Relaties
alle pijlers
Date drie in het verschiet
maandag 21 maart 2016 om 09:43
Hoi iedereen,
Ik heb hier in het verleden wel al eens geschreven (ook over daten zie ik ) en zit nu weer in de date-stress.
Drie weken geleden vroeg een hele leuke man mijn telefoonnummer tijdens een avondje stappen. Tijdens zo'n avond uit gaat het al vaak eerder om wat zoenen i.p.v. om echt contact te leggen maar hij zei dat hij me heel graag mee uit wou nemen, dat hij me zeker iets zou laten weten en vroeg of hij me een zoen op m'n wang mocht geven.
Zo gezegd, zo gedaan en de volgende dag kreeg ik inderdaad een berichtje met al snel een voorstel om af te spreken. Hebben we gedaan, we zijn tot 5 uur 's ochtens op café blijven plakken (de laatste twee uren hebben we wel al zoenend doorgebracht ). Vonden het beiden leuk, vorige week tweede date gehad. Hij is toen mee naar me thuis geweest, heel leuk, vanalles gedaan maar nog niet geheel all the way.
Donderdag ga ik bij hem thuis eten ...
Klinkt op zich allemaal goed, alleen word ik zo strontonzeker tijdens dit hele proces. Ik vind het verschrikkelijk om me zo te voelen en vraag me af of hij met diezelde dingen bezig is dan ik. We smsen bvb. heel weinig - hoeft voor mij ook niet want ik vind het fijner om de gesprekken te houden voor 'real life'. De smsjes zijn eerder bedoeld om de date vast te leggen, daarna hoor ik hem niet meer (maar hij mij dus ook niet dus dat gaat twee kanten op). Donderdagochtend is hij bij me weg gegaan, vrijdagmiddag stuurde hij een berichtje en zaterdag hebben we afgesproken voor onze date komende donderdag. Blijf ik nu zelf stil tot donderdag?
Verder heb ik ook heel wat vragen/onzekerheden over wat hij wil. Het klikt heel erg goed maar we hebben echt gesprekken over de gekste dingen waardoor een aantal (voor mij) belangrijke zaken nog niet ter sprake kwamen. Wil hij een (monogame) relatie? Date hij ook met anderen? ... Ik weet ook niet goed hoe ik dat moet aanbrengen, het is nog maar de derde date en wil het niet te beladen maken.
Anderzijds: als hij niet op zoek is naar een relatie, kan ik er maar beter mee stoppen want ik vind hem wel heel erg leuk worden.
Dat is dan meteen ook het volgende 'probleem': ik vind hem heel erg leuk maar ik vrees heel veel andere vrouwen ook. Het is denk ik ook echt een 'bad boy', zowel qua looks (denk tattoos, ziet er beetje rockstar-ish uit) als qua verleden. Plus, hij vroeg mij uit op een avondje uit, ik wil niet zo naiëf zijn om te denken dat ik ZO speciaal voor hem was en dat hij dat niet met andere dames doet ...
Ik zit dus een beetje in de stress: ik ben ineens ook heel bang dat hij de date gaat afzeggen (waarom weet ik niet, ik heb daar niet echt aanwijzingen voor, misschien meer het idee dat hij tijdens het uitgaan iemand leuker is tegen gekomen?) - ik weet niet hoe ik mijn 'vragen' moet aanbrengen zonder het zwaar te maken of zonder hem te willen claimen - en misschien wil ik ook gewoon het antwoord niet horen ...
Ik weet niet wat ik jullie wil vragen en of ik wel een vraag heb Misschien of dit goed klinkt of klinkt als bad news?
Ik ben gewoon al blij dat ik het es van me af kon schrijven, ik ben een datekluns. Heb een lange relatie gehad, daarna wat flings maar ik sta nu wel open voor een echte relatie. Alleen ging dat 'in mijn tijd' veel makkelijker: je zoende, had een leuke date en je was bij wijze van spreken al een koppel.
Ter info: ik ben 31, hij 35.
Ik heb hier in het verleden wel al eens geschreven (ook over daten zie ik ) en zit nu weer in de date-stress.
Drie weken geleden vroeg een hele leuke man mijn telefoonnummer tijdens een avondje stappen. Tijdens zo'n avond uit gaat het al vaak eerder om wat zoenen i.p.v. om echt contact te leggen maar hij zei dat hij me heel graag mee uit wou nemen, dat hij me zeker iets zou laten weten en vroeg of hij me een zoen op m'n wang mocht geven.
