Relaties
alle pijlers
Emotioneel afhankelijk
zaterdag 18 december 2010 om 18:37
Hallo,
In navolging van een topic dat ik een paar weken eerder geopend heb (breken met familie) vroeg ik me af of er nog meer vrouwen zijn die onderstaande situatie herkennen.
Ik ben 39, leuke baan, veel leuke vrienden (waarvan 2 hele goede) eigen woning...Kortom, best een leuk leven. Ben sociaal, heb humor en ben aardig voor mijn medemens.
Ben zwaar gelovig opgevoed, ben daar op mijn 20e uitgestapt en heb vervolgens mijn ouders, broer en zus 10 jaar niet gezien. Door omstandigheden had ik verzorging nodig en heb ik weer contact opgenomen. Dat is heel lang redelijk goed gegaan maar sinds ik die twee goede vriendinnen heb is bij mij de boel in stroomversnelling geraakt. Van mijn vriendinnen krijg ik te horen dat ik leuk, lief, intelligent ben. Een goede vriendin met veel humor, kortom, ze vinden mij een aanwinst in hun leven.
Wat is er nu aan de hand? Ik ben bang dat ik door mijn verknipte opvoeding toch nog heel erg emotioneel afhankelijk ben van mijn ouders. Dat zou niet moeten (ben ik veel te oud voor), dat weet ik ook wel, maar goed, het is nu eenmaal zo. Waarom wil ik als ik iets leuks heb gekocht of iets lekkers heb gekookt nog steeds die waardering en een klein beetje mede-enthousiasme van mijn ouders? Ik lijk wel een klein kind! Het enthousiasme van mijn vriendinnen is toch genoeg?
Eerste reactie is lekker verhuizen en weglopen voor mijn problemen en de boosheid op mijn ouders. Niet meer omkijken naar mijn broer (waar ik het ook niet zo goed meer mee kan vinden, hij is erg egocentrisch en daar heb ik een behoorlijke allergie voor) en in een hutje op de hei gaan wonen, haha. Ben hiervoor in therapie en volgens mijn therapeut gaan mijn ouders me nooit vergeven dat ik ooit het huis uit ben gevlucht op mijn 20e en kunnen ze dat ook niet omdat ze door het geloof nogal "simpel zijn gehouden".
Nou, het is weer een heel verhaal geworden, hoop geen klaagzang, want zo is het niet bedoeld. Ben gewoon nieuwsgierig of hier nog meer mensen zijn die in deze situatie zitten of hebben gezeten en hoe zij dit hebben aangepakt.
In navolging van een topic dat ik een paar weken eerder geopend heb (breken met familie) vroeg ik me af of er nog meer vrouwen zijn die onderstaande situatie herkennen.
Ik ben 39, leuke baan, veel leuke vrienden (waarvan 2 hele goede) eigen woning...Kortom, best een leuk leven. Ben sociaal, heb humor en ben aardig voor mijn medemens.
Ben zwaar gelovig opgevoed, ben daar op mijn 20e uitgestapt en heb vervolgens mijn ouders, broer en zus 10 jaar niet gezien. Door omstandigheden had ik verzorging nodig en heb ik weer contact opgenomen. Dat is heel lang redelijk goed gegaan maar sinds ik die twee goede vriendinnen heb is bij mij de boel in stroomversnelling geraakt. Van mijn vriendinnen krijg ik te horen dat ik leuk, lief, intelligent ben. Een goede vriendin met veel humor, kortom, ze vinden mij een aanwinst in hun leven.
Wat is er nu aan de hand? Ik ben bang dat ik door mijn verknipte opvoeding toch nog heel erg emotioneel afhankelijk ben van mijn ouders. Dat zou niet moeten (ben ik veel te oud voor), dat weet ik ook wel, maar goed, het is nu eenmaal zo. Waarom wil ik als ik iets leuks heb gekocht of iets lekkers heb gekookt nog steeds die waardering en een klein beetje mede-enthousiasme van mijn ouders? Ik lijk wel een klein kind! Het enthousiasme van mijn vriendinnen is toch genoeg?
