Zijn wij lamlendig?

Herkenbaar Ricochet.



Ik las zelfs de boeken van Steven Covey, 7 habits of highly effective people en nog een boek dat helemaal ging over de juiste prioriteiten stellen. Echt managementtaal, heel populaire boeken in het bedrijfsleven.



Volgens Covey moet je bij alles wat je doet een visie en missie hebben. To live, to love and to leave a legency. En vooral dat laatste was belangrijk...wat wilde jij bijdragen en achterlaten in deze wereld? Wat wilde jij betekenen en welk verschil wil je maken.



Het kwam dan vooral neer op dingen als anderen inspireren en anderen dingen leren en ze tot voorbeeld zijn (wat ik op zichzelf al een vrij arrogante gedachte vindt).



Vervolgens heb ik ook nog wat boeken gekocht over time-management.



Twee maanden later was ik zeeeer zwaar burn out en depressief en het heeft me jaren gekost om weer overeind te krabbelen.



Die boeken heb ik weg gedonderd en ik vraag me nooit meer af wat ik wil dat mensen over me zeggen op mijn begrafenis (ook zo'n opdracht uit een boek).

quote:scarry schreef op 19 maart 2014 @ 20:56:

[...]





Herkenbaar van de middelbare school, dat was missschien wel de lamlendigste periode uit mijn leven. Alles is gericht op de middenmoot.



Goed genoeg zoals je bent: een erg NL gedachtengoed. Kijk maar hoe de meeste vrouwen gekleed gaan. Praktisch, makkelijk. Zelf probeer ik er op mijn mooist uit te zien en daar heb ik lol in. Ja, ik moet wel een extra inspanning leveren. Maar dat bedoel ik natuurlijk niet met het beste uit mezelf halen: dan heb ik het over mijn persoonlijke en professionele ontwikkeling.



Wat een apart topic wordt dit zo! Ik lees eigenlijk dat de meeste mensen het allemaal wel prima vinden of ze nou 's avonds op de bank liggen of actief bezig zijn, maar dat JIJ steeds op zoek bent naar óf toestemming om te niksen, óf het naar beneden halen van iedereen die zit te niksen, want ja, jij staat bekend als iemand die zich volop ontwikkelt en jij neemt de moeite om er op je mooist uit te zien, terwijl de rest van die vrouwen in Nederland.....



Ik denk dat het probleem (als je dit überhaupt een probleem kan noemen) in jezelf ligt. JIJ voelt je ergens niet lekker bij, nu projecteer je dat op de hele samenleving. Ik vind het eigenlijk heel erg Nederlands om altijd 'nuttig' bezig te moeten zijn. Waarom doe je niet gewoon waar je je goed bij voelt? Als je een avondje op de bank wil hangen, doe dat lekker. Als je je beter voelt als je iets onderneemt, doe dat dan! Maar jij voert steeds een innerlijke strijd hierover, niet de rest van Nederland, maar jij!



Niet heel Nederland ligt 's avonds op de bank met een zak chips hoor

quote:Doreia schreef op 19 maart 2014 @ 21:11:

Scarry hoe oud ben jij? Je opvatting over dat al je tijd nuttig besteed moet worden, kan ervoor zorgen dat je uiteindelijk over je eigen grenzen heen dendert en in een burn out terecht komt. Ik vond vroeger ook dat ik altijd iets nuttigs gedaan moest hebben. Dat leer je in een burn out wel af. Ik leef nu veel meer in het 'nu' en geniet ervan om op de bank naar buiten te kijken en alle koolmeesjes druk heen en weer te zien vliegen en de ekster brood zien verstoppen om vervolgens door de merel gevonden te worden. Wordt ik rustig van en kan ik daarna weer vol gas aan de slag.Aan den lijve ondervonden

Het woord lamlendig straalt futloosheid door moedeloosheid uit. Misschien voelen sommige mensen zich wel zo ja. Zou best kunnen. En jij denkt dan, zweep erover, en dan weet men opeens waarvoor en waarheen. Dat betwijfel ik.

Mijn productiviteitspiek heb ik 's ochtends. Ik ben 'n ochtendmens en ergens na de lunch kak ik in. Dan ben ik alleen nog in staat tot 't doen van relaxte bezigheden. Kan best iets sportiefs tussen zitten hoor, dat dan weer wel, maar een hoge concentratie of prestatie hoef je van mij na 15 uur echt niet meer te verwachten.

