Relaties
alle pijlers
Ben moe van al die problemen...
zaterdag 26 maart 2011 om 22:52
Mijn man en ik hebben steeds ruzie, onze basis is zo verkeerd gegaan dat ik het nog steeds niet te boven ben. Hij heeft een hele moeilijke jeugd gehad; mishandelingen, zelfmoord van zijn vader, kortom teveel om op te noemen.Hij was op zijn 14e al beide ouders kwijt. Dat doet veel met een mens, dat begrijp ik ook maar het heeft nog steeds zoveel impact.
Hij heeft me vooral in het begin voortdurend lopen uittesten, heel extreem soms; zo wilde hij me wel dan weer niet. Maakten we een afspraak belde hij af of kwam ie gewoon niet opdagen. Ik raakte ongepland zwanger toen we nog vrij kort samen waren, ik was behoorlijk geschrokken, hij was ontzettend blij. Toen ik een miskraam kreeg heeft ie het nog dezelfde dag uitgemaakt want hij zag me eigenlijk als een vriendin niet als zijn vriendin....Paar maanden later was ie er helemaal uit en zijn we weer bij elkaar gekomen waarna het testen weer opnieuw begon. Ook in die tijd werd ik soms moedeloos van maar ik zag ( en zie nog steeds al maakt ie het lastig ) dat het geen kwaad iemand is, wel een beschadigd mens.
Het ging een tijd goed tussen ons en ik dacht dat het opstartproblemen waren geweest dat het nu allemaal goed zou komen, en echt ik ben niet zo naief dat ik gouden bergen verwacht wil dat ook helemaal niet maar wel iets meer dan dat ik er tot nu toe uithaal.
Toen ik een knobbeltje in mijn borst kreeg en in paniek raakte want ik ben ooit een vriendin kwijtgeraakt aan die K..ziekte trok hij zich helemaal terug kon het niet handelen en liet mij huilend beneden zitten zonder ook maar één keer zijn handen te hebben uitgestoken. Heb me zelden zo ellendig gevoeld als toen maar sukkel die ik ben probeerde ik het in mijn hoofd goed te praten; omdat hij zijn moeder aan kanker was kwijtgeraakt...In alles heb ik mezelf in die tijd weggecijferd, kan mezelf wel voor mijn kop slaan nu!
Toen ik zwanger raakte ( nu 9 jaar geleden) kwam ik er in dezelfde maand achter dat hij in het begin van onze relatie gewoon nog met zijn ex was geweest en haar zelfs had voorgesteld om samen een kindje te krijgen. Ik las de brieven die hij keurig allemaal had bewaard en het brak mijn hart. Het bleek zelfs dat toen ik de zwangerschapstest deed van die eerste zwangerschap hij een gezellig weekendje met haar had doorgebracht. Omdat het toen ik erachter kwam idd echt uit was ( heb haar gebeld) wilde ik hem een kans geven om er samen uit te komen maar wat is het moeilijk geweest al die jaren.....Ik was boos en gekwetst èn zwanger ( niet een hele makkelijke combinatie kan ik je zeggen) maar wilde mijn kindje een vader en moeder geven. Maar sindsdien lijkt het alleen maar lastiger te zijn geworden; het overgrote deel van onze tijd samen kon hij vrijen niet meer opbrengen omdat ik zo boos op hem was...en ik bleef boos omdat hij niets uitlegde en me zo aan liet modderen in mijn eentje. Een vicieuze cirkel was ontstaan. Ik raakte gefrustreerd hij ook en er ontstond een levensgrote afstand. Waar andere mensen (en ik vóór hem ook) een ruzie nog weleens wegvrijen keerde hij zich compleet van me af en werd ik bloedonzeker over mezelf, mijn lijf, mijn persoonlijkheid alles....
Zou het zo fijn vinden als ie wat meer voor me zou doen, laten blijken dat ik belangrijk ben in zijn leven, heb zoveel vaker gehoord dat hij ergens géén behoefte aan had ipv wèl dat de verhouding compleet zoek is. Gaat nu niet lekker op mijn werk en ik zit er een beetje doorheen maar hij kan nog niet opstaan om me een knuffel te geven als hij me ziet huilen. Het is een leuke man zolang je maar geen commentaar op hem hebt want zo gauw dat gebeurt blijft ie er vaak maanden in hangen en is alle positiefs dat we hebben opgebouwd in één keer weg. Sowieso is het een heel passief (lui) ingesteld mens waar het inzetten voor relaties betreft. Hij heeft me bijvoorbeeld ooit een nieuwe trouwring beloofd nadat ie de oude had weggegooid en wist hoe blij hij me daarmee zou maken, niet om het sieraad an sich maar juist om het gevoel daarachter. Hij heeft me er drie jaar op laten wachten en heeft hem uiteindelijk na heel veel woorden en verdriet op een holletje gekocht bij de dichtstbijzijnde juwelier, zonder veel gevoel dus.
Hij zit, zonder dat als een verontschuldiging voor zijn gedrag te zien, nog zo niet goed in zijn vel dat ik soms het gevoel heb dat ie een boos en in het leven teleurgesteld kind is in het lijf van een man. Er is door een psychiater posttraumatisch stress syndroom vastgesteld bij hem maar hij heeft nog geen enkele therapie afgemaakt en dat vind ik niet fair tegenover mij en onze zoon, snap best dat het moeilijk is maar je bent je gezin wel iets verschuldigd denk ik...
Het jammere is dat ik de lol ook behoorlijk kwijt ben geraakt maar dat hij niet bij machte is of wil zijn om me te helpen en ik word bekaf van overal maar zelf uit te komen. Ik ben hard en verbitterd geworden terwijl we alles kunnen hebben, blijf het zo zonde vinden.
