Relaties
alle pijlers
Breken met je ouders
zondag 7 juni 2020 om 19:17
Ik weet niet zo goed bij welke pijler dit hoort. Op goed geluk.
Ik heb een andere nick aangemaakt in verband met prive gevoelige informatie.
Ik heb gebroken met mijn ouders!
Zo die is er uit. Het zat er al jaren aan te komen. Maar ik was er nog niet aan toe. Al die tijd zijn we keer op keer opnieuw begonnen. Zijn in therapie geweest met het hele gezin. Apart van elkaar en hebben talloze ruzies geprobeerd uit te praten maar de koek is gewoon op en de rek is er uit. Er is teveel gebeurd. We blijven allemaal hangen in het verleden en cirkelen om elkaar heen en vervallen in oude patronen hoe vaak we het ook uit proberen te praten. We blijven elkaar pijn doen. Mijn begrip voor hun is ook op. Ik moet aan mijn eigen gezondheid en leven denken. Ik heb een eigen gezin. Een man. En vrienden. Voor mijn eigen mentale gezondheid heb ik de deur vrij radicaal dicht moeten gooien. Jaren stond die op een kiertje en elke keer weer had ik hoop, had ik verwachtingen en werd ik gekwetst. Ik wil dat dit stopt en de enige manier is mijn eigen gedrag hier in veranderen. Praten hebben we genoeg gedaan. Soms kom je dan op een punt dat je denkt: we doen elkaar alleen maar pijn. We hebben elkaar niet uitgekozen. We kunnen wel kiezen om elkaar los te laten. Helaas lukt dit niet goedschiks en dus heb ik ze echt uit mijn leven moeten schrappen. We hebben elkaar nu al een paar maanden echt niet gezien of gehoord. Dit is eigenlijk voor het eerst in mijn leven dat het nu al zo lang echt stil is. In het begin kreeg ik nog hele lelijke mails en apps maar ik heb ze geblokkeerd. Het ging heel ver en mijn zus en broers zijn zich er mee gaan bemoeien. Ik heb bedreigingen ontvangen en zelfs een melding moeten doen. Ik kom voor de buitenwereld uit een gegoede middenklasse gezin met hoog gestudeerde ouders en we deden altijd leuke dingen en alles leek perfect. Maar er waren altijd al barsten. Ik heb heel veel meegemaakt. Maar dit is altijd onder het karpet geveegd want wat zullen ze wel niet denken. Gewoon mond houden en doorgaan. Mijn ouders zijn in mijn pubertijd gescheiden. Het was nogal een vechtscheiding. Mijn broers gingen met mijn vader mee. Mijn zus en ik bleven bij mijn moeder. We hebben een vreselijk loyaliteitsprobleem ontwikkeld en ik ben heel erg gaan rebelleren. Dat paste niet in het beeld van mijn ouders en ze hebben me toen eigenlijk al laten vallen. Ik ben heel erg gaan hunkeren naar erkenning en om gezien en gehoord te worden. Dit heeft er voor gezorgd dat ik geen gezond losmakingsproces heb gehad en zelfs toen ik veertig plus was hing ik nog veel te veel aan vooral mijn moeder. Ik heb op mijn kop gestaan om gezien te worden. Ik heb ruzie gemaakt, gehuild, geschreeuwd, gelachen, sorry gezegd ook al meende ik er niks van en ben elke keer weer met hangende pootjes op zoek gegaan naar erkenning. En nu ben ik moe. Moegestreden. Ik wil niet meer trekken aan een dood paard. Maar het doet zo'n pijn. Ik heb kinderen. Mijn ouders laten ook nu naar hen niks meer horen (ze zijn pubers) Ze zouden zelf contact kunnen onderhouden en dat moedig ik ook aan maar het komt nauwelijks van de grond. Ik huil om ouders, ik huil om een opa en oma voor mijn kinderen. Maar ik huil niet meer om die van mij of die van hen. Het is het gegeven dat ik al jaren mis. Maar niet hen. Ik heb de knoop doorgehakt. Ik heb gebroken met mijn ouders...Maar waarom voelt het dan toch zo leeg? En waarom doet het dan toch zo veel pijn? Ik weet met mijn verstand dat dit de enige goede keuze is. Ik zoek steun bij mensen hier die voor eenzelfde keuze hebben gestaan en ook hebben gebroken en hoe ze dat hebben gedaan en hoe het nu met ze is.
