Dagelijks bezig met ziekte van partner.

Hallo,
Dit topic plaats ik om eens lekker van me af te schrijven en misschien dat jullie raad hebben.

Ik ben 35, mijn vriendin is 33 jaar en we zijn al 11 jaar een stel en dolgelukkig met elkaar. Er is alleen 1 probleem. Ze heeft epilepsie en de laatste jaren heeft ze meerdere aanvallen per week. Hierdoor staan onze levens stil.

Ze heeft deze ziekte al sinds haar tienerjaren en de epilepsie was redelijk onder controle. Ze had circa 1 keer per maand een aanval. We pasten onze levens aan en dat ging prima. We waren gelukkig!

Sinds 3 jaar zijn de aanvallen fors toegenomen naar bijna dagelijks. We lopen nu 2 jaar bij een specialistisch centrum en iedere keer wordt gerommeld met de medicatie zonder succes. Het gebeurt uit het niets op een willekeurig moment. De aanvallen wennen nooit ik blijf dit heel naar vinden.

Dit heeft grote invloed op onze levens. Zo werkt zij niet meer, durft niet alleen de deur uit en is heel erg moe. Soms heeft ze suïcide gedachte. Van die leuke, gezellige, ambitieuze meid is weinig meer over. Toch houd ik van haar!
Ook mijn leven is veranderd. Ik was altijd vrolijk en positief. Genoot van het leven. Sinds een jaar is dit anders. Ik ben bang, maak me zorgen over onze toekomst. Ik was altijd positief en had de hoop dat de medici een oplossing zouden vinden. Iedere keer begonnen we met vol goede moed met een behandeling. Helaas slaat niets aan. De hoop is bij mij weg. Ik voel me machteloos, ben verdrietig, slaap slecht en leef teruggetrokken.

Dag in dag uit zijn er hiermee bezig. Veel dingen doen we niet meer zoals een dagje weg, uit eten gaan of vliegvakanties. Ook intimiteit hebben we amper. Onze grootste droom is om kindjes te krijgen. Dit gaat in deze situatie niet lukken. Het leven staat in het teken van deze rot ziekte. Wekelijks is er wel een moment dat we breken en samen in huilen uitbarsten. Diep van binnen ben ik heel ongelukkig en het ergste is dat zij er ook niets aan kan doen. Ze probeert er het beste van te maken.

Sinds een paar maanden loop ik bij de psycholoog omdat ik niet meer met deze situatie kan omgaan. Uiteindelijk gaf zij aan dat de beste oplossing is om de relatie te beëindigen…. Heel diep van binnen spookt deze gedachte al lange tijd regelmatig door mijn hoofd. Hoeveel ik ook van haar hou dit is geen leven. Ik haat mezelf als ik deze gedachten heb. Hoe kan ik haar nou in de steek laten? Aan de andere kant het benauwt me als dit de toekomst is. Een stemmetje zegt ga bij haar weg en kies voor jezelf! Een ander stemmetje zegt blijf bij haar. Je houd van haar probeer er samen wat van te maken. We hebben wel eens besproken hoe het verder moet als dit zo blijft. Zij ziet wel toekomst in onze relatie en wil er samen het beste van maken.

Ik weet het niet…. Moet ik mijn leven aanpassen aan deze situatie en accepteren dat ik bepaalde dingen moet missen zoals kinderen krijgen en dat het leven voornamelijk thuis afspeelt? Soms denk ik echt ik moet de liefdesrelatie stoppen maar als een vriend er voor haar zijn! Toch voel ik me een klootzak dat ik die gedachten heb. Daarnaast waar moet ze heen? Veel vriendinnen laten niks meer horen en aan haar ouders heeft ze niets. Lastig om te beantwoorden, maar hoe zouden jullie met de situatie omgaan?