Psyche
alle pijlers
Voel me even down
maandag 26 december 2011 om 22:01
Even van mij af schrijven, niet lang geleden hier een topic over geopend, sorry als jullie denken daar hebben we haar weer, maar weer even behoefte aan wat ervaringen en opbeurende woorden.
Was vol goede moed om het niet mijn leven te laten beheersen maar het gevoel van verdriet overheerst zo de laatste tijd. Ik heb al jaren een kinderwens, nooit die man tegengekomen, eind vorig jaar een goede vriend gevraagd als donor, eerst enthousiast maar trok zich later terug en ondertussen lijkt het wel alsof iedereen zwanger wordt, en ik wordt er zo verdrietig van en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Ben misschien zo naief geweest om te denken dat die man wel zou komen en het vanzelf zou gaan maar is niet gebeurd.
In zoverre, zit in de beginfase van een traject om het alleen te doen, na een jaar lang hierover nagedacht te hebben, heel mooi dat het kan maar ik krijg dat plaatje niet weg dat ik het liever anders had gewild. Gisteravond nieuws dat een familielid vader wordt, mijn broer, die nooit kinderen wou wordt voor 2e keer vader, goede vriendin die net bevallen is van nr 3 en zo kan ik wel even doorgaan, en ik gun het iedereen maar het doet me pijn en het lijkt alsof ik er de laatste tijd steeds moeilijker mee om kan gaan.
En morgen, morgen wordt ik 39 en dan denk ik wat heeft het leven mij gebracht tot dusver en waar zijn de jaren gebleven, had ik maar zus en zo maar dat heeft ook geen zin.
Sorry klink erg down momenteel en gaat ook wel over maar misschien moet ik iemand inschakelen die me helpt hiermee om te gaan, e.e.a te accepteren. Ik kan er met mijn moeder en een paar goede vriendinnen over praten maar ik wil met name mijn moeder hier niet teveel mee belasten, ook al doe ik dat misschien wel teveel momenteel.
Ben even benieuwd hoe andere vrouwen met een onvervulde kinderwens met het verdriet zijn omgegaan, en met de jaloezie die soms de kop opsteekt, ik wil in 2012 met goede moed en hoop het traject verder ingaan want als ik het niet doe dan krijg ik er spijt van.
Was vol goede moed om het niet mijn leven te laten beheersen maar het gevoel van verdriet overheerst zo de laatste tijd. Ik heb al jaren een kinderwens, nooit die man tegengekomen, eind vorig jaar een goede vriend gevraagd als donor, eerst enthousiast maar trok zich later terug en ondertussen lijkt het wel alsof iedereen zwanger wordt, en ik wordt er zo verdrietig van en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Ben misschien zo naief geweest om te denken dat die man wel zou komen en het vanzelf zou gaan maar is niet gebeurd.
In zoverre, zit in de beginfase van een traject om het alleen te doen, na een jaar lang hierover nagedacht te hebben, heel mooi dat het kan maar ik krijg dat plaatje niet weg dat ik het liever anders had gewild. Gisteravond nieuws dat een familielid vader wordt, mijn broer, die nooit kinderen wou wordt voor 2e keer vader, goede vriendin die net bevallen is van nr 3 en zo kan ik wel even doorgaan, en ik gun het iedereen maar het doet me pijn en het lijkt alsof ik er de laatste tijd steeds moeilijker mee om kan gaan.
En morgen, morgen wordt ik 39 en dan denk ik wat heeft het leven mij gebracht tot dusver en waar zijn de jaren gebleven, had ik maar zus en zo maar dat heeft ook geen zin.
Sorry klink erg down momenteel en gaat ook wel over maar misschien moet ik iemand inschakelen die me helpt hiermee om te gaan, e.e.a te accepteren. Ik kan er met mijn moeder en een paar goede vriendinnen over praten maar ik wil met name mijn moeder hier niet teveel mee belasten, ook al doe ik dat misschien wel teveel momenteel.
Ben even benieuwd hoe andere vrouwen met een onvervulde kinderwens met het verdriet zijn omgegaan, en met de jaloezie die soms de kop opsteekt, ik wil in 2012 met goede moed en hoop het traject verder ingaan want als ik het niet doe dan krijg ik er spijt van.
maandag 26 december 2011 om 22:13
quote:sweetylady schreef op 26 december 2011 @ 22:10:
Ik heb ook een kinderwens, maar een tip....ga gewoon veel daten en dan kom je misschien wel de goede man tegen. en misschien is adoptie of pleegouder een voorlopige oplossing.
Joh, Cappi geeft aan morgen 39 te worden. Dan heb je niet veel tijd meer als je een kind wilt. En als je nu veel gaat daten met het idee van 'ik moet een zaaddonor hebben' dan geeft dat ook nogal een vertroebelde blik op De Man.
Cappi, ik heb zelf geen kinderwens maar kan me voorstellen dat je je kut voelt. Ik heb dan ook geen Wijze Woorden voor je, maar wil je wel sterkte wensen.