Eerste reactie is lekker verhuizen en weglopen voor mijn problemen en de boosheid op mijn ouders. Niet meer omkijken naar mijn broer (waar ik het ook niet zo goed meer mee kan vinden, hij is erg egocentrisch en daar heb ik een behoorlijke allergie voor) en in een hutje op de hei gaan wonen, haha. Ben hiervoor in therapie en volgens mijn therapeut gaan mijn ouders me nooit vergeven dat ik ooit het huis uit ben gevlucht op mijn 20e en kunnen ze dat ook niet omdat ze door het geloof nogal "simpel zijn gehouden".
Nou, het is weer een heel verhaal geworden, hoop geen klaagzang, want zo is het niet bedoeld. Ben gewoon nieuwsgierig of hier nog meer mensen zijn die in deze situatie zitten of hebben gezeten en hoe zij dit hebben aangepakt.
zaterdag 18 december 2010 om 18:47
Ik ga deze ook even volgen... Ik ben niet gelovig opgevoed, maar mijn moeder 'bepaalt' voor een groot deel wel mijn leven. Wordt er soms moe van! Als ik met mijn vriend in gesprek ben, reageert mijn moeder bijna altijd ook en soms praat ze zelfs voor mij! Ook is de relatie met mijn broer veranderd i.v.m. een 'ruzie' tussen mijn partner en mijn broer waarbij mijn familie een beschuldigende vinger naar mijn partner uitsteekt (wat overigens enigzins logisch is) terwijl ik het met mijn vriend eens ben..
Ik wil mijn familie duidelijk maken dat mijn vriend voor mij minstens net zo veel betekend voor mij als mijn familie. Ik sta in twijfel of mijn vriend niet inmiddels meer is gaan betekenen...
Ik wil mijn familie duidelijk maken dat mijn vriend voor mij minstens net zo veel betekend voor mij als mijn familie. Ik sta in twijfel of mijn vriend niet inmiddels meer is gaan betekenen...
zaterdag 18 december 2010 om 18:55
Dan volgen we elkaars topic, haha....
Lijkt me ook een moeilijke situatie. Lastig als je je af gaat vragen of je vriend meer voor je is gaan betekenen hè? Dat heb ik dus met mijn vriendinnen. Daar "hou" ik ondertussen meer van dan van mijn eigen familie.
Ben zelf doorgegaan met leven. Veel gelezen, ben oprecht geintresseerd in mijn medemens, neem geen genoegen met stilstand. Krijg van mijn ouders continue het verwijt "dat ik ze wil veranderen". Wil ze wel in mijn leven houden, maar niet op deze manier.
Lijkt me ook een moeilijke situatie. Lastig als je je af gaat vragen of je vriend meer voor je is gaan betekenen hè? Dat heb ik dus met mijn vriendinnen. Daar "hou" ik ondertussen meer van dan van mijn eigen familie.
Ben zelf doorgegaan met leven. Veel gelezen, ben oprecht geintresseerd in mijn medemens, neem geen genoegen met stilstand. Krijg van mijn ouders continue het verwijt "dat ik ze wil veranderen". Wil ze wel in mijn leven houden, maar niet op deze manier.
zaterdag 18 december 2010 om 19:02
Ik heb geen verstoorde relatie met mijn ouders. Sterker: we hebben 'n goede en gelijkwaardige band. Maar toch vind ik het altijd fijn waardering van hen te krijgen of enthousiasme over iets wat ik wil ondernemen of kopen. Niet dat ik iets niet zou doen waar zij niet enthousiast over zijn, maar bevestiging krijgen bij je plannen voelt gewoon altijd goed. Zeker als dat komt van mensen die veel voor je betekenen.