Ik heb nou niet bepaald het idee dat de -goede- reacties bij je geland zijn. Niet dat je het met iedereen eens hoeft te zijn, hoor. Ik zou zeggen: lees het topic nog eens over en laat je eigen mening even helemaal los, voor zover mogelijk.

Wat ik vooral tussen de regels door lees is: TV kijken, facebooken en forummen zijn niet nuttige bestedingen dus ik voel mij nutteloos. Volgens mij wil en kan je prima ontspannen, maar zoek je het in de verkeerde zaken. Waarom zoek je niet een andere vorm van ontspanning? Weet ik het, haken, hardlopen, een boek lezen bijvoorbeeld. Moet je niet gewoon uitzoeken wat je écht leuk vindt om te doen? Dan voel je je ook wat nuttiger en blijer vermoed ik.Bij haken of hardlopen bijvoorbeeld, ga je resultaten zien, maar is het een vorm van ontspanning omdat er geen druk bij komt kijken en is de risico op overspannen/burn - out ook nihil. En van ontspanning waar je plezier in hebt is nu eenmaal leuker dan naar bed gaan en denken: waarom keek ik nu naar die herhaling op TV?

Ik heb die strijd soms ook. Ik ben halverwege twintig en vooral bij mijn leeftijdsgenoten zie ik dat de 'druk' erg hoog is.



Zo van: je moét een geweldige carriére, je mág niet lui zijn en je moét hard werken anders ben je een luie donder. Je moét een prachtig Riversdale-style koophuis hebben met ruimte voor kids, want over een paar jaar heb je een geweldige bruiloft, helemaal perfect en een jaartje later komt je eerste kind.



En als dat al niet genoeg is: daarnaast heb je natuurlijk een fantastisch sociaal leven, met veel vrienden waarmee je natuurlijk elk vrij uurtje dat je hebt doorbrengt met een drankje op het terras of naar dat ene supercoole festival gaat. En als je dát niet doet, ben je natuurlijk vet gezond aan het eten met chiazaad en zuurdesembrood en daarnaast doe je yoga want hé: ontspanning is ook belangrijk.



En dit alles publiceren we uiteraard veelvuldig op Facebook en uiteraard controleren we dan ook even of anderen ook zo'n superactief en nuttig leven hebben.



En iedereen verbergt dan maar krampachtig dat ze doordeweeks lamlendig op de bank hangen en er niet vanaf komen: want dat hóórt niet.



Dat is wat ik in mijn omgeving zie. En ik heb er altijd keihard aan meegedaan. En nu?



Ik moest met extreme vermoeidheidsklachten en uitblijvende menstruatie naar de huisarts en wat blijkt: ik zit tegen een fikse burn out aan te hikken en sta bol van de stress. En ik heb de ziekte van Pfeiffer.



Nu word ik gedwongen om rustig aan te doen en ik vind het een zegen. En verstandig. Ik neem tijd voor mijzelf en doe dan lekker wat ík wil. Voordat ik naar de huisarts ging dreigde het serieus mis te gaan en dan had ik helemaal uitgeblust thuis gezeten. Ik ben blij, dat ik er 'op tijd' bij ben en ik nu ook fysiek word gedwongen om rustig aan te doen.



Ik herinner me een zondag. Dat mijn partner en ik thuis zaten en we niks te doen hadden. De hele dag lig je 'vervelend' en 'zeurderig' voor de tv met je iPad. Omdat je gewoon niet meer weet wat je met jezelf en je vrije tijd aan moet.



Dat willen we/ik niet meer.

quote:scarry schreef op 20 maart 2014 @ 07:03:

O ik verheerlijk niet het Amerikaanse of Chinese model, hoor! Ik zie daar ook de keerzijde van. Erg eenzijdig. En die boeken die jij gelezen hebt, Hiltje: pfff! Het boeit me ook niet wat anderen op mijn begrafenis zouden zeggen.



Ja, Blijekip, het is zeker mijn persoonlijke strijd, maar tegelijkertijd denk ik: kom op mensen, je lunt ook op een leuke manier je persoonlijke drempel (geen grenzen natuurlijk) overgaan om eens iets meer te bereiken. Maar dat zit minder in onze cultuur.



Maar hoe weet je dat anderen dat allemaal niet doen? Jij hebt blijkbaar de indruk dat iedereen maar een beetje 'lamlendig' zit te zijn en niet 'alles eruit haalt wat erin zit' en dat dat blijkbaar niet in onze cultuur past? Maar waar baseer je dit op?



