Psyche
alle pijlers
werk-prive uit balans
woensdag 14 maart 2012 om 06:56
Ik moet het gewoon even van mij afschrijven. Misschien is het onsamenhangend allemaal, maar misschien snapt iemand hoe ik me voel en wat mogelijke oplossingen zijn.
Gisteravond ouderavond gehad en ineens besefte ik me dat ik mezelf aan het "overwerken" ben. Tussen haakjes, omdat het niet alleen werk is, maar alles bij elkaar.
Ben moeder van 2 mooie meiden, werk maar 24 uur. Maar verder doe ik alles thuis. En dit "alles' thuis werkt niet. Het maakt niet uit of ik niet werk of dat ik 30 uur werk, het reilen en zeilen lukt me niet. Ik ben naar een GGZ gegaan om te onderzoeken of ik ADD heb. Want ben er zelf van overtuigd, omdat ik zo druk ben in mijn hoofd. Maar het ziet er niet naar uit dat ik deze diagnose krijg (volgende week uitslag).
Mijn man werkt fulltime en is kostwinner. Hij kan echt niet minder werken ivm type baan. Als hij thuis is wil ik hem ook niet lastig vallen met huishoudelijke taken.
Maar zelf lukt het me allemaal niet.
En nu vraag ik me ineens af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Ja ik wil graag werken (heb niet voor niets gestudeerd en al zeg ik het zelf: heb best een koppie koppie), maar moet het ten koste gaan van alles? Het liefst wil ik mijn baan opzeggen iig aankaarten dat ik het niet trek, maar ook mijn gezin niet. Ik merk aan mijn meisjes dat ze heel moe zijn. Ze gaan 2 dagen naar de BSO. De juffen zeggen dat het emotioneel wat minder gaat met ze. En ik heb het gevoel dat ik dat veroorzaak en bij ze moet zijn.
Mijn man is al jaren aan mij aan het trekken. Dat ik onverdeelde aandacht moet hebben. Voor hem, maar ook voor de meisjes. En ondertussen voelde ik me altijd ongelukkig. Nu zegt hij dat hij erg ongelukkig is en een einde wilt maken aan onze relatie. Dat is de andere kant. Ik besef me ineens dat het niet goed is om alleen maar te "rennen" in het leven, maar als hij niet meer wil en ik mijn baan opgezegd heb, dan ben ik nog verder van huis.
Dus ben ik heel erg aan het dubben. Wat het allemaal nog erger maakt, kan niet slapen, daardoor chagrijnig en gestresst.. En nog minder aantrekkelijk voor mijn man.. pff
Hoe doen andere vrouwen het toch?
Ik moest dit gewoon echt even afschrijven.. volgens mij spoor ik echt niet.. zoveel gedachten die vliegen door mijn hoofd.. bedankt alvast voor degenen die moeite doen voor mijn verhaal..
Gisteravond ouderavond gehad en ineens besefte ik me dat ik mezelf aan het "overwerken" ben. Tussen haakjes, omdat het niet alleen werk is, maar alles bij elkaar.
Ben moeder van 2 mooie meiden, werk maar 24 uur. Maar verder doe ik alles thuis. En dit "alles' thuis werkt niet. Het maakt niet uit of ik niet werk of dat ik 30 uur werk, het reilen en zeilen lukt me niet. Ik ben naar een GGZ gegaan om te onderzoeken of ik ADD heb. Want ben er zelf van overtuigd, omdat ik zo druk ben in mijn hoofd. Maar het ziet er niet naar uit dat ik deze diagnose krijg (volgende week uitslag).
Mijn man werkt fulltime en is kostwinner. Hij kan echt niet minder werken ivm type baan. Als hij thuis is wil ik hem ook niet lastig vallen met huishoudelijke taken.
Maar zelf lukt het me allemaal niet.
En nu vraag ik me ineens af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Ja ik wil graag werken (heb niet voor niets gestudeerd en al zeg ik het zelf: heb best een koppie koppie), maar moet het ten koste gaan van alles? Het liefst wil ik mijn baan opzeggen iig aankaarten dat ik het niet trek, maar ook mijn gezin niet. Ik merk aan mijn meisjes dat ze heel moe zijn. Ze gaan 2 dagen naar de BSO. De juffen zeggen dat het emotioneel wat minder gaat met ze. En ik heb het gevoel dat ik dat veroorzaak en bij ze moet zijn.