In jouw geval hebben je ouders je zwaar geindoctrineerd met 'n geloof en respecteren ze jou niet omdat je het geloof de rug toegekeerd heeft. Denk dat het me in zo'n geval zou jeuken of mijn ouders mijn plannen of aankopen al dan niet goedkeuren. Ze zouden dan qua belevingswereld te ver van mijn eigen levensvisie af staan.
In jouw geval hebben je ouders je zwaar geindoctrineerd met 'n geloof en respecteren ze jou niet omdat je het geloof de rug toegekeerd heeft. Denk dat het me in zo'n geval zou jeuken of mijn ouders mijn plannen of aankopen al dan niet goedkeuren. Ze zouden dan qua belevingswereld te ver van mijn eigen levensvisie af staan.
zaterdag 18 december 2010 om 19:07
Elninjoo, ik moest allereerst erg lachen om je onderschrift. Zou van mij kunnen zijn. Vind kinderen wel leuk maar ze hoeven niet overal bij te zijn. Maar dat terzijde.
Dat "jeuken" moet ik blijkbaar nog leren... Het stomme is dat ik bij foute vrienden in 1 vingerknip mezelf van ze kan afkeren. Misschien gaan werken aan het bewaken van mijn eigen grenzen?
Dat "jeuken" moet ik blijkbaar nog leren... Het stomme is dat ik bij foute vrienden in 1 vingerknip mezelf van ze kan afkeren. Misschien gaan werken aan het bewaken van mijn eigen grenzen?
zaterdag 18 december 2010 om 19:13
Rond mijn 20e heb ik het contact met mijn ouders proberen te verbreken. Om praktische redenen (even heel kort samengevat) lukte dat niet.
Rond mijn 25e veranderde er heel veel aan de kant van mijn ouders. Toen heb ik besloten 'het nog even aan te kijken'.
In die periode vertoonde mijn moeder weer eens 'ongewenst' gedrag. Toen had ik het lef om te zeggen: "Als je wilt dat ik nooit meer thuis kom, moet je vooral zo doorgaan". En jeetje, wat is dat kwartje als een baksteen gevallen!
Ik ben nu over de 40 en het contact is redelijk tot goed. Mijn moeder kan wel eens vervelend zijn, maar ze heeft nu zelf veel eerder in de gaten dat ze dat doet, en probeert dan het roer om te gooien. Of ik kondig zelf aan dat ik even een blokje om ga. Wanneer ik terug kom, kunnen we op een prettigere manier verder gaan.
De emotionele afhankelijkheid herken ik wel. Ik was ook heel erg op zoek naar erkenning. Rond mijn 18e was ik het helemaal zat thuis en dacht toen: "Als het goed is gaan mijn ouders eerder dood dan ik. Kan ik dan pas de dingen doen die ik wil? NEE! Mijn leven is nu al begonnen. Ik doe nu de dingen die IK wil, of mijn ouders dat nou goed vinden of niet."
Later heb ik geleerd dat het niet had uitgemaakt wat ik deed, mijn ouders hadden toch niks goed gevonden. Het ging hen om het klagen, niet om wat ik deed.
Ik wilde graag dat mijn vader tegen mij zou zeggen dat hij trots op me is. Maar die tekst kwam maar nooit. Toen heb ik erom gevraagd: "Pap, ben je trots op me?" En daar kwam een zeer welgemeend "JA!" als antwoord op.
Ik wil ook graag dat ze me af en toe vastpakken en knuffelen. Dat zit gewoon niet zo in die mensen. Ze zijn wat afstandelijk. Dus neem ik het initiatief maar. Ik pak ze vast. A/ Ze vinden dat prima en prettig. B/ Ze tonen nu vaker initiatief om het spontaan zelf te doen.
Oftewel, goed voorbeeld doet goed volgen.
Mijn tip is dus om je ouders vaker een complimentje te geven (voor het eten, hoe de tuin erbij ligt, kleding die ze aanhebben, etc.), dan is de kans groter dat ze daardoor geïnspireerd worden en het terug gaan doen.
Ik denk dat we allemaal emotioneel afhankelijk zijn van onze ouders totdat ze dood zijn (en wellicht nog daarna).
