Relaties
alle pijlers
dilemma
maandag 30 augustus 2010 om 23:27
Hallo dames,
Na lang twijfelen heb ik besloten mijn dillema hier te plaatsen om eens te horen wat een vreemde vindt van mijn probleem en hier wellicht wat tips op te kunnen doen.
Het volgende is er aan de hand , ik vrouw 25 jaar heb eigenlijk vanaf mn 16e altijd wel een relatie gehad. Na het beindigen van mijn vorige relatie (bijna 4 jaar waarvan 2 jaar samenwonende) en waarvan het het laatse jaar al niet goed liep ben ik eigenlijk gelijk in een nieuwe relatie beland. Mijn huidige vriend hadik destijds al leren kennen en in de tijd dat we gewoon nog vriendschappelijk met elkaar omgingen werden we verliefd. Omdat ik hier niet aan toe wou geven omdat ik nog in mijn huidige relatie zat heb ik deze uiteindelijk verbroken en eigenlijk gelijk in de armen beland van mijn huidig vriend.
Elke relatie kent zn ups en downs , het is niet altijd feest dat weet ik heel goed . Dus daar heb ik me nooit aan gestoord. Maar vanaf een moment een half jaar geleden tot op heden bekruipt me steeds meer het gevoel dat ik weer op eigen benen wil staan ook al geef ik nog heel veel om mijn vriend en zou hem niet kwijt willen. Hier zit ik vaak aan te denken en dit gevoel is ook zeker bespreekbaar tussen ons , maar hij kan dit niet begrijpen . Hij is man 30 jaar is tot zn 27e altijd vrijgezel geweest met hier en daar een scharrel en zon 5 jaar alleen gewoond.
Ik vraag me nu dan ook telkens af ...waar komen die gedachte vandaan ?Ben ik stiekum toch niet helemaal tevreden in mijn relatie en durf ik dat niet toe te geven ? is het destijds te snel gegaan dat we gingen samenwonen ? Na het verbreken van de relatie met mijn ex ben ik in het huis blijven wonen maar omdat we vanaf moment1 dag en nacht bij elkaar waren zijn we naar een paar maanden gaan samenwonen.
Is het de 3 jaars relatie dip ?
Wat ook niet echt bevordelijk werkt is dat ik recentelijk eindelijk mijn overtollige kilo's eindelijk ben kwijtgeraakt en super lekker in mijn vel zit ....ik krijg ineens allemaal aandacht van het mannelijk geslacht die kenbaar maken wel zin te hebben in een afspraakje. Ik ga hier niet op in natuurlijk (ben zelf ant-vreemdgaan ) Maar toch doet deze aandacht wat met je.
Graag hoor ik jullie mening over deze situatie , tips alle reacties zijn welkom.
Na lang twijfelen heb ik besloten mijn dillema hier te plaatsen om eens te horen wat een vreemde vindt van mijn probleem en hier wellicht wat tips op te kunnen doen.
Het volgende is er aan de hand , ik vrouw 25 jaar heb eigenlijk vanaf mn 16e altijd wel een relatie gehad. Na het beindigen van mijn vorige relatie (bijna 4 jaar waarvan 2 jaar samenwonende) en waarvan het het laatse jaar al niet goed liep ben ik eigenlijk gelijk in een nieuwe relatie beland. Mijn huidige vriend hadik destijds al leren kennen en in de tijd dat we gewoon nog vriendschappelijk met elkaar omgingen werden we verliefd. Omdat ik hier niet aan toe wou geven omdat ik nog in mijn huidige relatie zat heb ik deze uiteindelijk verbroken en eigenlijk gelijk in de armen beland van mijn huidig vriend.
Elke relatie kent zn ups en downs , het is niet altijd feest dat weet ik heel goed . Dus daar heb ik me nooit aan gestoord. Maar vanaf een moment een half jaar geleden tot op heden bekruipt me steeds meer het gevoel dat ik weer op eigen benen wil staan ook al geef ik nog heel veel om mijn vriend en zou hem niet kwijt willen. Hier zit ik vaak aan te denken en dit gevoel is ook zeker bespreekbaar tussen ons , maar hij kan dit niet begrijpen . Hij is man 30 jaar is tot zn 27e altijd vrijgezel geweest met hier en daar een scharrel en zon 5 jaar alleen gewoond.
