Psyche
alle pijlers
Verlatingangst en depressie
vrijdag 23 september 2011 om 11:16
Hoi allemaal,
Ik heb al een tijdje een depressie en zoals bij de meeste depressies gaat dat op en neer, er zijn dagen dat ik me goed voel maar er zitten ook hele slechte dagen tussen.
Nou heb ik bij die deprssies ook paniekaanvallen en ik heb verlatingsangst.
2 jaar geleden ging het super met me omdat ik toen medicijnen slikte (paroxetine) met deze medicijnen ben ik toen gestopt omdat het zou goed met me ging en ik er 15 kilo van ben aangekomen.
Nou gaat het dus alweer een tijdje wat minder met me, en sta ik nu op de wachtlijst omdat ze me onder andere gaan testen op ADHD. Nou dacht ik dat ik over die verlatingsangst wel ver heen zou zijn, en omdat mijn man heel graag doet vissen heb ik tegen hem gezegd dat hij van mij best een paar dagen mag gaan vissen in Frankrijk, tja en nou voel je hem wel aankomen ik heb de ene naar de andere paniekaanval, ik slaap heel slecht en voedsel valt bij mij op dit moment ook al niet goed. 4 oktober gaat hij en 8 oktober is hij alweer terug. Ik wil dat hij gaat het zijn maar 4 dagen, maar dit kan natuurlijk ook niet langer. Ik heb voor maandag een afspraak bij de dokter om weer te gaan praten over medicatie. Ik heb het ook al met mijn man erover gehad, hij snapt me natuurlijk niet, tja maar ik snap mezelf niet eens dus hoe kan hij me nu snappen.
Ik probeer heel positief te blijven en steeds te denken het zijn maar 4 dagen! Ik heb 3 kindjes een zoon van 11 en een dochtertje van 3 en een zoontje die nu een engeltje is hij zou 6 zijn geworden in november, dus ik moet ook gewoon verder gelukkig.
Ik vind het heel moeilijk allemaal, maar mijn vraag is eigenlijk of jullie misschien tips hebben wat ik nog meer kan doen om in ieder geval die paar dagen door te komen. En daarbij is het natuurlijk ook heel fijn om mijn verhaal gewoon eens te vertellen.
Bedankt voor het lezen.
Groetjes wenkeroal
Ik heb al een tijdje een depressie en zoals bij de meeste depressies gaat dat op en neer, er zijn dagen dat ik me goed voel maar er zitten ook hele slechte dagen tussen.
Nou heb ik bij die deprssies ook paniekaanvallen en ik heb verlatingsangst.
2 jaar geleden ging het super met me omdat ik toen medicijnen slikte (paroxetine) met deze medicijnen ben ik toen gestopt omdat het zou goed met me ging en ik er 15 kilo van ben aangekomen.
Nou gaat het dus alweer een tijdje wat minder met me, en sta ik nu op de wachtlijst omdat ze me onder andere gaan testen op ADHD. Nou dacht ik dat ik over die verlatingsangst wel ver heen zou zijn, en omdat mijn man heel graag doet vissen heb ik tegen hem gezegd dat hij van mij best een paar dagen mag gaan vissen in Frankrijk, tja en nou voel je hem wel aankomen ik heb de ene naar de andere paniekaanval, ik slaap heel slecht en voedsel valt bij mij op dit moment ook al niet goed. 4 oktober gaat hij en 8 oktober is hij alweer terug. Ik wil dat hij gaat het zijn maar 4 dagen, maar dit kan natuurlijk ook niet langer. Ik heb voor maandag een afspraak bij de dokter om weer te gaan praten over medicatie. Ik heb het ook al met mijn man erover gehad, hij snapt me natuurlijk niet, tja maar ik snap mezelf niet eens dus hoe kan hij me nu snappen.
Ik probeer heel positief te blijven en steeds te denken het zijn maar 4 dagen! Ik heb 3 kindjes een zoon van 11 en een dochtertje van 3 en een zoontje die nu een engeltje is hij zou 6 zijn geworden in november, dus ik moet ook gewoon verder gelukkig.
Ik vind het heel moeilijk allemaal, maar mijn vraag is eigenlijk of jullie misschien tips hebben wat ik nog meer kan doen om in ieder geval die paar dagen door te komen. En daarbij is het natuurlijk ook heel fijn om mijn verhaal gewoon eens te vertellen.
Bedankt voor het lezen.
Groetjes wenkeroal
vrijdag 23 september 2011 om 11:58
vrijdag 23 september 2011 om 12:05
Je man terug laten komen lijkt mij niet de beste oplossing.
Voor de man is het ook zwaar. Hij leeft met iemand die depressief is en angsten heeft.
Ik denk dat die afstand van een paar dagen nodig is. Het leven kan niet alleen draaien om iemand waarmee het niet goed gaat.
Ik zou eerder hulp vragen van familie en vrienden. Logeren bij iemand, maar dat is denk ik lastig met 2 kinderen.
