Relaties
alle pijlers
Frustraties schoonvader
maandag 23 oktober 2017 om 15:27
Beste iedereen,
Ik heb lang getwijfeld of ik hier een topic over zou openen, en heb besloten het toch maar te doen. Ik vraag alvast de OP niet te quoten, omdat ik ivm herkenbaarheid niet zeker weet of ik het lang durf te laten staan.
De situatie is zo. Bij mijn vriend in de familie zijn er nogal heftige dingen aan de gang. Een van deze dingen is dat zijn vader chronisch en ongeneeslijk ziek is. Dit is vanzelfsprekend enorm zwaar voor mijn vriend, en ik heb het heel erg met hem te doen. Hij heeft het heel veel over zijn vader en ik bied hem dan een luisterend oor en troost hem. Ook ga ik vaak met hem mee om zijn vader te bezoeken, daarbij zijn hand vast te houden en ik probeer mee te denken over praktische oplossingen qua verzorging. Ook zorg ik ervoor dat mijn vriend regelmatig even mee gaat buiten wandelen oid om zijn hoofd leeg te maken en zijn verhaal te kunnen doen. Kortom, ik doe ontzettend mijn best om hem te steunen.
Nou is het probleem dat mijn schoonvader, in mijn ogen een ontzettende narcistische klootzak is. Sorry dat ik het zo bot zeg, maar het is echt zo. Hij heeft mij nooit aardig behandeld, lullige opmerkingen gemaakt (dingen zeggen zoals dat ik er ongezond uitzie, dat ik mijn haar nodig anders moet doen, dat ik niet ver genoeg heb doorgestudeerd etc) en mij altijd gecommandeerd dat ik van alles voor hem moest doen. Mijn vriend en zijn broers heeft hij in zijn jeugd en ver daarna wekelijks uitgescholden en genegeerd als ze zich niet naar zijn zin gedroegen of hem te weinig aandacht gaven. Hij eist van zijn kinderen dat ze hem voortdurend ophemelen en dit gebeurt ook. Er zijn ook regelmatig klappen gevallen vroeger. Vervolgens is hij toen zijn kinderen amper volwassen waren gewoon vertrokken naar het buitenland en is daar als een god in Frankrijk gaan leven en allemaal vrouwen naast zijn huwelijk gaan hebben, en al het familiegeld is daar doorheen gejaagd. Hij is pas teruggekomen toen hij ernstig ziek werd (overigens door zijn eigen alcoholmisbruik en overgewicht), en iedereen heeft hem met open armen ontvangen en verzorgt hem nu met veel liefde. Mijn vriend bezoekt hem bijna dagelijks.
En hier steekt het. Mijn vriend heeft het continu over hoe geweldig zijn vader is, en hoe zielig hij het vindt dat hij ziek is. Ik luister dan naar hem en probeer liefdevol te reageren, maar eigenlijk schreeuw ik vanbinnen. Ik kan er niks aan doen, maar ik heb geen greintje medelijden met die man. Wat mij betreft heeft hij het recht op familieliefde al lang en breed verspeeld. Ik merk dat ik zo ontzettend boos ben op hem en als het over hem gaat, voel ik een enorme weerzin in mij opkomen. Maar ik ben me er ook van bewust dat het mijn plaats niet is om een mening te hebben, en dat ik er voor mijn vriend moet zijn. Maar ik kan niet ontkennen dat ik er hele sterke eigen emoties bij heb.
Wat ik wil met dit topic? Mijn hart luchten. Maar ook graag tips. Want ik wil echt heel graag mijn kwaadheid en frustraties loslaten zodat ik er 100% voor mijn vriend kan zijn. Ik ben zo bang dat ik op een dag barst en hem laat zien wat ik wel niet van zijn vader vind. De situatie uit de weg gaan kan niet, omdat hij mijn steun heel erg nodig heeft in dit gebeuren. Wat moet ik doen?
Ik heb lang getwijfeld of ik hier een topic over zou openen, en heb besloten het toch maar te doen. Ik vraag alvast de OP niet te quoten, omdat ik ivm herkenbaarheid niet zeker weet of ik het lang durf te laten staan.