Hij heeft me vooral in het begin voortdurend lopen uittesten, heel extreem soms; zo wilde hij me wel dan weer niet. Maakten we een afspraak belde hij af of kwam ie gewoon niet opdagen. Ik raakte ongepland zwanger toen we nog vrij kort samen waren, ik was behoorlijk geschrokken, hij was ontzettend blij. Toen ik een miskraam kreeg heeft ie het nog dezelfde dag uitgemaakt want hij zag me eigenlijk als een vriendin niet als zijn vriendin....Paar maanden later was ie er helemaal uit en zijn we weer bij elkaar gekomen waarna het testen weer opnieuw begon. Ook in die tijd werd ik soms moedeloos van maar ik zag ( en zie nog steeds al maakt ie het lastig ) dat het geen kwaad iemand is, wel een beschadigd mens.
Het ging een tijd goed tussen ons en ik dacht dat het opstartproblemen waren geweest dat het nu allemaal goed zou komen, en echt ik ben niet zo naief dat ik gouden bergen verwacht wil dat ook helemaal niet maar wel iets meer dan dat ik er tot nu toe uithaal.
Toen ik een knobbeltje in mijn borst kreeg en in paniek raakte want ik ben ooit een vriendin kwijtgeraakt aan die K..ziekte trok hij zich helemaal terug kon het niet handelen en liet mij huilend beneden zitten zonder ook maar één keer zijn handen te hebben uitgestoken. Heb me zelden zo ellendig gevoeld als toen maar sukkel die ik ben probeerde ik het in mijn hoofd goed te praten; omdat hij zijn moeder aan kanker was kwijtgeraakt...In alles heb ik mezelf in die tijd weggecijferd, kan mezelf wel voor mijn kop slaan nu!
Toen ik zwanger raakte ( nu 9 jaar geleden) kwam ik er in dezelfde maand achter dat hij in het begin van onze relatie gewoon nog met zijn ex was geweest en haar zelfs had voorgesteld om samen een kindje te krijgen. Ik las de brieven die hij keurig allemaal had bewaard en het brak mijn hart. Het bleek zelfs dat toen ik de zwangerschapstest deed van die eerste zwangerschap hij een gezellig weekendje met haar had doorgebracht. Omdat het toen ik erachter kwam idd echt uit was ( heb haar gebeld) wilde ik hem een kans geven om er samen uit te komen maar wat is het moeilijk geweest al die jaren.....Ik was boos en gekwetst èn zwanger ( niet een hele makkelijke combinatie kan ik je zeggen) maar wilde mijn kindje een vader en moeder geven. Maar sindsdien lijkt het alleen maar lastiger te zijn geworden; het overgrote deel van onze tijd samen kon hij vrijen niet meer opbrengen omdat ik zo boos op hem was...en ik bleef boos omdat hij niets uitlegde en me zo aan liet modderen in mijn eentje. Een vicieuze cirkel was ontstaan. Ik raakte gefrustreerd hij ook en er ontstond een levensgrote afstand. Waar andere mensen (en ik vóór hem ook) een ruzie nog weleens wegvrijen keerde hij zich compleet van me af en werd ik bloedonzeker over mezelf, mijn lijf, mijn persoonlijkheid alles....
Zou het zo fijn vinden als ie wat meer voor me zou doen, laten blijken dat ik belangrijk ben in zijn leven, heb zoveel vaker gehoord dat hij ergens géén behoefte aan had ipv wèl dat de verhouding compleet zoek is. Gaat nu niet lekker op mijn werk en ik zit er een beetje doorheen maar hij kan nog niet opstaan om me een knuffel te geven als hij me ziet huilen. Het is een leuke man zolang je maar geen commentaar op hem hebt want zo gauw dat gebeurt blijft ie er vaak maanden in hangen en is alle positiefs dat we hebben opgebouwd in één keer weg. Sowieso is het een heel passief (lui) ingesteld mens waar het inzetten voor relaties betreft. Hij heeft me bijvoorbeeld ooit een nieuwe trouwring beloofd nadat ie de oude had weggegooid en wist hoe blij hij me daarmee zou maken, niet om het sieraad an sich maar juist om het gevoel daarachter. Hij heeft me er drie jaar op laten wachten en heeft hem uiteindelijk na heel veel woorden en verdriet op een holletje gekocht bij de dichtstbijzijnde juwelier, zonder veel gevoel dus.
Hij zit, zonder dat als een verontschuldiging voor zijn gedrag te zien, nog zo niet goed in zijn vel dat ik soms het gevoel heb dat ie een boos en in het leven teleurgesteld kind is in het lijf van een man. Er is door een psychiater posttraumatisch stress syndroom vastgesteld bij hem maar hij heeft nog geen enkele therapie afgemaakt en dat vind ik niet fair tegenover mij en onze zoon, snap best dat het moeilijk is maar je bent je gezin wel iets verschuldigd denk ik...
Het jammere is dat ik de lol ook behoorlijk kwijt ben geraakt maar dat hij niet bij machte is of wil zijn om me te helpen en ik word bekaf van overal maar zelf uit te komen. Ik ben hard en verbitterd geworden terwijl we alles kunnen hebben, blijf het zo zonde vinden.
zaterdag 26 maart 2011 om 23:08
O, k.tk.tk.tk.tk.t, je moet heel sterk in je schoenen staan. Ik worstel al ruim 20 jaar ook met iemand die de nodige problemen heeft opgelopen in zijn jeugd. Nu, (ja nu pas) nu bijna alles kapot is, is hij eindelijke zover dat hij in therapie is gegaan. Hoe het af gaat lopen weet niemand, ik weet alleen dat ik voor mijzelf en mijn gezin een deadline heb gesteld. Maar het kost zoveel energie. (Ok, bij ons is er geen ander in het spel) Mijn man heeft persoonlijkheidsstoornissen en een alcoholprobleem. Heel zwaar, maar af en toe zien we toch die leuke vent, en hij ziet nu (bijna 40) in dat het niet normaal is hoe hij bij tijd en wijle doet. Hij heeft de afgelopen 2.5 jaar 5 verschillende hulpverleners versleten, maar nu heeft hij er eentje waar het goddanbk mee klikt en hij probeert nu echt aan te leren om zijn tauma's te verwerken en zijn gedrag te normaliseren. Ik weet niet of we het gaan redden, maar ik weet wel dat jij niet de persoon bent die hem kan helpen. Het is een keuze die je zelf maakt. Wil je een zware tijd tegemoet gaan met veel zorgen en problemen, of kies je voor jezelf en je zoon en gaan jullie een rustig bestaan leiden zonder dit ongeleide projectiel.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
zaterdag 26 maart 2011 om 23:10
Kort samengevat: Hij functioneerde niet zoals je van een partner mag verwachten, liet je zitten terwijl je hem nodig had en toch ben je weer een relatie met hem begonnen? En na 9(!) jaar is het nog steeds hetzelfde liedje en je wil door?
