vriend met burn out

Heeft hij al met z'n chef / leidinggevende / bedrijfsarts gepraat?



Zie mijn topic: Wanneer 'ziek' melden?

Ik ken het gevoel.

Wat zegt de huisarts?

En kan hij niet naar de bedrijfsarts? die heeft ook een geheimhoudingsplicht en kan hem beter voorlichten over het hoe en wat in zijn bedrijf.



Hij heeft er niets aan als hij dadelijk echt ziek uitvalt.



En toegeven dat je hulp nodig heb is geen teken van zwakte maar juist een teken van zelfkennis.

Lastig probleem. Geef hem de ruimte, maar laat wel zien dat je er bent. Hij heeft het nodig dat er iemand is die altijd achter hem staat, ook al zal hij af en toe rare dingen doen.



Maar, neem vooral ook tijd voor jezelf, als het voor jou zwaar wordt, zorg dat je ook ergens je 'eigen' ding kan doen. Dat je, jezelf niet in zijn probleem verliest. Zoek het niet bij jezelf dat hij er zo in zit.



Sterkte!

Voor jou als partner:



Laat je niet meetrekken in zijn gepieker en donkere buien. Wees sociaal maar let ook op dat je jezelf niet gaat wegcijferen.

Voor jezelf is het belangrijk je grenzen te bewaken. Het afgelopen jaar is ws. al niet makkelijk voor je geweest en de komende periode blijft ws. wel zo. Je vriend zal zeer vast een luisterend oor nodig hebben en weinig energie hebben om thuis het eea te doen. In deze periode zal hij er ws. ook niet voor jou kunnen zijn dus zorg er svp voor dat jij de contacten met familie/vrienden houdt en tijd voor jezelf neemt. Het is belangrijk hem te steunen als hij zaken moet uitzoeken, als er beslissingen genomen moeten worden, etc. Je vriend zal een juiste balans moeten vinden tussen dingen die hem energie geven en dingen die energie kosten. Een psycholoog kan daarbij helpen maar zoals eerder hier gezegd is een bedrijfsarts een prima eerste aanspreektpunt. Die hebben hier natuurlijk ervaring mee. Mss ook een idee voor hem om na te gaan welke aspecten van de functie hij leuk vindt en bespreken met baas of hij dat meer kan doen en duidelijke analyse maken waar door het komt dat hij zoveel werkt (overwerk neem ik aan) en de oorzaken daarvoor aanpakken.



Een werkgever heeft trouwens liever iemand die zijn grenzen weet te bewaken dan iemand die door blijft gaan tot ie er bij neervalt (en niks meet voor het bedrijf betekenen kan).

Als ervaringsdeskundige (met burn-out, was zelf nog student dus hoe met werk om te gaan kan ik weinig over zeggen) is de enige manier om van een burn-out af te komen over het algemeen tijdelijk helemaal niets doen. Dus even helemaal geen verplichtingen hebben. Maar zoals ik het nu lees is dat op dit moment waarschijnlijk nog een stap te ver voor je vriend. Wel is het belangrijk om op tijd in te grijpen dus goed dat je bij de huisarts bent geweest! Hoe verder weg je bent, hoe langer de weg terug en dat hij het fysiek nog aankan om te werken is op zich een 'positief' teken.



De bedrijfsarts lijkt me ook een goed idee en verder zou ik het zo veel mogelijk aan de psycholoog/bedrijfsarts overlaten om een behandelplan op te stellen. Steun je vriend daarin maar ga niet zijn therapeut zijn want dat ben je niet. Waarschijnlijk zullen er de komende tijdheel veel moeilijke momenten en onbeantwoorde vragen blijven en komen waarop hij antwoord wil maar waar jij je ook niet altijd raad mee weet. Neem jezelf dat niet kwalijk want niemand weet alle antwoorden en juist voor die vragen is het goed om in gesprek te zijn met een hulpverlener. Jij kan zijn problemen waarschijnlijk niet oplossen hoe graag je dat ook wil (mijn man in ieder geval wel). Wat ik vooral nodig had was dat mijn man mij steunde en liet zien dat zijn liefde onvoorwaardelijk was. Dat ging van extra dingen in het huishouden doen als ik dat niet trok tot mij soms gewoon even uit laten huilen en mij de ruimte te geven om me rot te voelen. Oplossingen zoeken gaf mij soms heel erg het idee dat ik niet ziek mocht zijn of heel snel weer beter moest worden en dat werkt juist funest in zo'n situatie