De situatie is zo. Bij mijn vriend in de familie zijn er nogal heftige dingen aan de gang. Een van deze dingen is dat zijn vader chronisch en ongeneeslijk ziek is. Dit is vanzelfsprekend enorm zwaar voor mijn vriend, en ik heb het heel erg met hem te doen. Hij heeft het heel veel over zijn vader en ik bied hem dan een luisterend oor en troost hem. Ook ga ik vaak met hem mee om zijn vader te bezoeken, daarbij zijn hand vast te houden en ik probeer mee te denken over praktische oplossingen qua verzorging. Ook zorg ik ervoor dat mijn vriend regelmatig even mee gaat buiten wandelen oid om zijn hoofd leeg te maken en zijn verhaal te kunnen doen. Kortom, ik doe ontzettend mijn best om hem te steunen.
Nou is het probleem dat mijn schoonvader, in mijn ogen een ontzettende narcistische klootzak is. Sorry dat ik het zo bot zeg, maar het is echt zo. Hij heeft mij nooit aardig behandeld, lullige opmerkingen gemaakt (dingen zeggen zoals dat ik er ongezond uitzie, dat ik mijn haar nodig anders moet doen, dat ik niet ver genoeg heb doorgestudeerd etc) en mij altijd gecommandeerd dat ik van alles voor hem moest doen. Mijn vriend en zijn broers heeft hij in zijn jeugd en ver daarna wekelijks uitgescholden en genegeerd als ze zich niet naar zijn zin gedroegen of hem te weinig aandacht gaven. Hij eist van zijn kinderen dat ze hem voortdurend ophemelen en dit gebeurt ook. Er zijn ook regelmatig klappen gevallen vroeger. Vervolgens is hij toen zijn kinderen amper volwassen waren gewoon vertrokken naar het buitenland en is daar als een god in Frankrijk gaan leven en allemaal vrouwen naast zijn huwelijk gaan hebben, en al het familiegeld is daar doorheen gejaagd. Hij is pas teruggekomen toen hij ernstig ziek werd (overigens door zijn eigen alcoholmisbruik en overgewicht), en iedereen heeft hem met open armen ontvangen en verzorgt hem nu met veel liefde. Mijn vriend bezoekt hem bijna dagelijks.
En hier steekt het. Mijn vriend heeft het continu over hoe geweldig zijn vader is, en hoe zielig hij het vindt dat hij ziek is. Ik luister dan naar hem en probeer liefdevol te reageren, maar eigenlijk schreeuw ik vanbinnen. Ik kan er niks aan doen, maar ik heb geen greintje medelijden met die man. Wat mij betreft heeft hij het recht op familieliefde al lang en breed verspeeld. Ik merk dat ik zo ontzettend boos ben op hem en als het over hem gaat, voel ik een enorme weerzin in mij opkomen. Maar ik ben me er ook van bewust dat het mijn plaats niet is om een mening te hebben, en dat ik er voor mijn vriend moet zijn. Maar ik kan niet ontkennen dat ik er hele sterke eigen emoties bij heb.
Wat ik wil met dit topic? Mijn hart luchten. Maar ook graag tips. Want ik wil echt heel graag mijn kwaadheid en frustraties loslaten zodat ik er 100% voor mijn vriend kan zijn. Ik ben zo bang dat ik op een dag barst en hem laat zien wat ik wel niet van zijn vader vind. De situatie uit de weg gaan kan niet, omdat hij mijn steun heel erg nodig heeft in dit gebeuren. Wat moet ik doen?
anoniem_355300 wijzigde dit bericht op 23-10-2017 15:30
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
0.50% gewijzigd
maandag 23 oktober 2017 om 15:55
Nee, geen korsakov. Wil ook niet te specifiek worden, dus ik laat in het midden wat hij heeft.zimi schreef: ↑23-10-2017 15:51Ik denk niet dat ik bij de bezoekjes mee zou gaan. Waarschijnlijk zou ik ook niet voor me kunnen houden dat het gedrag van schoonvader onacceptabel is als je vriend dezelfde tekenen vertoond. Als je het van schoonvader accepteerd, waarom dan niet van vriend.