Ik heb een andere nick aangemaakt in verband met prive gevoelige informatie.
Ik heb gebroken met mijn ouders!
Zo die is er uit. Het zat er al jaren aan te komen. Maar ik was er nog niet aan toe. Al die tijd zijn we keer op keer opnieuw begonnen. Zijn in therapie geweest met het hele gezin. Apart van elkaar en hebben talloze ruzies geprobeerd uit te praten maar de koek is gewoon op en de rek is er uit. Er is teveel gebeurd. We blijven allemaal hangen in het verleden en cirkelen om elkaar heen en vervallen in oude patronen hoe vaak we het ook uit proberen te praten. We blijven elkaar pijn doen. Mijn begrip voor hun is ook op. Ik moet aan mijn eigen gezondheid en leven denken. Ik heb een eigen gezin. Een man. En vrienden. Voor mijn eigen mentale gezondheid heb ik de deur vrij radicaal dicht moeten gooien. Jaren stond die op een kiertje en elke keer weer had ik hoop, had ik verwachtingen en werd ik gekwetst. Ik wil dat dit stopt en de enige manier is mijn eigen gedrag hier in veranderen. Praten hebben we genoeg gedaan. Soms kom je dan op een punt dat je denkt: we doen elkaar alleen maar pijn. We hebben elkaar niet uitgekozen. We kunnen wel kiezen om elkaar los te laten. Helaas lukt dit niet goedschiks en dus heb ik ze echt uit mijn leven moeten schrappen. We hebben elkaar nu al een paar maanden echt niet gezien of gehoord. Dit is eigenlijk voor het eerst in mijn leven dat het nu al zo lang echt stil is. In het begin kreeg ik nog hele lelijke mails en apps maar ik heb ze geblokkeerd. Het ging heel ver en mijn zus en broers zijn zich er mee gaan bemoeien. Ik heb bedreigingen ontvangen en zelfs een melding moeten doen. Ik kom voor de buitenwereld uit een gegoede middenklasse gezin met hoog gestudeerde ouders en we deden altijd leuke dingen en alles leek perfect. Maar er waren altijd al barsten. Ik heb heel veel meegemaakt. Maar dit is altijd onder het karpet geveegd want wat zullen ze wel niet denken. Gewoon mond houden en doorgaan. Mijn ouders zijn in mijn pubertijd gescheiden. Het was nogal een vechtscheiding. Mijn broers gingen met mijn vader mee. Mijn zus en ik bleven bij mijn moeder. We hebben een vreselijk loyaliteitsprobleem ontwikkeld en ik ben heel erg gaan rebelleren. Dat paste niet in het beeld van mijn ouders en ze hebben me toen eigenlijk al laten vallen. Ik ben heel erg gaan hunkeren naar erkenning en om gezien en gehoord te worden. Dit heeft er voor gezorgd dat ik geen gezond losmakingsproces heb gehad en zelfs toen ik veertig plus was hing ik nog veel te veel aan vooral mijn moeder. Ik heb op mijn kop gestaan om gezien te worden. Ik heb ruzie gemaakt, gehuild, geschreeuwd, gelachen, sorry gezegd ook al meende ik er niks van en ben elke keer weer met hangende pootjes op zoek gegaan naar erkenning. En nu ben ik moe. Moegestreden. Ik wil niet meer trekken aan een dood paard. Maar het doet zo'n pijn. Ik heb kinderen. Mijn ouders laten ook nu naar hen niks meer horen (ze zijn pubers) Ze zouden zelf contact kunnen onderhouden en dat moedig ik ook aan maar het komt nauwelijks van de grond. Ik huil om ouders, ik huil om een opa en oma voor mijn kinderen. Maar ik huil niet meer om die van mij of die van hen. Het is het gegeven dat ik al jaren mis. Maar niet hen. Ik heb de knoop doorgehakt. Ik heb gebroken met mijn ouders...Maar waarom voelt het dan toch zo leeg? En waarom doet het dan toch zo veel pijn? Ik weet met mijn verstand dat dit de enige goede keuze is. Ik zoek steun bij mensen hier die voor eenzelfde keuze hebben gestaan en ook hebben gebroken en hoe ze dat hebben gedaan en hoe het nu met ze is.