Het is net of je je eigen ontevredenheid over jezelf projecteert op de hele samenleving.

quote:scarry schreef op 20 maart 2014 @ 07:03:



Ja, Blijekip, het is zeker mijn persoonlijke strijd, maar tegelijkertijd denk ik: kom op mensen, je lunt ook op een leuke manier je persoonlijke drempel (geen grenzen natuurlijk) overgaan om eens iets meer te bereiken. Maar dat zit minder in onze cultuur.



Je vergist je. In Nederland hebben wij juist een cultuur van hard werken, niet lullen maar poetsen en ledigheid is des duivels oorkussen. Wij zijn een calvinistisch volkje.



Nu kun je wel de vergelijking trekken met Chinezen (die onder het communisme ook nog niet zo ambitieus waren) maar je kunt ook de vergelijking maken met Afrika en Zuid-Amerika of alleen al zuidelijk Europa. Als een vergelijking maken al nodig is.



Bovendien vind ik je erg veroordelend naar anderen ('kom op mensen" what the fuck????) en volgens mij is dat vooral een uiting van een diepe onvrede met jezelf. Als je echt heel eerlijk naar jezelf kijkt, hoever zit je dan van een burn out af?



En het is helemaal niet zo dat veel mensen lamlendig op de bank hangen. In mijn omgeving ben ik eens van de weinigen hoewel ik meestal niet lamlendig, maar juist genietend op de bank hang. Ik ken veel mensen die erg veel werken, ook in de avonden of bijvoorbeeld nog netwerkbijeenkomsten hebben en ik ken mensen die veel sporten en hun leven erg actief doorbrengen.

Zooo Underkoffer, dat klinkt doodvermoeiend.



Blijekip heeft wel een goed punt vind ik scarry. Als jij je lamlendig voelt door bepaalde bezigheden, moet je iets anders gaan doen. Maar andere mensen hoeven toch niet hetzelfde te hebben? Ik snap dan ook niet waarom je vind dat mensen 'hun persoonlijke drempel' over moeten en hoe je weet dat ze dat al niet doen.



Ik heb over het algemeen de indruk dat wij hoge eisen aan onszelf (en onze kinderen) stellen. Ik denk dat we juist daarom graag het verstand uitschakelen en lui doen. En dat er daardoor bij veel mensen stressklachten zijn, waardoor we ons weer schuldig voelen over niets doen, etc.

quote:scarry schreef op 20 maart 2014 @ 08:28:

Het woord burnout valt redelijk vaak en dat is ook een ziekte/toestand die je je ergste vijand niet toewenst. Maar... Er is wel een heel groot grijs gebied tussen 'lamlendig' en burnout. Door jezelf even over die drempel van lamlendigheid te helpen (bij mij uit het zich in letterlijke lamlendigheid, bij anderen misschien in het eeuwig uitstellen van het waarmaken van dromen) push je jezelf wel op een prettiger/hoger niveau. Tenslotte heb je maar 1 leven. En dat is wat anders dan je persoonlijke grenzen overgaan. Ik bedoel meer: jezelf uitdagen op een leuke manier. En dat kan ook zijn 10 minuten genieten van het gekwetter van vogels. Maar dat kan ook zijn: een gedicht schrijven of iets ontwikkelen voor je werk.

Met je groene smoothie en je yoga een selfie plaatsen op FB: nee, dat is niet wat ik bedoel. Maar ik herken deze tendens wel Underkoffer.

Maar waarom zou je je eigen grenzen moeten opzoeken? Ik weet wel dat ik me op een gegeven moment een beetje suf voelde omdat ik voor mijn gevoel alleen maar werkte, thuis kwam, at, tv keek en in bed viel. Sindsdien dwing ik mezelf om in plaats van tv te kijken een boek te lezen of iets met vrienden te doen, bijvoorbeeld. Niet omdat het moet of omdat ik van mezelf productief moet zijn maar omdat ik weet dat ik enorm van zulke activiteiten geniet als ik er eenmaal aan begonnen ben.



Maar dat werkt dus voor mij. Andere mensen zijn misschien juist blij als ze lekker voor de tv hangen. Ik heb daar geen oordeel over maar dat lijk jij wel te hebben. Ik vraag me af waar dat impliciete idee vandaan komt: "Niets nuttigs doen is tijdverspilling omdat je jezelf niet optimaal benut, en jezelf niet optimaal benutten is zonde." Waarom zou het niet goed genoeg zijn als mensen tevreden zijn met hun gewone, rustige leven?

