Relaties
alle pijlers
communicatie probleem escaleerd
donderdag 2 september 2010 om 13:12
ik wil leven, hij wil leven, we willen (of wilde) ons huwelijk laten slagen en wat hebben we bereikt?
Precies het tegen overgetselde!
Er zijn onderhand zoveel problemen dat ik niet eens meer weet waar ik een oplossing zoeken moet.
Ik weet dit is relatie probleem topic ontelbaar, en het is ook niet mijn eerste topic hier over maar helaas voor mij is het forum de enigste plek waar ik kan proberen mijn hart te luchten en oplossingen te vinden.
Ik weet niet goed wat nou het echte probleem is. Ik weet dat het al heel lang duurt en ik weet dat ik al veel geprobeerd heb.
Ik weet ook dat bij elk idee ik zeg; ja maar.... en ik weet ook dat ja maar eigenlijk nee betekend.
Maar goed ik wil het toch weer eens een poging geven. Ik sta op dit moment op een keer punt; stoppen of door gaan.
En de grap is wat ik ook kies het gaat niks oplossen.
Man en ik hebben een communicatie probleem. We hebben samen kinderen ook en dat is achteraf stom geweest omdat het communicatie probleem al vanaf dag 1 speelt. ik heb absoluut geen spijt van mijn kinderen maar handig aangepakt heb ik/wij het absoluut niet. Als we samen blijven moeten we gaan werken aan ons probleem, maar ik kan dat niet alleen. Als we uit elkaar gaan blijven we gebonden door/voor de kinderen en speelt ons communicatoe probleem nog steeds.
Eigenlijk vind ik scheiden ook helemaal geen optie, we hebben een keuze gemaakt en daar moeten we onze verantwoording voor nemen.
Ik kan mij afvragen hoe ik dat door laat dringen bij mijn man en dat heb ik ook heel lang gedaan. maar dat kan ik niet, het is iets wat hij zelf zou moeten willen. De vraag is dus meer wat is acceptabel, waar kan ik mee leven en waar niet mee? en zijn die dingen die ik echt niet vind kunnen reeel of liggen ze aan mij? en als het dan reeel is hoe leer ik er dan als nog mee omgaan omdat ik simpel weg man niet veranderen kan (en dat in theorie ook niet zou moeten willen)?
veel vragen dus; antwoord lijkt simpel; relatie teraphie! Maar man zegd daar ja op en doet letterlijk nee. Ik heb zo'n beetje elke peut in de regio bekeken (als ze online staan) en allemaal aangedragen aan man. niet een vol deed, nou dan zoek je er zelf 1.... nu een jaar later is dat nog steeds niet gebeurd.
En nu? Nu vraag ik mij af dus wat te doen en ik wil zo graag met iemand praten maar dat schijnt ook niet erg te lukken
Dus dit is waarschijnlijk het meest 'trieste' (niet als in zelf medelijden maar als in hoe diep kan je zinken) oproep ever... Wie wil er met mij praten en mij een spiegel voor houden? Waar verwacht ik te veel, wat is reeel en acceptabel en doe ik te moeilijk en waar kan en mag ik op mijn strepen gaan staan?
Precies het tegen overgetselde!
Er zijn onderhand zoveel problemen dat ik niet eens meer weet waar ik een oplossing zoeken moet.
Ik weet dit is relatie probleem topic ontelbaar, en het is ook niet mijn eerste topic hier over maar helaas voor mij is het forum de enigste plek waar ik kan proberen mijn hart te luchten en oplossingen te vinden.
Ik weet niet goed wat nou het echte probleem is. Ik weet dat het al heel lang duurt en ik weet dat ik al veel geprobeerd heb.
Ik weet ook dat bij elk idee ik zeg; ja maar.... en ik weet ook dat ja maar eigenlijk nee betekend.
Maar goed ik wil het toch weer eens een poging geven. Ik sta op dit moment op een keer punt; stoppen of door gaan.
En de grap is wat ik ook kies het gaat niks oplossen.
Man en ik hebben een communicatie probleem. We hebben samen kinderen ook en dat is achteraf stom geweest omdat het communicatie probleem al vanaf dag 1 speelt. ik heb absoluut geen spijt van mijn kinderen maar handig aangepakt heb ik/wij het absoluut niet. Als we samen blijven moeten we gaan werken aan ons probleem, maar ik kan dat niet alleen. Als we uit elkaar gaan blijven we gebonden door/voor de kinderen en speelt ons communicatoe probleem nog steeds.