Ik vraag me nu dan ook telkens af ...waar komen die gedachte vandaan ?Ben ik stiekum toch niet helemaal tevreden in mijn relatie en durf ik dat niet toe te geven ? is het destijds te snel gegaan dat we gingen samenwonen ? Na het verbreken van de relatie met mijn ex ben ik in het huis blijven wonen maar omdat we vanaf moment1 dag en nacht bij elkaar waren zijn we naar een paar maanden gaan samenwonen.
Is het de 3 jaars relatie dip ?
Wat ook niet echt bevordelijk werkt is dat ik recentelijk eindelijk mijn overtollige kilo's eindelijk ben kwijtgeraakt en super lekker in mijn vel zit ....ik krijg ineens allemaal aandacht van het mannelijk geslacht die kenbaar maken wel zin te hebben in een afspraakje. Ik ga hier niet op in natuurlijk (ben zelf ant-vreemdgaan ) Maar toch doet deze aandacht wat met je.
Graag hoor ik jullie mening over deze situatie , tips alle reacties zijn welkom.
maandag 30 augustus 2010 om 23:33
naar = voorzetsel dat richting aangeeft
na = voorzetsel dat een tijdstip aangeeft
Na een paar maanden dus, niet naar een paar maanden.
En om je vraag te beantwoorden: ik vind het eigenlijk heel raar dat je nooit op jezelf hebt gewoond. En kennelijk is niet alles meer koek en ei, anders zou het niet kriebelen bij je. Vind je het eng om op jezelf te gaan, omdat je eigenlijk niet alleen durft te zijn?
na = voorzetsel dat een tijdstip aangeeft
Na een paar maanden dus, niet naar een paar maanden.
En om je vraag te beantwoorden: ik vind het eigenlijk heel raar dat je nooit op jezelf hebt gewoond. En kennelijk is niet alles meer koek en ei, anders zou het niet kriebelen bij je. Vind je het eng om op jezelf te gaan, omdat je eigenlijk niet alleen durft te zijn?
maandag 30 augustus 2010 om 23:48
hmm ik herken hier het verhaal van een programma een tijd terug op tv. (iets met R ten brink en D Beekman).
Vrouw was ook flink afgevallen .. zag er goed uit (vond ze zelf vooral) en wilde losgaan en stappen... daten flirten en waarschijnlijk meer met andere mannen.
Ze was op jonge leeftijd al met haar eerste liefde getrouwd en had 2 kindjes geloof ik.
Ik vroeg me toen al af waarom?
Je ruilt een stabiele relatie in voor: feesten.. one night stands.. aandacht van andere mannen. Dan ga je met andere mannen daten.. ze geven je aandacht.. de seks is spannend in het begin.. alles nieuw en leuk en aardig... en dan.. naar de volgende man? Hoe lang ga je dan leuk vinden? En wat wil je er uiteindelijk mee bereiken?
Vrouw was ook flink afgevallen .. zag er goed uit (vond ze zelf vooral) en wilde losgaan en stappen... daten flirten en waarschijnlijk meer met andere mannen.
Ze was op jonge leeftijd al met haar eerste liefde getrouwd en had 2 kindjes geloof ik.
Ik vroeg me toen al af waarom?
Je ruilt een stabiele relatie in voor: feesten.. one night stands.. aandacht van andere mannen. Dan ga je met andere mannen daten.. ze geven je aandacht.. de seks is spannend in het begin.. alles nieuw en leuk en aardig... en dan.. naar de volgende man? Hoe lang ga je dan leuk vinden? En wat wil je er uiteindelijk mee bereiken?
dinsdag 31 augustus 2010 om 00:04
Misschien komt het stukje over de manlijke aandacht niet helemaal goed over .... Ik voel me totaal niet aangetrokken tot deze heren en een leven vol feest en one night stands is ook niet mijn ding. Ik geef nog super veel om mijn vriend , hij is gek op mij en ik op hem . Een leven zonder hem kan ik me ook niet voorstellen . En daarom vind ik het juist zo vreemd waarom telkens de gedachte aan een eigen plekje door mijn hoofd blijft spoken . In deze setting zie ik ons nog wel steeds als een stel. Ik wil volgend jaar graag weer een studie op gaan pakken en heb met hem besproken om dan tijdelijk op kamers te gaan om te ontdekken waar dit gevoel vandaan komt en om te ervaren wat er gebeurt als ik werkelijk alleen zou wonen . Helaas ziet hij dit niet zitten , hij zou mij met alle liefde de kans geven om dit uit te proberen maar hij ziet de financiele kant hiervan niet zitten .