Scarry, als je die tijd die je nu "lamlendig" noemt eens "me-time" gaat noemen? En aan me-time het labeltje "heel erg kostbaar" zou plakken?



Het is een prima gedachte dat je het beste uit jezelf en je kinderen wil halen, maar dat is zo'n vaag begrip: wat is het beste? Vaak wordt dan vooral gedacht aan presteren (of dat nu scholing, werk, sport is, het moet liefst in meetbare prestaties zijn (diploma's, cijfers, snellere tijden of doelpunten), want dat heet dan iets bereiken of het zichtbare bewijs daarvan voor jezelf of anderen.



Bijv in sport (en spel) denken mensen vaak al in doelen bereiken, competitie (vergelijken met anderen en winnen) en (zelf)overwinningen (dezelfde afstand in steeds minder tijd, of steeds verder, steeds zwaardere gewichten, niveau hoger) en daarvoor moet je liefst "afzien" en trainen/oefenen richting het doel.



Je kan ook anders kijken: de weg op zichzelf, het bewegen/sporten/ gamen/ ermee bezig zijn op zich als prettige bezigheid als doel stellen. Dat je iets kiest waar je echt plezier in hebt tijdens die bezigheid, fijn vindt om te doen, en niet met een ander achterliggend doel, zoals wanneer het eigenlijke doel afvallen is, of je uiterlijk, of omdat anderen het ook doen, of sociaal (gezamenlijk doel: als team winnen van tegenstander), enz.



Je kan bijv ook elke dag een stuk wandelen/ rennen in de buitenlucht, met als enige doel buiten zijn en bewegen. Allerlei vormen van in- en ontspanning zijn ook al nuttig zonder dat daar prestatie of overwinning aan hoeft te hangen. Het nut is namelijk: opladen! Mentaal en geestelijk gezond blijven!



Bomen en planten hebben niet het hele jaar door bloemen en vruchten, kennen rustperiodes waarin ze zich voorbereiden op de komende groei en bloei. Dat zijn natuurlijke processen. Helemaal niks doen is zelfs bewezen heel nuttig (zoals mediteren) omdat het je hele instellingen en energie kan veranderen ook op andere momenten (hoe je lichamelijk op stress reageert bijv).



De vraag is of je echt ontspant van tv kijken, mensen hebben niet door dat ook dat inspanning is voor je mind en wat je aan info en boodschappen binnenkrijgt (en moet verwerken), ook als het een luchtig niemendalletje is wat je kijkt. Het lijkt passief, en "niksdoen", maar je brein is ondertussen toch aan het "werk", leeft zich in, beleeft mee wat je ziet/hoort, enz.



Ook forummen/facebooken en ander internetten lijkt ontspannend, maar bedenk wat je allemaal ondertussen aan info en boodschappen "inneemt" (afhankelijk wat je leest: zijn het vooral problemen van anderen of vrolijke sites/topics die je bezoekt?) enz.



Me-time is voor mensen oa nodig om tijd te hebben om oa stil te staan bij of je eigenlijk nog aan het doen bent wat je wil (of dat het automatisme/ conditionering is geworden), voor zelfreflectie, voor denken aan jouw levensdoelen, voorstellingen over je/ de toekomst maken (fantaseren, verlangen, dromen, groeien/ ontwikkelen), verwerking (van alle info die je dagelijks binnenkrijgt, maar ook evt dingen uit het verleden die nog invloed hebben en je beperken en zou willen veranderen).

Wat je belangrijk vindt voor jezelf, je gezin, mensen om je heen.

Wat je zou willen ervaren of aanboren, ontdekken, leren te kunnen.



Je hoeft niet constant bezig te zijn om nuttig bezig te zijn! Sterker nog, de meeste creatieve ideeen komen "bottom-up" als je in de zon of in bad zit of op andere manier de tijd neemt om je gedachten de vrije loop te laten. Maar ook verlangen en fantaseren hoort hieronder: voorstellingen maken (want dat onderscheidt ons oa van dieren, dat wij ons verleden en toekomst kunnen voorstellen).



Wat doe je op vakantie als je "niks doet"? Waar denk je aan, als je in de zon bij het zwembad ligt? Of wat doe je dan graag aan aktie? Wat doe je maw als je jezelf toestaat (die paar weken per jaar?!) om ff niks te hoeven/moeten? En (hopelijk!) geen tv of internet beschikbaar is?