Eigenlijk vind ik scheiden ook helemaal geen optie, we hebben een keuze gemaakt en daar moeten we onze verantwoording voor nemen.
Ik kan mij afvragen hoe ik dat door laat dringen bij mijn man en dat heb ik ook heel lang gedaan. maar dat kan ik niet, het is iets wat hij zelf zou moeten willen. De vraag is dus meer wat is acceptabel, waar kan ik mee leven en waar niet mee? en zijn die dingen die ik echt niet vind kunnen reeel of liggen ze aan mij? en als het dan reeel is hoe leer ik er dan als nog mee omgaan omdat ik simpel weg man niet veranderen kan (en dat in theorie ook niet zou moeten willen)?
veel vragen dus; antwoord lijkt simpel; relatie teraphie! Maar man zegd daar ja op en doet letterlijk nee. Ik heb zo'n beetje elke peut in de regio bekeken (als ze online staan) en allemaal aangedragen aan man. niet een vol deed, nou dan zoek je er zelf 1.... nu een jaar later is dat nog steeds niet gebeurd.
En nu? Nu vraag ik mij af dus wat te doen en ik wil zo graag met iemand praten maar dat schijnt ook niet erg te lukken
Dus dit is waarschijnlijk het meest 'trieste' (niet als in zelf medelijden maar als in hoe diep kan je zinken) oproep ever... Wie wil er met mij praten en mij een spiegel voor houden? Waar verwacht ik te veel, wat is reeel en acceptabel en doe ik te moeilijk en waar kan en mag ik op mijn strepen gaan staan?
donderdag 2 september 2010 om 14:23
quote:Francisca_ schreef op 02 september 2010 @ 14:09:
(Het is Therapie, niet teraphie )
Word je behandeld voor je depressie? Weet je de oorzaak? Slik je er iets voor?
Wat man moet begrijpen, is dat hij een gezin thuis heeft, dus hij kan wel impulsief dingen willen doen, maar dat kan dus niet. Hij moet daar in zijn verantwoording nemen, dan hadden jullie maar niet aan kinderen moeten beginnen. Dus als hij iets wil doen, dag van te voren melden dat hij niet thuis komt eten.
Zou ik afspreken tenminste.
Praten jullie met elkaar? Of maken jullie verwijten naar elkaar?
"Jamaar jij doet altijd, en ik mag nooooit, en jij doet nooooit.... "
oorzaak depresie; rottige genen (erfelijk dus) en te veel hooi op mijn vork te veel eisen van mijzelf.
Behandeling is onderweg Medicijnen hebben niet de juiste uitwerking en slik ik dus ook niet meer. Is niet iets wat ik zelf even bepaald heb is in overleg met peut geweest.
Praten lukt niet meer. Er is te veel opgestappeld. Man is heel erg van de ja maar jij, altijd zo geweest. Grappig voorbeeld wat echt te dom is; ik was eens boos omdat hij iets doms deed. Hij kon op dat moment niks vinden in de ja maar trant en riep toen; ja maar jij laat de was zomaar liggen! (was A; 3 kleding stukken die niet samen in een was konden en die ook niet de trommel vulde en B; totaal niet relevant!)
Onderhand is er nooit iets echt uitgesproken (blijkbaar kunnen we dat niet, ik blijf er mee zitten maar hij vergeet het) en stappelen frustraties zich op en maak ik ook bijna alleen nog maar verwijten waarop hij weer zegd; ik doe toch niks goed (waar ik weer kwaad om word omdat het niet waar is in mijn belevning en zo'n opmerking nergens toe lijd)
Ik moet dus dingen uit het verleden los laten (niet mijn sterkste kant) of een manier vinden waarop het bespreken ook daadwerkelijk oplucht ipv oprakkeld. (ik ben nu even zelf de kluts van mijn verhaal kwijt! hahahaha! erg blond, maar ik laat het wel staan, wie weet kan ik er straks weer wat meer mee)
(Het is Therapie, niet teraphie )
Word je behandeld voor je depressie? Weet je de oorzaak? Slik je er iets voor?
