Relaties
alle pijlers
Couveuse-kind toen, bindingsangst nu?
donderdag 13 mei 2010 om 19:31
Hoi,
Ik ben 2 maanden te vroeg geboren. Mijn moeder had een hele gecompliceerde bevalling waarbij ze zoveel bloed verloor dat ze niet kon en mocht lopen en mij daardoor pas na ruim een week voor het eerst mocht zien. De eerste 9 dagen van mijn leven heb ik dus in mijn eentje doorgebracht, zonder het gevoel dat iemand heel nabij was (fysiek en emotioneel). Mijn vader was er uiteraard wel, maar er was geen lichamelijk contact mogelijk.
Zoiezo heb ik de eerste 2 maanden van mijn leven in een couveuse gelegen en heel hard moeten vechten om uberhaupt te overleven. Het klinkt misschien gek, maar ik heb het gevoel dat de moeite die ik heb met intimiteit en nabijheid hier misschien wel vandaan komt.....?
Binnen vriendschappen kan ik namelijk wel heel open zijn, maar op het moment dat ik iets voor iemand voel of begin te voelen wordt het lastiger. Echt heel dichtbij heb ik een man nog nooit laten komen, ook niet in de relaties die ik heb gehad. Ik vind het eigenlijk gewoon heel erg spannend om me kwetsbaar en open op te stellen, te zeggen wat ik voel en verwacht of nodig heb. Ik heb het verlangen naar een echte verbinding maar durf het tegelijkertijd niet echt aan te gaan.....
Ik ben heel benieuwd naar ervaringen op dit gebied van andere ex- couveuse-kindjes. Is er iemand die dit herkent?
Ik ben 2 maanden te vroeg geboren. Mijn moeder had een hele gecompliceerde bevalling waarbij ze zoveel bloed verloor dat ze niet kon en mocht lopen en mij daardoor pas na ruim een week voor het eerst mocht zien. De eerste 9 dagen van mijn leven heb ik dus in mijn eentje doorgebracht, zonder het gevoel dat iemand heel nabij was (fysiek en emotioneel). Mijn vader was er uiteraard wel, maar er was geen lichamelijk contact mogelijk.
Zoiezo heb ik de eerste 2 maanden van mijn leven in een couveuse gelegen en heel hard moeten vechten om uberhaupt te overleven. Het klinkt misschien gek, maar ik heb het gevoel dat de moeite die ik heb met intimiteit en nabijheid hier misschien wel vandaan komt.....?
Binnen vriendschappen kan ik namelijk wel heel open zijn, maar op het moment dat ik iets voor iemand voel of begin te voelen wordt het lastiger. Echt heel dichtbij heb ik een man nog nooit laten komen, ook niet in de relaties die ik heb gehad. Ik vind het eigenlijk gewoon heel erg spannend om me kwetsbaar en open op te stellen, te zeggen wat ik voel en verwacht of nodig heb. Ik heb het verlangen naar een echte verbinding maar durf het tegelijkertijd niet echt aan te gaan.....
Ik ben heel benieuwd naar ervaringen op dit gebied van andere ex- couveuse-kindjes. Is er iemand die dit herkent?
vrijdag 14 mei 2010 om 09:07
quote:iris1969 schreef op 14 mei 2010 @ 07:34:
Nee hoor Dana, totaal geen gevoelig snaartje geraakt, ik word alleen soms wat moe van al dat navelstaarderij. Goed hoor om aan jezelf te werken als dat nodig is, maar waarom zou je jezelf daarvoor binnenste buiten keren? Met andere woorden: wat helpt de wetenschap dat het aan de couveuse heeft gelegen? Niets naar mijn mening.Helemaal eens
Nee hoor Dana, totaal geen gevoelig snaartje geraakt, ik word alleen soms wat moe van al dat navelstaarderij. Goed hoor om aan jezelf te werken als dat nodig is, maar waarom zou je jezelf daarvoor binnenste buiten keren? Met andere woorden: wat helpt de wetenschap dat het aan de couveuse heeft gelegen? Niets naar mijn mening.Helemaal eens
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
vrijdag 14 mei 2010 om 09:08
Dit is niet heel raar hoor.
Ik heb zelf ,bindingsangst door verlatingsangst en ook mij is in therapie verteld dat dit veroorzaakt kan worden wanneer je als baby in de couveuse hebt gelegen en daardoor niet een goede binding met de moeder hebt gehad de eerste tijd.