Iemand langs laten komen moet toch mogelijk zijn? Of woon je niet bij bekenden in de buurt?
Of zijn ze niet thuis?
Voor de man is het ook zwaar. Hij leeft met iemand die depressief is en angsten heeft.
Ik denk dat die afstand van een paar dagen nodig is. Het leven kan niet alleen draaien om iemand waarmee het niet goed gaat.
Ik zou eerder hulp vragen van familie en vrienden. Logeren bij iemand, maar dat is denk ik lastig met 2 kinderen.
Iemand langs laten komen moet toch mogelijk zijn? Of woon je niet bij bekenden in de buurt?
Of zijn ze niet thuis?
vrijdag 23 september 2011 om 12:09
Eigenlijk was het de bedoeling dat hij een week zou gaan, ik ben blij dat dat niet doorgaat.
Hij gaat inderdaad wel vaker vissen en 1 nacht vind ik ook helemaal geen probleem, leuk vind ik het niet maar ik heb er ook geen problemen mee.
Het probleem hier is dat ik niet zo'n goed contact heb met mijn ouders dus daar kan ik niet terecht, dat was wel de afspraak maar ze hebben toch maar een vakantie geboekt van de week.
Ik probeer natuurlijk wel zo min mogelijk alleen te zijn, en ik wil ook gewoon de dingen doe die ik altijd doe, zoals sporten en zo.
Ik weet ook niet echt wat ik moet doen ik ben gewoon echt boos op mezelf waarom heb ik dit. En nog een betere ik wil er vanaf ik wil ook weer normaal kunnen voelen en leven. Ik ga maandag dus ook naar e huisarts en ik hoop dat ze me ook hiermee kan helpen, want ik weet het echt niet meer.
Hij gaat inderdaad wel vaker vissen en 1 nacht vind ik ook helemaal geen probleem, leuk vind ik het niet maar ik heb er ook geen problemen mee.
Het probleem hier is dat ik niet zo'n goed contact heb met mijn ouders dus daar kan ik niet terecht, dat was wel de afspraak maar ze hebben toch maar een vakantie geboekt van de week.
Ik probeer natuurlijk wel zo min mogelijk alleen te zijn, en ik wil ook gewoon de dingen doe die ik altijd doe, zoals sporten en zo.
Ik weet ook niet echt wat ik moet doen ik ben gewoon echt boos op mezelf waarom heb ik dit. En nog een betere ik wil er vanaf ik wil ook weer normaal kunnen voelen en leven. Ik ga maandag dus ook naar e huisarts en ik hoop dat ze me ook hiermee kan helpen, want ik weet het echt niet meer.
vrijdag 23 september 2011 om 12:15
Ja hipslala ik kan gelukkig wel heel goed met mijn man erover praten, en ik echt zou willen dan blijft hij zeker thuis. Maar het is niet goed en niet alleen voor hem niet maar ook voor mij niet ik moet hier doorheen! Gelukkig hebben we samen wel een weg gevonden met mijn depressies hoor, en ik denk als ik dadelijk weer gewoon mijn medicatie slik en weer aan therapie begin dat het ook echt wel weer een stuk beter zal gaan. En mijn snapt ook gelukkig wel waar mijn depressies vandaan komen, we zijn al 17 jaar bij elkaar en daar hebben we dus vaak genoeg over gesproken.
vrijdag 23 september 2011 om 12:19
Wenkeroal, waardoor raak je dan zo in paniek als hij weg is?
Is dat omdat je bang bent dat hij iets doet dat niet door de beugel kan? Of omdat je bang bent dat hij niet meer terug komt? Of omdat je bang bent dat je zelf of de kinderen iets overkomt als hij er niet is? Of..
Ik vraag me nl af wat precies het verband is tussen de verlatingsangst en de paniekaanvallen. Heb je daar zelf enig inzicht in?
Is dat omdat je bang bent dat hij iets doet dat niet door de beugel kan? Of omdat je bang bent dat hij niet meer terug komt? Of omdat je bang bent dat je zelf of de kinderen iets overkomt als hij er niet is? Of..
Ik vraag me nl af wat precies het verband is tussen de verlatingsangst en de paniekaanvallen. Heb je daar zelf enig inzicht in?
vrijdag 23 september 2011 om 12:24
Dat is fijn dat je goed kunt praten met je man.
Je gaat weer hulp vragen/krijgen. Het kan alleen maar weer beter met je gaan binnenkort.
Je kunt afspreken met je man dat hij altijd telefonisch bereikbaar is als hij weg is.
Het gaat nu niet goed met je. Als je man weg is zal je je niet anders voelen denk ik.
Hier moet je doorheen dit rotgevoel. Het enige wat je kunt doen is denken aan het moment dat het beter zal gaan met je. En ik denk dat dat sneller is dan je denkt.
Zet 'm op!
Je gaat weer hulp vragen/krijgen. Het kan alleen maar weer beter met je gaan binnenkort.
Je kunt afspreken met je man dat hij altijd telefonisch bereikbaar is als hij weg is.
