Aandacht van mannen

Al vier keer een andere openingszin hier begonnen, maar steeds het idee dat het de essentie niet raakt. En in de gedachten die ik hier neer wil zetten, heb ik het gevoel dat sommige dingen elkaar tegenspreken.



Dat ik het gevoel heb, dat dat mij nou juist dat nare gevoel geeft. Dat ge-heen-en-weer. Dat nare gevoel over mezelf.



Voorbeeld: nog niet zo lang geleden via de mail veel (heel veel) contact met een man gehad, ook via msn.

Dat is nu over.

Reden: ik vond het prettig op afstand contact met hem te hebben. We hadden grotendeels dezelfde interesses, er was herkenning en ook het gevoel om een half woord nodig te hebben om elkaar te begrijpen. Terwijl ik langzaam ging wennen aan het idee hem te ontmoeten, liet hij me weten verliefd te zijn geworden op een andere date.

Hij had voor mij ook wel gevoelens ontwikkeld, maar niet het gevoel dat ik daar ontvankelijk voor was. En nu was er dus iemand die hij ontmoet had en daar klikte het erg goed mee.

Hoewel jammer, begreep ik hem volkomen. Gelijk had-ie. Op mij kun je maanden wachten, en misschien ben ik het uiteindelijk niet eens waard.



Gisteravond. Mooie avond. Zwoel ook. Heb vriendin te eten en we besluiten nog even de stad in te gaan. Er is een feest gaande in de stad en we willen het even van dichtbij bekijken.

We halen iets te drinken en staan te kijken bij een optreden. Op een gegeven moment is vriendin in gesprek. Ze kent heel veel mensen en hij is blijkbaar een bekende van haar. Hij is met een vriend.

En dan zijn we ineens met zijn vieren.

Een beetje heen en weer gepraat, en we stellen ons aan elkaar voor, en dan blijkt dat vriendin deze jongens nog nooit eerder heeft gezien.

Ja, dat ze makkelijk contact maakt, wist ik ook al wel.

In de uren die volgen gaat vriendin helemaal uit haar dak. Dansen, zingen, hard lachen, ze heeft plezier.

Ik ben niet zo van de feesten, ik hups een beetje mee maar voel me erg 'staan'. Houteklaas, denk ik, saaie muts.

Wel zie ik een van de mannen de hele tijd mijn aandacht trekken. Tegen me aan, arm om me heen.

Is dit leuk? Ik wou dat ik thuis was.

Ik zie dat mijn vriendin er minder moeite mee heeft.

Ik denk: doe een beetje los, mens, iedereen om je heen heeft het leuk. Het heeft niks om het lijf. Geef een beetje mee. Ik hoef verder niks. Als hij me wil versieren, moet hij dat lekker zelf weten. Ik hoef er niks mee.

Hij begint een gesprekje, vraagt wat algemene dingen en of ik niet zo vaak uitga zeker? (ja, ik begrijp 'em). Hij probeert wel aardig te zijn.

Ik voel me gewoon verschrikkelijk opgelaten.

Mijn blaas is vol, en het hupsen valt me met de minuut zwaarder. Ik ga op zoek naar een toilet, wurm me door de menigte en als ik de deur eenmaal achter me dicht heb, slaak ik een diepe zucht van opluchting. Ik kijk bij het handen wassen nog even in de spiegel, en zie mezelf. Dat overbekende gezicht, wat doe ik hier, wat zie ik er uit. Ik pas hier niet. Ik ben niet slank en heb geen lang blond haar. Bovendien dans ik niet voluit met mijn armen in de lucht. Was ik dat van plan geweest, had ik mijn spijkerbroek en t-shirt aangetrokken. Nu heb ik een jurk aan en makkelijke schoenen, en een rood hoofd.

Verhitte wangen, ik veeg wat mascara weg van onder mijn oog. Nou, terug dan maar.

Eenmaal op de plek waar we eerder stonden tref ik vriendin aan die aan het socializen is met 'mijn' bewonderaar. De andere hangt alweer bij een volgende dame om haar schouders.

Het is duidelijk. The party is over.

Heb ik het verpest voor vriendin?

Nee, ze heeft nog even veel lol, en ze gaat na nog een poosje voldaan naar huis.

Met plannen voor komende feesten. Ze heeft de smaak te pakken.

