Contact ouder

Hoi allemaal

Ik ben in februari moeder geworden na een lange ferti weg en ben supergelukkig met mijn kleine meisje.
Mijn man en ik hebben wel al sedert de zwangerschapsaankondiging geen contact meer met mijn pa.
Reden : geen empathie en alcohol

Kleine schets : mijn moeder is overleden toen ik er 6 was. Ik ben dus opgegroeid bij mijn tante en nonkel, oma, opvang...daar mijn vader in die tijd besloten had om terug in Frankrijk te gaan werken. Dus hij was enkel tijdens het weekend thuis en op woensdag.
Ik ben enig kind.
Toen ik 12 was is hij vervroegd met pensioen gegaan en toen waren we meer samen. Altijd een goede band gehad met mijn pa.
Hij heeft na mijn moeder veel relaties gehad, maar nooit hertrouwd en bij niemand van die vrouwen gebleven. Waarom? Geen idee.
Maar met 1 vrouw heeft hij sedert mijn moeder overleden was steeds contact blijven houden en is hij toen ik al een stuk in de 20 was ermee gaan samenwonen na haar scheiding.
Deze relatie is niet blijven duren, zij heeft het aangetrapt met een andere vent. Reden was volgens haar dat mijn vader te controlerend was en er niet tegenkon dat ze zorgde voor haar kleinkinderen.
In die tijd had ik samen met mijn toenmalige vriend een woning gekocht en waren we die aan het verbouwen.
Toen is precies alles de mist in gegaan.
Mijn pa kon de breuk met die vrouw moeilijk verwerken, kwam steeds naar onze woning (woonden toen in dezelfde gemeente), maar kwam ook te pas en te onpas. Begon zich te moeien met onze verbouwingen als we er niet waren. Begon zelf ondernemers op te bellen en zaakjes te regelen...en begon regelmatig te drinken
Mijn toenmalige vriend en ook ik waren het op een moment zat en we lieten dit ook weten. Resultaat : wij waren ondankbaar, het was onze schuld, wij waren te dom...resultaat 1.5 jaar geen contact meer met mijn vader.

Toen mijn relatie op de klippen liep heb ik terug contact opgenomen met mijn pa. Hij zag nog steeds zijn fouten van toen niet in, maar dat liet ik zo.
De relatie werd terug beter...
Korte tijd nadien ben ik mijn huidige man tegen het lijf gelopen en begonnen wij een relatie. We kochten samen een woning in een andere gemeente en alles liep goed.
We gingen om de week of om de 14 dagen op visite, maar steeds werden deze bezoekjes meer en meer een sociale verplichting.
Mijn pa vroeg nooit hoe het met ons ging, op het werk, met de woning...was altijd bezig met zichzelf, zijn rekeningen, zijn tv programma's...
Na een tijd begon zelfs mijn man te zeggen dat hij met tegenzin naar mijn pa ging. In die tijd waren we ook bezig met ferti behandelingen en vroeg mijn vader nooit hoe het ging. Dat stelde met teleur en verdrietig.
Ook belde hij ons regelmatig op of stuurde hij verwarde sms'jes. Hij bleek dronken te zijn...
ALs we naar zijn huis gingen dronk hij nooit en was hij steeds nuchter (hij wist wel op voorhand wanneer we gingen gaan, want het is een eindje fietsen...)
Hij is ook (ook eens in de tijd met mijn vorige vriend) 2 maal opgenomen geweest wegens dronkenschap in het ziekenhuis. Hij was gevallen in zijn woning en kon gelukkig nog zelf bellen naar de 112. Als je dan naar het ziekenhuis gaat en je pa daar ligt en iedereen ligt uit te maken...(schaamte)
Nadien ontkende hij steeds dat het van dronkenschap was, zelfs als de dokter ons het percentage alcohol in zijn bloed had meegedeeld. Als we iets zeiden tegen hem, kwam hij kwaad.

Toen vorig jaar we uiteindelijk zwanger waren hadden we hem uitgenodigd op restaurant om dit mee te delen. We hadden een persoonlijke kaart gemaakt met foto aankondiging. We waren superblij natuurlijk!
Eens gezegd in het restaurant was hij eerst superblij, maar begon toen vreemde vragen te stellen (welke dokter, welk ziekenhuis, of het kind wel van mijn man was...of we de risico tijd voorbij waren...) Ik was geschrokken en mijn man aangedaan!
Na het etentje wou hij nog eentje drinken, dus gingen we naar een rustig café in de buurt van het restaurant. Mijn pa wou buiten zitten want hij wou er ene roken??? Wij roken niet + we waren in blijde verwachting.
Nadien is het verslecht met mijn pa. Hij begon meer en meer te drinken, ons op te bellen dronken, brabbelde over zichzelf en hield geen rekening met het feit dat ik zwanger was.
Mijn man werd boos en besloot om naar zijn woning te gaan om daar over te gaan praten, dat dit voor ons niet kon, dat we ons rustig moesten houden nu in deze fragiele periode, dat hij respect moest hebben.
Eens aangekomen was het kort na de middag en was mijn pa dronken. Mijn man heeft niks kunnen zeggen want hij werd de deur uitgezet!

Daar ik niet goed wist wat te doen nadien, zijn we naar zijn huisdokter geweest. Deze dokter bevestigde ons vermoeden. Alcohol, geen empathie, de dokter zei zelf dat dit ging eindigen in hartfalen of beroerte (roken en drinken).
Ik zat daar aan mijn stoel genageld. De dokter vertelde ons dat we ons niet schuldig moesten voelen...
Na het gesprek met de dokter hebben we geen contact meer gehad met mijn pa, om onszelf te beschermen want we waren bang dat er iets met ons kind zou gebeuren mocht ik me blijven opjagen
Hij heeft nog in mijn zwangerschap een brief gestuurd (niet door hem geschreven, zag het direct aan de zinsbouw) en we hebben er eentje teruggestuurd. Nadien niks meer.

Onze dochter werd geboren en we hebben hem een kaart gestuurd zoals iedereen.
Hij stuurde een sms en vroeg of hij een foto mocht hebben.
We hebben er ene opgestuurd met de melding 'voor een bezoek aan ons kleintje graag een seintje'. Wij hebben nogmaals een poging ondernomen om het contact te herstellen...
Hij belde naar mijn man en zei dat hij beter was nu. Nieuwe medicatie (?), maar zweeg over het incident. Mijn man wees hem erop, maar mijn pa zei 'elk zijn waarheid'...
Nadien begon mijn pa terug met sms'en te sturen, dronken boodschappen achter te laten op onze gsm...
Ik ben het beu! Ik wil niet dat mijn kind die man ziet! Ik ben beschaamd, maar voel me ook schuldig dat ik hem in de steek laat. Hij heeft niemand meer, maar heeft het wel zelf gezocht.
Ik heb een volmacht op zijn rekeningen en zie dat hij nog steeds drank gaat halen, meermaals in de week. Steeds dezelfde winkeltjes...bah

Laatst belde hij weer op, dronken, op mijn voicemail (nummer heb ik geweigerd) en zei 'hoe lang ga je nog zo...doen? Ik ben mijn vrouw kwijt, mijn kind en kleinkind. Neem contact op...ik ben kapot'
Hij was WEER dronken, je hoort het onmiddellijk.

Wat doe je uiteindelijk met zo iemand?
Hoe geef je dit een plaats in je leven?
Hoe zorg je dat je je niet langer schuldig voelt?
IK ben bang dat ik een telefoontje krijg dat hij eens doodligt...