zondag 7 juni 2020 om 19:59
Misschien voelt het nog niet bevrijdend omdat je diep vanbinnen nog steeds verlangt naar fijne ouders. Als jouw ouders dat niet kunnen zijn voor jou, ook niet na talloze therapieën en gesprekken, dan houdt het op. Je weet dat, maar je voelt het nog niet. Praat je daarover met je therapeut of lees je wel eens een boek wat daarover gaat?
Ik heb jarenlang hoop gehad tegen beter weten in, maar daar ben ik nu van verlost gelukkig.
Ik heb jarenlang hoop gehad tegen beter weten in, maar daar ben ik nu van verlost gelukkig.
zondag 7 juni 2020 om 20:06
Hier ook een paar jaar geleden gebroken en ik herken de leegte en de pijn. Hoewel de band al langer weg was, was het na de breuk ineens heel definitief. Met momenten komt dit gevoel nog eens (voornamelijk met speciale gebeurtenissen) maar wel veel minder heftig. Nu overheerst vooral opluchting en een soort berusting. Mij hielp het echt om mezelf toe te staan dit te voelen. Want ondanks dat ik de uiteindelijke beslissing maakte om te breken, was het ontbreken van een fijne band iets waar ik niét voor heb gekozen. Sterkte!
zondag 7 juni 2020 om 20:12
Op een gegeven moment doe je de roze bril die je altijd naar je ouders toe had af en zie je ze voor wat ze zijn. Dan voel je de leegte en het besef daf ze nooit de ouders zullen zijn die je nodig hebt en eigenlijk behoort te hebben.
Mij heeft het goed gedaan te breken met mijn moeder. Ik heb wel altijd mijn dochter nog daarheen laten gaan, dus er was altijd nog wel minimaal contact dus soms nog wel gedoe van haar kant uit.
Mij heeft het goed gedaan te breken met mijn moeder. Ik heb wel altijd mijn dochter nog daarheen laten gaan, dus er was altijd nog wel minimaal contact dus soms nog wel gedoe van haar kant uit.
When the missionaries came to Africa they had the Bible and we had the land. They said "Let us pray." We closed our eyes. When we opened them we had the Bible and they had the land.
Desmond Tutu
Desmond Tutu
zondag 7 juni 2020 om 20:12
Allereerst 
Hier iemand die geen moeite had om te breken met haar hele familie. Elke dag geniet ik van mijn vrijheid rust en privacy. Het is 26 jaar geleden dat ik gebroken heb met iedereen (loep maar voor het verhaal, als je wilt).
Ik heb geen kinderen en ik moet zeggen dat ik dit heel sterk van je vindt:
Hier iemand die geen moeite had om te breken met haar hele familie. Elke dag geniet ik van mijn vrijheid rust en privacy. Het is 26 jaar geleden dat ik gebroken heb met iedereen (loep maar voor het verhaal, als je wilt).