Wat man moet begrijpen, is dat hij een gezin thuis heeft, dus hij kan wel impulsief dingen willen doen, maar dat kan dus niet. Hij moet daar in zijn verantwoording nemen, dan hadden jullie maar niet aan kinderen moeten beginnen. Dus als hij iets wil doen, dag van te voren melden dat hij niet thuis komt eten.
Zou ik afspreken tenminste.
Praten jullie met elkaar? Of maken jullie verwijten naar elkaar?
"Jamaar jij doet altijd, en ik mag nooooit, en jij doet nooooit.... "
oorzaak depresie; rottige genen (erfelijk dus) en te veel hooi op mijn vork te veel eisen van mijzelf.
Behandeling is onderweg Medicijnen hebben niet de juiste uitwerking en slik ik dus ook niet meer. Is niet iets wat ik zelf even bepaald heb is in overleg met peut geweest.
Praten lukt niet meer. Er is te veel opgestappeld. Man is heel erg van de ja maar jij, altijd zo geweest. Grappig voorbeeld wat echt te dom is; ik was eens boos omdat hij iets doms deed. Hij kon op dat moment niks vinden in de ja maar trant en riep toen; ja maar jij laat de was zomaar liggen! (was A; 3 kleding stukken die niet samen in een was konden en die ook niet de trommel vulde en B; totaal niet relevant!)
Onderhand is er nooit iets echt uitgesproken (blijkbaar kunnen we dat niet, ik blijf er mee zitten maar hij vergeet het) en stappelen frustraties zich op en maak ik ook bijna alleen nog maar verwijten waarop hij weer zegd; ik doe toch niks goed (waar ik weer kwaad om word omdat het niet waar is in mijn belevning en zo'n opmerking nergens toe lijd)
Ik moet dus dingen uit het verleden los laten (niet mijn sterkste kant
) of een manier vinden waarop het bespreken ook daadwerkelijk oplucht ipv oprakkeld. (ik ben nu even zelf de kluts van mijn verhaal kwijt! hahahaha! erg blond, maar ik laat het wel staan, wie weet kan ik er straks weer wat meer mee)
donderdag 2 september 2010 om 14:27
ja en nee. nu achteraf is dat voor mij lekker makkelijk zeggen; toen zag ik dat niet (dat we een communicatie probleem hadden) Hij zei ja, nee en amen. Beloofde beterschap en ik geloofde dat, dat terwijl hij dacht als ik ja zegt houdt ze er over op en dan waait het vanzelf over.
Hij wil jou niet kwijt, maar daarmee is jouw wantrouw t.o.v zijn ontrouw niet weggenomen.
Die teraphie die hij deed voor ons trouwen is iets waar hij zelf mee ingestemd heeft, hij hoefde niet met mij te trouwen. Ik dacht dat hij daadwerkelijk bereid was te werken aan bepaalde dingen van zichzelf. De reden dat ik wilde dat hij in teraphie ging was omdat hij nog nooit een relatie langer dan 3 jaar gehad had en in niet een van die relaties in staat was trouw te zijn.
Hij lijkt op een notoire vreemdganger, zo komt hij over. Meid, kies voor jezelf en iemand die in staat is jou trouw te blijven. Iemand die dezelfde principes deelt als jij.
Ik wilde hem wel vertrouwen maar ben van nature zeer wantrouwig, daar hebben we over gesproken en hij vond terpahie een goed idee om te kijken waarom hij zo met relaties omging. Is dat manupulatie? Ik vind van niet eigenlijk, maar misschien zie ik dat verkeerd in.
Als hij daadwerkelijk geen zin meer heeft in deze relatie is dat natuurlijk zijn goed recht, maar maak er dan een einde aan. Blijf niet ja nee en amen zeggen.
Hij wil jou niet kwijt, maar daarmee is jouw wantrouw t.o.v zijn ontrouw niet weggenomen.
Die teraphie die hij deed voor ons trouwen is iets waar hij zelf mee ingestemd heeft, hij hoefde niet met mij te trouwen. Ik dacht dat hij daadwerkelijk bereid was te werken aan bepaalde dingen van zichzelf. De reden dat ik wilde dat hij in teraphie ging was omdat hij nog nooit een relatie langer dan 3 jaar gehad had en in niet een van die relaties in staat was trouw te zijn.
Hij lijkt op een notoire vreemdganger, zo komt hij over. Meid, kies voor jezelf en iemand die in staat is jou trouw te blijven. Iemand die dezelfde principes deelt als jij.