Ik ben zelf ook een couveuse kind. Ben 6 weken te vroeg geboren en mijn moeder zag mij pas na bijna twee weken. Mijn vader heeft me na de geboorte even vast mogen houden maar daarna niet meer.
Ik heb zelf ,bindingsangst door verlatingsangst en ook mij is in therapie verteld dat dit veroorzaakt kan worden wanneer je als baby in de couveuse hebt gelegen en daardoor niet een goede binding met de moeder hebt gehad de eerste tijd.
Ik ben zelf ook een couveuse kind. Ben 6 weken te vroeg geboren en mijn moeder zag mij pas na bijna twee weken. Mijn vader heeft me na de geboorte even vast mogen houden maar daarna niet meer.
vrijdag 14 mei 2010 om 09:25
Hallorosa, het is helemaal niet gek dat je denkt dat het daarmee te maken kan hebben. Het kangoeroen is niet voor niks bedacht!! Veel wisten ze vroeger niet en ook lagen baby's vroeger op een aparte kinderafdeling na een gewone geboorte ipv in een wiegje naast het bed, wat ze nu doen (nieuwere inzichten).Zelfs van huisdieren weten we dat die eerste weken bij de moeder(kat/hond) heel belangrijk zijn voor hun latere leven.
Niet elk kind zal hetzelfde reageren, maar het is weer heel kortzichtig hier van sommige mensen, dat ze niet kunnen bedenken dat het ene kind een andere aanleg en karakter heeft dan het andere. Ook niet voor elk adoptiekind (onder dezelfde omstandigheden) geldt hetzelfde. Het speelt ook een rol hoe je daarna bent gekoesterd door ouders, verzorgers en familieleden.Dus of couveuse en alleenzijn de eerste week/weken een rol speelt in je latere leven wordt door zoveel factoren beinvloed (gunstig of ongunstig).Maar hechting wordt in de eerste 3 jaar bepaald, dat is nu eenmaal een cruciale fase, die een blauwdruk levert hoe je later op relaties en andere mensen reageert.
Het goede nieuws is dat er zeker iets aan te doen is, en wel degelijk zin heeft om eea aan "oorzaken" op te sporen. Want die zijn wel degelijk "te repareren". Met name door in je verdere leven veilige hechtingen te ervaren.
Ook in therapie (en dat hoeft niet per se een psycholoog te zijn, kan ook een coach/couseler of alternatieve therapie zijn) kan je hier iets aan doen, aan dat gevoel van niet goed gehecht zijn.. Daar leer je oa jezelf dat veilige gevoel te geven, in contact met je diepere zelf te staan. En als je jezelf daarin "geheeld" hebt, kan je ook diepere contacten met anderen aangaan.
Dus laat je niet van de wijs brengen door (sommige) anderen hier, er is zeker iets aan dat ontheemde gevoel te doen en gun jezelf dat ook! Juist het verleden een goede plek geven helpt je in het nu en de toekomst. Wens je veel succes, kijk een beetje rond op internet of via via voor een therapie of therapeute die je aanspreekt, alle aandacht die je aan (het ontdekken van) jezelf besteedt helpt mee. Ook het herkennen van bepaalde (familie)patronen maakt dat je bewuster bent van je eigen reacties op mensen/levensissues, omdat je dan ook bewust een andere richting in kan slaan.
Sterkte!
Niet elk kind zal hetzelfde reageren, maar het is weer heel kortzichtig hier van sommige mensen, dat ze niet kunnen bedenken dat het ene kind een andere aanleg en karakter heeft dan het andere. Ook niet voor elk adoptiekind (onder dezelfde omstandigheden) geldt hetzelfde. Het speelt ook een rol hoe je daarna bent gekoesterd door ouders, verzorgers en familieleden.Dus of couveuse en alleenzijn de eerste week/weken een rol speelt in je latere leven wordt door zoveel factoren beinvloed (gunstig of ongunstig).Maar hechting wordt in de eerste 3 jaar bepaald, dat is nu eenmaal een cruciale fase, die een blauwdruk levert hoe je later op relaties en andere mensen reageert.
Het goede nieuws is dat er zeker iets aan te doen is, en wel degelijk zin heeft om eea aan "oorzaken" op te sporen. Want die zijn wel degelijk "te repareren". Met name door in je verdere leven veilige hechtingen te ervaren.