Ik heb geen kinderen en ik moet zeggen dat ik dit heel sterk van je vindt:
Ik zou dat niet kunnen.Ze zouden zelf contact kunnen onderhouden en dat moedig ik ook aan maar het komt nauwelijks van de grond.
zondag 7 juni 2020 om 20:19
Idem, dit zou ik ook heel lastig vinden. Inderdaad sterk!Koppigwijf schreef: ↑07-06-2020 20:12Ik heb geen kinderen en ik moet zeggen dat ik dit heel sterk van je vindt:
Ik zou dat niet kunnen.
zondag 7 juni 2020 om 20:37
Het doet inderdaad heel veel pijn maar ik weet ook dat dit erbij hoort en ik nu sterk moet zijn. Ik moet hier doorheen voor dat het beter wordt. Ik ben nu een aantal boeken aan het lezen inderdaad.
Ik ben soms verdrietig maar ook nog vaak boos. Vooral die laatste kost mij veel energie. Daar ben ik mee aan het werk. Verdriet heb ik geleerd, dat komt en gaat en mag er zijn. Het is niet een knopje die je om zet en dat het daar mee klaar is. Ik moet echt afscheid nemen van het concept ouders. En hoewel ik al lang en breed volwassen ben is het echt alsof ik weer jaren terug word geslingerd in de tijd. Ik weet met mijn hoofd dat ik hier goed aan doe. Ik moet dit ook echt doen. Voor mijzelf. Omdat ik het waard ben na al die jaren. Ik doe er ook toe! Mijn gevoelens tellen ook mee. Mijn grenzen zijn ook belangrijk. Dit verhaal gaat over mij. Daarbij moet ik doen wat voor mij gezond is en stoppen met in te vullen voor die ander. Of om telkens maar begrip te hebben. Ik zou veel meer begrip en liefde moeten hebben voor mezelf. Ik ben geen opstandige kutpuber meer die steeds harder moest schreeuwen om gehoord te worden. Ik ben oke zoals ik ben. Genoeg is genoeg.
Ik moet er een beetje van huilen. Maar vooral omdat ik het heel erg spannend vond dit hier te delen en ik jullie reacties heel erg lief vind.
Ik ben soms verdrietig maar ook nog vaak boos. Vooral die laatste kost mij veel energie. Daar ben ik mee aan het werk. Verdriet heb ik geleerd, dat komt en gaat en mag er zijn. Het is niet een knopje die je om zet en dat het daar mee klaar is. Ik moet echt afscheid nemen van het concept ouders. En hoewel ik al lang en breed volwassen ben is het echt alsof ik weer jaren terug word geslingerd in de tijd. Ik weet met mijn hoofd dat ik hier goed aan doe. Ik moet dit ook echt doen. Voor mijzelf. Omdat ik het waard ben na al die jaren. Ik doe er ook toe! Mijn gevoelens tellen ook mee. Mijn grenzen zijn ook belangrijk. Dit verhaal gaat over mij. Daarbij moet ik doen wat voor mij gezond is en stoppen met in te vullen voor die ander. Of om telkens maar begrip te hebben. Ik zou veel meer begrip en liefde moeten hebben voor mezelf. Ik ben geen opstandige kutpuber meer die steeds harder moest schreeuwen om gehoord te worden. Ik ben oke zoals ik ben. Genoeg is genoeg.
Ik moet er een beetje van huilen. Maar vooral omdat ik het heel erg spannend vond dit hier te delen en ik jullie reacties heel erg lief vind.
anoniem_398699 wijzigde dit bericht op 08-06-2020 10:54
5.11% gewijzigd
zondag 7 juni 2020 om 20:42
En het stomme is, ergens ben ik bang dat mijn familie dit nu leest en zichzelf herkent en straks hier hun kant van het verhaal komt doen om mij ook hier eens eventjes haarfijn te gaan vertellen hoe het echt zit. Dat ik door de mand val. En nogmaals moet horen dat het toch echt allemaal aan mij ligt. Ik kan dat niet meer. Steeds op mijn hoede moeten zijn. En te moeten horen wat ik allemaal fout heb gedaan in de relatie. Ik weet een ding en dat is dat ik het geprobeerd heb. En dat zij denken dat ze het allemaal zo goed hebben gedaan. En dat ik allerlei stoornissen heb. Als ik iets geleerd heb in al die jaren therapie (die ik in mijn jongere jaren van hen moest volgen) is dat het niet aan mij ligt. Dat de koek soms gewoon echt op is en dat strijden zinloos wordt op een punt. Dan moet je stoppen met verwijten maken en stoppen met hoop hebben, stoppen met de deur op een kier houden, stoppen met de verwachtingen en beginnen met leven.