Ze heeft vrienden genoeg, dus daar kan ze mooi mee uitgaan. Dan wordt het waarschijnlijk gezelliger dan dat ze dit met mij blijft doen.



En ik, ik baal ervan dat ik niet weet om te gaan met aandacht van mannen. Zijn ze subtiel, dan heb ik het niet door. Gaan ze ervoor, dan voel ik me weer opgelaten.



Die vriendin van mij die kan zo bezig zijn met mannen, dat ik denk: nou kom jij daar straks maar eens zonder zoenen of seks onderuit. Lachen, flirten, steeds met haar handen door haar haar, omhelzen, beetpakken. Of, denk ik dan, misschien wil ze dat juist wel, dan is het oké, maar achteraf is het een spel geweest, en opeens is het ook weer over. Zo makkelijk met iemand die toevallig naast je komt staan.



Ach nee, denk ik dan. Het betekent toch niks. Dat ik dat niet kan komt doordat ik zo'n supert(r)ut ben. En kijk ik dan in de spiegel (zoals bij de wc's, dat moment dat altijd komt bij mij op zo'n avond) ben ik weer terug bij mijzelf. Ik ben zoals ik ben, al jarenlang.



Ik zie dat ik behoorlijk lang heb gedaan over deze OP.

Ben even een uurtje of wat weg, sporten, en reageer dan wat later.

Zo, wat een reakties allemaal.

Heb ze doorgelezen, en soms dacht ik: die raakt de kern, en bij andere weer: zo is het niet, die slaat de plank helemaal mis.



Een paar opmerkingen over dingen die me tijdens het lezen bijbleven:



Waarom ik naar dat feest ben gegaan komt hierdoor: vriendin heeft bij mij gegeten, en omdat het nog zulk lekker weer was gisteravond, vonden we het een goed idee om nog even de stad in te gaan, om op een terrasje te gaan zitten, een italiaans ijsje te gaan eten, of iets dergelijks.

Op weg naar het centrum kwamen we langs een plein met muziek, en besloten we daar even gaan kijken en iets te drinken. Dat was het eigenlijke 'feest'.



Normaalgesproken als er ergens een band speelt in de stad hou ik er wel van om daar te blijven staan, te kijken en te luisteren.



Waar het me niet om gaat is dat ik extraverter zou willen zijn, of de show zou willen stelen.



Over mijn opmerking over mijn vriendin in de trant van: ik ben benieuwd hoe jij straks zonder zoenen of seks onderuit komt.

Ik heb zelf al gauw het idee dat flirten, aanraken en om elkaars nek hangen verwachtingen schept bij degene bij wie je dat doet. En als diegene opmerkingen maakt over blijven slapen, bang voor het onweer en dergelijke.



Ik las ook iets over oordelen, en trots zijn op mijn onhandigheid.

Ik oordeel niet over mijn vriendin en en ben eigenlijk meer van het leven en laten leven. En ik voel het ook niet als dat ik min of meer in de steek gelaten zou worden in zo'n situatie.



Het heeft weer wel te maken met onzekerheid, een laag zelfbeeld en dat ik me niet kan voorstellen dat iemand echt in mij geïnteresseerd zou kunnen zijn. En dat ingaan op avances op de manier als van gisteravond sowieso nergens toe leidt, omdat het daar ook niet echt om mij gaat, maar om wat ik te bieden heb.

En dat heb ik dus niet op dat moment omdat ik niet meefeest, ik voel me niet alleen niet op mijn gemak, maar ik ben ook nog eens een spelbreker.



Er is vast nog meer waar ik op kan reageren, maar dat komt nog wel.

Lizzle en Summerdance,



Ik wil niet iemand anders zijn, dat is het nou juist niet.

@ lizzl: ik heb alle reakties in sneltreinvaart gelezen. Ik herinner me jou eerste post als eentje waar ik veel herkenning in vond, en begreep niet waar het omslagpunt nou precies zat. Ik begrijp uit je laatste reaktie dat mijn opmerking over het juist niet willen veranderen niet goed bij je viel. Ik was dus aan het terugkijken of ik soms ergens iets heb gemist, en wilde je eerste post teruglezen, maar het is alweer verdwenen.

Ik vind het vervelend als het zo verkeerd bij je binnenkwam, maar ik begrijp het eigenlijk niet zo.

Ik doelde zeker niet op jou toen ik neerzette: de plank mis.