Het gaat nu niet goed met je. Als je man weg is zal je je niet anders voelen denk ik.
Hier moet je doorheen dit rotgevoel. Het enige wat je kunt doen is denken aan het moment dat het beter zal gaan met je. En ik denk dat dat sneller is dan je denkt.
Zet 'm op!
vrijdag 23 september 2011 om 12:27
Tja ik vertrouw hem dus hij zal niks doen wat niet door de beugel kan en verder je kan het zo gek niet bedenken.... Er gaan zoveel angsten door me heen ook onredelijke angsten. Ik probeer ook steeds tegen mezelf te zeggen er gebeurt niks, en ik probeer al de hele tijd mijn angsten van me af te zetten, maar pff het is zo lastig op dit moment. En vooral 's avonds natuurlijk als ik in bed lig. Maar overdag ook gewoon hoor helaas
vrijdag 23 september 2011 om 14:21
Door de verlies van mijn zoontje ben ik niet alleen mijn zoontje verloren, maar ook heel veel mensen om mij heen hebben me laten vallen. Ik ben altijd wel iemand geweest die heel gevoelig is voor depressies en zo door een moeilijke jeugd, maar na het verlies van mijn zoontje ben ik echt in een gat gevallen.
Ik heb therapie ervoor gehad en ik moet zeggen dat het wel weer wat beter gaat, maar helaas nog niet goed. En ik merk dat vooral naar zijn verlies en ook het verlies in vertrouwen in de mensen om mij heen, ik me heel erg alleen voel. Ik ben ook op een soort automatische piloot gaan leven, ik functioneer prima zolang er maar niks geks gebeurt. Want als er iets geks gebeurt dan heb ik dus paniekaanvallen, en met iets geks daar zal ik een voorbeeld van geven. Een tijdje geleden had ik een afspraak en toen zouden mijn ouders op mijn dochtertje passen, maar 2 dagen daarvoor belde ze ineens ja we kunnen niet oppassen want wij gaan een paar dagen weg, logisch dat je dan boos bent maar ik raak dan helemaal in paniek en over de toeren. Het ligt er natuurlijk ook aan dat het niet 1 keer maar al heel vaak is gebeurt, maar ik voel me dan zo alleen. En dat bevestigd voor mij dan weer het gevoel wat ik dan heb dat ik het gewoon niet waard ben. Gelukkig ben ik wel zover om daar uit te komen ik ben het wel waard voor om voor mezelf te vechten en ik wil ook echt niet opgeven. Ik denk alleen dat omdat mijn band met mijn ouders niet zo goed is en dat ben ik gaan beseffen na het verlies van mij zoontje dat de band niet goed is. Ik heel erg op mijn man ben gaan leunen. Ik heb ook heel vaak het gevoel dat ik zoveel voel en aan mijn hoofd heb dat ik het gewoon niet meer verwerkt krijg. Maar het verlies zal dus zeker een rol spelen in dit alles. Maar ik wil hiervan af en ik weet dat ik er doorheen moet zeker ook voor de toekomst, want ik kan niet van mijn man gaan verlangen dat hij nooit meer mag gaan.
Ik heb therapie ervoor gehad en ik moet zeggen dat het wel weer wat beter gaat, maar helaas nog niet goed. En ik merk dat vooral naar zijn verlies en ook het verlies in vertrouwen in de mensen om mij heen, ik me heel erg alleen voel. Ik ben ook op een soort automatische piloot gaan leven, ik functioneer prima zolang er maar niks geks gebeurt. Want als er iets geks gebeurt dan heb ik dus paniekaanvallen, en met iets geks daar zal ik een voorbeeld van geven. Een tijdje geleden had ik een afspraak en toen zouden mijn ouders op mijn dochtertje passen, maar 2 dagen daarvoor belde ze ineens ja we kunnen niet oppassen want wij gaan een paar dagen weg, logisch dat je dan boos bent maar ik raak dan helemaal in paniek en over de toeren. Het ligt er natuurlijk ook aan dat het niet 1 keer maar al heel vaak is gebeurt, maar ik voel me dan zo alleen. En dat bevestigd voor mij dan weer het gevoel wat ik dan heb dat ik het gewoon niet waard ben. Gelukkig ben ik wel zover om daar uit te komen ik ben het wel waard voor om voor mezelf te vechten en ik wil ook echt niet opgeven. Ik denk alleen dat omdat mijn band met mijn ouders niet zo goed is en dat ben ik gaan beseffen na het verlies van mij zoontje dat de band niet goed is. Ik heel erg op mijn man ben gaan leunen. Ik heb ook heel vaak het gevoel dat ik zoveel voel en aan mijn hoofd heb dat ik het gewoon niet meer verwerkt krijg. Maar het verlies zal dus zeker een rol spelen in dit alles. Maar ik wil hiervan af en ik weet dat ik er doorheen moet zeker ook voor de toekomst, want ik kan niet van mijn man gaan verlangen dat hij nooit meer mag gaan.