Het is zeker belangrijk om goed voor jezelf te zorgen, maar waar ik ook heel erg behoefte aan had was plannen. Als mijn man een avondje met vrienden op stap ging was dat prima, maar als hij dat bij het avondeten liet weten was ik de hele avond van slag en verdrietig of chagerijnig. Mijn incassatievermogen was gewoon een stuk lager. Probeer daarnaast ook samen leuke dingen te doen, voor zover mogelijk, want als je het alleen maar over problemen gaat hebben werkt dat meestal niet echt bevordelijk voor je relatie samen Het is misschien wat moeilijker om spontaan dingen te doen of sommige dingen kosten te veel energie maar samen de deur uit om even ergens koffie te drinken bijvoorbeeld kan ook al helpen.



Voor nu denk ik dat je vriend eerst erachter moet komen hoe groot het probleem is en leren accepteren dat het gebeurd is, dat het niet perse erg is dat dit gebeurd is, dat dit veel tijd gaat kosten, dat je er uiteindelijk een hoop van kan leren, dat het niet zwak is dat je hulp zoekt, dat de wereld ook zonder jou verder draait en dat de waarde van jou als persoon niet afhangt van wat je doet maar dat mensen van je houden om wie je bent. Dat zijn in ieder geval dingen die ik heb moeten leren.



Ik hoop het niet een te lang of speciek verhaal geworden is en laat ik er meteen bij zeggen: dit zijn mijn ervaringen en het is voor iedereen weer anders. Mocht je er wat aan hebben is het prima, mocht het totaal niet van toepassing zijn dan moet je het gewoon naast je neer leggen.

Ik zou trouwens googlen op viva burn out dan kom je ws. veel herkenbaars tegen.

Mocht je nog andere vragen hebben of graag iets willen weten dan mag je het gerust aan mij vragen. Ik heb natuurlijk lang niet alle antwoorden maar ik vond het fijn om af en toe te praten met mensen die iets vergelijkbaars mee hebben gemaakt en soms zijn die lastig te vinden. In ieder geval sterkte voor de komende tijd!

Hoi!



Sorry voor mijn late reactie, poosje hier niet geweest en vergeten notificatie aan te zetten.



Wat je vraagt is wel lastig omdat het denk ik heel erg per persoon verschilt. Zelf kon ik vaak ook zo'n houding hebben maar eigenlijk wilde ik dan niets liever dan dat mijn man wél doorvroeg wat er was omdat ik het zelf soms moeilijk vind om mijn gedachten op een rijtje te krijgen en hij me daar goed bij kan helpen. Maar als ik echt moe ben en ik weet dat ik zelf totaal niet meer logisch kan denken, dan heeft het meestal geen zin om er over te praten en kon hij me inderdaad beter met rust laten. Mijn man voelde zich daar ook vaak heel onzeker over maar wat ik vooral nodig had was zijn onvoorwaardelijke liefde. Dat klinkt heel zwaar, maar ik voelde me vaak heel nutteloos in de relatie en was soms bang dat hij niet meer van me zou houden of me waardeloos zou vinden en daardoor kon ik me soms ook afsluiten uit angst dat hij me uiteindelijk niet meer zou willen. Als hij dan liet merken dat hij wel bij me wil blijven en dat hij nog wel van me houd was dat vaak al een hele geruststelling en kon ik daardoor soms ook wat opener zijn.



Verder denk ik dat er zeker grenzen zijn aan wat je over kan nemen, het moet voor jou wel werkbaar blijven. Probeer die grenzen wel aan te geven en spreek bijvoorbeeld uit dat je het moeilijk vind dat hij zich afsluit. Dat lost het probleem natuurlijk niet meteen op, maar ondanks zijn situatie heb jij nog steeds het recht om hem te laten weten hoe jij je eronder voelt. Als daar geen ruimte meer voor is ga je er volgens mij aan onderdoor. Wij hebben soms samen een potje lopen huilen omdat het gewoon moeilijk en rot is en we het allebei niet meer wisten en dat geeft toch ook wel een band. Maar daar moet ik wel bij zeggen dat mijn man best een emotioneel persoon is (zelfs meer dan ik) en dat zijn lang niet alle mannen natuurlijk.



Ik hoop dat je er nog wat aan hebt...

Is hij inmiddels al bij de psycholoog geweest?