Ook in therapie (en dat hoeft niet per se een psycholoog te zijn, kan ook een coach/couseler of alternatieve therapie zijn) kan je hier iets aan doen, aan dat gevoel van niet goed gehecht zijn.. Daar leer je oa jezelf dat veilige gevoel te geven, in contact met je diepere zelf te staan. En als je jezelf daarin "geheeld" hebt, kan je ook diepere contacten met anderen aangaan.
Dus laat je niet van de wijs brengen door (sommige) anderen hier, er is zeker iets aan dat ontheemde gevoel te doen en gun jezelf dat ook! Juist het verleden een goede plek geven helpt je in het nu en de toekomst. Wens je veel succes, kijk een beetje rond op internet of via via voor een therapie of therapeute die je aanspreekt, alle aandacht die je aan (het ontdekken van) jezelf besteedt helpt mee. Ook het herkennen van bepaalde (familie)patronen maakt dat je bewuster bent van je eigen reacties op mensen/levensissues, omdat je dan ook bewust een andere richting in kan slaan.
Sterkte!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 14 mei 2010 om 20:14
Ik ben 10 weken te vroeg geboren, en heb 5 maanden in de couveuse / het ziekenhuis moeten liggen. In een tijd (jaren 70) waarin de ouders er niet bij mochten en alleen achter een raam naar mij mochten kijken.
Ook ik heb enige problemen met hechting. Ik hecht me of te weinig of juist te veel. Ik ben al in therapie geweest, niet alleen hiervoor, ook voor andere dingen.
Het hele "couveuse-verleden" is wel een onderdeel van de therapie geweest. Mijn therapeut zei dat dit inderdaad zou kunnen leiden tot problemen met hechting.
Ik denk echter wel, dat de rest van je jeugd ook van invloed is op hoezeer je iets overhoudt van die couveuseperiode. Krijg je na je couveusetijd voldoende liefde, aanraking en waardering, dan valt het denk ik wel mee. Dan wordt het gebrek aan liefde en aanraking van de eerste tijd als het ware gecompenseerd.
Als er in de rest van je jeugd niet voldoende liefde, aanraking en waardering is, denk ik dat je er wel wat aan over kunt houden. Dit was bij mij het geval. Ook hebben er andere dingen gespeeld waardoor ik problemen kreeg.
Een couveusekind zijn betekent naar mijn mening dus niet dat je per definitie problemen krijgt. Maar het zou wél kunnen.
Ik raad je ook aan om hulp te zoeken. Er is zeker iets te doen aan hechtingsproblematiek. Informatie zoeken over couveusekind te zijjn geweest en de gevolgen hiervan, kan je misschien ook helpen. Dit heeft mij in ieder geval erg geholpen. Veel puzzlestukjes vielen toen op hun plaats (ook van enige kleine lichamelijke ongemakken die ik aan het te vroeg geboren zijn heb overgehouden).
Ook ik heb enige problemen met hechting. Ik hecht me of te weinig of juist te veel. Ik ben al in therapie geweest, niet alleen hiervoor, ook voor andere dingen.
Het hele "couveuse-verleden" is wel een onderdeel van de therapie geweest. Mijn therapeut zei dat dit inderdaad zou kunnen leiden tot problemen met hechting.
Ik denk echter wel, dat de rest van je jeugd ook van invloed is op hoezeer je iets overhoudt van die couveuseperiode. Krijg je na je couveusetijd voldoende liefde, aanraking en waardering, dan valt het denk ik wel mee. Dan wordt het gebrek aan liefde en aanraking van de eerste tijd als het ware gecompenseerd.
Als er in de rest van je jeugd niet voldoende liefde, aanraking en waardering is, denk ik dat je er wel wat aan over kunt houden. Dit was bij mij het geval. Ook hebben er andere dingen gespeeld waardoor ik problemen kreeg.
Een couveusekind zijn betekent naar mijn mening dus niet dat je per definitie problemen krijgt. Maar het zou wél kunnen.
Ik raad je ook aan om hulp te zoeken. Er is zeker iets te doen aan hechtingsproblematiek. Informatie zoeken over couveusekind te zijjn geweest en de gevolgen hiervan, kan je misschien ook helpen. Dit heeft mij in ieder geval erg geholpen. Veel puzzlestukjes vielen toen op hun plaats (ook van enige kleine lichamelijke ongemakken die ik aan het te vroeg geboren zijn heb overgehouden).
vrijdag 14 mei 2010 om 22:19
Wat een rare reacties! De TO vraagt of liggen in een couveuse invloed kan hebben op hechting. Meerdere mensen geven aan dat uit onderzoek inderdaad naar voren komt dat dat kan. Daarmee lijkt me de vraag beantwoord.