Ik wilde hem wel vertrouwen maar ben van nature zeer wantrouwig, daar hebben we over gesproken en hij vond terpahie een goed idee om te kijken waarom hij zo met relaties omging. Is dat manupulatie? Ik vind van niet eigenlijk, maar misschien zie ik dat verkeerd in.
Als hij daadwerkelijk geen zin meer heeft in deze relatie is dat natuurlijk zijn goed recht, maar maak er dan een einde aan. Blijf niet ja nee en amen zeggen.
Autopsies tonen onomstotelijk de injectieschade aan.
donderdag 2 september 2010 om 14:29
Soms wil je dat iets anders is maar is het nu eenmaal niet de realiteit.
Jij kan het allemaal wel willen, maar hij zal mee moeten doen.
Snappie?
Dus of relatietherapie of ermee kappen.
Je kinderen worden er niet gelukkiger van als je in zo'n relatie blijft hangen. Wat voor voorbeeld geef je ze dan??
Hij moet graag willen dat jullie een gezin blijven, niet alleen jij.
En als die wil er niet is dan houdt het wel op.
Dus ik zou toch echt aandringen op relatietherapie. Als hij dat niet wil moet je je conclusies trekken.
Maar dat heeft tijd nodig.
Jij kan het allemaal wel willen, maar hij zal mee moeten doen.
Snappie?
Dus of relatietherapie of ermee kappen.
Je kinderen worden er niet gelukkiger van als je in zo'n relatie blijft hangen. Wat voor voorbeeld geef je ze dan??
Hij moet graag willen dat jullie een gezin blijven, niet alleen jij.
En als die wil er niet is dan houdt het wel op.
Dus ik zou toch echt aandringen op relatietherapie. Als hij dat niet wil moet je je conclusies trekken.
Maar dat heeft tijd nodig.
donderdag 2 september 2010 om 14:31
Ik heb zelf overigens ook een kind. Ik ben er niet trots op dat ik alleenstaande ouder ben. Maar ben nu wel 10x gelukkiger dan toen. Ik ben nu 1,5 jaar verder hoor...
Ik heb zelf alles geprobeerd. Zelf in therapie gegaan en toen samen met hem geprobeerd maar hij wilde dus niet.
Dat was het einde.
Mijn problemen kwamen grotendeels vanuit die relatie.
Ik heb zelf alles geprobeerd. Zelf in therapie gegaan en toen samen met hem geprobeerd maar hij wilde dus niet.
Dat was het einde.
Mijn problemen kwamen grotendeels vanuit die relatie.
donderdag 2 september 2010 om 14:32
Je klinkt heel erg gefrustreerd. Niks van wat je man doet is goed. ALS je werkelijk deze relatie nog een kans wil geven moet je al die gevoelens overboord gooien en opnieuw beginnen met een eerlijke blik naar je zelf.
Maar van wat ik tot nu toe gelezen heb is er, voor jou, geen reden om bij je man te blijven, behalve de kinderen. Verder lijk je er klaar mee te zijn.
Maar van wat ik tot nu toe gelezen heb is er, voor jou, geen reden om bij je man te blijven, behalve de kinderen. Verder lijk je er klaar mee te zijn.
donderdag 2 september 2010 om 14:33
quote:zwartbloem schreef op 02 september 2010 @ 14:13:
[...]
Ik gebruik geen medicatie meer, ik reageer er niet goed op.
Ik sta op de wachtlijst voor ingognitieve gedrags therapie en dat is dus gewoon even die wachtlijst uitzitten voor ik aan de slag kan.
Wil je uitleggen hoe jij denkt dat deze relatie zich ontwikkeld? (misschien te veel gevraagd, maar ik ben echt de kluts kwijt hier in)
Ik kan wel een scenario bedenken, maar ook ik heb geen glazen bol natuurlijk. Ik kan wel begrijpen waarom het nu zo gelopen zou kunnen zijn.
Even vanaf zijn kant gezien; hij werkt, komt thuis, kan zijn ei daar niet kwijt, want zijn vrouw zit zelf niet lekker in haar vel, het huishouden blijkt niet gedaan/is niet 'af' en de kinderen worden onrustig omdat ze aanvoelen dat papa en mama er momenteel geen feest van maken.