Zo gezegd, zo gedaan en de volgende dag kreeg ik inderdaad een berichtje met al snel een voorstel om af te spreken. Hebben we gedaan, we zijn tot 5 uur 's ochtens op café blijven plakken (de laatste twee uren hebben we wel al zoenend doorgebracht ). Vonden het beiden leuk, vorige week tweede date gehad. Hij is toen mee naar me thuis geweest, heel leuk, vanalles gedaan maar nog niet geheel all the way.
Donderdag ga ik bij hem thuis eten ...
Klinkt op zich allemaal goed, alleen word ik zo strontonzeker tijdens dit hele proces. Ik vind het verschrikkelijk om me zo te voelen en vraag me af of hij met diezelde dingen bezig is dan ik. We smsen bvb. heel weinig - hoeft voor mij ook niet want ik vind het fijner om de gesprekken te houden voor 'real life'. De smsjes zijn eerder bedoeld om de date vast te leggen, daarna hoor ik hem niet meer (maar hij mij dus ook niet dus dat gaat twee kanten op). Donderdagochtend is hij bij me weg gegaan, vrijdagmiddag stuurde hij een berichtje en zaterdag hebben we afgesproken voor onze date komende donderdag. Blijf ik nu zelf stil tot donderdag?
Verder heb ik ook heel wat vragen/onzekerheden over wat hij wil. Het klikt heel erg goed maar we hebben echt gesprekken over de gekste dingen waardoor een aantal (voor mij) belangrijke zaken nog niet ter sprake kwamen. Wil hij een (monogame) relatie? Date hij ook met anderen? ... Ik weet ook niet goed hoe ik dat moet aanbrengen, het is nog maar de derde date en wil het niet te beladen maken.
Anderzijds: als hij niet op zoek is naar een relatie, kan ik er maar beter mee stoppen want ik vind hem wel heel erg leuk worden.
Dat is dan meteen ook het volgende 'probleem': ik vind hem heel erg leuk maar ik vrees heel veel andere vrouwen ook. Het is denk ik ook echt een 'bad boy', zowel qua looks (denk tattoos, ziet er beetje rockstar-ish uit) als qua verleden. Plus, hij vroeg mij uit op een avondje uit, ik wil niet zo naiëf zijn om te denken dat ik ZO speciaal voor hem was en dat hij dat niet met andere dames doet ...
Ik zit dus een beetje in de stress: ik ben ineens ook heel bang dat hij de date gaat afzeggen (waarom weet ik niet, ik heb daar niet echt aanwijzingen voor, misschien meer het idee dat hij tijdens het uitgaan iemand leuker is tegen gekomen?) - ik weet niet hoe ik mijn 'vragen' moet aanbrengen zonder het zwaar te maken of zonder hem te willen claimen - en misschien wil ik ook gewoon het antwoord niet horen ...
Ik weet niet wat ik jullie wil vragen en of ik wel een vraag heb Misschien of dit goed klinkt of klinkt als bad news?
Ik ben gewoon al blij dat ik het es van me af kon schrijven, ik ben een datekluns. Heb een lange relatie gehad, daarna wat flings maar ik sta nu wel open voor een echte relatie. Alleen ging dat 'in mijn tijd' veel makkelijker: je zoende, had een leuke date en je was bij wijze van spreken al een koppel.
Ter info: ik ben 31, hij 35.
woensdag 11 januari 2017 om 15:32
woensdag 11 januari 2017 om 15:34
woensdag 11 januari 2017 om 15:35
Weet je laisje?..als je je benen niet meer voelt..
Wat doet je dan?
Oefenen, oefenen, oefenen..net zolang totdat het je lukt.
.
Jij hebt nu dit.
En wat doe je dan?
.
En zo werkt het met alles in het leven, drie maanden op weg, wanneer word het jou tijd, dat je het onder de knie krijgt?
Wat doet je dan?
Oefenen, oefenen, oefenen..net zolang totdat het je lukt.
.
Jij hebt nu dit.
En wat doe je dan?
.
En zo werkt het met alles in het leven, drie maanden op weg, wanneer word het jou tijd, dat je het onder de knie krijgt?
