Relaties
alle pijlers
dussssss...... gedoe!
vrijdag 25 februari 2011 om 23:13
Soms, ben ik helemaal klaar met mijn 'lief'. Waarschijnlijk is hij dat ook met mij, wat ik me best kan voorstellen. Juist omdat hij zo lief is, en dat is hij echt. Maar wanneer ik probeer om met hem te praten over irritaties, lijkt het of mijn woorden ofwel niet landen of dat ik hem lamsla. Ik ben geen ruziezoeker, hij nog minder. We hebben weinig woorden en hebben het fijn samen. Irritaties gaan over suffe dingen, zoals de verdeling van het huishouden, en het feit dat hij de dingen 'niet ziet liggen'. Ik heb een tijdlang geprobeerd dit hem niet kwalijk te nemen, en hem te vragen wanneer ik wat van hem wil. Nu is het echter zo dat wij allebei een drukke baan hebben, en een gezin. Ik ben op het punt gekomen dat ik niet alles wil vragen. Ik heb echter een heel andere kijk op het huis en huishouden dan hem. Ik ben, wat je noemt, een behoorlijke poetsmiep. Voor mij is het pas gezellig als de boel aan kant is. Dat is ook nodig in ons gezin, want we zijn een stel chaoten. Dus heb ik een vast patroon van dingen die ik elke dag/elke week etc wil hebben gedaan, en daarnaast maak ik vaak duidelijk welke klusjes daarnaast nog moeten gebeuren. We zouden er in principe best tijd voor hebben, hij ook. En toch blijft het een eenzijdig gebeuren waarbij ik de boel moet aanzwengelen, bijsturen etc. Ik weet dat de wereld niet vergaat als de dingen niet gedaan worden, of anders dan ik zou willen. Daarin doe ik dus ook water bij de wijn, maar ik blijf me geirriteerd voelen. Nu ben ik vanavond weer eens ouderwets boos geworden om zo'n reden. En krijg ik een excuus en veel begrip. Maar dat lost het voor mij niet op, en dat heb ik ook zo benoemd. Ik wil het echt anders, en vind dat ook niet onredelijk van mezelf. De ruzie was uitgesproken, maar de sfeer niet meteen super. Hij blijft dan stil en ontwijkt mij, terwijl ik daar weer nijdig van kan worden. Ik merk dat hij er verder ook niets mee kan. Nu heeft hij ook zo'n hekel aan gedoe, dat hij vervolgens op tijd z'n bed inkruipt en zo de mogelijkheid om nog even rustig na te praten wegneemt. Morgen zal alles wel weer oke zijn, maar ik baal ervan dat we bij dit soort dingen volledig langs elkaar heen lijken te bewegen. En nu? Nu zit ik nog maar even m'n tijd uit te zitten, terwijl ik eigenlijk denk: zo gaan we dit dus niet weer doen. Wie heeft er tips?
zondag 27 februari 2011 om 17:04
quote:hieperdepieper schreef op 27 februari 2011 @ 12:04:
[...]
Dat kan hij wel vinden, maar we hebben samen een gezin en dus ook de verantwoordelijkheid dat ze in een fatsoenlijke, opgeruimde leefomgeving wonen. Ik bemoei me niet met de manier waarop hij de dingen doet, maar wel met het feit dat hij rustig op de bank hangt in een woonkamer die meer doet denken aan een kinderdagopvang aan het eind van de week. Ik wil ook graag eens thuiskomen in een opgeruimd huis, met het eten op tafel en dan gewoon kunnen aanschuiven. Of zien dat hij in ieder geval achterstallige klusjes oppakt ipv klussen op te pakken die totaal overbodig zijn en zeker geen prioriteit 'omdat hij dat leuker vindt'. Die mag hij doen, heus. Maar niet ipv.
Dat is jouw norm. Hij heeft een andere norm en hoe moeilijk dat ook is om te zien: jouw normen zijn niet belangrijker dan die van hem. Een opgeruimd huis is geen voorwaarde om een kind goed op te voeden. Dat jij je fijner voelt in een opgeruimd huis is iets anders.
Wat wel belangrijk is, is dat jij niet onder ogen ziet dat met de manier waarop jij de dingen nu aanpakt je zelf de communicatie verpest. Je spreekt je man aan alsof hij een kind van je is en jij de waarheid in pacht hebt.
Vraag hem eens hoe zijn ideale huishouden eruit ziet. Hoe zou hij het doen als hij het helemaal voor het zeggen zou hebben?
Maar goed de moraal van dit verhaal: jij zoekt naar een manier om je man op te voeden, maar die is er niet. Jullie zullen elkaar tegemoet moeten komen, zodat het huishouden zo ontspannen mogelijk draait. Dat is pas goed voor de kinderen, dat ze zien hoe jullie het samen rooien.
[...]
Dat kan hij wel vinden, maar we hebben samen een gezin en dus ook de verantwoordelijkheid dat ze in een fatsoenlijke, opgeruimde leefomgeving wonen. Ik bemoei me niet met de manier waarop hij de dingen doet, maar wel met het feit dat hij rustig op de bank hangt in een woonkamer die meer doet denken aan een kinderdagopvang aan het eind van de week. Ik wil ook graag eens thuiskomen in een opgeruimd huis, met het eten op tafel en dan gewoon kunnen aanschuiven. Of zien dat hij in ieder geval achterstallige klusjes oppakt ipv klussen op te pakken die totaal overbodig zijn en zeker geen prioriteit 'omdat hij dat leuker vindt'. Die mag hij doen, heus. Maar niet ipv.