Mijn man is al jaren aan mij aan het trekken. Dat ik onverdeelde aandacht moet hebben. Voor hem, maar ook voor de meisjes. En ondertussen voelde ik me altijd ongelukkig. Nu zegt hij dat hij erg ongelukkig is en een einde wilt maken aan onze relatie. Dat is de andere kant. Ik besef me ineens dat het niet goed is om alleen maar te "rennen" in het leven, maar als hij niet meer wil en ik mijn baan opgezegd heb, dan ben ik nog verder van huis.
Dus ben ik heel erg aan het dubben. Wat het allemaal nog erger maakt, kan niet slapen, daardoor chagrijnig en gestresst.. En nog minder aantrekkelijk voor mijn man.. pff
Hoe doen andere vrouwen het toch?
Ik moest dit gewoon echt even afschrijven.. volgens mij spoor ik echt niet.. zoveel gedachten die vliegen door mijn hoofd.. bedankt alvast voor degenen die moeite doen voor mijn verhaal..
woensdag 14 maart 2012 om 07:04
Volgens mij weet je allang het antwoord maar wil je het nog even bevestigd hebben. Als jij het niet meer trekt en je wilt graag stoppen met werken omdat je denkt dat dat de oplossing is dan doe je dat toch. Hou er wel rekening mee dat je sociale contacten dan beperkt worden, en natuurlijk dat jullie er financieel op in schieten. Bovendien heb je geen eigen inkomen meer en ben je daarvoor afhankelijk van je man. Maar je omschrijft hem al als "kostwinner" dus in je hoofd is dat kennelijk al zo. Hou er wel rekening mee dat als jullie over 1, 5 of 10 jaar scheiden dat je dan geen enkele werkervaring meer hebt. Lullig misschien om aan te voeren maar wel realistisch... Succes met het vinden van wat meer stabiliteit.
Overigens, er zijn nog andere oplossingen, namelijk het inhuren van hulp in de huishouding en/of (shock!) je man vragen wél te helpen.. Gezien je tekst vind je dat ondenkbaar
Overigens, er zijn nog andere oplossingen, namelijk het inhuren van hulp in de huishouding en/of (shock!) je man vragen wél te helpen.. Gezien je tekst vind je dat ondenkbaar
woensdag 14 maart 2012 om 07:08
Jeetje zeg... Best moeilijk, als je het al niet trekt en je krijgt dan ook geen steun van je partner.
Je omschrijft wel een heel modern euvel, alles wat van je verwacht wordt tegenwoordig, het leven is erg veeleisend geworden. Toch zou ik bespreekbaar maken met je man om je baan op te geven zodat je meer tijd en energie hebt voor hem en je gezin. Een vriendin van mij is technisch ingenieur en heeft er ook voor gekozen full time moeder te zijn, ze geniet al jaren met volle teugen. Zij ziet dat niet als haar hersenen niet gebruiken, maar als een keuze die ze heeft gemaakt. "Die hersens neemt niemand me af" zegt ze altijd. Gek genoeg (of juist daardoor) zijn haar kinderen ook de leukste, beste opgevoede en meest tevreden kinderen die ik ken.
Nou begrijp ik dat dat financieel niet voor iedereen is weggelegd, maar als dat bij jullie wel is, waarom zou je het dan niet proberen? Kun je met je werkgever afspreken om met onbetaald verlof te gaan of zo? Je zegt wel dat het niet uitmaakt of je wel of niet werkt, maar ik betwijfel dat.Je zou ook kunnen kijken of je een coach kan kijken die je begeleid in je werkverdeling gedurende de dag.
Maar het eerste wat je moet doen is zeggen dat je je man nodig hebt en dat je het zeker niet redt zonder zijn steun, dat zal hij zich echt moeten beseffen.