Heeft schoonvader Korsakov?
Ik zou idd kunnen ophouden met meegaan, maar heb dan ook het gevoel dat ik dan dus mijn eigen emoties voor die van mijn vriend stel. En het is tenslotte zijn verdriet waarin ik een bijrol speel.
Over zijn eigen gedrag ben ik wel heel duidelijk overigens en pik ook zeker niet als hij zijn vaders trekjes vertoont.
maandag 23 oktober 2017 om 15:57
Dan kan je alvast je koffers pakken. Hij heeft toch de genen van zijn vader mee gekregen.Ikdoehetevenzo schreef: ↑23-10-2017 15:55
Over zijn eigen gedrag ben ik wel heel duidelijk overigens en pik ook zeker niet als hij zijn vaders trekjes vertoont.
maandag 23 oktober 2017 om 15:59
Wat dat betreft vind ik het wel een verschil of je dat inziet en eraan werkt, of het prima vindt en het zo laat. En mijn vriend werkt hard aan zichzelf. Wat zijn vader betreft lijkt hij wel een soort blinde vlek te hebben.
maandag 23 oktober 2017 om 16:00
maandag 23 oktober 2017 om 16:04
maandag 23 oktober 2017 om 16:05
Zo duidelijker kan het niet!S-Groot schreef: ↑23-10-2017 16:04Dus je loopt op je tenen omdat je vriend anders obsessief/agressief met je in discussie gaat én je loopt op je tenen omdat je je eigen gevoel over zijn vader niet kunt uiten en continu maar aan het steunen/troosten bent... fijne relatie. Ik wens je veel plezier met jullie toekomst.
maandag 23 oktober 2017 om 16:09
Volgens mij steun je je vriend teveel, daarom ook je angst dat je eigen emoties gaan opspelen.Ikdoehetevenzo schreef: ↑23-10-2017 16:00Hij vindt het fijn als ik er bij ben, soms omdat hij het nodig heeft om niet alleen te zijn daar, en ook omdat hij wil dat ik zijn vader nog 'meemaak' nu hij er nog is.
Je kunt gerust wat afstand nemen, vwb het graag willen dat je zijn vader nog meemaakt, leuk bedacht maar daar heb jij dus geen behoefte aan, wees daar ook eerlijk over.
Het is echt niet aan jou je vriend hier door heen te helpen dat is zijn eigen verantwoordelijkheid, tuurlijk kun je helpen/steunen af en toe, waar nodig en waar het jou past/niet in de weg zit, maar in principe moet hij zijn eigen weg hierin vinden en hoef jij niet constant zijn hand vast te houden. Heeft hij daar wel behoefte aan dan kan zijn eigen familie of miss vrienden daar beter in een rol in spelen. Hij zou het miss anders willen maar het is nu eenmaal zo dat jij er moeite mee hebt.
Als jij je wat terugtrekt zal dat bij je vriend miss vragen oproepen, ik zou ook gewoon eerlijk bespreken, dat jij hem en zijn perspectief goed begrijpt en support maar dat je ook je eigen perspectief hebt en dat je daar een goed midden in probeert te vinden.
Als het overlijden nog jaren kan duren zou ik zo'n gesprek ook actief aangaan, anders zit je nog jaren in een ongewilde spagaat. Jouw gevoelens zijn jouw gevoelens en bevindingen, (terecht volgens mij maar feitelijk doet dat er niet toe), maak die nooit kleiner dan nodig, zet die nooit aan de kant voor niemand niet en wat dan ook. Dan doe je zelf namelijk geweld aan.
maandag 23 oktober 2017 om 16:09
Jij gaat het niet redden om nog 5 jaar op je tanden te bijten.
Als het nu een paar maanden zou zijn, maar misschien nog jaren, nee.
In dit geval zou ik duidelijke afspraken maken met je vriend. Want zo bezien zijn alle ouders terminaal, om even hard te zijn.