Zolang je ouders hebt, ben je kind. Toen mijn vader 52 jaar was, noemde opa hem 'snotneus', en dat zegt zoooo veeeeel over hun relatie.
Als je 70 bent en je moeder van 94 geeft je een standje, zal je dat ook nog raken.
De behoefte aan erkenning door mijn ouders, ik heb dat op mijn 18e al aardig afgekapt, maar ik trap er ook nog regelmatig in. Dat ik hoop op een aardig woord, dat vervolgens niet komt. Ik heb bijvoorbeeld al heel wat cadeautjes gegeven aan mijn moeder, zo maar, en ze heeft nog nooit 'dank je wel' gezegd.
Toch blijf ik het doen. Omdat IK dat wil. Zodat mijn moeder kan mopperen wat ze wil, maar nooit dat ik - niet aan haar denk, - niets voor haar meeneem, - niets voor haar doe.
Doe de dingen voor je ouders die jij wilt doen (lekker koken, iets gezelligs organiseren) en probeer bij dat gevoel te blijven dat JIJ dit wilt doen. Wanneer je ouders niet reageren zoals je wenst, denk je met een big smile 'ja, dat wist ik'.
Ik kocht ooit een rode broek, samen met mijn zus, en we wisten dat onze moeder dit afschuwelijk zou vinden. We wisten ook hoe ze zou reageren: "Het is wel rood, hè!"
We kwamen thuis en ze zei inderdaad: "Het is wel rood, hè!"
Zus en ik hebben ter plekke blauw gelegen van het lachen.
Tja, wat moet je anders?
Rond mijn 25e veranderde er heel veel aan de kant van mijn ouders. Toen heb ik besloten 'het nog even aan te kijken'.
In die periode vertoonde mijn moeder weer eens 'ongewenst' gedrag. Toen had ik het lef om te zeggen: "Als je wilt dat ik nooit meer thuis kom, moet je vooral zo doorgaan". En jeetje, wat is dat kwartje als een baksteen gevallen!
Ik ben nu over de 40 en het contact is redelijk tot goed. Mijn moeder kan wel eens vervelend zijn, maar ze heeft nu zelf veel eerder in de gaten dat ze dat doet, en probeert dan het roer om te gooien. Of ik kondig zelf aan dat ik even een blokje om ga. Wanneer ik terug kom, kunnen we op een prettigere manier verder gaan.
De emotionele afhankelijkheid herken ik wel. Ik was ook heel erg op zoek naar erkenning. Rond mijn 18e was ik het helemaal zat thuis en dacht toen: "Als het goed is gaan mijn ouders eerder dood dan ik. Kan ik dan pas de dingen doen die ik wil? NEE! Mijn leven is nu al begonnen. Ik doe nu de dingen die IK wil, of mijn ouders dat nou goed vinden of niet."
Later heb ik geleerd dat het niet had uitgemaakt wat ik deed, mijn ouders hadden toch niks goed gevonden. Het ging hen om het klagen, niet om wat ik deed.
Ik wilde graag dat mijn vader tegen mij zou zeggen dat hij trots op me is. Maar die tekst kwam maar nooit. Toen heb ik erom gevraagd: "Pap, ben je trots op me?" En daar kwam een zeer welgemeend "JA!" als antwoord op.
Ik wil ook graag dat ze me af en toe vastpakken en knuffelen. Dat zit gewoon niet zo in die mensen. Ze zijn wat afstandelijk. Dus neem ik het initiatief maar. Ik pak ze vast. A/ Ze vinden dat prima en prettig. B/ Ze tonen nu vaker initiatief om het spontaan zelf te doen.
Oftewel, goed voorbeeld doet goed volgen.
Mijn tip is dus om je ouders vaker een complimentje te geven (voor het eten, hoe de tuin erbij ligt, kleding die ze aanhebben, etc.), dan is de kans groter dat ze daardoor geïnspireerd worden en het terug gaan doen.