Het fijne van "me-time" is dat je die uurtjes kan invullen zoals je zelf wil (binnen de beperkingen van gezin en wat je "to do" hebt dan, he). Tv is anderen het aanbod laten bepalen. Er zijn nog veel meer dingen die je kan doen, bijv in bad met een (zelfgekozen, naar interesse of mood, spannend of ontspannend) goed boek, je (seksuele) verlangens eens de vrije loop laten, of andere behoeften (dus niet wat "moet"), een boek of tijdschriften met andere invalshoeken of onderwerpen dan die je al kent, maar ook kan je bellen met een vriendin of met vriendinnen afspreken, of met je partner qualitytime nemen om weer eens echte aandacht te hebben voor elkaar, plannen maken, whatever.



Elke vorm van (echte) ontspanning en inspanning is nuttig, als je er plezier in hebt. Je tijd is kostbaar, er is van alles te ontdekken, juist als je de stilte in jezelf eens opzoekt (ipv continu prikkels van buitenaf!), omdat je jezelf dan de kans geeft dingen van binnenuit te laten opborrelen (behoeften, verlangens, wensen, dromen, voelen).



Ik denk dat dat oa het verschil maakt tussen het leven (be)leven of geleefd worden, dat je je bewust bent waar je bent in je leven, waar je heen wil, welke invloed je zelf hebt op je leven, wat je zou willen veranderen of uitbouwen, enz.



Als je het gevoel hebt dat je meer moet halen uit je leven, dan zit je misschien idd niet lekker achter die tv of pc, dan is het misschien een teken dat je bepaalde gebieden in jezelf niet aan bod laat komen, of niet genoeg. Dat je misschien het gevoel hebt dat je je tijd "verdoet" met nutteloze dingen, dat je stilstaat terwijl je toch van alles doet (werken, gezin, organiseren, huishouden, leuke uitjes). Het kan toch te "leeg" aanvoelen, te weinig voldoening geven.



Dat ligt dan vaak niet in de hoeveelheid (in wat je allemaal al doet), maar in het gevoel dat je niet meer ontwikkelt en nieuwe dingen doet (ervaart, nieuwe vaardigheden leert, gebieden achterblijven). Misschien loopt alles goed in je leven en heb je te weinig uitdaging (en die kunnen dus op allerlei gebied liggen, niet alleen presteren), het idee van te weinig eigen invloed op je dagelijkse leven (werk- en schooltijden, vaste patronen, gewoontes en "wat moet of hoort" die je leven bepalen).



Als je die "vrije" uren ziet als "me-time" en je die niet langer door gewoonte zou invullen (tv/internet), wat zou je dan allemaal kunnen en willen doen daarmee? Want die energie heb je blijkbaar, schrijf je. En het gevoel dat je meer uit jezelf kan halen (en dus zou moeten van jezelf).



Het speelse in jezelf mag ook aan bod komen, bedenk dat kinderen leren door te spelen. Wat doe jij nog aan speelse dingen, aan zintuiglijk genieten (de wind op je huid voelen, kou of warmte, knuffelen of intimiteit, een warm bad, het zien van mooie uitzichten/wat op je netvlies komt, het voelen van je spieren in beweging, horen van mooie muziek of de vogels die zijn teruggekeerd, de regen op het dak, smaak, ruiken, voelen, tasten enz?



Het schijnt dat we (de westerse mens) juist veel teveel info binnenkrijgt (aktief denken en leren, dat wordt "top-down-aandacht" genoemd. En daaronder valt ook Facebooken, internetten, tv kijken, twitteren, krant lezen, tijdschriften, piekeren, alles wat je "erin stopt" zeg maar. En veel te weinig tijd voor wat er opborrelt van binnenuit.



Als die ontwikkeling zo doorgaat (en mensen niet kieskeurig zijn wat er allemaal aan info en reclames en aktie binnenkomt van buitenaf), verliezen we dat vermogen "bottom up"-aandacht (wegdromen, voorstellingsvermogen, echte innerlijke behoeften, diepgang, innerlijke waarden en verlangens)..



Dag-en wegdromen blijkt dus juist enorm nuttig voor onze denkvermogens! We besteden (in de westerse cultuur) veel te weinig tijd daaraan, en veel teveel met vergelijken met anderen (niet alleen Fb maar ook wat omgeving/vrienden/maatschapij vindt en doet, mode (=ook volgen wat anderen verzinnen voor dit seizoen).



Voldoening en betekenis vind je binnen in jezelf, bottom up is oa je creativiteit, of je leeft naar je eigen innelijke waarden en behoeften, luisteren naar jezelf en wat jij nodig hebt of vindt, wat jij echt leuk, belangrijk of waardevol vindt (en/of je kinderen wil bijbrengen).