Je omschrijft wel een heel modern euvel, alles wat van je verwacht wordt tegenwoordig, het leven is erg veeleisend geworden. Toch zou ik bespreekbaar maken met je man om je baan op te geven zodat je meer tijd en energie hebt voor hem en je gezin. Een vriendin van mij is technisch ingenieur en heeft er ook voor gekozen full time moeder te zijn, ze geniet al jaren met volle teugen. Zij ziet dat niet als haar hersenen niet gebruiken, maar als een keuze die ze heeft gemaakt. "Die hersens neemt niemand me af" zegt ze altijd. Gek genoeg (of juist daardoor) zijn haar kinderen ook de leukste, beste opgevoede en meest tevreden kinderen die ik ken.
Nou begrijp ik dat dat financieel niet voor iedereen is weggelegd, maar als dat bij jullie wel is, waarom zou je het dan niet proberen? Kun je met je werkgever afspreken om met onbetaald verlof te gaan of zo? Je zegt wel dat het niet uitmaakt of je wel of niet werkt, maar ik betwijfel dat.Je zou ook kunnen kijken of je een coach kan kijken die je begeleid in je werkverdeling gedurende de dag.
Maar het eerste wat je moet doen is zeggen dat je je man nodig hebt en dat je het zeker niet redt zonder zijn steun, dat zal hij zich echt moeten beseffen.
woensdag 14 maart 2012 om 07:09
Sterkte meid.
Doet je man helemaal niets in het huishouden?
Zelf werk ik 30 uur in de week, doe vrijwilligerswerk en heb 2 kinderen. Ik ben vooal na school vrij (2 of 3 dagen) en die tijd is voor de kinderen.
Mijn man levert een bijdrage in zorg en huishouden. En daarnaast hebben wij een werkster. Zo kunnen we het leuk houden, zeker omdat mijn man ook nog een hobby heeft die veel tijd kost.
Doet je man helemaal niets in het huishouden?
Zelf werk ik 30 uur in de week, doe vrijwilligerswerk en heb 2 kinderen. Ik ben vooal na school vrij (2 of 3 dagen) en die tijd is voor de kinderen.
Mijn man levert een bijdrage in zorg en huishouden. En daarnaast hebben wij een werkster. Zo kunnen we het leuk houden, zeker omdat mijn man ook nog een hobby heeft die veel tijd kost.
woensdag 14 maart 2012 om 07:13
woensdag 14 maart 2012 om 07:14
Hoe andere vrouwen dat doen? Door de allerbelangrijkste randvoorwaarde in huis te hebben. Een echtgenoot die je support. En dat zie ik bij jou totaal niet. Het probleem zit mijns inziens ook niet in je werk maar in je man. Stoppen met je werk, wat je het liefst graag wil blijven doen is geen oorzaak wegnemen, maar niet meer dan een pleister op de wond. Het probleem zit in je relatie, niet in de drie daagjes die je werkt.
woensdag 14 maart 2012 om 07:16
mijn man werkt full-time, ik werk "full-time" waarvan 3 (zeer) volle dagen voor een baas en twee dagen voor de kinderen () en het huis. Dan is nog niet alles gedaan, er blijven wat huishoudelijke dingen, regeldingen en zorgtaken (beide kindjes zijn onder de 4) over. Die zijn voor mij en man samen, dus hij staat in het weekend zet zo goed een was te draaien als ik.
En man roept -harder dan ik- dat de dagen thuis met twee jonge kinderen, hoe gezellig ook, soms veel meer van je vergen dan een werkdag. Dus volkomen terecht dat je in die dagen niet je hele huishouden runt, als het het ook nog een beetje leuk wil houden (voor jezelf en de kindjes), en dát wil je natuurlijk!
Kortom: je man kan ook best wat doen, naast zijn fulltime-baan. Trouwens, als hij jou en de kinderen niet had zou hij ook voor zijn eigen huis en eten moeten zorgen, naast zijn werk.
En man roept -harder dan ik- dat de dagen thuis met twee jonge kinderen, hoe gezellig ook, soms veel meer van je vergen dan een werkdag. Dus volkomen terecht dat je in die dagen niet je hele huishouden runt, als het het ook nog een beetje leuk wil houden (voor jezelf en de kindjes), en dát wil je natuurlijk!