Ik denk dat we allemaal emotioneel afhankelijk zijn van onze ouders totdat ze dood zijn (en wellicht nog daarna).
Zolang je ouders hebt, ben je kind. Toen mijn vader 52 jaar was, noemde opa hem 'snotneus', en dat zegt zoooo veeeeel over hun relatie.
Als je 70 bent en je moeder van 94 geeft je een standje, zal je dat ook nog raken.
De behoefte aan erkenning door mijn ouders, ik heb dat op mijn 18e al aardig afgekapt, maar ik trap er ook nog regelmatig in. Dat ik hoop op een aardig woord, dat vervolgens niet komt. Ik heb bijvoorbeeld al heel wat cadeautjes gegeven aan mijn moeder, zo maar, en ze heeft nog nooit 'dank je wel' gezegd.
Toch blijf ik het doen. Omdat IK dat wil. Zodat mijn moeder kan mopperen wat ze wil, maar nooit dat ik - niet aan haar denk, - niets voor haar meeneem, - niets voor haar doe.
Doe de dingen voor je ouders die jij wilt doen (lekker koken, iets gezelligs organiseren) en probeer bij dat gevoel te blijven dat JIJ dit wilt doen. Wanneer je ouders niet reageren zoals je wenst, denk je met een big smile 'ja, dat wist ik'.
Ik kocht ooit een rode broek, samen met mijn zus, en we wisten dat onze moeder dit afschuwelijk zou vinden. We wisten ook hoe ze zou reageren: "Het is wel rood, hè!"
We kwamen thuis en ze zei inderdaad: "Het is wel rood, hè!"
Zus en ik hebben ter plekke blauw gelegen van het lachen.
Tja, wat moet je anders?
Als je niks aardigs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden.
zaterdag 18 december 2010 om 19:20
Maria, dank je wel voor je reactie. Dat gevoel probeer ik inderdaad te krijgen. Van dat koken. Toevallig ging daar onze laatste ruzie over. We moeten binnenkort even ergens iets gaan ophalen (ik heb zelf geen auto) en wil een nieuw receptje uitproberen. In plaats van: "oh lekker" is het van "zou je dat nou wel doen". Poef, weg spontaniteit en zin om te koken.. terwijl ik het normaal helemaal leuk vind om voor mensen te koken en ze te verwennen....
Ha, mijn ouders zouden spontaan een hartaanval krijgen als ik ze zou knuffelen of vast zou pakken. Als ik ze een compliment geef kijken ze heel achterdochtig... dat hebben ze niet geleerd...
Ha, mijn ouders zouden spontaan een hartaanval krijgen als ik ze zou knuffelen of vast zou pakken. Als ik ze een compliment geef kijken ze heel achterdochtig... dat hebben ze niet geleerd...
zaterdag 18 december 2010 om 19:47
Precies, ze hebben het niet geleerd (om te reageren zoals wij dat graag willen).
Soms pak ik mijn ouders ook (figuurlijk) bij het handje: "Dat is nou geen leuke opmerking. Waarom zeg je niet gewoon 'dank je wel'?" Maar dat kan niet altijd.
En inderdaad Poef, weg is je motivatie. Eén rottig zinnetje en je mag jezelf weer van de vloer schrapen. Ik weet nu wel dat als mijn moeder zegt 'zou je dat nou wel doen' of 'dat had je niet hoeven doen', dat ze het zegt uit bezorgdheid. Ze wil niet dat ik me uitsloof voor haar omdat zij zich dan schuldig voelt.
Maar het duurde pakweg 30 jaar voordat ze dat eens uitlegde.
Nu kan ik reageren met: "JAAA, dat ga ik doen en jij gaat het netjes opeten." Met een smile, hè?
Er is een Japans spreekwoord over dat je je grootste vijanden moet masseren. Dat schijnt inderdaad te helpen. Het is onmogelijk om boos op iemand te zijn die je net een goede massage heeft gegeven.