dinsdag 31 augustus 2010 om 00:09
quote:missyme885 schreef op 31 augustus 2010 @ 00:04:
Misschien komt het stukje over de manlijke aandacht niet helemaal goed over .... Ik voel me totaal niet aangetrokken tot deze heren en een leven vol feest en one night stands is ook niet mijn ding. Ik geef nog super veel om mijn vriend , hij is gek op mij en ik op hem . Een leven zonder hem kan ik me ook niet voorstellen . En daarom vind ik het juist zo vreemd waarom telkens de gedachte aan een eigen plekje door mijn hoofd blijft spoken . In deze setting zie ik ons nog wel steeds als een stel. Ik wil volgend jaar graag weer een studie op gaan pakken en heb met hem besproken om dan tijdelijk op kamers te gaan om te ontdekken waar dit gevoel vandaan komt en om te ervaren wat er gebeurt als ik werkelijk alleen zou wonen . Helaas ziet hij dit niet zitten , hij zou mij met alle liefde de kans geven om dit uit te proberen maar hij ziet de financiele kant hiervan niet zitten .
euhm..financiele kant zeg je? Moet hij dan voor je kamer gaan betalen? Ja dan zou ik ook zeggen (als vriend) dat dat geen goed idee is.
Zelfstandig zijn is ook je eigen boontjes doppen heh?
Hebben jullie een koophuis? Huurhuis? Kan hij de hypotheek of huur zelf goed opbrengen eventueel?
Misschien komt het stukje over de manlijke aandacht niet helemaal goed over .... Ik voel me totaal niet aangetrokken tot deze heren en een leven vol feest en one night stands is ook niet mijn ding. Ik geef nog super veel om mijn vriend , hij is gek op mij en ik op hem . Een leven zonder hem kan ik me ook niet voorstellen . En daarom vind ik het juist zo vreemd waarom telkens de gedachte aan een eigen plekje door mijn hoofd blijft spoken . In deze setting zie ik ons nog wel steeds als een stel. Ik wil volgend jaar graag weer een studie op gaan pakken en heb met hem besproken om dan tijdelijk op kamers te gaan om te ontdekken waar dit gevoel vandaan komt en om te ervaren wat er gebeurt als ik werkelijk alleen zou wonen . Helaas ziet hij dit niet zitten , hij zou mij met alle liefde de kans geven om dit uit te proberen maar hij ziet de financiele kant hiervan niet zitten .
euhm..financiele kant zeg je? Moet hij dan voor je kamer gaan betalen? Ja dan zou ik ook zeggen (als vriend) dat dat geen goed idee is.
Zelfstandig zijn is ook je eigen boontjes doppen heh?
Hebben jullie een koophuis? Huurhuis? Kan hij de hypotheek of huur zelf goed opbrengen eventueel?
dinsdag 31 augustus 2010 om 07:56
Wat een drastische maatregelen wil je gelijk zeg... En dat voor een onbestemd gevoel van 'op je eigen benen willen staan'. Wat wil je daar dan mee? Ik begrijp het niet zo goed. Voel je je gevangen in je relatie? Is het een gevoel van: is dit nu alles?
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
dinsdag 31 augustus 2010 om 09:39
Het is goed mogelijk dat het allemaal te snel is gegaan waardoor er nooit een moment is geweest dat je echt beseft hebt hoe het alleen is. Nu heb je die ruimte nodig, ik zou niet zulke drastische maatregelen nemen maar het eerst eens wat kleinschaliger aanpakken. Je wilt een studie doen, oke maar jullie hebben een koophuis, is deeltijd studeren een optie? En gewoon heen en weer reizen dus niet op kamers? Gewoon wat vaker alleen of met vriendinnen dingen ondernemen kan ook heel bevrijdend zijn. Je zit nu lekker in je vel, hebt meer zelfvertrouwen en dat geeft je ws een sterk gevoel, door wat meer je eigen ding te doen (zonder je vriend) en meer afstand te nemen merk je vanzelf of je je vriend echt mist of dat je toch beter af bent zonder hem. Niet dat je niks meer met hem samen moet doen maar gewoon ff wat meer quality time voor jezelf inplannen met vriendinnen. Succes en geen overhaaste beslissingen maken hoor!
