Relaties
alle pijlers
Contact schoonouders verbroken
zondag 4 augustus 2019 om 20:12
7 jaar geleden leerde ik mijn man en dus mijn schoonouders kennen. ( vader en stiefmoeder). Zei zijn streng gereformeerd en dat was voor mij erg wennen en aanpassen. Ik ben iemand die snel op mijn tenen gaat lopen zodat mensen mij aardig vinden en dat heb ik hier dus extreem gedaan. Toen wij gingen samenwonen waren zei heel erg op tegen en er werd mij duidelijk gemaakt dat ik pas hun schoondochter werd als we getrouwd waren. Ook door mijn migraine en het soms echt platliggen werd er mij verteld dat ze zich nooit welkom voelen bij mij, ondanks dat dit 2 maal is gebeurd. In 4 jaar tijd zijn ze een keer of 6 bij ons geweest, tussentijds nooit een telefoontje of interesse. Na 4 jaar zijn wij getrouwd zonder familie maar alleen mijn ouders als getuigen. Dit is ons uiteraard niet in dank afgenomen en dit snap ik. Wij hebben voor zon bruiloft gekozen omdat er van ons verwacht werd ook alle neven, nichten, ooms en tantes te moeten uitnodigen en er een aparte ruimte moest zijn indien er muziek gedraaid zou worden. En aangezien het contact voornamelijk van onze kant kwam en de verplichte verjaardagen. Nu zijn we 3 jaar getrouwd en hebben we een zoon van 1.5... ze vinden de opvoeding niet optimaal aangezien we niet naar de kerk gaan, vinden mij nog steeds niet aardig en voelen ze zich ondanks alle inspanningen van onze kant nog steeds niet welkom. Ik heb daarom het contact 3 maand geleden verbroken. Ik doe normaal als ik ze tegenkom maar ik en mijn zoontje komen daar niet meer. Mijn man staat achter mijn keuze maar vind het heel moeilijk en zou het liefst zien dat ik er af en toe heenga, of dat hij onze zoon mee kan nemen die kant op. Ik heb altijd gezegd dat een kind recht heeft om zijn opa’s en oma’s te zien en andersom maar op 1 of andere manier wil ik mijzelf en mijn zoon zover mogelijk bij Deze mensen vandaan houden. Mede omdat mijn schoonvader van nu 82 in het begin als pesterij net deed alsof hij op zijn vingers wou staan ( heeft hij niet gedaan) en aan zijn been wilde optillen toen hij net kon rollen. Hij wordt blijkbaar wat dement. Ik weet dat ik mijn man hiermee raak maar ik raak mijzelf nog harder als ik weer die kant op moet met mijn kind onder mijn arm en gezellig en aardig moet doen. Is het een hele foute keus wat ik nu maak ? Of is het deels begrijpelijk. Kan ik voor mijzelf kiezen of toch voor de tijd dat deze mensen op hun leeftijd nog hebben toch doorbijten en de draad weer oppakken zonder verwachtingen.
zondag 4 augustus 2019 om 20:19
Eens.TijdvoorTaart schreef: ↑04-08-2019 20:17Het is jouw recht om niet naar je schoonouders te gaan, maar ik vind het nogal wat om in je eentje te beslissen dat je man jullie zoontje daar niet meer mee naartoe mag nemen. Het is toch net zo goed zijn kind?
Ik zou het hier samen nog eens goed over hebben.
zondag 4 augustus 2019 om 20:24
Dit was in de eerste instantie de keuze van ons beiden. Nu begint mijn man het moeilijk te vinden. Hij is er nu zelf ook al drie maand niet geweest omdat hij er tegenop ziet om zonder onze zoon die kant op te gaan. 3 redenen waarom ikzelf mijn zoon daar niet wil hebben is omdat hij een week in het ziekenhuis heeft gelegen en zei die week 2 keer op dezelfde locatie zijn geweest zonder ook maar 1 keer te vragen hoe het met hem gaat. Geen belletje geen Appje helemaal niets dus hun kleinzoon lijkt ze weinig te interesseren. De opvoeding laat te wensen over dus hij zal nooit een “ goede “ jongen worden in de ogen van hun lieve god ( niet de letterlijke woorden maar via omweg kwam het hier duidelijk op neer) en ten derde het rare gedrag van opa naar hem toe zoals in het eerste bericht geschrevenTijdvoorTaart schreef: ↑04-08-2019 20:17Het is jouw recht om niet naar je schoonouders te gaan, maar ik vind het nogal wat om in je eentje te beslissen dat je man jullie zoontje daar niet meer mee naartoe mag nemen. Het is toch net zo goed zijn kind?