De weken er op gaan hetzelfde en na een poosje blijkt je vrouw depressief te zijn. Het verklaart een hoop, maar maakt het niet makkelijker. Omgaan met de depressie van je partner is lastig, al helemaal als je zelf geen prater bent.
Als je al vanaf het begin niet weet hoe je de ander moet triggeren om te praten (en dat lijkt van beide kanten zo te zijn), dan krijg je een neerwaartse spiraal. Er kan hier wel gezegd worden dat je man een hork is, maar als je niet de steun en het vertrouwen voelt van je partner, wil je dat liever ontlopen dan er elke dag een strijd van te maken.
Kinderen maken het lastig om spontane dingen te doen, maar afgesproken momenten er tussenuit gaan (jij, hij of samen), zou geen probleem hoeven zijn.
[...]
Ik gebruik geen medicatie meer, ik reageer er niet goed op.
Ik sta op de wachtlijst voor ingognitieve gedrags therapie en dat is dus gewoon even die wachtlijst uitzitten voor ik aan de slag kan.
Wil je uitleggen hoe jij denkt dat deze relatie zich ontwikkeld? (misschien te veel gevraagd, maar ik ben echt de kluts kwijt hier in)
Ik kan wel een scenario bedenken, maar ook ik heb geen glazen bol natuurlijk. Ik kan wel begrijpen waarom het nu zo gelopen zou kunnen zijn.
Even vanaf zijn kant gezien; hij werkt, komt thuis, kan zijn ei daar niet kwijt, want zijn vrouw zit zelf niet lekker in haar vel, het huishouden blijkt niet gedaan/is niet 'af' en de kinderen worden onrustig omdat ze aanvoelen dat papa en mama er momenteel geen feest van maken.
De weken er op gaan hetzelfde en na een poosje blijkt je vrouw depressief te zijn. Het verklaart een hoop, maar maakt het niet makkelijker. Omgaan met de depressie van je partner is lastig, al helemaal als je zelf geen prater bent.
Als je al vanaf het begin niet weet hoe je de ander moet triggeren om te praten (en dat lijkt van beide kanten zo te zijn), dan krijg je een neerwaartse spiraal. Er kan hier wel gezegd worden dat je man een hork is, maar als je niet de steun en het vertrouwen voelt van je partner, wil je dat liever ontlopen dan er elke dag een strijd van te maken.
Kinderen maken het lastig om spontane dingen te doen, maar afgesproken momenten er tussenuit gaan (jij, hij of samen), zou geen probleem hoeven zijn.
donderdag 2 september 2010 om 14:49
Je hebt geen glazen bol.. maar geeft daarna even precies een scenario hoe jij denkt dat het zit. De omgekeerde wereld.. als het mede door een depressie is dat de relatie zo loopt is het des te meer reden om samen in therapie te gaan.
Dan kan hij zijn kant van het verhaal ook kwijt en kan je er samen over praten.
Als hij er verder niks aan doet en het allemaal maar zo zo vindt dan is hij in mijn ogen inderdaad een hork!
Dan kan hij zijn kant van het verhaal ook kwijt en kan je er samen over praten.
Als hij er verder niks aan doet en het allemaal maar zo zo vindt dan is hij in mijn ogen inderdaad een hork!
donderdag 2 september 2010 om 14:50
quote:elfje26 schreef op 02 september 2010 @ 14:32:
Je klinkt heel erg gefrustreerd. Niks van wat je man doet is goed. ALS je werkelijk deze relatie nog een kans wil geven moet je al die gevoelens overboord gooien en opnieuw beginnen met een eerlijke blik naar je zelf.
Maar van wat ik tot nu toe gelezen heb is er, voor jou, geen reden om bij je man te blijven, behalve de kinderen. Verder lijk je er klaar mee te zijn.
gefrustreerd ben ik zeker ja, en de kinderen vind ik inderdaad zo'n beetje de beste reden om mijn huwelij kte redden. Nergens zeg ik dat man niks goed doet, sterker nog ik geef naar mijn idee vooral aan wat ik zelf niet goed doe. Dingen oplossen is voor mij nu vooral mijzelf aanpakken. Wat de uitkomst daar van word weet ik niet maar het is in ieder geval wel beter dan proberen man te veranderen.