Dus samen om tafel, om samen een routine te vinden met als uitgangspunt dat dit nog jaren zal duren.
En zodra de situatie verslechterd, dan opnieuw om tafel. Want jij mag ook gehoord worden in deze situatie.
Als het nu een paar maanden zou zijn, maar misschien nog jaren, nee.
In dit geval zou ik duidelijke afspraken maken met je vriend. Want zo bezien zijn alle ouders terminaal, om even hard te zijn.
Dus samen om tafel, om samen een routine te vinden met als uitgangspunt dat dit nog jaren zal duren.
En zodra de situatie verslechterd, dan opnieuw om tafel. Want jij mag ook gehoord worden in deze situatie.
maandag 23 oktober 2017 om 16:16
Dit ga je allemaal niet trekken. Je vriend ook niet, die is met allemaal andere dingen bezig.Ikdoehetevenzo schreef: ↑23-10-2017 16:11Zoals ik al zei, er zijn allerlei heftige dingen aan de gang, niet gelimiteerd tot dit topic
Zijn beide ouders zijn nu ziek. Je vriend heeft het ook persoonlijk moeilijk.
( even een aanname) je bent een stuk jonger dan je vriend?
anoniem_320683 wijzigde dit bericht op 23-10-2017 16:21
0.12% gewijzigd
maandag 23 oktober 2017 om 16:19
Ik snap niet zo goed dat je je verplicht voelt om elk bezoekje mee te gaan. Mijn schoonmoeder, waar ik het prima mee kan vinden, is ook ernstig ziek en mijn man gaat vaak even bij haar langs. Ik ga dan echt niet elke keer mee, gun ze ook even zoon/moeder tijd.
Als je elke keer zo op je tong moet bijten zou ik echt niet elke keer meegaan.
Als je elke keer zo op je tong moet bijten zou ik echt niet elke keer meegaan.
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
maandag 23 oktober 2017 om 16:22
Klopt. Tot nu toe was het nog een soort acute situatie, maar nu is het besef gekomen dat het nog een tijd zo door kan gaan, vandaar ook mijn behoefte aan handvatten. Ik heb zelf ook geen ouders/familie, waardoor ik het ook moeilijk vind in te schatten hoe hiermee om te gaan. Andersom weet ik dus niet hoe het is om een partner te hebben die te maken heeft met mijn ouders en hun problemen. Ik ga inderdaad het gesprek maar eens aan.Doreia schreef: ↑23-10-2017 16:09Jij gaat het niet redden om nog 5 jaar op je tanden te bijten.
Als het nu een paar maanden zou zijn, maar misschien nog jaren, nee.
In dit geval zou ik duidelijke afspraken maken met je vriend. Want zo bezien zijn alle ouders terminaal, om even hard te zijn.
Dus samen om tafel, om samen een routine te vinden met als uitgangspunt dat dit nog jaren zal duren.
En zodra de situatie verslechterd, dan opnieuw om tafel. Want jij mag ook gehoord worden in deze situatie.
maandag 23 oktober 2017 om 16:25
Niet eens, zijn moeder is jong dement en de ziekte van zijn vader is door eigen gedrag. Zijn beiden in de zestig. Vriend en ik schelen drie jaar.
maandag 23 oktober 2017 om 16:26
Dan heeft je vriend het erg zwaar en moeilijk.Ikdoehetevenzo schreef: ↑23-10-2017 16:25Niet eens, zijn moeder is jong dement en de ziekte van zijn vader is door eigen gedrag. Zijn beiden in de zestig. Vriend en ik schelen drie jaar.
maandag 23 oktober 2017 om 16:26
Ik ga lang niet elke keer mee, zo'n 1 x in de twee weken. Vind ik op zich prima te doen, heb meer moeite met het feit dat het dagelijks onderdeel van gesprek/planning is.nederlandsevrouw schreef: ↑23-10-2017 16:19Ik snap niet zo goed dat je je verplicht voelt om elk bezoekje mee te gaan. Mijn schoonmoeder, waar ik het prima mee kan vinden, is ook ernstig ziek en mijn man gaat vaak even bij haar langs. Ik ga dan echt niet elke keer mee, gun ze ook even zoon/moeder tijd.