Ik heb ook een kinderwens, maar een tip....ga gewoon veel daten en dan kom je misschien wel de goede man tegen. en misschien is adoptie of pleegouder een voorlopige oplossing.
Joh, Cappi geeft aan morgen 39 te worden. Dan heb je niet veel tijd meer als je een kind wilt. En als je nu veel gaat daten met het idee van 'ik moet een zaaddonor hebben' dan geeft dat ook nogal een vertroebelde blik op De Man.
Cappi, ik heb zelf geen kinderwens maar kan me voorstellen dat je je kut voelt. Ik heb dan ook geen Wijze Woorden voor je, maar wil je wel sterkte wensen.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
maandag 26 december 2011 om 22:17
Ik snap je wel hoor dat je daar soms even down van bent. Mijn man en ik wilde ook graag kinderen en waren bezig om zwanger te worden. Helaas kreeg mijn man de diagnose leukemie en door de chemo werd hij onvruchtbaar. Onze droom viel in duigen en het was moeilijk om dankbaar te zijn voor de chemo. Wetende dat dezelfde medicijnen die hem beter moesten maken er ook voor zorgde dat onze wens nooit uit zou komen.
Mijn man heeft de leukemie niet overleefd en nu ben ik helemaal alleen. Geen man meer en geen kinderen.
Ik wilde op vrij jonge leeftijd een kindje krijgen. Ik ben nu 28 en er nog totaal niet aan toe om een nieuwe relatie te beginnen of alleen zwanger te worden. Ik weet eigenlijk 99% zeker dat ik nooit kinderen zal krijgen. Ik probeer extra te genieten van mijn neefjes en nichtje maar het blijft soms steken.
heel veel sterkte en probeer te genieten van de dingen in het leven die wel goed gaan bij jou.
Mijn man heeft de leukemie niet overleefd en nu ben ik helemaal alleen. Geen man meer en geen kinderen.
Ik wilde op vrij jonge leeftijd een kindje krijgen. Ik ben nu 28 en er nog totaal niet aan toe om een nieuwe relatie te beginnen of alleen zwanger te worden. Ik weet eigenlijk 99% zeker dat ik nooit kinderen zal krijgen. Ik probeer extra te genieten van mijn neefjes en nichtje maar het blijft soms steken.
heel veel sterkte en probeer te genieten van de dingen in het leven die wel goed gaan bij jou.
maandag 26 december 2011 om 22:24
ikbenik, weet even niet wat te zeggen, verdrietig hoe het bij jou gegaan is en tegelijkertijd bewonder ik je hoe je ermee omgaat.
Ik wil gewoon van het gevoel af dat het mijn leven zo overheerst, ik wil dat niet, ik wil niet bij zulke berichten thuis als ik alleen ben in huilen uitbarsten, ik wil me op het traject richten, blij zijn dat die mogelijkheid bestaat.
Ik wil gewoon van het gevoel af dat het mijn leven zo overheerst, ik wil dat niet, ik wil niet bij zulke berichten thuis als ik alleen ben in huilen uitbarsten, ik wil me op het traject richten, blij zijn dat die mogelijkheid bestaat.
maandag 26 december 2011 om 22:30
nerd, dat klopt, leuke man ontmoet maar hij kan geen kinderen meer krijgen (weet ik via vriendin) zal wel weer ongedaan gemaakt kunnen worden maar ja heeft het dan zin om te gaan daten? Dan denk ik heb ik weer, na tijden weer leuke man ontmoet, sta eindelijk weer open voor mannen en dan weet ik dit op voorhand.
maandag 26 december 2011 om 22:36
maandag 26 december 2011 om 22:37
cappi, ik kan me voorstellen dat je van de situatie down wordt, ja. En het helpt in zo'n geval ook niet om je te richten op "wat je wel hebt", want zo werkt het menselijk brein niet (tenminste dat van mij niet). Misschien is het wel verstandig om je date over je kinderwens te vertellen. Dan kan hij je in ieder geval Zelf vertellen of hij vruchtbaar is of niet (dat is wel zo eerlijk!!), en of hij er in principe positief tegenover staat, als je - op wat voor manier dan ook - een kind wil krijgen.
Ik zou in ieder geval "de liefde" niet links laten liggen! Veel dingen worden eenvoudiger als je ze deelt.
Ik zou in ieder geval "de liefde" niet links laten liggen! Veel dingen worden eenvoudiger als je ze deelt.
maandag 26 december 2011 om 22:42
ik probeer mij wel te richten op wat ik wel heb maar voor mijn gevoel valt het in het niet met wat ik graag wil. Weet ook dat het leven vaak anders loopt en het is een achtbaan van emoties, ene moment zie ik het helemaal zitten om het alleen te doen en andere moment zakt de moed mij in de schoenen maar ga er sowieso mee door, doe ik het niet dan krijg ik spijt. Bij kliniek gaven ze aan dat vrouwen er een rouwproces op hebben zitten voordat ze besluiten het alleen te doen maar ik zit er voor mijn gevoel nog midden in maar ondertussen tikt de klok en wordt er onrustig van.
maandag 26 december 2011 om 22:42
Cappi, proef echt veel verdriet tussen en op de regels. Ik kan ook even geen wijze woorden bedenken om je te troosten. Dus bij deze een hele dikke knuffel. Hoop dat het in 2012 allemaal duidelijk voor je wordt! (kun je niet en dat traject in en die leuke man blijven daten?)