Ik zou het hier samen nog eens goed over hebben.
zondag 4 augustus 2019 om 20:29
Hij snapt de keuze die ik heb gemaakt. Hij had liever gezien dat ik ermee kon dealen hoe ze zijn. Maar dat blijk ik niet meer te kunnen. Mijn man heeft het er nu vooral moeilijk mee omdat het ineens stil word en we een deel van zijn broers en zussen niet meer zien. Ze doen normaal tegen ons maar komen niet meer langs. Zijn ouders zijn overal langs geweest hoe gekwetst ze zijn en meerendeel snapt niet hoe ik ze dit aan kan doen op deze leeftijd. Dit had mijn man niet helemaal voorzien. En heeft het daar zwaarder mee dan verwacht. we verwachten over een half jaar ons tweede kindje en dat brengt hem opnieuw in een situatie wat heel lastig is mbt zijn oudersCatherineTheGreat schreef: ↑04-08-2019 20:20Waarom 'raak' je je man hiermee? Hij staat toch achter je keuze? Of toch niet?
Twijfel je aan je eigen keuze? Waarom zou je je niet voor jezelf (en je kind) mogen kiezen?
zondag 4 augustus 2019 om 20:30
Dit is een keuze wat wij in de eerste instantie samen hebben gemaakt. Deze keuze heb ik niet voor hem gemaakt. Na de mededeling aan zijn ouders komt hij er 3 maand na dato op terug. Ik weet niet of je bovenstaande tekst gelezen hebt maar zoals opa met hem doet vind ik het een eng idee ons kind daar te hebben.MarvelousMrsMaisel schreef: ↑04-08-2019 20:24Belachelijk dat je man zijn eigen zoon niet mee 'mag' nemen nemen naar zijn eigen ouders.
Ik zou spontaan afknappen op zo'n zak hooi, dat hij dit zich laat welgevallen.
Van mij zou je de boom in kunnen, TO.
zondag 4 augustus 2019 om 20:33
Renate333 schreef: ↑04-08-2019 20:30Dit is een keuze wat wij in de eerste instantie samen hebben gemaakt. Deze keuze heb ik niet voor hem gemaakt. Na de mededeling aan zijn ouders komt hij er 3 maand na dato op terug. Ik weet niet of je bovenstaande tekst gelezen hebt maar zoals opa met hem doet vind ik het een eng idee ons kind daar te hebben.
Dan zorgt man ervoor dat opa niet alleen met kind is. Ik snap heel goed dat hij erop terug komt. Idioot dat hij er mee ingestemd heeft. Arme opa en oma.
zondag 4 augustus 2019 om 20:33
De leeftijd is correct, het dementerende deel is een aanname van mijn kant. Misschien de reden dat hij op deze ruwe manier met onze zoon omgaat en zelf niet inziet dat het niet grappig is om net te doen alsof je op zijn vingers gaat staat als hij 10 maand is. Ik denk dat dit misschien met zijn verstand te maken heeft aangezien hij vroeger nooit zo bleek te zijn.
zondag 4 augustus 2019 om 20:36
Daar vertrouw ik hem wel op maar ik wil mijn kind niet in de buurt bij iemand die zulk vreemd gedrag vertoond. En daarbij dat ze vinden dat hij geen goede opvoeding krijgt ( vanuit de kerk). Deels is het ook de gunfactor. Hoe slecht ook maar ze tonen 0 interesse in dat kereltje. Zelfs niet toen hij een week opgenomen werd. Ik gun ze het gewoon niet onze zoon te zien. En ik weet het.... dat is misschien verkeerdMachutookunbietjemeerzijn schreef: ↑04-08-2019 20:29Ik geef je groot gelijk dat je zelf niet gaat, maar waarom vertrouw je je man niet dat hij bij zijn ouders erop toeziet dat er geen rare fratsen met jullie zoontje uitgehaald worden?