Als je elke keer zo op je tong moet bijten zou ik echt niet elke keer meegaan.
maandag 23 oktober 2017 om 16:29
Klopt, daarom wil ik hem ook graag steunen..heb zelf mijn ouders als tiener verloren dus ik weet hoe moeilijk het is. Daarom wil ik er juist zo graag voor hem zijn en mijn eigen emoties op de achtergrond houden. Mijn frustraties komen niet eens in de buurt van zijn verdriet.
maandag 23 oktober 2017 om 16:32
volgens mij kun je het heel goed inschatten, vertrouw op jezelf, wat je nu doet is teveel, schakel 1 of 2 tandjes terug, het verdriet om verlies/aftakeling kun je niet wegnemen, hoogstens licht verzachten. Dus vraag niet teveel van jezelf.Ikdoehetevenzo schreef: ↑23-10-2017 16:22Klopt. Tot nu toe was het nog een soort acute situatie, maar nu is het besef gekomen dat het nog een tijd zo door kan gaan, vandaar ook mijn behoefte aan handvatten. Ik heb zelf ook geen ouders/familie, waardoor ik het ook moeilijk vind in te schatten hoe hiermee om te gaan. Andersom weet ik dus niet hoe het is om een partner te hebben die te maken heeft met mijn ouders en hun problemen. Ik ga inderdaad het gesprek maar eens aan.
maandag 23 oktober 2017 om 16:48
Het probleem is dat mijn vriend dus dagelijks verdriet heeft hierover, en dus veel praat over zijn vader, herinneringen ophalen, vertellen wat hij allemaal met hem bespreekt, foto's en filmpjes laten zien, veel aan het regelen is en er ook heel veel naartoe gaat. En dit dan veel in de sfeer van: 'ah mijn vader zei zoiets liefs', of 'ik heb de beste vader van de wereld' of 'ik vind het zo zielig dat hij niet op deze verjaardag kan zijn'. En ik gun hem echt dat hij van zijn vader houdt. Maar ik vind het echt zo'n vreselijke man en kan dan moeilijk mijn ongeloof verbergen dat iedereen alles zo met de mantel der liefde bedekt.
maandag 23 oktober 2017 om 17:28
Want iedereen wordt een exacte kopie van z'n ouders? Lijkt me dat TO's vriend ook genen van z'n moeder heeft meegekregen, daarnaast wordt je karakter natuurlijk helemaal niet bepaald door biologie alleen.
TO, ik lees nergens in je verhaal hoe je schoonvader zich nu gedraagt. Nog steeds onaardig en gemeen, of is hij tegenwoordig wel vriendelijker voor zijn omgeving? Ik snap eigenlijk wel dat je vriend dit misschien als een kans ziet om toch nog een band met zijn vader op te bouwen. Dat hij hem onterecht ophemelt vind ik ook niet zo heel gek, het blijft toch zijn vader. Kinderen willen nou eenmaal heel graag dat hun ouders geweldig zijn, ook al zit dat feitelijk misschien anders. Ik snap tegelijk ook prima dat jij niet zo zit te wachten op een man die nooit aardig voor jou is geweest, maar je hebt eigenlijk "geen recht op" kwaad zijn over hoe het voor jou tijd is gegaan. Als je vriend kwaad of verdrietig zou zijn over het erdoorheen jagen van het familiefortuin of het vreemdgaan of de klappen, was jouw steun natuurlijk welkom. Maar het is zijn verleden, niet het jouwe.
Ik had, om verschillende redenen, helemaal geen leuke moeder. Maar toen ze overleed, heb ik daar wel heel veel verdriet over gehad. En heb ik soms ook een moeder gemist die er eigenlijk nooit geweest is. Hoe nutteloos dat ook was. Dus ik snap je vriend wel. Je vader of moeder blijft je vader of moeder.