Dat is jouw norm. Hij heeft een andere norm en hoe moeilijk dat ook is om te zien: jouw normen zijn niet belangrijker dan die van hem. Een opgeruimd huis is geen voorwaarde om een kind goed op te voeden. Dat jij je fijner voelt in een opgeruimd huis is iets anders.
Wat wel belangrijk is, is dat jij niet onder ogen ziet dat met de manier waarop jij de dingen nu aanpakt je zelf de communicatie verpest. Je spreekt je man aan alsof hij een kind van je is en jij de waarheid in pacht hebt.
Vraag hem eens hoe zijn ideale huishouden eruit ziet. Hoe zou hij het doen als hij het helemaal voor het zeggen zou hebben?
Maar goed de moraal van dit verhaal: jij zoekt naar een manier om je man op te voeden, maar die is er niet. Jullie zullen elkaar tegemoet moeten komen, zodat het huishouden zo ontspannen mogelijk draait. Dat is pas goed voor de kinderen, dat ze zien hoe jullie het samen rooien.
maandag 28 februari 2011 om 22:28
quote:ronniemitchel schreef op 26 februari 2011 @ 03:07:
Ik blijf het zeggen, het ligt aan de opvoeding van de moeders van hun zonen,zolang vrouwen hun zoons blijven vertroetelen en niks aan het huishouden laten doen, kan de vrouw partime of ietsje meer werken als er kids zijn aangezien de meeste taken in huis en opvoeding gewoon op haar schouders gedumpt word,nee het heeft niks met gemakszucht van de vrouwen te maken, maar dat van de mannen die niks in huis hoeven te doen van hun moeders grrr
`
Ook ik ben het er helemaal mee eens.
Ik heb zelf 2 zonen en zij moesten elk hun eigen kamer doen, ieder een dag in de week koken en om de beurt afwassen, stofzuigen ed. Ik vind dit niet meer dan normaal en nee.. ik ben niet lui. Het was voor hun eigen bestwil en heel normaal. Geen verschil in jongen-meisje, dat gedoe hebben we al lang gehad.
Het is netjes als ik kom. Geen idee of ze het vlak van te voren doen maar dat interesseer me niet. Ze weten hoe het moet en ze kunnen het, wat ze ermee doen moeten ze zelf weten.
Ik blijf het zeggen, het ligt aan de opvoeding van de moeders van hun zonen,zolang vrouwen hun zoons blijven vertroetelen en niks aan het huishouden laten doen, kan de vrouw partime of ietsje meer werken als er kids zijn aangezien de meeste taken in huis en opvoeding gewoon op haar schouders gedumpt word,nee het heeft niks met gemakszucht van de vrouwen te maken, maar dat van de mannen die niks in huis hoeven te doen van hun moeders grrr
`
Ook ik ben het er helemaal mee eens.
Ik heb zelf 2 zonen en zij moesten elk hun eigen kamer doen, ieder een dag in de week koken en om de beurt afwassen, stofzuigen ed. Ik vind dit niet meer dan normaal en nee.. ik ben niet lui. Het was voor hun eigen bestwil en heel normaal. Geen verschil in jongen-meisje, dat gedoe hebben we al lang gehad.
Het is netjes als ik kom. Geen idee of ze het vlak van te voren doen maar dat interesseer me niet. Ze weten hoe het moet en ze kunnen het, wat ze ermee doen moeten ze zelf weten.
dinsdag 1 maart 2011 om 00:00
quote:hieperdepieper schreef op 27 februari 2011 @ 12:45:
[...]
Ik wil niet zijn moeder zijn, maar ook niet zijn huishoudster. En ik wil gewoon kunnen bespreken hoe we de boel aanpakken. Daar zou iets uit moeten komen wat voor ons allebei werk, alleen blijkt dat wel goed zoeken.
Ik heb alles doorgelezen en snap je punt een beetje.
Samengevat:
Hij is geen huishoudtalent en sterker nog hij ligt liever
op de bank dan dat hij het probeert.
Op zich geen ramp als hij ander klussen zou aanpakken
maar ook deze verzanden in goede bedoelingen ipv daden.
Tja dat gaat denk ik niet meer veranderen, het is al 11
jaar zo.
Kan je er mee leven of moet je misschien kiezen voor
een ander leven zonder hem?
Je bent er allemaal zelf bij
[...]
Ik wil niet zijn moeder zijn, maar ook niet zijn huishoudster. En ik wil gewoon kunnen bespreken hoe we de boel aanpakken. Daar zou iets uit moeten komen wat voor ons allebei werk, alleen blijkt dat wel goed zoeken.
Ik heb alles doorgelezen en snap je punt een beetje.
Samengevat:
Hij is geen huishoudtalent en sterker nog hij ligt liever
op de bank dan dat hij het probeert.
Op zich geen ramp als hij ander klussen zou aanpakken
maar ook deze verzanden in goede bedoelingen ipv daden.
Tja dat gaat denk ik niet meer veranderen, het is al 11
jaar zo.
Kan je er mee leven of moet je misschien kiezen voor
een ander leven zonder hem?
Je bent er allemaal zelf bij
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
dinsdag 1 maart 2011 om 16:44