Waarom?
Uit je verhaal maak ik op dat je jezelf een slachtoffer voelt van zijn gedrag, maar naar mijn mening ben je mededader! Je accommodeerd hem alleen maar door geen grens te stellen.
Nee, ik ben geen voorstander van scheiden, maar zie toch echt geen andere optie. Behalve misschien therapie voor hem én voor jou. Maar aangezien hij nog niet bewezen heeft dat hij een therapie af kan ronden....
Kom op meissie, je bent meer waard dan maar zijn deurmat te zijn!
Waarom?
Uit je verhaal maak ik op dat je jezelf een slachtoffer voelt van zijn gedrag, maar naar mijn mening ben je mededader! Je accommodeerd hem alleen maar door geen grens te stellen.
Nee, ik ben geen voorstander van scheiden, maar zie toch echt geen andere optie. Behalve misschien therapie voor hem én voor jou. Maar aangezien hij nog niet bewezen heeft dat hij een therapie af kan ronden....
Kom op meissie, je bent meer waard dan maar zijn deurmat te zijn!
zaterdag 26 maart 2011 om 23:10
Tsja. Ik ben normaal gesproken nogal voor 'doorbijten en een relatie is niet altijd leuk en je moet ook doorzetten in moeilijke tijden'.
Maar dit klinkt niet als een partner maar als een patient.
Als hij tot nu toe niet veranderd is, waarom zou hij dan de komende jaren wel veranderen?
En als hij niet verandert, zie je jezelf dan oud met hem worden? De rest van je leven met hem doorbrengen?
Maar dit klinkt niet als een partner maar als een patient.
Als hij tot nu toe niet veranderd is, waarom zou hij dan de komende jaren wel veranderen?
En als hij niet verandert, zie je jezelf dan oud met hem worden? De rest van je leven met hem doorbrengen?
zaterdag 26 maart 2011 om 23:21
@diaantje1971: misschien draait het daar inderdaad wel op uit maar hoe gek het ook klinkt ik hoop nog steeds van niet. Kan me wel goed voorstellen dat dit je mening is, zat het net zelf terug te lezen en dacht bij mezelf dat ik dat als het iemand anders betrof ook zou zeggen...
@spectral: EXCUUS, je hebt helemaal gelijk, was een beetje over mijn toeren en heb als een blinde kip zitten tikken en tikken...
@fame; Niet dat ik het je gun hoor de narigheid met je man, maar mag ik zeggen dat het voor mij wel prettig is om te lezen dat iemand in een vergelijkbare situatie zit. Net wat je zegt soms zie je die leuke man dwars door alles heen. Ik zou alles voor hem over hebben maar wil gewoon af en toe gewoon ook graag het gevoel van hem krijgen dat ik meetel, dat ik de moeite waard ben om voor te knokken en zijn zoon ook! Ik wens je heel veel geluk, hoop dat jullie eruit komen.
Mijn man gaat binnenkort ook in therapie of eigenlijk wij samen maar al hoop ik dat het wat uithaalt ik zie er ook zo tegenop....Zou het gewoon eens een beetje rustig in mijn hoofd willen hebben, dat dit soort dingen allemaal niet nodig zijn.....
@spectral: EXCUUS, je hebt helemaal gelijk, was een beetje over mijn toeren en heb als een blinde kip zitten tikken en tikken...
@fame; Niet dat ik het je gun hoor de narigheid met je man, maar mag ik zeggen dat het voor mij wel prettig is om te lezen dat iemand in een vergelijkbare situatie zit. Net wat je zegt soms zie je die leuke man dwars door alles heen. Ik zou alles voor hem over hebben maar wil gewoon af en toe gewoon ook graag het gevoel van hem krijgen dat ik meetel, dat ik de moeite waard ben om voor te knokken en zijn zoon ook! Ik wens je heel veel geluk, hoop dat jullie eruit komen.
Mijn man gaat binnenkort ook in therapie of eigenlijk wij samen maar al hoop ik dat het wat uithaalt ik zie er ook zo tegenop....Zou het gewoon eens een beetje rustig in mijn hoofd willen hebben, dat dit soort dingen allemaal niet nodig zijn.....
zaterdag 26 maart 2011 om 23:30
@achnein: dat zijn harde maar ware woorden ik voel me inderdaad slachtoffer. Terwijl ik hem inderdaad de kan geef om zich zo op te stellen. Weet je, het is zo moeilijk uit te leggen waarom want ik snap het zelf ook helemaal niet meer. Het groeit erin en op een gegeven moment kan je geen kant meer op. Alles in me verzet zich met hand en tand tegen dit gedrag en geloof me ik heb hem weleens letterlijk en figuurlijk van wanhoop door het huis heen gemept. Omdat ik echt wel voel dat het niet klopt wat hij doet, ik ben geen onderdanig tiepje dat in stilte lijdt hóór. Maar het is zo moeilijk om afscheid te nemen van iemand waar je van houdt waarvan je ook weet dat ie nog meer dan mij en onze zoon zichzelf dwarszit en die al zoveel heeft verloren in zijn leven. Muts die ik ben
zaterdag 26 maart 2011 om 23:32
@Coco
Misschien tijd om (eindelijk) te stoppen met reddertje te spelen en er voor jezelf te zijn.