Dat zit niet altijd in prestaties of meetbare dingen, maar kan ook nieuwe vaardigheden leren zijn of iets anders ontdekken, of juist eens echt niks doen of helemaal alleen zijn (je terugtrekken op je bad- of slaapkamer en je ogen dicht zonder te slapen) om te ontdekken wat je nou echt ontspant. Gewoon eens geen prikkels van buitenaf te laten binnenkomen, maar op te laten komen wat er maar op komt. Bewegen of gewoon ergens aan de waterkant gaan zitten, whatever, zolang je beseft dat je die tijd mag nemen voor jezelf, omdat jij belangrijk bent voor jezelf!



Iets wat leuk en speels is, je niet hoeft te kunnen, de lol al zit in ermee bezig zijn/doen. Je man masseren, of zelf gemasseerd worden, fysieke aandacht voor jezelf, knuffelen, al die dingen leveren ook nog eens chemische stoffen als oxytocine die weer gunstig werken op stress.



Juist minder "moeten" kan er juist toe leiden dat je ontwikkelt/groeit op persoonlijk vlak, en dat je goed voor je mentale en fysieke gezondheid zorgt (zodat je alles wat je al moet van jezelf met meer plezier en energie kan volhouden).

quote:scarry schreef op 20 maart 2014 @ 08:28:

Het woord burnout valt redelijk vaak en dat is ook een ziekte/toestand die je je ergste vijand niet toewenst. Maar... Er is wel een heel groot grijs gebied tussen 'lamlendig' en burnout. Door jezelf even over die drempel van lamlendigheid te helpen (bij mij uit het zich in letterlijke lamlendigheid, bij anderen misschien in het eeuwig uitstellen van het waarmaken van dromen) push je jezelf wel op een prettiger/hoger niveau. Tenslotte heb je maar 1 leven. En dat is wat anders dan je persoonlijke grenzen overgaan. Ik bedoel meer: jezelf uitdagen op een leuke manier. En dat kan ook zijn 10 minuten genieten van het gekwetter van vogels. Maar dat kan ook zijn: een gedicht schrijven of iets ontwikkelen voor je werk.

Met je groene smoothie en je yoga een selfie plaatsen op FB: nee, dat is niet wat ik bedoel. Maar ik herken deze tendens wel Underkoffer.



Oké dan was ik dus net weer even en stapje te ver



Ik denk dat ik bedoel dat je mssn van je omgeving niet lamlendig 'mag' zijn, omdat het lui gevonden word. Dat je daarom jezelf in vervelende manouvres werkt of je je er schuldig over voelt.



Dat was in mijn geval zo, maar ik trok me dan ook teveel aan wat mijn omgeving vond/deed/wil/etc.

quote:tyche schreef op 20 maart 2014 @ 08:32:

Zooo Underkoffer, dat klinkt doodvermoeiend.



Ik heb over het algemeen de indruk dat wij hoge eisen aan onszelf (en onze kinderen) stellen. Ik denk dat we juist daarom graag het verstand uitschakelen en lui doen. En dat er daardoor bij veel mensen stressklachten zijn, waardoor we ons weer schuldig voelen over niets doen, etc.



Het is ook doodvermoeiend, blijkt nu. Kom er helaas net iets te laat achter dat het doodovermoeiend is haha.



En het is inderdaad die druk en die hoge eisen. Die hoge eisen worden onbewust door invloed van omgeving door jezelf, voor jezelf, gecreëerd. En dan inderdaad dat schuldgevoel wat erachteraan komt.

quote:blijekip schreef op 20 maart 2014 @ 08:09:

Maar hoe weet je dat anderen dat allemaal niet doen? Jij hebt blijkbaar de indruk dat iedereen maar een beetje 'lamlendig' zit te zijn en niet 'alles eruit haalt wat erin zit' en dat dat blijkbaar niet in onze cultuur past? Maar waar baseer je dit op?



Het is net of je je eigen ontevredenheid over jezelf projecteert op de hele samenleving.



Eens.



Ik word trouwens ook wel moe van die eeuwige uitspraak dat vrouwen in Nederland zo slecht gekleed zijn (wat dan meestal wordt geroepen door vrouwen die zichzelf daar een uitzondering op vinden). Ik vind nou niet dat de vrouwen in omringende landen er zo heel anders bij lopen, en ik vind het hier in Nederland ook wel meevallen. Ik zie zat goed geklede vrouwen op straat.