Kortom: je man kan ook best wat doen, naast zijn fulltime-baan. Trouwens, als hij jou en de kinderen niet had zou hij ook voor zijn eigen huis en eten moeten zorgen, naast zijn werk.
woensdag 14 maart 2012 om 07:17
Lilla, gezien een eerder topic denk ik niet dat de man aan deze verwachting gaat doen, toen flipte hij al dat er een shirt niet gestreken was door haar.
TO, kan het niet gewoon zo zijn dat jouw man gewoon niet echt zo heel leuk is en dat jij dat zelf niet meer ziet of er zo aan gewend bent dat je denkt dat het normaal is?
TO, kan het niet gewoon zo zijn dat jouw man gewoon niet echt zo heel leuk is en dat jij dat zelf niet meer ziet of er zo aan gewend bent dat je denkt dat het normaal is?
woensdag 14 maart 2012 om 07:21
woensdag 14 maart 2012 om 07:21
Ik zou niet je mijn werk opzeggen. Het zijn 3 dagen die je een uitdaging en financiele ruimte geven. Als dat wegvalt, is dat weer een bron van stress.
Ga op een rustig moment met je man om de tafel en zeg dat je meer steun wilt. En huur een poets in voor de huishoudelijke klussen. En wees niet te perfectionistisch, je gaat niet dood vaneen ongestreken shirt ofzo.
Ga op een rustig moment met je man om de tafel en zeg dat je meer steun wilt. En huur een poets in voor de huishoudelijke klussen. En wees niet te perfectionistisch, je gaat niet dood vaneen ongestreken shirt ofzo.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 14 maart 2012 om 07:24
Is jouw werk-prive uit balans of ben je misschien zelf uit balans? Laat jij echt je huwelijk liever op de klippen lopen dan dat jij jouw man om hulp vraagt? Ik denk dat dit de kern van jouw probleem is en wellicht is het goed om eens met een professional te gaan praten over hoe jij in het leven en in je relatie staat. Zelfs als dit jouw relatie niet meer kan redden, dan nog kun je daar zelf wel veel aan hebben. Ik denk namelijk dat jij teveel van jezelf eist en dan is het niet zo vreemd dat de druk die jij voelt steeds groter wordt.
woensdag 14 maart 2012 om 07:30
Heb ook even geloept... allereerst vind ik het nogal wat dat je roept dat je de boel niet op orde krijgt als je 2 dagen werkt (tenminste in die postings) omdat het zo druk is in je hoofd, en je hebt geprobeerd om het stempeltje ADD te krijgen - dat is niet gelukt want je therapeut vond dat je dat in ieder geval niet mankeerde- maar dat alles buiten beschouwing latend is je man natuurlijk een enorme eikel. Als jij je full time wil vrij maken om je als voetveeg te laten behandelen moet je dat vooral doen. Maar ik kan je voorspellen dat je met het stoppen met werken de zaak niet beter op orde krijgt en dan is de bonje met je man nog veel groter en kan je bovendien geen kant op want je hebt ook nog eens geen inkomen meer... brrrrrrr.
Ik zou echt overwegen om een hulp in te huren voor de grote dingen in huis en om eens rustig met je man te gaan zitten en hem uit te leggen dat je het niet in je eentje kan allemaal. Het is ook zijn gezin toch?! Succes.
Ik zou echt overwegen om een hulp in te huren voor de grote dingen in huis en om eens rustig met je man te gaan zitten en hem uit te leggen dat je het niet in je eentje kan allemaal. Het is ook zijn gezin toch?! Succes.
woensdag 14 maart 2012 om 07:39
Het lijkt erop dat het meer aan je priveleven ligt wat uit balans is. Ik lees dat je man erg veel aan je trekt en kennelijk ook met verwachtingen vanuit hem die uit balans zijn.
Daar ligt je probleem. Hij kan dan wel ongelukkig zijn, maar ik lees niet dat hij rekening houdt met jouw situatie en hoe jij je nu voelt. Ik proef uit je verhaal dat je voor hem enorm op eieren loopt. Ben je het gesprek hierover met hem al aangegaan over hoe jij het ziet en dat je niet meer accepteert dat hij zo trekt aan je?