Jouw partner heeft denk ik ook wel ernstige beschadigingen opgelopen door zijn vreselijke jeugd. Maar bij jou is iets misschien ook niet helemaal goed gegaan. Je bent niet op deze aardbol gezet om je 100% weg te cijferen... Je kan een hulplijn uitgooien maar iemand moet wel zelf willen klimmen.
Heel sec gesteld forceer jij hem iemand te zijn of worden die hij niet is en misschien ook niet (meer) wil zijn of niet denkt te kunnen zijn. Je bent zijn vrouw, niet zijn therapeut.
Veel wijsheid en sterkte!
Misschien tijd om (eindelijk) te stoppen met reddertje te spelen en er voor jezelf te zijn.
Jouw partner heeft denk ik ook wel ernstige beschadigingen opgelopen door zijn vreselijke jeugd. Maar bij jou is iets misschien ook niet helemaal goed gegaan. Je bent niet op deze aardbol gezet om je 100% weg te cijferen... Je kan een hulplijn uitgooien maar iemand moet wel zelf willen klimmen.
Heel sec gesteld forceer jij hem iemand te zijn of worden die hij niet is en misschien ook niet (meer) wil zijn of niet denkt te kunnen zijn. Je bent zijn vrouw, niet zijn therapeut.
Veel wijsheid en sterkte!
zaterdag 26 maart 2011 om 23:35
quote:coco1971 schreef op 26 maart 2011 @ 23:21:
Mijn man gaat binnenkort ook in therapie of eigenlijk wij samen maar al hoop ik dat het wat uithaalt ik zie er ook zo tegenop....Zou het gewoon eens een beetje rustig in mijn hoofd willen hebben, dat dit soort dingen allemaal niet nodig zijn.....Dank je. Ik wens jullie veel sterkte met de therapie. Ik kan je daar maar 1 ding over zeggen en dat is dat je er rekening mee moet houden dat het wel heel lang kan duren voordat er uberhaupt effect zichtbaar/merkbaar is en dat je dus een lange adem moet hebben zonder garanties op verbetering. Daarom heb ik nu dus voor mijzelf een deadline gesteld omdat het niet d ebedoeling kan zijn dat ik er kapot aan ga. (Maar ik houd nog ven vol, dat wel.)
Mijn man gaat binnenkort ook in therapie of eigenlijk wij samen maar al hoop ik dat het wat uithaalt ik zie er ook zo tegenop....Zou het gewoon eens een beetje rustig in mijn hoofd willen hebben, dat dit soort dingen allemaal niet nodig zijn.....Dank je. Ik wens jullie veel sterkte met de therapie. Ik kan je daar maar 1 ding over zeggen en dat is dat je er rekening mee moet houden dat het wel heel lang kan duren voordat er uberhaupt effect zichtbaar/merkbaar is en dat je dus een lange adem moet hebben zonder garanties op verbetering. Daarom heb ik nu dus voor mijzelf een deadline gesteld omdat het niet d ebedoeling kan zijn dat ik er kapot aan ga. (Maar ik houd nog ven vol, dat wel.)
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
zaterdag 26 maart 2011 om 23:37
quote:coco1971 schreef op 26 maart 2011 @ 23:30:
@achnein: dat zijn harde maar ware woorden ik voel me inderdaad slachtoffer. Terwijl ik hem inderdaad de kan geef om zich zo op te stellen. Weet je, het is zo moeilijk uit te leggen waarom want ik snap het zelf ook helemaal niet meer. Het groeit erin en op een gegeven moment kan je geen kant meer op. Alles in me verzet zich met hand en tand tegen dit gedrag en geloof me ik heb hem weleens letterlijk en figuurlijk van wanhoop door het huis heen gemept. Omdat ik echt wel voel dat het niet klopt wat hij doet, ik ben geen onderdanig tiepje dat in stilte lijdt hóór. Maar het is zo moeilijk om afscheid te nemen van iemand waar je van houdt waarvan je ook weet dat ie nog meer dan mij en onze zoon zichzelf dwarszit en die al zoveel heeft verloren in zijn leven. Muts die ik ben
Wat jij doet klopt niet... (hoe goed je het ook bedoelt).
Je kan een ander niet veranderen. Jij kan een ander niet motiveren. Iemand kan alleen zichzelf veranderen en motiveren, vanuit een eigen behoefte en door vanuit die eigen behoefte daar zijn stinkende best voor te doen... (met veel vallen en opstaan en professionele hulp). Maar echt alleen vanuit zichzelf, vanuit zijn eigen behoefte. Niet vanuit jouw behoefte.
@achnein: dat zijn harde maar ware woorden ik voel me inderdaad slachtoffer. Terwijl ik hem inderdaad de kan geef om zich zo op te stellen. Weet je, het is zo moeilijk uit te leggen waarom want ik snap het zelf ook helemaal niet meer. Het groeit erin en op een gegeven moment kan je geen kant meer op. Alles in me verzet zich met hand en tand tegen dit gedrag en geloof me ik heb hem weleens letterlijk en figuurlijk van wanhoop door het huis heen gemept. Omdat ik echt wel voel dat het niet klopt wat hij doet, ik ben geen onderdanig tiepje dat in stilte lijdt hóór. Maar het is zo moeilijk om afscheid te nemen van iemand waar je van houdt waarvan je ook weet dat ie nog meer dan mij en onze zoon zichzelf dwarszit en die al zoveel heeft verloren in zijn leven. Muts die ik ben
Wat jij doet klopt niet... (hoe goed je het ook bedoelt).