We are the heroes of our time, but we are dancing with demons in our minds..
dinsdag 31 januari 2017 om 13:26
Ik ben nu een tijdje bij een psycholoog, die denkt dat ik onveilig gehecht ben waardoor ik zelf heel veel moeite heb met het continuüm verlating-binding. Hij merkt dat ik heel veel dingen niet durf te doen, te zeggen, ... uit angst om verlaten of afgewezen te worden (en dat ik daardoor kies voor een partner bij wie ik de zekerheid heb DAT hij zich niet zal binden).
Omdat hij vindt dat ik moet leren om eerlijk te durven zijn over mijn gevoel, mezelf te durven 'tonen' en erop moet leren vertrouwen dat ik om zal kunnen met het antwoord, of dat nu goed is of wel degelijk een afwijzing, vond hij dat ik wel het gesprek moest aangaan met deze man. Niet (meer) uit de hoop dat het goed komt, maar gewoon om te ervaren hoe het is om eerlijk en kwetsbaar te durven zijn over zoiets basaals als gevoelens en gewoon te durven en kijken wat dat brengt.
Dat heb ik dus ook gedaan, ik ben vorige week naar hem toegegaan en heb gewoon aangebeld. Ik heb verteld dat ik het jammer vind dat ik hem nooit heb durven zeggen dat ik verliefd op hem was en dat ik wel iets met hem wilde toen maar het niet gezegd kreeg. Dat ik er nog steeds mee in mijn maag zat dus dat ik het daarom nu zei, ookal verandert dat niets.
Het luchtte heel erg op. Er is inderdaad niets veranderd maar ik ben blij dat ik mezelf hebben durven zijn, eindelijk. Hij reageerde ook wel heel mooi, zei dat hij elke dag aan me dacht en al 100 keer een berichtje naar me begonnen is maar dat nooit stuurt omdat hij denkt dat het beter is om me met rust te laten. Hij vertelde dat hij mij ook graag zag (wist ik niet) maar dat hij echt niet in een relatie wil en kan zitten. Dat hij hoopt dat we elkaar wel gewoon terug kunnen horen en zien, als vrienden, omdat hij me ook heel erg mist. Over dat laatste heb ik geen uitspraken gedaan, behalve dat dat nu nog niet kan voor mij.
Ik ben blij dat ik iets gedaan heb wat ik niet durfde omdat ik bang was voor het antwoord. Ik ben ook blij met hoe hij over de hele situatie denkt (dat hij het niet allemaal onbenullig vond en dat hij het ook helemaal niet 'belachelijk' vond dat ik vertelde hoe ik me voelde). Ik heb het gevoel dat ik nu écht liefdesverdriet kan verwerken, i.p.v. alleen maar met spijt te blijven zitten omdat ik mezelf niet durfde zijn en tonen.
Klinkt misschien wat zweverig maar ik wou het toch graag even vertellen, ookal hebben jullie er misschien geen boodschap aan
En nu moet ik verder aan mezelf werken en misschien ook maar terug gaan daten, om te oefenen hoe het is om open te zijn over mijn eigen verlangens (als in aangeven dat ik niét op zoek ben naar iets los en op tijd uit een situatie stappen die niet goed voelt voor mij).
Omdat hij vindt dat ik moet leren om eerlijk te durven zijn over mijn gevoel, mezelf te durven 'tonen' en erop moet leren vertrouwen dat ik om zal kunnen met het antwoord, of dat nu goed is of wel degelijk een afwijzing, vond hij dat ik wel het gesprek moest aangaan met deze man. Niet (meer) uit de hoop dat het goed komt, maar gewoon om te ervaren hoe het is om eerlijk en kwetsbaar te durven zijn over zoiets basaals als gevoelens en gewoon te durven en kijken wat dat brengt.
Dat heb ik dus ook gedaan, ik ben vorige week naar hem toegegaan en heb gewoon aangebeld. Ik heb verteld dat ik het jammer vind dat ik hem nooit heb durven zeggen dat ik verliefd op hem was en dat ik wel iets met hem wilde toen maar het niet gezegd kreeg. Dat ik er nog steeds mee in mijn maag zat dus dat ik het daarom nu zei, ookal verandert dat niets.
Het luchtte heel erg op. Er is inderdaad niets veranderd maar ik ben blij dat ik mezelf hebben durven zijn, eindelijk. Hij reageerde ook wel heel mooi, zei dat hij elke dag aan me dacht en al 100 keer een berichtje naar me begonnen is maar dat nooit stuurt omdat hij denkt dat het beter is om me met rust te laten. Hij vertelde dat hij mij ook graag zag (wist ik niet) maar dat hij echt niet in een relatie wil en kan zitten. Dat hij hoopt dat we elkaar wel gewoon terug kunnen horen en zien, als vrienden, omdat hij me ook heel erg mist. Over dat laatste heb ik geen uitspraken gedaan, behalve dat dat nu nog niet kan voor mij.