Het klinkt niet als een fijne relatie die jullie hebben. De druk lijkt erg hoog te zijn, alsof je continu voor hem in de houding moet springen.
Therapie voor jullie beide misschien een optie? Aangezien dit al jaren speelt.
Daar ligt je probleem. Hij kan dan wel ongelukkig zijn, maar ik lees niet dat hij rekening houdt met jouw situatie en hoe jij je nu voelt. Ik proef uit je verhaal dat je voor hem enorm op eieren loopt. Ben je het gesprek hierover met hem al aangegaan over hoe jij het ziet en dat je niet meer accepteert dat hij zo trekt aan je?
Het klinkt niet als een fijne relatie die jullie hebben. De druk lijkt erg hoog te zijn, alsof je continu voor hem in de houding moet springen.
Therapie voor jullie beide misschien een optie? Aangezien dit al jaren speelt.
woensdag 14 maart 2012 om 07:47
Ik vind onverdeelde aandacht geven prima, maar dat kan maar beperkt. Je kinderen en je man onverdeelde aandacht geven gaat niet allemaal tegelijkertijd en zeker niet continu. Ik krijg het gevoel dat je man dat wel verwacht en dat is dus gewoon onzin. Als je man dat verwacht, dat uitspreekt en uitstraalt naar jou vind ik het niet gek dat jouw hoofd overloopt. Het onmogelijke proberen te doen is vermoeiend.
Eist jouw man dat ook van de kinderen, onverdeelde aandacht voor hem? Want dan snap ik prima dat ze moe zijn. Of voelen je kinderen de spanninen en onveilige situatie die je man creëert met zijn eisen?
Eist jouw man dat ook van de kinderen, onverdeelde aandacht voor hem? Want dan snap ik prima dat ze moe zijn. Of voelen je kinderen de spanninen en onveilige situatie die je man creëert met zijn eisen?
woensdag 14 maart 2012 om 07:52
quote:Oriane schreef op 14 maart 2012 @ 07:14:
Hoe andere vrouwen dat doen? Door de allerbelangrijkste randvoorwaarde in huis te hebben. Een echtgenoot die je support. En dat zie ik bij jou totaal niet. Het probleem zit mijns inziens ook niet in je werk maar in je man. Stoppen met je werk, wat je het liefst graag wil blijven doen is geen oorzaak wegnemen, maar niet meer dan een pleister op de wond. Het probleem zit in je relatie, niet in de drie daagjes die je werkt.
Dit is precies wat ik ook wilde schrijven, maar dat hoeft dus niet meer want Oriane heeft het prima verwoord!
TO, wat een onzin dat je man geen huishouden kan doen naast 40 uur werk. Hij heeft toch ook een gezin, jij toch niet alleen? Hij is toch niet van suiker? Het is toch niet de jaren '50 waar moeders de kinderen stilte maant en de pa des huizes zijn biertje, krant en pantoffels brengt zodat hij kan rusten na zijn werkdag?
Wat bedoel je met dat je man aan je trekt?
En hoe serieus heeft hij gezegd dat hij de relatie niet meer ziet zitten? Heb je wel eens relatietherapie overwogen?
En als het huishouden je te veel wordt, waarom schakel je dan geen huishoudster in?
Hoe andere vrouwen dat doen? Door de allerbelangrijkste randvoorwaarde in huis te hebben. Een echtgenoot die je support. En dat zie ik bij jou totaal niet. Het probleem zit mijns inziens ook niet in je werk maar in je man. Stoppen met je werk, wat je het liefst graag wil blijven doen is geen oorzaak wegnemen, maar niet meer dan een pleister op de wond. Het probleem zit in je relatie, niet in de drie daagjes die je werkt.
Dit is precies wat ik ook wilde schrijven, maar dat hoeft dus niet meer want Oriane heeft het prima verwoord!
TO, wat een onzin dat je man geen huishouden kan doen naast 40 uur werk. Hij heeft toch ook een gezin, jij toch niet alleen? Hij is toch niet van suiker? Het is toch niet de jaren '50 waar moeders de kinderen stilte maant en de pa des huizes zijn biertje, krant en pantoffels brengt zodat hij kan rusten na zijn werkdag?