(Verana, jouw bericht stond op een nieuwe pagina en dat had ik nog niet gezien. Dat schaar ik niet onder 'rare reacties', het lijkt me er een waar TO veel aan kan hebben.)
(Verana, jouw bericht stond op een nieuwe pagina en dat had ik nog niet gezien. Dat schaar ik niet onder 'rare reacties', het lijkt me er een waar TO veel aan kan hebben.)
vrijdag 14 mei 2010 om 23:16
vrijdag 14 mei 2010 om 23:19
vrijdag 14 mei 2010 om 23:20
quote:PrinsesOpDeErwt schreef op 13 mei 2010 @ 19:43:
Uit onderzoek blijkt er wel degelijk een verband te zijn tussen hechtingsproblematiek en couveusekinderen. Meer inhoudelijks heb ik er niet over te vertellen (en ben te lui om te googlen), maar ik neem aan dat er dus veel meer specifieke informatie over moet zijn.Klopt helemaal.
Uit onderzoek blijkt er wel degelijk een verband te zijn tussen hechtingsproblematiek en couveusekinderen. Meer inhoudelijks heb ik er niet over te vertellen (en ben te lui om te googlen), maar ik neem aan dat er dus veel meer specifieke informatie over moet zijn.Klopt helemaal.
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
vrijdag 14 mei 2010 om 23:22
Oorzaken
Een hechtingsstoornis kan komen door verschillende dingen. Enkele voorbeelden zijn:
* Door iets wat is gebeurd voor of tijdens de zwangerschap. De moeder is bijvoorbeeld ziek of depressief geweest. Ook kan een verslaving aan drugs of alcohol schade brengen aan het kind.
* Als het kind gelijk na de geboorte in een couveuse komt te liggen, heeft het kind meteen vanaf het begin minder lichamelijk contact met zijn moeder.
* Door een zuurstoftekort of vanwege een moeilijke bevalling.
* Als moeder niet in staat is om goed voor het kind te zorgen. Bijvoorbeeld doordat moeder een tijd afwezig is geweest. Het kind kan de moeder dan gaan afstoten.
Bron: Hechtingsstoornis
( Kleine toevoeging, ik ben -stief-moeder van een jongen met o.a. een Hechtingsstoornis. Hij is te vroeg geboren, couveuse gelegen, zijn moeder dronk tijdens ze zw. Ze gebruikte zware medicatie tijdens de zw en de eerste 3 jaar heeft ze hem ernstig mishandeld en verwaarloosd. Heel jammer dat mensen hier het krijgen van een HS als onzin afdoen omdat TO in een couveuse heeft gelegen Dat is iets wat weldegelijk een grote invloed kan hebben op de ontwikkeling vna een kind. De eerste belangrijke hechting begint nl gelijk als het kind geboren is - of eigenlijk ervoor nog. - en als moeder (of vader) er dan niet consequent voor het kind kan zijn, vergroot je de kans op een HS. )
Een hechtingsstoornis kan komen door verschillende dingen. Enkele voorbeelden zijn:
* Door iets wat is gebeurd voor of tijdens de zwangerschap. De moeder is bijvoorbeeld ziek of depressief geweest. Ook kan een verslaving aan drugs of alcohol schade brengen aan het kind.
* Als het kind gelijk na de geboorte in een couveuse komt te liggen, heeft het kind meteen vanaf het begin minder lichamelijk contact met zijn moeder.
* Door een zuurstoftekort of vanwege een moeilijke bevalling.
* Als moeder niet in staat is om goed voor het kind te zorgen. Bijvoorbeeld doordat moeder een tijd afwezig is geweest. Het kind kan de moeder dan gaan afstoten.
