon. Echt hoor, ik snap wel dat je dat jezelf verwijt, maar het is echt niet nodig! Daarnaast heeft zij jou aangevallen en zat zij dus fout. Des te vervelender is dus het dat jij er nu nog steeds last van hebt.
- mensen vallen ook aan (verdedigen zichzelf dus)
- mensen bevriezen
(- volgens mij is er een derde optie, maar die weet ik zo snel even niet.)
Jouw reactie eigenlijk niks te doen (te 'bevriezen' dus), is dus niet raar, maar zit ingebakken in de natuur en maakt je ook geen zwak persoon. Echt hoor, ik snap wel dat je dat jezelf verwijt, maar het is echt niet nodig! Daarnaast heeft zij jou aangevallen en zat zij dus fout. Des te vervelender is dus het dat jij er nu nog steeds last van hebt.
maandag 12 september 2011 om 21:10
quote:_lupine_ schreef op 12 september 2011 @ 19:50:
Wat erg dat je dit hebt meegemaakt. Ik vind je geen aansteller hoor.
En ik wil ook echt niet gelijk de psycholoog gaan uithangen, maar toch: zou het een idee zijn hier met iemand over te praten?
Heb je weleens gehoord van een posttraumatische stressstoornis?
hoppa....daar gaan we weer, suggestieve opmerkingen m.b.t. een diagnose.
Al heeft TO van PTSS gehoord....wat dan nog???
Wat erg dat je dit hebt meegemaakt. Ik vind je geen aansteller hoor.
En ik wil ook echt niet gelijk de psycholoog gaan uithangen, maar toch: zou het een idee zijn hier met iemand over te praten?
Heb je weleens gehoord van een posttraumatische stressstoornis?
hoppa....daar gaan we weer, suggestieve opmerkingen m.b.t. een diagnose.
Al heeft TO van PTSS gehoord....wat dan nog???
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
maandag 12 september 2011 om 21:14
Je schrijft ook dat het voelde als een vernedering. Ze heeft jou ook vernederd. Misschien heeft dat zo'n negatieve indruk op je gemaakt dat nu nog steeds bang bent voor diezelfde vernedering en je je daarom druk maakt over wat omstanders of dorpsgenoten nu van je denken.
Eerlijk gezegd dat ik dat die mensen er helemaal niet zoveel aan denken of over praten als jij vreest. En stel: ze doen dat wel? Ik denk echt of weet eigenlijk wel zeker dat ze jou niet uitlachen en ook niet aan de kant van dat meisje staan. Ik denk eerder dat het vervelend voor jou vinden en haar vals vinden.
Eerlijk gezegd dat ik dat die mensen er helemaal niet zoveel aan denken of over praten als jij vreest. En stel: ze doen dat wel? Ik denk echt of weet eigenlijk wel zeker dat ze jou niet uitlachen en ook niet aan de kant van dat meisje staan. Ik denk eerder dat het vervelend voor jou vinden en haar vals vinden.
maandag 12 september 2011 om 21:17
quote:sprokkelientje schreef op 12 september 2011 @ 21:10:
[...]
hoppa....daar gaan we weer, suggestieve opmerkingen m.b.t. een diagnose.
Al heeft TO van PTSS gehoord....wat dan nog???
Ja, daar heb je wel gelijk in inderdaad.
Bij mij is ooit PTSS geconstateerd, dus vandaar dat ik daar veel van weet en daar gelijk aan moest denken toen ik het verhaal las , maar ik had dat inderdaad misschien beter niet moeten suggereren.
[...]
hoppa....daar gaan we weer, suggestieve opmerkingen m.b.t. een diagnose.
Al heeft TO van PTSS gehoord....wat dan nog???
Ja, daar heb je wel gelijk in inderdaad.
Bij mij is ooit PTSS geconstateerd, dus vandaar dat ik daar veel van weet en daar gelijk aan moest denken toen ik het verhaal las , maar ik had dat inderdaad misschien beter niet moeten suggereren.
maandag 12 september 2011 om 21:20
quote:_lupine_ schreef op 12 september 2011 @ 21:17:
[...]
Ja, daar heb je wel gelijk in inderdaad.
Bij mij is ooit PTSS geconstateerd, dus vandaar dat ik daar veel van weet en daar gelijk aan moest denken toen ik het verhaal las , maar ik had dat inderdaad misschien beter niet moeten suggereren.
Rot voor je...dan ben je inderdaad ervaringsdeskundige en weet je er net iets meer van dan een "leek". Wellicht was mijn reactie ietwat bot maar ik kan erg slecht tegen "gediagnosticeer" door leken en ik zie dat zo vaak gebeuren op deze pijler.
Ik vind dat een gevaarlijke ontwikkeling.
Geen wetenschap zo ingewikkeld als psychiatrie of geneeskunde. Daar moet niet lichtzinnig mee worden omgegaan en dat gebeurt m.i. nog weleens.
[...]
Ja, daar heb je wel gelijk in inderdaad.
Bij mij is ooit PTSS geconstateerd, dus vandaar dat ik daar veel van weet en daar gelijk aan moest denken toen ik het verhaal las , maar ik had dat inderdaad misschien beter niet moeten suggereren.
Rot voor je...dan ben je inderdaad ervaringsdeskundige en weet je er net iets meer van dan een "leek". Wellicht was mijn reactie ietwat bot maar ik kan erg slecht tegen "gediagnosticeer" door leken en ik zie dat zo vaak gebeuren op deze pijler.
Ik vind dat een gevaarlijke ontwikkeling.
Geen wetenschap zo ingewikkeld als psychiatrie of geneeskunde. Daar moet niet lichtzinnig mee worden omgegaan en dat gebeurt m.i. nog weleens.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
maandag 12 september 2011 om 21:24
quote:sprokkelientje schreef op 12 september 2011 @ 21:20:
[...]
Rot voor je...dan ben je inderdaad ervaringsdeskundige en weet je er net iets meer van dan een "leek". Wellicht was mijn reactie ietwat bot maar ik kan erg slecht tegen "gediagnosticeer" door leken en ik zie dat zo vaak gebeuren op deze pijler.
Ik vind dat een gevaarlijke ontwikkeling.
Geen wetenschap zo ingewikkeld als psychiatrie of geneeskunde. Daar moet niet lichtzinnig mee worden omgegaan en dat gebeurt m.i. nog weleens.Ben het helemaal met je eens. Mijn opmerking was ook niet echt doordacht. Inderdaad: wij zijn geen psychologen en moeten daarom met allemaal diagnoses gaan smijten hier, je hebt gelijk.
[...]
Rot voor je...dan ben je inderdaad ervaringsdeskundige en weet je er net iets meer van dan een "leek". Wellicht was mijn reactie ietwat bot maar ik kan erg slecht tegen "gediagnosticeer" door leken en ik zie dat zo vaak gebeuren op deze pijler.
Ik vind dat een gevaarlijke ontwikkeling.
Geen wetenschap zo ingewikkeld als psychiatrie of geneeskunde. Daar moet niet lichtzinnig mee worden omgegaan en dat gebeurt m.i. nog weleens.Ben het helemaal met je eens. Mijn opmerking was ook niet echt doordacht. Inderdaad: wij zijn geen psychologen en moeten daarom met allemaal diagnoses gaan smijten hier, je hebt gelijk.
dinsdag 13 september 2011 om 12:44