Wat bedoel je met dat je man aan je trekt?
En hoe serieus heeft hij gezegd dat hij de relatie niet meer ziet zitten? Heb je wel eens relatietherapie overwogen?
En als het huishouden je te veel wordt, waarom schakel je dan geen huishoudster in?
Zeg maar Spijker.
woensdag 14 maart 2012 om 07:54
woensdag 14 maart 2012 om 08:03
Ik heb ook je oudere topics gelezen en dat werpt toch enigszins een ander licht op de zaak.
Het doet me denken aan een aflevering van "Judge Alex" hier op de Amerikaanse tv die ik eergisteren zag. Hij vertelde dat zijn vrouw ziek was en had gevraagd of hij een dagje thuis wilde blijven om op de kids te passen. Daar had hij wel oren naar. "Lekker koffie drinken en op de bank hangen en naar de tv kijken. Maar tegen de tijd dat het 12 uur was werd ik al knettergek, wat komt er veel kijken bij moeder en huisvrouw zijn! Toen mijn vrouw aan het einde van de dag zei dat ze wel weet beter was en ik de volgende dag naar het werk kon zei ik, echt??? Weet je zeker dat je dit wil???"
Nou, gewoon even als klein voorbeeld dat toch veel mannen een verkeerd beeld hebben dat alleen omdat je huisvrouw bent, zelfs ook al werk jij daarbij nog parttime, je dan zogenaamd een luizenleven hebt.
Misschien kan je hem eens voorstellen een week te ruilen. Hij vader en huisman, jij buiten de deur werken. Ik denk dat hem het vies tegenvalt. Misschien krijg je dan iets meer begrip en denkt hij niet meer dat je de hele dag loopt te lanterfanten.
Mijn vriend werkt full time, ik werk helemaal niet. Toch biedt hij regelmatig aan te helpen in het huishouden, maar dat wijs ik altijd af. In het weekend maakt hij wel altijd het ontbijt en soms zelfs het avondeten, dat doet hij omdat hij het leuk vindt, maar hij zou veel meer doen als ik het zou toestaan. Wat ik hiermee wil zeggen is dat je man wel iets meer waardering voor je zou mogen hebben en het niet vanzelfsprekend vindt dat jij alles maar doet.
Het doet me denken aan een aflevering van "Judge Alex" hier op de Amerikaanse tv die ik eergisteren zag. Hij vertelde dat zijn vrouw ziek was en had gevraagd of hij een dagje thuis wilde blijven om op de kids te passen. Daar had hij wel oren naar. "Lekker koffie drinken en op de bank hangen en naar de tv kijken. Maar tegen de tijd dat het 12 uur was werd ik al knettergek, wat komt er veel kijken bij moeder en huisvrouw zijn! Toen mijn vrouw aan het einde van de dag zei dat ze wel weet beter was en ik de volgende dag naar het werk kon zei ik, echt??? Weet je zeker dat je dit wil???"
Nou, gewoon even als klein voorbeeld dat toch veel mannen een verkeerd beeld hebben dat alleen omdat je huisvrouw bent, zelfs ook al werk jij daarbij nog parttime, je dan zogenaamd een luizenleven hebt.
Misschien kan je hem eens voorstellen een week te ruilen. Hij vader en huisman, jij buiten de deur werken. Ik denk dat hem het vies tegenvalt. Misschien krijg je dan iets meer begrip en denkt hij niet meer dat je de hele dag loopt te lanterfanten.
Mijn vriend werkt full time, ik werk helemaal niet. Toch biedt hij regelmatig aan te helpen in het huishouden, maar dat wijs ik altijd af. In het weekend maakt hij wel altijd het ontbijt en soms zelfs het avondeten, dat doet hij omdat hij het leuk vindt, maar hij zou veel meer doen als ik het zou toestaan. Wat ik hiermee wil zeggen is dat je man wel iets meer waardering voor je zou mogen hebben en het niet vanzelfsprekend vindt dat jij alles maar doet.