Je kan een ander niet veranderen. Jij kan een ander niet motiveren. Iemand kan alleen zichzelf veranderen en motiveren, vanuit een eigen behoefte en door vanuit die eigen behoefte daar zijn stinkende best voor te doen... (met veel vallen en opstaan en professionele hulp). Maar echt alleen vanuit zichzelf, vanuit zijn eigen behoefte. Niet vanuit jouw behoefte.
zaterdag 26 maart 2011 om 23:42
quote:coco1971 schreef op 26 maart 2011 @ 23:30:
@achnein: dat zijn harde maar ware woorden ik voel me inderdaad slachtoffer. Terwijl ik hem inderdaad de kan geef om zich zo op te stellen. Weet je, het is zo moeilijk uit te leggen waarom want ik snap het zelf ook helemaal niet meer. Het groeit erin en op een gegeven moment kan je geen kant meer op. Alles in me verzet zich met hand en tand tegen dit gedrag en geloof me ik heb hem weleens letterlijk en figuurlijk van wanhoop door het huis heen gemept. Omdat ik echt wel voel dat het niet klopt wat hij doet, ik ben geen onderdanig tiepje dat in stilte lijdt hóór. Maar het is zo moeilijk om afscheid te nemen van iemand waar je van houdt waarvan je ook weet dat ie nog meer dan mij en onze zoon zichzelf dwarszit en die al zoveel heeft verloren in zijn leven. Muts die ik ben Het is niet zo moeilijk uit te leggen, alleen moet je uitzoomen, en er van een afstand naar gaan leren kijken. Dit is waarop hij jou al die tijd getest heeft... of je absurd loyaal bent, ten kosten van je eigen gevoel, ten kosten van je eigen waarde, ten kosten van je eigen geluk, al je eigen grenzen overschrijdt, en alle shit van hem pikt... en heel zuur, maar je bent met vlag en wimpel geslaagd.
@achnein: dat zijn harde maar ware woorden ik voel me inderdaad slachtoffer. Terwijl ik hem inderdaad de kan geef om zich zo op te stellen. Weet je, het is zo moeilijk uit te leggen waarom want ik snap het zelf ook helemaal niet meer. Het groeit erin en op een gegeven moment kan je geen kant meer op. Alles in me verzet zich met hand en tand tegen dit gedrag en geloof me ik heb hem weleens letterlijk en figuurlijk van wanhoop door het huis heen gemept. Omdat ik echt wel voel dat het niet klopt wat hij doet, ik ben geen onderdanig tiepje dat in stilte lijdt hóór. Maar het is zo moeilijk om afscheid te nemen van iemand waar je van houdt waarvan je ook weet dat ie nog meer dan mij en onze zoon zichzelf dwarszit en die al zoveel heeft verloren in zijn leven. Muts die ik ben Het is niet zo moeilijk uit te leggen, alleen moet je uitzoomen, en er van een afstand naar gaan leren kijken. Dit is waarop hij jou al die tijd getest heeft... of je absurd loyaal bent, ten kosten van je eigen gevoel, ten kosten van je eigen waarde, ten kosten van je eigen geluk, al je eigen grenzen overschrijdt, en alle shit van hem pikt... en heel zuur, maar je bent met vlag en wimpel geslaagd.
zaterdag 26 maart 2011 om 23:46
@Iwannalive: Wat kan ik zeggen, je hebt gelijk! Er zit bij mij iets niet helemaal goed das duidelijk....Het gevoel van afgewezen worden of niet voldoen aan verwachtingen speelt zeker mee.
Ik heb het ook vaak gezegd dat ik me een halfgebakken psycholoog voel; maar je trapt makkelijk in de val van het zoeken naar verklaringen als iemand het zelf niet kan uitleggen....
Ik heb het ook vaak gezegd dat ik me een halfgebakken psycholoog voel; maar je trapt makkelijk in de val van het zoeken naar verklaringen als iemand het zelf niet kan uitleggen....
zaterdag 26 maart 2011 om 23:50
zaterdag 26 maart 2011 om 23:52
quote:coco1971 schreef op 26 maart 2011 @ 23:46:
@Iwannalive: Wat kan ik zeggen, je hebt gelijk! Er zit bij mij iets niet helemaal goed das duidelijk....Het gevoel van afgewezen worden of niet voldoen aan verwachtingen speelt zeker mee.
Ik heb het ook vaak gezegd dat ik me een halfgebakken psycholoog voel; maar je trapt makkelijk in de val van het zoeken naar verklaringen als iemand het zelf niet kan uitleggen....Dus lekke rnaar de therapeut. Dat doe ikzelf dus ook. Bij delfde als mijn man overigens, zodat we daar af en toe ook gezamenlijk kunnen komen zonder weer alles te vertellen. Maar ik zit daar voor mijzelf en hij gaat daar op een andere dag voor zichzelf heen. Daar praten we ook niet ove rmet elkaar omdat dat onze eigen zaken zijn, en ik moet je zeggen dat ik het heel prettig vind om te gaan en de ene week flink van me af te praten en de andere week fijne tips te krijgen.
@Iwannalive: Wat kan ik zeggen, je hebt gelijk! Er zit bij mij iets niet helemaal goed das duidelijk....Het gevoel van afgewezen worden of niet voldoen aan verwachtingen speelt zeker mee.
Ik heb het ook vaak gezegd dat ik me een halfgebakken psycholoog voel; maar je trapt makkelijk in de val van het zoeken naar verklaringen als iemand het zelf niet kan uitleggen....Dus lekke rnaar de therapeut. Dat doe ikzelf dus ook. Bij delfde als mijn man overigens, zodat we daar af en toe ook gezamenlijk kunnen komen zonder weer alles te vertellen. Maar ik zit daar voor mijzelf en hij gaat daar op een andere dag voor zichzelf heen. Daar praten we ook niet ove rmet elkaar omdat dat onze eigen zaken zijn, en ik moet je zeggen dat ik het heel prettig vind om te gaan en de ene week flink van me af te praten en de andere week fijne tips te krijgen.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
zaterdag 26 maart 2011 om 23:55
Maar hoe moet ik me dan opstellen? Klinkt het heel stom als ik niet begrijp hoe ik dat moet doen? Ik heb ook mijn grenzen aangegeven ( als ik eerlijk ben al zo'n 1000 keer ;( dom dom dom ik weet het).