I have my fears but they do not have me
maandag 26 december 2011 om 22:45
quote:Chadidja schreef op 26 december 2011 @ 22:37:
cappi, ik kan me voorstellen dat je van de situatie down wordt, ja. En het helpt in zo'n geval ook niet om je te richten op "wat je wel hebt", want zo werkt het menselijk brein niet (tenminste dat van mij niet). Misschien is het wel verstandig om je date over je kinderwens te vertellen. Dan kan hij je in ieder geval Zelf vertellen of hij vruchtbaar is of niet (dat is wel zo eerlijk!!), en of hij er in principe positief tegenover staat, als je - op wat voor manier dan ook - een kind wil krijgen.
Ik zou in ieder geval "de liefde" niet links laten liggen! Veel dingen worden eenvoudiger als je ze deelt.Interessante laatste regel, ik heb altijd geloofd in de liefde maar de liefde kan ook heel veel pijn doen en je leven dus moeilijker maken ipv eenvoudiger....
cappi, ik kan me voorstellen dat je van de situatie down wordt, ja. En het helpt in zo'n geval ook niet om je te richten op "wat je wel hebt", want zo werkt het menselijk brein niet (tenminste dat van mij niet). Misschien is het wel verstandig om je date over je kinderwens te vertellen. Dan kan hij je in ieder geval Zelf vertellen of hij vruchtbaar is of niet (dat is wel zo eerlijk!!), en of hij er in principe positief tegenover staat, als je - op wat voor manier dan ook - een kind wil krijgen.
Ik zou in ieder geval "de liefde" niet links laten liggen! Veel dingen worden eenvoudiger als je ze deelt.Interessante laatste regel, ik heb altijd geloofd in de liefde maar de liefde kan ook heel veel pijn doen en je leven dus moeilijker maken ipv eenvoudiger....
maandag 26 december 2011 om 22:48
cappi hoeft toch niet te zeggen dat ze NU met HEM een kind wil. Ik neem aan dat het gesprek toch wel op het thema "wat je zoal bezighoudt" komt. En aangezien dit onderwerp een groot deel van haar leven uitmaakt, is het wel zo eerlijk om het daarover te hebben. Dat ze met het traject bezig is, dat ze graag een kind wil. Ze is toch een zelfstandige persoonlijkheid - als hij gelijk denkt, ojee daar wil ze mij voor strikken, dan is dat zijn probleem. En als hij heel hard wegrent, dan is het sowieso geen relatiemateriaal.
Maar misschien denk ik wel te simpel. Als je kinderwens groter is dan je relatiewens (en dat neem ik aan!), dan kun je net zo goed meteen vertellen waar je momenteel mee bezig bent.
Maar misschien denk ik wel te simpel. Als je kinderwens groter is dan je relatiewens (en dat neem ik aan!), dan kun je net zo goed meteen vertellen waar je momenteel mee bezig bent.
maandag 26 december 2011 om 22:51
quote:Ruby-Ann schreef op 26 december 2011 @ 22:45:
[...]
Interessante laatste regel, ik heb altijd geloofd in de liefde maar de liefde kan ook heel veel pijn doen en je leven dus moeilijker maken ipv eenvoudiger....
Ik bedoel dat ze zich wat die man betreft allemaal dingen in haar hoofd haalt - dat een relatie niet kan, omdat ze nu actief met haar kinderwens bezig is, en die man gesteriliseerd is. Maar als ze haar gedachten/plannen met hem deelt, kan het toch best zo zijn, dat de dingen anders zijn dan ze ze zich nu voorstelt. En zo niet, dan heeft ze in ieder geval zekerheid.
Mijn ervaring is dat problemen en aannames in je eigen hoofd alleen maar groter worden - zeker als je toch al gedeprimeerd bent! - , terwijl de werkelijkheid misschien wel helemaal zo erg niet is.
[...]
Interessante laatste regel, ik heb altijd geloofd in de liefde maar de liefde kan ook heel veel pijn doen en je leven dus moeilijker maken ipv eenvoudiger....
Ik bedoel dat ze zich wat die man betreft allemaal dingen in haar hoofd haalt - dat een relatie niet kan, omdat ze nu actief met haar kinderwens bezig is, en die man gesteriliseerd is. Maar als ze haar gedachten/plannen met hem deelt, kan het toch best zo zijn, dat de dingen anders zijn dan ze ze zich nu voorstelt. En zo niet, dan heeft ze in ieder geval zekerheid.
Mijn ervaring is dat problemen en aannames in je eigen hoofd alleen maar groter worden - zeker als je toch al gedeprimeerd bent! - , terwijl de werkelijkheid misschien wel helemaal zo erg niet is.