Nu zit ik er even heel erg door heen, dus ja die indruk zal ik dan ook wel wekken. Neemt niet weg dat als ik er een einde aan wil maken ik dat zou doen, dan had ik een topic geopend met scheidingsadviezen.
Alle oude gevoelns over boord gooien wil ik best; een echt schone lei lijkt mij heerlijk en vooral heel bevrijdend voor mijzelf. Alleen de pest is dat ik en niet weet hoe ik dat doe en ik weet dat alle oude koeien onmiddelijk boven drijven op het moment dat zou een koe in de herhaling valt (ipv een nieuw geval denk ik dan; niet weer! je had het beloofd!)
man mag best de deur uit hoor, hij heeft hobby en bezoek vind ik ook prima (zowel hier in huis, dan hou ik mij indien gewenst nog afzijdig ook, als in naar andere toe gaan)
Man wil dat alleen spontaan doen en heus dat kan soms ook wel (ik ga straks naar die en die; dan ga ik heus niet zeggen dat ik dat niet wil) maar meeste zal gewoon op afspraak gaan.
Je klinkt heel erg gefrustreerd. Niks van wat je man doet is goed. ALS je werkelijk deze relatie nog een kans wil geven moet je al die gevoelens overboord gooien en opnieuw beginnen met een eerlijke blik naar je zelf.
Maar van wat ik tot nu toe gelezen heb is er, voor jou, geen reden om bij je man te blijven, behalve de kinderen. Verder lijk je er klaar mee te zijn.
gefrustreerd ben ik zeker ja, en de kinderen vind ik inderdaad zo'n beetje de beste reden om mijn huwelij kte redden. Nergens zeg ik dat man niks goed doet, sterker nog ik geef naar mijn idee vooral aan wat ik zelf niet goed doe. Dingen oplossen is voor mij nu vooral mijzelf aanpakken. Wat de uitkomst daar van word weet ik niet maar het is in ieder geval wel beter dan proberen man te veranderen.
Nu zit ik er even heel erg door heen, dus ja die indruk zal ik dan ook wel wekken. Neemt niet weg dat als ik er een einde aan wil maken ik dat zou doen, dan had ik een topic geopend met scheidingsadviezen.
Alle oude gevoelns over boord gooien wil ik best; een echt schone lei lijkt mij heerlijk en vooral heel bevrijdend voor mijzelf. Alleen de pest is dat ik en niet weet hoe ik dat doe en ik weet dat alle oude koeien onmiddelijk boven drijven op het moment dat zou een koe in de herhaling valt (ipv een nieuw geval denk ik dan; niet weer! je had het beloofd!)
man mag best de deur uit hoor, hij heeft hobby en bezoek vind ik ook prima (zowel hier in huis, dan hou ik mij indien gewenst nog afzijdig ook, als in naar andere toe gaan)
Man wil dat alleen spontaan doen en heus dat kan soms ook wel (ik ga straks naar die en die; dan ga ik heus niet zeggen dat ik dat niet wil) maar meeste zal gewoon op afspraak gaan.
donderdag 2 september 2010 om 14:52
Zij vraagt mij waardoor ik dat zo zie.
Ik probeer alleen maar te laten zien dat er hier erg kort door de bocht wordt gereageerd door te stellen dat haar man een hork etc is. Ik vind to ook niet sympathiek naar haar man overkomen.
*heb overigens extra op mijn woordkeuze gelet, maar je reactie is voorspelbaar*
Ik probeer alleen maar te laten zien dat er hier erg kort door de bocht wordt gereageerd door te stellen dat haar man een hork etc is. Ik vind to ook niet sympathiek naar haar man overkomen.
*heb overigens extra op mijn woordkeuze gelet, maar je reactie is voorspelbaar*
donderdag 2 september 2010 om 14:55
quote:blumpke schreef op 02 september 2010 @ 14:52:
Zij vraagt mij waardoor ik dat zo zie.
Ik probeer alleen maar te laten zien dat er hier erg kort door de bocht wordt gereageerd door te stellen dat haar man een hork etc is. Ik vind to ook niet sympathiek naar haar man overkomen Ik vind er ook weinig sympathieks aan als iemand gewoon niet hulp wil zoeken. Dat vind ik horkerig.. de beste man als persoon ken ik niet.
Zij vraagt mij waardoor ik dat zo zie.