zondag 7 juni 2020 om 20:44
Die pijn blijft ook nog wel even. Dat js ook wel logisch. Verwacht daarin niet teveel van jezelf. Het wordt wel minder,maar soms zal die pijn en het vgemis toch weer de kop op steken. Dat is normaal. Doorleef het en loop er niet voor weg
When the missionaries came to Africa they had the Bible and we had the land. They said "Let us pray." We closed our eyes. When we opened them we had the Bible and they had the land.
Desmond Tutu
Desmond Tutu
zondag 7 juni 2020 om 20:55
Dat je je nooit gehoord en gezien voelde, en dat er iets mis is met jou, dat het aan jou ligt, komt me heel bekend voor. Zo werd ik ook heel lang onderuit gehaald en klein gehouden. Mij heeft het geholpen mijn eigen liefdevolle, geduldige, begripvolle ouder te zijn. Het is zo belangrijk om je gevoel er te laten zijn, vooral naar jezelf toe. Misschien hebben je ouders je nooit de ruimte gegeven om te zijn zoals je bent, maar dat kun je jezelf wel geven.
anoniem_385505 wijzigde dit bericht op 07-06-2020 20:55
0.66% gewijzigd
zondag 7 juni 2020 om 20:55
Normaal ben ik een stille meelezer, maar een paar maand terug een topic geopend omdat mijn oma net overleed en alles extra ingewikkeld werd met de breuk.
Inmiddels ben ik begonnen met accepteren dat de pijn en leegte nooit zullen weggaan. Het concept ouders/familie is een onderdeel van jouw persoon. Dus ook dat er geen contact mee is, dat is ook onderdeel van jou. Dat je er geen contact mee hebt laat ze niet verdwijnen. Je hebt met ze gebroken.
Laatst met moederdag, toen een collega zat te vertellen over moederdag en mij vroeg wat ik normaal doe/gedaan heb. Ik vertelde dat ik normaal gesproken veel deed op moederdag. "Nu niet meer? Waarom niet?" "Sinds ik geen contact meer heb met mijn familie doe ik er niks meer mee."
Je kan niet "geen ouders" hebben. Dat is het probleem. Ze zijn er en daar ben ik mij nog altijd bewust van.
Ik "mis" geregeld familie, maar niet mijn familie. Ik mis het idee dat er was toen het goed leek. Het overvalt mij wel eens, zoals gisteren in een warenhuis waar ik kopjes zag die mijn zus helemaal geweldig zou vinden. De tranen wellen dan gelijk op achter mijn ogen omdat ik eerst het gemis voel, maar daarna komen gauw de herinneringen en waaróm ik haar niet meer zie. Dan is het gemis weer gauw over. Maar de triggers die heb ik nog regelmatig.
Ze blijven onderdeel van jou. Het is net een getrokken tand. Het moet er uit, maar ziet er mismaakt uit. Je kunt er prima zonder, maar zo'n gapend gat valt op.