Maar hoe bewaak ik die grenzen dan; moet ik afstand van hem nemen in de zin van links laten liggen, of echt weggaan?
Maar hoe bewaak ik die grenzen dan; moet ik afstand van hem nemen in de zin van links laten liggen, of echt weggaan?
zaterdag 26 maart 2011 om 23:55
quote:coco1971 schreef op 26 maart 2011 @ 23:46:
@Iwannalive: Wat kan ik zeggen, je hebt gelijk! Er zit bij mij iets niet helemaal goed das duidelijk....Het gevoel van afgewezen worden of niet voldoen aan verwachtingen speelt zeker mee.
Ik heb het ook vaak gezegd dat ik me een halfgebakken psycholoog voel; maar je trapt makkelijk in de val van het zoeken naar verklaringen als iemand het zelf niet kan uitleggen....Dit zijn wat aannames hoor... want ik ken je verder niet, maar volgens mij trap je in de val omdat je onvoldoende bezig bent met wat goed voor jou is. Misschien ben je al die jaren liever met zijn problemen bezig (die vroeger heel erg waren), zodat je al die jaren niet met jouw eigen problemen/issues/gevoelens in contact hoefde te zijn (die kan je dan mooi bagatelliseren)...
@Iwannalive: Wat kan ik zeggen, je hebt gelijk! Er zit bij mij iets niet helemaal goed das duidelijk....Het gevoel van afgewezen worden of niet voldoen aan verwachtingen speelt zeker mee.
Ik heb het ook vaak gezegd dat ik me een halfgebakken psycholoog voel; maar je trapt makkelijk in de val van het zoeken naar verklaringen als iemand het zelf niet kan uitleggen....Dit zijn wat aannames hoor... want ik ken je verder niet, maar volgens mij trap je in de val omdat je onvoldoende bezig bent met wat goed voor jou is. Misschien ben je al die jaren liever met zijn problemen bezig (die vroeger heel erg waren), zodat je al die jaren niet met jouw eigen problemen/issues/gevoelens in contact hoefde te zijn (die kan je dan mooi bagatelliseren)...
zondag 27 maart 2011 om 00:04
quote:coco1971 schreef op 26 maart 2011 @ 23:55:
Maar hoe moet ik me dan opstellen? Klinkt het heel stom als ik niet begrijp hoe ik dat moet doen? Ik heb ook mijn grenzen aangegeven ( als ik eerlijk ben al zo'n 1000 keer ;( dom dom dom ik weet het).
Maar hoe bewaak ik die grenzen dan; moet ik afstand van hem nemen in de zin van links laten liggen, of echt weggaan?
Het is best veelzeggend dat je je die vraag nu pas stelt. Je geeft al 9 (?) jaar je grenzen aan, maar hebt nog nooit bedacht wat je gaat doen als ze niet gerespecteerd worden...
Eerlijk gezegd denk ik dat jullie los van elkaar therapie nodig hebben. Jullie zitten in een ontzettend manipulatieve relatie. Loslaten. Eerst ieder voor zich bepalen wat je zelf echt wil. En dan niet uit angst direct denken "bij elkaar blijven". Maar eerst los van elkaar in therapie en als dingen op zijn plek beginnen te vallen en je weer bij je eigen behoeftes komt en niet bezig bent met elkaar te manipuleren, weet je of je echt liefde voor hem voelt of alleen afhankelijkheid (...angst voor onzekerheid) en andersom.
Maar hoe moet ik me dan opstellen? Klinkt het heel stom als ik niet begrijp hoe ik dat moet doen? Ik heb ook mijn grenzen aangegeven ( als ik eerlijk ben al zo'n 1000 keer ;( dom dom dom ik weet het).
Maar hoe bewaak ik die grenzen dan; moet ik afstand van hem nemen in de zin van links laten liggen, of echt weggaan?
Het is best veelzeggend dat je je die vraag nu pas stelt. Je geeft al 9 (?) jaar je grenzen aan, maar hebt nog nooit bedacht wat je gaat doen als ze niet gerespecteerd worden...
Eerlijk gezegd denk ik dat jullie los van elkaar therapie nodig hebben. Jullie zitten in een ontzettend manipulatieve relatie. Loslaten. Eerst ieder voor zich bepalen wat je zelf echt wil. En dan niet uit angst direct denken "bij elkaar blijven". Maar eerst los van elkaar in therapie en als dingen op zijn plek beginnen te vallen en je weer bij je eigen behoeftes komt en niet bezig bent met elkaar te manipuleren, weet je of je echt liefde voor hem voelt of alleen afhankelijkheid (...angst voor onzekerheid) en andersom.
zondag 27 maart 2011 om 00:14
quote:coco1971 schreef op 26 maart 2011 @ 23:55:
Maar hoe moet ik me dan opstellen? Klinkt het heel stom als ik niet begrijp hoe ik dat moet doen? Ik heb ook mijn grenzen aangegeven ( als ik eerlijk ben al zo'n 1000 keer ;( dom dom dom ik weet het).
Maar hoe bewaak ik die grenzen dan; moet ik afstand van hem nemen in de zin van links laten liggen, of echt weggaan?
Ten tweede...
Misschien ben je een doorgeslagen optimist. Je dealt niet met de realiteit. Je houdt jezelf een andere werkelijkheid voor... dat je hem uiteindelijk eronder zal krijgen zal laten functioneren zoals jij denkt dat goed voor hem is... terwijl hij al die jaren aangeeft andere behoeftes te hebben. Heel cru gezegd, maar eigenlijk hebben jullie beiden sch**t aan elkaar.