Bron: Hechtingsstoornis
( Kleine toevoeging, ik ben -stief-moeder van een jongen met o.a. een Hechtingsstoornis. Hij is te vroeg geboren, couveuse gelegen, zijn moeder dronk tijdens ze zw. Ze gebruikte zware medicatie tijdens de zw en de eerste 3 jaar heeft ze hem ernstig mishandeld en verwaarloosd. Heel jammer dat mensen hier het krijgen van een HS als onzin afdoen omdat TO in een couveuse heeft gelegen Dat is iets wat weldegelijk een grote invloed kan hebben op de ontwikkeling vna een kind. De eerste belangrijke hechting begint nl gelijk als het kind geboren is - of eigenlijk ervoor nog. - en als moeder (of vader) er dan niet consequent voor het kind kan zijn, vergroot je de kans op een HS. )
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
vrijdag 14 mei 2010 om 23:23
quote:Lllilaaa schreef op 14 mei 2010 @ 22:19:
Wat een rare reacties! De TO vraagt of liggen in een couveuse invloed kan hebben op hechting. Meerdere mensen geven aan dat uit onderzoek inderdaad naar voren komt dat dat kan. Daarmee lijkt me de vraag beantwoord.
(Verana, jouw bericht stond op een nieuwe pagina en dat had ik nog niet gezien. Dat schaar ik niet onder 'rare reacties', het lijkt me er een waar TO veel aan kan hebben.)
Ik vind niet dat mensen die kanttekeningen plaatsten persé rare opmerkingen maken. Zo denk ik zelf dat het misschien best mogelijk is dat ze hierdoor hechtingsproblemen heeft, wie zal het zeggen, maar ik ben alleen niet zo'n voorstander van eindeloos wroeten in je verleden.
Mijn advies om je meer op het heden en de toekomst te richten is dus net zo'n goedbedoeld advies aan TO als dat van de mensen die er helemaal van overtuigd zijn dat er een duidelijk verband is en daar kan ze dus net zo goed iets aan hebben.
Wat een rare reacties! De TO vraagt of liggen in een couveuse invloed kan hebben op hechting. Meerdere mensen geven aan dat uit onderzoek inderdaad naar voren komt dat dat kan. Daarmee lijkt me de vraag beantwoord.
(Verana, jouw bericht stond op een nieuwe pagina en dat had ik nog niet gezien. Dat schaar ik niet onder 'rare reacties', het lijkt me er een waar TO veel aan kan hebben.)
Ik vind niet dat mensen die kanttekeningen plaatsten persé rare opmerkingen maken. Zo denk ik zelf dat het misschien best mogelijk is dat ze hierdoor hechtingsproblemen heeft, wie zal het zeggen, maar ik ben alleen niet zo'n voorstander van eindeloos wroeten in je verleden.
Mijn advies om je meer op het heden en de toekomst te richten is dus net zo'n goedbedoeld advies aan TO als dat van de mensen die er helemaal van overtuigd zijn dat er een duidelijk verband is en daar kan ze dus net zo goed iets aan hebben.
vrijdag 14 mei 2010 om 23:24
vrijdag 14 mei 2010 om 23:34
quote:Brown_Eyes schreef op 14 mei 2010 @ 23:32:
En kinderen zonder broers en zusjes zijn sociaal achtergesteld en kinderen van gescheiden ouders beschadigd.
Ja, dat is het!
Misschien moet je dit topic nog even opnieuw lezen. Een couveusekind betekent niet per definitie iemand met hechtingsproblematiek, maar de káns is groter.
Jouw vergelijking is appels met peren. Slaat nergens op.
En kinderen zonder broers en zusjes zijn sociaal achtergesteld en kinderen van gescheiden ouders beschadigd.
Ja, dat is het!
Misschien moet je dit topic nog even opnieuw lezen. Een couveusekind betekent niet per definitie iemand met hechtingsproblematiek, maar de káns is groter.
Jouw vergelijking is appels met peren. Slaat nergens op.
Peas on earth!
vrijdag 14 mei 2010 om 23:38
quote:Digitalis schreef op 14 mei 2010 @ 08:45:
Is dit nu nurture of nature? Nou, zoals men het uitkomt kennelijk.
Als je erna genoeg 'liefde' hebt gekregen is er geen fuck aan de hand, en als je vanaf je 5e een kutjeugd hebt zal je er wellicht ietsje meer last van hebben.
Ik vind het ook echt gezeik, sorry hoor.
Dit bijv. (sorry Digitalis) is echt pure bullshit.
A is vanaf zijn 3e bij ons, en krijgt dus vanaf die leeftijd wel een hele hoop liefde aandacht en therapie, en toch gaat het niet goed met hem.