Geen goed nieuws dus van mijn kant helaas. Behalve dat je moet leren leven met dat gat. Heel veel sterkte
zondag 7 juni 2020 om 20:57
Mocht dat zo zijn, en zij dat echt zouden doen, weet ik zeker dat hier een aantal precies weten hoe het in zo'n toxic gezin werkt. Dus maak je geen zorgen. Er zijn heel veel mensen die jouw weg hebben bewandeld en weten hoe het werktLilianevonsteinvoorn schreef: ↑07-06-2020 20:42En het stomme is, ergens ben ik bang dat mijn familie dit nu leest en zichzelf herkent en straks hier hun kant van het verhaal komt doen om mij ook hier eens eventjes haarfijn te gaan vertellen hoe het echt zit. Dat ik door de mand val. En nogmaals moet horen dat het toch echt allemaal aan mij ligt. Ik kan dat niet meer. Steeds op mijn hoede moeten zijn. En te moeten horen wat ik allemaal fout heb gedaan in de relatie. Ik weet een ding en dat is dat ik het geprobeerd heb. En dat zij denken dat ze het allemaal zo goed hebben gedaan. En dat ik allerlei stoornissen heb. Als ik iets geleerd heb in al die jaren therapie (die ik in mijn jongere jaren van hen moest volgen) is dat het niet aan mij ligt. Dat de koek soms gewoon echt op is en dat strijden zinloos wordt op een punt. Dan moet je stoppen met verwijten maken en stoppen met hoop hebben, stoppen met de deur op een kier houden, stoppen met de verwachtingen en beginnen met leven.
zondag 7 juni 2020 om 21:05
In het begin kreeg ik nog hele lelijke mails en apps maar ik heb ze geblokkeerd. Het ging heel ver en mijn zus en broers zijn zich er mee gaan bemoeien. Ik heb bedreigingen ontvangen en zelfs een melding moeten doen.
Wat erg, goed dat je het geblokkeerd hebt. Dat je zus en broers zich ermee gingen bemoeien, hoe bedoel je dat? Namen ze het voor jou op richting je ouders of juist andersom? Heb je nu nog contact met hen?
zondag 7 juni 2020 om 21:10
Mooi gezegd en waar.
When the missionaries came to Africa they had the Bible and we had the land. They said "Let us pray." We closed our eyes. When we opened them we had the Bible and they had the land.
Desmond Tutu
Desmond Tutu
maandag 8 juni 2020 om 00:57
Een heftige, maar dappere beslissing van je. Het blijven toch je ouders. Maar soms gaat het gewoon niet langer. Als het alleen maar pijn oplevert en nadelig werkt voor je gezondheid.
Ik snap wel dat je een opa en oma mist voor je kinderen.
Mijn grootouders heb ik maar kort gekend. Op mijn 8e had ik er maar 1 meer. Opa van moeders kant. Hij stierf op mijn 21e. Hoewel ik er nooit echt om gerouwd heb vind ik het jammer dat ik geen herinneringen heb aan hen van mijn volwassen leven. Ze hebben nooit mijn eigen huis gezien.
Ik heb geen goed contact met mijn vader sinds de scheiding van mijn ouders. Niet verbroken, maar verwaterd. Vroeger had ik met beide ouders een goede band. De laatste jaren van hun huwelijk had hij een kort lontje. De sfeer was vaak om te snijden. Hij zei alleen te gaan wonen en niemand te hebben. Wel dus. Hij had een vriendin en ze trok na 2 dagen al bij hem in. Ik ging bij mijn moeder wonen. We dachten dat hij nog wel van z'n roze wolk zou vallen. Fout! In het eerste half jaar tot zijn bruiloft kwam ik nog regelmatig bij hem. Maar er was nooit echt aandacht voor mij. Omdat zijn vrouw er altijd bij zat kon ik niet alles zeggen. Ik voelde me teveel en stopte met mijn bezoekjes. Mijn laatste bezoek aan hem was op zijn bruiloft. Een rare dag voor mij. En toen is het verwaterd. Tot op de dag van vandaag lijkt hij dat allemaal wel best te vinden. Hij heeft ook geld van mij achtergehouden, wat ik nooit van hem verwacht had. Hij steunde ons financieel ook niet, terwijl hij dat wel beloofd had. De vader waarvan ik dacht dat hij van me hield bleek niet te vertrouwen. Dat is heel verwarrend voor me. We chatten alleen heel af en toe. Meer niet. Al zit ik nog wel met vragen. Wat was voor hem de druppel dat hij me niet meer belangrijk vond? En waarom al dat gelieg?