Ik ben blij dat ik iets gedaan heb wat ik niet durfde omdat ik bang was voor het antwoord. Ik ben ook blij met hoe hij over de hele situatie denkt (dat hij het niet allemaal onbenullig vond en dat hij het ook helemaal niet 'belachelijk' vond dat ik vertelde hoe ik me voelde). Ik heb het gevoel dat ik nu écht liefdesverdriet kan verwerken, i.p.v. alleen maar met spijt te blijven zitten omdat ik mezelf niet durfde zijn en tonen.
Klinkt misschien wat zweverig maar ik wou het toch graag even vertellen, ookal hebben jullie er misschien geen boodschap aan
En nu moet ik verder aan mezelf werken en misschien ook maar terug gaan daten, om te oefenen hoe het is om open te zijn over mijn eigen verlangens (als in aangeven dat ik niét op zoek ben naar iets los en op tijd uit een situatie stappen die niet goed voelt voor mij).
dinsdag 31 januari 2017 om 19:51
En nu?
Nu gaan jullie elkaar weer opzoeken, afspreken, seksen, en dan krijg je weer de deksel op je neus.
Want ergens proef ik nog steeds je wil naar een relatie.....met hem
En je zal de deksel op je neus blijven krijgen zolang je contact met hem blijft houden.
En ja ik kan het weten, ik heb 4 jaar een "relatie " gehad met zo'n type.
En hier ging ik me pas beter voelen heel lang nadat ik het contact definitief verbroken had. En ik vraag me best nog wel eens af waarom ik het zo lang heb laten duren.
Jij houdt op deze manier je eigen verdriet in stand
Nu gaan jullie elkaar weer opzoeken, afspreken, seksen, en dan krijg je weer de deksel op je neus.
Want ergens proef ik nog steeds je wil naar een relatie.....met hem
En je zal de deksel op je neus blijven krijgen zolang je contact met hem blijft houden.
En ja ik kan het weten, ik heb 4 jaar een "relatie " gehad met zo'n type.
En hier ging ik me pas beter voelen heel lang nadat ik het contact definitief verbroken had. En ik vraag me best nog wel eens af waarom ik het zo lang heb laten duren.
Jij houdt op deze manier je eigen verdriet in stand
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 3 februari 2017 om 09:54
En nu? Niet veel denk ik
Ik ben niet meteen van plan om met hem af te spreken of hem op te zoeken, dat ik heb ik hem ook gezegd.
Als hij mij had willen opzoeken om te seksen, had hij dat in die drie maanden wel al kunnen doen denk ik.
Tuurlijk vind ik het nog moeilijk en natuurlijk wil ik nog steeds liefst dat alles op miraculeuze wijze verandert en hij ineens een relatie wil. Maar mijn gevoel uitspreken heeft me gewoon geholpen, los van de gevolgen (die er waarschijnlijk niet zullen komen). Ik heb mijn eigen verdriet volgens mij helemaal niet in stand gehouden door eindelijk eerlijk te zijn over mijn gevoel, in tegendeel ...
Het gaat om iets ruimers dan deze man, het gaat om mezelf - ik die leer hoe het is om eerlijk te durven zijn over mijn gevoelens i.p.v. me te conformeren aan die van een ander
Ik ben niet meteen van plan om met hem af te spreken of hem op te zoeken, dat ik heb ik hem ook gezegd.
Als hij mij had willen opzoeken om te seksen, had hij dat in die drie maanden wel al kunnen doen denk ik.
Tuurlijk vind ik het nog moeilijk en natuurlijk wil ik nog steeds liefst dat alles op miraculeuze wijze verandert en hij ineens een relatie wil. Maar mijn gevoel uitspreken heeft me gewoon geholpen, los van de gevolgen (die er waarschijnlijk niet zullen komen). Ik heb mijn eigen verdriet volgens mij helemaal niet in stand gehouden door eindelijk eerlijk te zijn over mijn gevoel, in tegendeel ...
Het gaat om iets ruimers dan deze man, het gaat om mezelf - ik die leer hoe het is om eerlijk te durven zijn over mijn gevoelens i.p.v. me te conformeren aan die van een ander