In alles wat je hier schrijft ben je gefixeerd op hem te veranderen. Hoe je hem tot een bepaald soort gedrag kan bewegen. Dit is dus allemaal manipulatief. Jij bent al die jaren bereid om je in alle bochten te wringen om er maar voor te zorgen dat hij anders op jouw gaat reageren, en anders in het leven gaat staan. Richt je eens op jezelf... zonder je af te vragen wat dat met zijn gedrag zal doen. Richt je op wat voor jou goed is, waar jij rust van krijgt in je hoofd, waar jij weer energie van krijgt, zonder een verandering bij hem te verwachten. Richt je op jezelf. Als je dat doet, en je kijkt dan na verloop van tijd weer om je heen, zie je waarschijnlijk een andere wereld.
Maar hoe moet ik me dan opstellen? Klinkt het heel stom als ik niet begrijp hoe ik dat moet doen? Ik heb ook mijn grenzen aangegeven ( als ik eerlijk ben al zo'n 1000 keer ;( dom dom dom ik weet het).
Maar hoe bewaak ik die grenzen dan; moet ik afstand van hem nemen in de zin van links laten liggen, of echt weggaan?
Ten tweede...
Misschien ben je een doorgeslagen optimist. Je dealt niet met de realiteit. Je houdt jezelf een andere werkelijkheid voor... dat je hem uiteindelijk eronder zal krijgen zal laten functioneren zoals jij denkt dat goed voor hem is... terwijl hij al die jaren aangeeft andere behoeftes te hebben. Heel cru gezegd, maar eigenlijk hebben jullie beiden sch**t aan elkaar.
In alles wat je hier schrijft ben je gefixeerd op hem te veranderen. Hoe je hem tot een bepaald soort gedrag kan bewegen. Dit is dus allemaal manipulatief. Jij bent al die jaren bereid om je in alle bochten te wringen om er maar voor te zorgen dat hij anders op jouw gaat reageren, en anders in het leven gaat staan. Richt je eens op jezelf... zonder je af te vragen wat dat met zijn gedrag zal doen. Richt je op wat voor jou goed is, waar jij rust van krijgt in je hoofd, waar jij weer energie van krijgt, zonder een verandering bij hem te verwachten. Richt je op jezelf. Als je dat doet, en je kijkt dan na verloop van tijd weer om je heen, zie je waarschijnlijk een andere wereld.
zondag 27 maart 2011 om 00:16
Eerlijk gezegd denk ik dat jullie los van elkaar therapie nodig hebben. Jullie zitten in een ontzettend manipulatieve relatie. Loslaten. Eerst ieder voor zich bepalen wat je zelf echt wil. En dan niet uit angst direct denken "bij elkaar blijven". Maar eerst los van elkaar in therapie en als dingen op zijn plek beginnen te vallen en je weer bij je eigen behoeftes komt en niet bezig bent met elkaar te manipuleren, weet je of je echt liefde voor hem voelt of alleen afhankelijkheid (...angst voor onzekerheid) en andersom.
Nou, dan heb ik net iets goeds gedaan v''oór ik je reply las ( was even van het forum af) ik heb de therapeut gemaild dat ik donderdag a.s. graag in mijn eentje wil komen ipv. met zijn tweetjes. Ik denk dat ik dan wat meer toekom aan mijn eigen behoeften en gevoel.
En ik heb wel vaak gedacht wat ik zou doen als mijn grenzen niet gerespecteerd worden maar het heeft in alle opzichten zoveel consequenties. Ben er in ieder geval achter dat ik zo niet langer door wil gaan. Is ook niet eerlijk naar mijn man toe want ik zit compleet in een "verwijt modus" en durf haast geen goede dingen meer toelaten omdat ik zo bang ben weer teleurgesteld te worden.
Heb gemerkt dat het soms makkelijker is om uit te gaan van een slechte afloop dan van een goede omdat dat de klap minder hard aankomt.
Nou, dan heb ik net iets goeds gedaan v''oór ik je reply las ( was even van het forum af) ik heb de therapeut gemaild dat ik donderdag a.s. graag in mijn eentje wil komen ipv. met zijn tweetjes. Ik denk dat ik dan wat meer toekom aan mijn eigen behoeften en gevoel.
En ik heb wel vaak gedacht wat ik zou doen als mijn grenzen niet gerespecteerd worden maar het heeft in alle opzichten zoveel consequenties. Ben er in ieder geval achter dat ik zo niet langer door wil gaan. Is ook niet eerlijk naar mijn man toe want ik zit compleet in een "verwijt modus" en durf haast geen goede dingen meer toelaten omdat ik zo bang ben weer teleurgesteld te worden.
Heb gemerkt dat het soms makkelijker is om uit te gaan van een slechte afloop dan van een goede omdat dat de klap minder hard aankomt.
zondag 27 maart 2011 om 00:23
quote:coco1971 schreef op 27 maart 2011 @ 00:16:
Eerlijk gezegd denk ik dat jullie los van elkaar therapie nodig hebben. Jullie zitten in een ontzettend manipulatieve relatie. Loslaten. Eerst ieder voor zich bepalen wat je zelf echt wil. En dan niet uit angst direct denken "bij elkaar blijven". Maar eerst los van elkaar in therapie en als dingen op zijn plek beginnen te vallen en je weer bij je eigen behoeftes komt en niet bezig bent met elkaar te manipuleren, weet je of je echt liefde voor hem voelt of alleen afhankelijkheid (...angst voor onzekerheid) en andersom.
Nou, dan heb ik net iets goeds gedaan v''oór ik je reply las ( was even van het forum af) ik heb de therapeut gemaild dat ik donderdag a.s. graag in mijn eentje wil komen ipv. met zijn tweetjes. Ik denk dat ik dan wat meer toekom aan mijn eigen behoeften en gevoel.