zondag 4 augustus 2019 om 20:36
Je man wil jullie kind dus alsnog mee kunnen nemen naar zijn ouders. Laat dat toe, het is ook zijn kind. Je hebt hem zelf uitgekozen als vader en hem dus geschikt bevonden.Renate333 schreef: ↑04-08-2019 20:30Dit is een keuze wat wij in de eerste instantie samen hebben gemaakt. Deze keuze heb ik niet voor hem gemaakt. Na de mededeling aan zijn ouders komt hij er 3 maand na dato op terug. Ik weet niet of je bovenstaande tekst gelezen hebt maar zoals opa met hem doet vind ik het een eng idee ons kind daar te hebben.
Dat jij het eng vindt is iets waar jij zelf mee om moet leren gaan.
Eens met degene hierboven die zegt: van mij zou je de boom in kunnen. Zo zou ik er ook in staan.
De ene helft van de maatschappij brengt zijn leven door met het observeren van de andere helft.
zondag 4 augustus 2019 om 20:38
Renate333 schreef: ↑04-08-2019 20:36Daar vertrouw ik hem wel op maar ik wil mijn kind niet in de buurt bij iemand die zulk vreemd gedrag vertoond. En daarbij dat ze vinden dat hij geen goede opvoeding krijgt ( vanuit de kerk). Deels is het ook de gunfactor. Hoe slecht ook maar ze tonen 0 interesse in dat kereltje. Zelfs niet toen hij een week opgenomen werd. Ik gun ze het gewoon niet onze zoon te zien. En ik weet het.... dat is misschien verkeerd
Je gunt het je man ook niet om zijn zoon mee te nemen naar zijn ouders?
zondag 4 augustus 2019 om 20:38
Je kind kan er gewoon met je man heen.
Je man zal heus wel opletten.
Verder kan ik me voorstellen dat jullie manier van trouwen, jouw ouders wel maar die van hem niet, echt moeilijk te vergeven is.
Denk je even in dat jouw zoon trouwt met iemand maar jij daar nog er bij mag zijn.
Wees jezelf maar heb respect of begrip voor je schoonouders.
Ze hebben wel jouw man opgevoed en die bevalt je wel neem ik aan.
Je man zal heus wel opletten.
Verder kan ik me voorstellen dat jullie manier van trouwen, jouw ouders wel maar die van hem niet, echt moeilijk te vergeven is.
Denk je even in dat jouw zoon trouwt met iemand maar jij daar nog er bij mag zijn.
Wees jezelf maar heb respect of begrip voor je schoonouders.
Ze hebben wel jouw man opgevoed en die bevalt je wel neem ik aan.
zondag 4 augustus 2019 om 20:40
Ik vind het ook arme opa en oma. Omdat ze door hun geloof zulke moeilijke mensen geworden zijn.
En arme TO ook, omdat ze bij voorbaat al niet goed genoeg was, omdat ze niet gereformeerd is.
zondag 4 augustus 2019 om 20:41
Realsk schreef: ↑04-08-2019 20:38Je kind kan er gewoon met je man heen.
Je man zal heus wel opletten.
Verder kan ik me voorstellen dat jullie manier van trouwen, jouw ouders wel maar die van hem niet, echt moeilijk te vergeven is.
Denk je even in dat jouw zoon trouwt met iemand maar jij daar nog er bij mag zijn.
Wees jezelf maar heb respect of begrip voor je schoonouders.
Ze hebben wel jouw man opgevoed en die bevalt je wel neem ik aan.
Dat vind ik ook een heftige. Niet bij het huwelijk van je kind mogen zijn, terwijl de andere ouders zelfs getuigen zijn...
zondag 4 augustus 2019 om 20:41
Zoals ik nu ook met ze omga. Ze waren geen 80 toen ze ons beiden enorm kwetsten he. Keer op keer. Zowel mijn man als mijzelf. Mijn ouders zijn ouders die zijn er voor ons en wij voor hen. Ze zijn lief voor hun kleinkind. En tuurlijk hebben we wel eens een meningsverschil maar dat is uit te praten. Met zijn ouders is er geen mogelijkheid tot praten . Er is 1 kant en dat is hun kant. De rest zit automatisch fout