Nou heb ik mijn ouders ook nog nooit een rub gegeven, maar dat vastpakken telt wel mee. Als knuffelen en vastpakken nog niet lukt, pak dan eens een hand vast, al is het maar een seconde. Leg eens een hand op een schouder of een bovenarm. Vrijwel iedereen verzacht daardoor.
1/ doe het kort en pas als dat geaccepteerd wordt, langer.
2/ begin ver van de romp af (romp is intiem), dus bij een hand en pas later dichter naar de schouder toe.
3/ 'per ongeluk' aanraken telt ook.
Als je fysiek contact hebt met iemand, bouw je daar een band mee op. Meer/sneller dan met praten.
En dat ze achterdochtig kijken bij een compliment, laat je niet tegenhouden! Gewoon doorgaan. Alleen dan kunnen ze eraan wennen.
Jaaaren geleden stond er een artikeltje in de Margriet, over het in ontvangst nemen van een complimentje. Dat Hollanders daar nogal raar in zijn, het compliment onderuit gaan halen:
"Wat een leuke trui!"
"O, da's een heel oud ding."
Ken je dat?
De Amerikanen zijn daar beter in:
"Wat een leuke trui!"
"Dank je wel."
Ook al is het een oude trui, je bedankt iemand voor het geven van een complimentje. Dat zijn gewoon goede manieren. Maar daarin heb ik mijn ouders nog niet voldoende afgericht, getraind, ehm......
Soms pak ik mijn ouders ook (figuurlijk) bij het handje: "Dat is nou geen leuke opmerking. Waarom zeg je niet gewoon 'dank je wel'?" Maar dat kan niet altijd.
En inderdaad Poef, weg is je motivatie. Eén rottig zinnetje en je mag jezelf weer van de vloer schrapen. Ik weet nu wel dat als mijn moeder zegt 'zou je dat nou wel doen' of 'dat had je niet hoeven doen', dat ze het zegt uit bezorgdheid. Ze wil niet dat ik me uitsloof voor haar omdat zij zich dan schuldig voelt.
Maar het duurde pakweg 30 jaar voordat ze dat eens uitlegde.
Nu kan ik reageren met: "JAAA, dat ga ik doen en jij gaat het netjes opeten." Met een smile, hè?
Er is een Japans spreekwoord over dat je je grootste vijanden moet masseren. Dat schijnt inderdaad te helpen. Het is onmogelijk om boos op iemand te zijn die je net een goede massage heeft gegeven.
Nou heb ik mijn ouders ook nog nooit een rub gegeven, maar dat vastpakken telt wel mee. Als knuffelen en vastpakken nog niet lukt, pak dan eens een hand vast, al is het maar een seconde. Leg eens een hand op een schouder of een bovenarm. Vrijwel iedereen verzacht daardoor.
1/ doe het kort en pas als dat geaccepteerd wordt, langer.
2/ begin ver van de romp af (romp is intiem), dus bij een hand en pas later dichter naar de schouder toe.
3/ 'per ongeluk' aanraken telt ook.
Als je fysiek contact hebt met iemand, bouw je daar een band mee op. Meer/sneller dan met praten.
En dat ze achterdochtig kijken bij een compliment, laat je niet tegenhouden! Gewoon doorgaan. Alleen dan kunnen ze eraan wennen.
Jaaaren geleden stond er een artikeltje in de Margriet, over het in ontvangst nemen van een complimentje. Dat Hollanders daar nogal raar in zijn, het compliment onderuit gaan halen:
"Wat een leuke trui!"
"O, da's een heel oud ding."
Ken je dat?
De Amerikanen zijn daar beter in:
"Wat een leuke trui!"
"Dank je wel."
Ook al is het een oude trui, je bedankt iemand voor het geven van een complimentje. Dat zijn gewoon goede manieren. Maar daarin heb ik mijn ouders nog niet voldoende afgericht, getraind, ehm......
Als je niks aardigs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden.
zaterdag 18 december 2010 om 19:56