Ik probeer alleen maar te laten zien dat er hier erg kort door de bocht wordt gereageerd door te stellen dat haar man een hork etc is. Ik vind to ook niet sympathiek naar haar man overkomen Ik vind er ook weinig sympathieks aan als iemand gewoon niet hulp wil zoeken. Dat vind ik horkerig.. de beste man als persoon ken ik niet.
donderdag 2 september 2010 om 15:02
Man kan horkerig zijn, maar dat wist ik al, en daar kan ik best mee leven. Niemand is altijd op zijn paast best.
Man kan zeer lomp reageren en erg vals zijn als hij in het nauw gedreven is (maar wie niet)
Man moet ogen openen voor zijn eigen gebreken is mijn mening, maar man is echt niet alleen maar slecht.
Hij is lief en zorgzaam, maar dat is hij op zijn manier. En ja ik waardeer dat, maar ik geef ook aan dat hij zijn behoeften op mij projecteerd en dat ik andere behoeften heb. Die komt hij vervolgens niet tegemoed maar vind wel heel stellig dat ik zijn behoeften moet vervullen.
Maakt dat man een slecht persoon? Nee, maar wel moeilijk om mee samen te leven. Soort zoekt soort dus wat dat betreft zou het toch moeten kunnen werken.
Ik ga relatietherapie regelen, ik maak een afspraak en aan hem de keuze mee of niet. Nee is dan wel per direct einde relatie trouwens. (die beslissing maak ik nu zo juist, dus kan zijn dat dat te impulsief is ....)
Man kan zeer lomp reageren en erg vals zijn als hij in het nauw gedreven is (maar wie niet)
Man moet ogen openen voor zijn eigen gebreken is mijn mening, maar man is echt niet alleen maar slecht.
Hij is lief en zorgzaam, maar dat is hij op zijn manier. En ja ik waardeer dat, maar ik geef ook aan dat hij zijn behoeften op mij projecteerd en dat ik andere behoeften heb. Die komt hij vervolgens niet tegemoed maar vind wel heel stellig dat ik zijn behoeften moet vervullen.
Maakt dat man een slecht persoon? Nee, maar wel moeilijk om mee samen te leven. Soort zoekt soort dus wat dat betreft zou het toch moeten kunnen werken.
Ik ga relatietherapie regelen, ik maak een afspraak en aan hem de keuze mee of niet. Nee is dan wel per direct einde relatie trouwens. (die beslissing maak ik nu zo juist, dus kan zijn dat dat te impulsief is ....)
donderdag 2 september 2010 om 15:12
Tja, soms helpt het om gewoon toe te geven dat je je vergist hebt. Vergist in jezelf of je inschattingsvermogen, vergist in de man die je partner toch eigenlijk echt is, vergist in het feit dat de kinderen voor allebei wel genoeg zijn om voor te willen vechten... Ik sta er momenteel alleen voor met twee hele kleine kinderen. Ja, ik had het voor hen graag allemaal anders gezien en ja, mijn verhaal is anders dan het jouwe, maar het niet kunnen/willen communiceren, niet in (relatie)therapie willen en alleen maaret zichzelf bezig willen zijn, heeft er voor mij uiteindelijk toch in geresulteerd dat ik denk dat ik alleen met mijn kinderen gelukkiger ga zijn - en ik zal er alles aan doen dat mijn kinderen dat ook zijn.
Ik wens je veel wijsheid en succes en hoop van harte dat je man met je meegaat en voor zijn gezin vecht. Het is in elk geval geen gevecht dat je alleen moet aangaan!
Ik wens je veel wijsheid en succes en hoop van harte dat je man met je meegaat en voor zijn gezin vecht. Het is in elk geval geen gevecht dat je alleen moet aangaan!
donderdag 2 september 2010 om 15:40
Je geeft in een eerdere post aan dat je bewust ruzie zoekt. Begin daar eens mee. Het levert nl niks positiefs op, voor niemand. Dus dwing jezelf, als je door hebt dat je begint, over iets anders te beginnen, of loop even weg en kom tot jezelf.
Begin inderdaad misschien zelf alvast met therapie. Laat je man zien dat jij er al alles aan doet, en hopelijk gaat hij dan serieus op jouw verzoeken in...
Begin inderdaad misschien zelf alvast met therapie. Laat je man zien dat jij er al alles aan doet, en hopelijk gaat hij dan serieus op jouw verzoeken in...