Ik heb inmiddels mijn eigen leven. Wel een laag inkomen, maar kom er ruim mee toe. Veel beter dan hij vooraf voorspeld had. Ik heb hem niet eens nodig. Al had ik liever gewild dat de band goed gebleven was. Maar met wat ik nu over hem weet denk ik dat het nooit meer hetzelfde wordt. Dus ik laat het voorlopig maar zo.
Ik snap wel dat je een opa en oma mist voor je kinderen.
Mijn grootouders heb ik maar kort gekend. Op mijn 8e had ik er maar 1 meer. Opa van moeders kant. Hij stierf op mijn 21e. Hoewel ik er nooit echt om gerouwd heb vind ik het jammer dat ik geen herinneringen heb aan hen van mijn volwassen leven. Ze hebben nooit mijn eigen huis gezien.
Ik heb geen goed contact met mijn vader sinds de scheiding van mijn ouders. Niet verbroken, maar verwaterd. Vroeger had ik met beide ouders een goede band. De laatste jaren van hun huwelijk had hij een kort lontje. De sfeer was vaak om te snijden. Hij zei alleen te gaan wonen en niemand te hebben. Wel dus. Hij had een vriendin en ze trok na 2 dagen al bij hem in. Ik ging bij mijn moeder wonen. We dachten dat hij nog wel van z'n roze wolk zou vallen. Fout! In het eerste half jaar tot zijn bruiloft kwam ik nog regelmatig bij hem. Maar er was nooit echt aandacht voor mij. Omdat zijn vrouw er altijd bij zat kon ik niet alles zeggen. Ik voelde me teveel en stopte met mijn bezoekjes. Mijn laatste bezoek aan hem was op zijn bruiloft. Een rare dag voor mij. En toen is het verwaterd. Tot op de dag van vandaag lijkt hij dat allemaal wel best te vinden. Hij heeft ook geld van mij achtergehouden, wat ik nooit van hem verwacht had. Hij steunde ons financieel ook niet, terwijl hij dat wel beloofd had. De vader waarvan ik dacht dat hij van me hield bleek niet te vertrouwen. Dat is heel verwarrend voor me. We chatten alleen heel af en toe. Meer niet. Al zit ik nog wel met vragen. Wat was voor hem de druppel dat hij me niet meer belangrijk vond? En waarom al dat gelieg?
Ik heb inmiddels mijn eigen leven. Wel een laag inkomen, maar kom er ruim mee toe. Veel beter dan hij vooraf voorspeld had. Ik heb hem niet eens nodig. Al had ik liever gewild dat de band goed gebleven was. Maar met wat ik nu over hem weet denk ik dat het nooit meer hetzelfde wordt. Dus ik laat het voorlopig maar zo.
maandag 8 juni 2020 om 10:10
Ik sluit me aan bij wat al gezegd is.
Je gaat nu door een soort rouwproces maar je vindt ook weer rust. En misschien is het wel prettig om in je achterhoofd te houden dat geen enkele beslissing voor de eeuwigheid hoeft te zijn. Mocht je er in de toekomst anders in staan of het gevoel hebben dat je er op een andere manier mee om kunt gaan, dan kun je altijd weer contact opnemen. Het hóeft niet maar het kan. Je hebt net zo goed het recht deze mensen voor altijd uit je leven te bannen. De pijn wordt minder, maar dat duurt even.
Ik had zelf het contact verbroken met een ouder en heb het na ongeveer tien jaar weer hersteld. Niet omdat ik dacht dat mijn ouder zich ineens anders zou gaan gedragen of excuses zou komen aanbieden o.i.d., nee, alleen omdat ik voelde dat ik er zélf anders mee kon omgaan. Ik had geen verwachtingen, ik had alleen de wens te vergeven, omdat dat míj goed zou doen. En dat was de moeite waard.
bulbul wijzigde dit bericht op 08-06-2020 10:34
Reden: misverstand
Reden: misverstand
3.06% gewijzigd
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