En ik heb wel vaak gedacht wat ik zou doen als mijn grenzen niet gerespecteerd worden maar het heeft in alle opzichten zoveel consequenties. Ben er in ieder geval achter dat ik zo niet langer door wil gaan. Is ook niet eerlijk naar mijn man toe want ik zit compleet in een "verwijt modus" en durf haast geen goede dingen meer toelaten omdat ik zo bang ben weer teleurgesteld te worden.
Heb gemerkt dat het soms makkelijker is om uit te gaan van een slechte afloop dan van een goede omdat dat de klap minder hard aankomt.
Wat goed zeg!! Laat hem maar even met rust. Hij kan inmiddels wel op zijn eigen benen staan lijkt me. Eerst even terug bij de belangrijkste volwassen persoon in jouw leven. Jezelf! Gewoon even me-myself-and-I-time. Je krijgt dan vanzelf wel antwoorden... hoe verder te gaan.
Therapie samen, kan altijd nog. (Maar goed, misschien denkt de therapeut daar anders over... in dat geval, blijf bij je gevoel. Voelt het goed, doen... voelt het nog te vroeg, niet doen.) Het zou mooi zijn als je man zelf gemotiveerd is om ook alleen in therapie te gaan. Niet omdat jij het van hem verlangt, maar omdat hij zelf verder wil komen.
Heel veel sterkte!!
Eerlijk gezegd denk ik dat jullie los van elkaar therapie nodig hebben. Jullie zitten in een ontzettend manipulatieve relatie. Loslaten. Eerst ieder voor zich bepalen wat je zelf echt wil. En dan niet uit angst direct denken "bij elkaar blijven". Maar eerst los van elkaar in therapie en als dingen op zijn plek beginnen te vallen en je weer bij je eigen behoeftes komt en niet bezig bent met elkaar te manipuleren, weet je of je echt liefde voor hem voelt of alleen afhankelijkheid (...angst voor onzekerheid) en andersom.
Nou, dan heb ik net iets goeds gedaan v''oór ik je reply las ( was even van het forum af) ik heb de therapeut gemaild dat ik donderdag a.s. graag in mijn eentje wil komen ipv. met zijn tweetjes. Ik denk dat ik dan wat meer toekom aan mijn eigen behoeften en gevoel.
En ik heb wel vaak gedacht wat ik zou doen als mijn grenzen niet gerespecteerd worden maar het heeft in alle opzichten zoveel consequenties. Ben er in ieder geval achter dat ik zo niet langer door wil gaan. Is ook niet eerlijk naar mijn man toe want ik zit compleet in een "verwijt modus" en durf haast geen goede dingen meer toelaten omdat ik zo bang ben weer teleurgesteld te worden.
Heb gemerkt dat het soms makkelijker is om uit te gaan van een slechte afloop dan van een goede omdat dat de klap minder hard aankomt.
Wat goed zeg!! Laat hem maar even met rust. Hij kan inmiddels wel op zijn eigen benen staan lijkt me. Eerst even terug bij de belangrijkste volwassen persoon in jouw leven. Jezelf! Gewoon even me-myself-and-I-time. Je krijgt dan vanzelf wel antwoorden... hoe verder te gaan.
Therapie samen, kan altijd nog. (Maar goed, misschien denkt de therapeut daar anders over... in dat geval, blijf bij je gevoel. Voelt het goed, doen... voelt het nog te vroeg, niet doen.) Het zou mooi zijn als je man zelf gemotiveerd is om ook alleen in therapie te gaan. Niet omdat jij het van hem verlangt, maar omdat hij zelf verder wil komen.
Heel veel sterkte!!
zondag 27 maart 2011 om 00:26
@Iwannalive: ben je erg dankbaar voor je harde maar ware woorden! Je dwingt me om er op een andere manier naar te kijken, vooral naar mijn eigen aandeel in dit verhaal.
Ik heb een hoop op een rijtje te zetten das duidelijk....Maar je moet ergens beginnen en dat zal ik doen. Energie en rust terugvinden klinkt heerlijk....
Ik heb een hoop op een rijtje te zetten das duidelijk....Maar je moet ergens beginnen en dat zal ik doen. Energie en rust terugvinden klinkt heerlijk....
zondag 27 maart 2011 om 00:37
quote:coco1971 schreef op 27 maart 2011 @ 00:26:
@Iwannalive: ben je erg dankbaar voor je harde maar ware woorden! Je dwingt me om er op een andere manier naar te kijken, vooral naar mijn eigen aandeel in dit verhaal.
Ik heb een hoop op een rijtje te zetten das duidelijk....Maar je moet ergens beginnen en dat zal ik doen. Energie en rust terugvinden klinkt heerlijk....
Graag gedaan hoor. Maar wees vooral jezelf dankbaar. Jij hebt jezelf toch de moeite gevonden om hier hulp te zoeken, en je niet te verstoppen na de onomwonden reacties van iedereen maar meteen tot actie over te gaan (afspraak voor jezelf met therapeut). Je hebt de belangrijkste stap al gezet (de eerste!). En zo te lezen heb je behoorlijk wat pit.
Heel veel sterkte. Kick ass!! Omdat je het waard bent
@Iwannalive: ben je erg dankbaar voor je harde maar ware woorden! Je dwingt me om er op een andere manier naar te kijken, vooral naar mijn eigen aandeel in dit verhaal.
Ik heb een hoop op een rijtje te zetten das duidelijk....Maar je moet ergens beginnen en dat zal ik doen. Energie en rust terugvinden klinkt heerlijk....
Graag gedaan hoor. Maar wees vooral jezelf dankbaar. Jij hebt jezelf toch de moeite gevonden om hier hulp te zoeken, en je niet te verstoppen na de onomwonden reacties van iedereen maar meteen tot actie over te gaan (afspraak voor jezelf met therapeut). Je hebt de belangrijkste stap al gezet (de eerste!). En zo te lezen heb je behoorlijk wat pit.
Heel veel sterkte. Kick ass!! Omdat je het waard bent