Als je hechting verstoord raakt , en gelukkig maar heb je meerdere gradaties , niet iedereen is er zo slecht aan toe als A, dan is de kans vrij groot dat de rest van je leven ook behoorlijk kut is. ( En dan druk ik me nog zacht uit. )
Een hechtingsstoornis los je helaas niet meer op met genoeg liefde. Sterker nog, dat is juist funest bij deze kinderen\mensen. ( De zware gevallen heb ik het nu over, dat niet iedereen met wat issues hier gelijk van stress uit haar panty schiet )
Het beste bij A bijv. is een emotieloze benadering. Zonder mijn pure persoonlijke gevoelens aan hem te laten blijken.
Vergis je niet, een HS is imo de meest kutte stoornis die er is. De MCDD ( Autisme ) kan ik mee dealen, de AHDH is peanuts, maar de HS is gewoon een hel.
Dus.
Is dit nu nurture of nature? Nou, zoals men het uitkomt kennelijk.
Als je erna genoeg 'liefde' hebt gekregen is er geen fuck aan de hand, en als je vanaf je 5e een kutjeugd hebt zal je er wellicht ietsje meer last van hebben.
Ik vind het ook echt gezeik, sorry hoor.
Dit bijv. (sorry Digitalis) is echt pure bullshit.
A is vanaf zijn 3e bij ons, en krijgt dus vanaf die leeftijd wel een hele hoop liefde aandacht en therapie, en toch gaat het niet goed met hem.
Als je hechting verstoord raakt , en gelukkig maar heb je meerdere gradaties , niet iedereen is er zo slecht aan toe als A, dan is de kans vrij groot dat de rest van je leven ook behoorlijk kut is. ( En dan druk ik me nog zacht uit. )
Een hechtingsstoornis los je helaas niet meer op met genoeg liefde. Sterker nog, dat is juist funest bij deze kinderen\mensen. ( De zware gevallen heb ik het nu over, dat niet iedereen met wat issues hier gelijk van stress uit haar panty schiet )
Het beste bij A bijv. is een emotieloze benadering. Zonder mijn pure persoonlijke gevoelens aan hem te laten blijken.
Vergis je niet, een HS is imo de meest kutte stoornis die er is. De MCDD ( Autisme ) kan ik mee dealen, de AHDH is peanuts, maar de HS is gewoon een hel.
Dus.
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
zaterdag 15 mei 2010 om 01:36
quote:iris1969 schreef op 14 mei 2010 @ 23:23:
[...]
Ik vind niet dat mensen die kanttekeningen plaatsten persé rare opmerkingen maken. Zo denk ik zelf dat het misschien best mogelijk is dat ze hierdoor hechtingsproblemen heeft, wie zal het zeggen, maar ik ben alleen niet zo'n voorstander van eindeloos wroeten in je verleden.
Mijn advies om je meer op het heden en de toekomst te richten is dus net zo'n goedbedoeld advies aan TO als dat van de mensen die er helemaal van overtuigd zijn dat er een duidelijk verband is en daar kan ze dus net zo goed iets aan hebben.Toch is het niet verkeerd om naar je verleden te kijken om te ontdekken vanwaaruit je reactie's vandaan kunnen komen, ik kom het dagelijks bij mezelf tegen dat ik ineens ontdek waarom ik in bepaalde situatie's reageer, en dat komt jammer de bammer toch echt wel uit het verleden, en ik kan pas aan de toekomst werken als ik het verleden defintief kan sluiten en dat is hard werken,en niet weg stoppen en werken aan de toekomst zonder jezelf te kennen!
[...]
Ik vind niet dat mensen die kanttekeningen plaatsten persé rare opmerkingen maken. Zo denk ik zelf dat het misschien best mogelijk is dat ze hierdoor hechtingsproblemen heeft, wie zal het zeggen, maar ik ben alleen niet zo'n voorstander van eindeloos wroeten in je verleden.
Mijn advies om je meer op het heden en de toekomst te richten is dus net zo'n goedbedoeld advies aan TO als dat van de mensen die er helemaal van overtuigd zijn dat er een duidelijk verband is en daar kan ze dus net zo goed iets aan hebben.Toch is het niet verkeerd om naar je verleden te kijken om te ontdekken vanwaaruit je reactie's vandaan kunnen komen, ik kom het dagelijks bij mezelf tegen dat ik ineens ontdek waarom ik in bepaalde situatie's reageer, en dat komt jammer de bammer toch echt wel uit het verleden, en ik kan pas aan de toekomst werken als ik het verleden defintief kan sluiten en dat is hard werken,en niet weg stoppen en werken aan de toekomst zonder jezelf te kennen!
