Frustraties

quote:natasha87 schreef op 27 augustus 2011 @ 21:18:

Ik ben nu 7 jaar samen met mijn vriend. Het is niet altijd een makkelijke relatie geweest, maar de laatste tijd ging het eigenlijk heel goed. Nu gaat het weer wat minder.



Wanneer hij er niet is bel ik hem heel vaak, en als hij na werk niet naar me toe komt ga ik naar hem toe. Hij zegt altijd dat hij vanzelf wel naar me toe komt, wat ook wel zo is. Toch zoek ik graag contact en kan ik niet afwachten tot hij zin heeft om te komen.

Waarom? Wat denk / vrees je dat er gebeurt als je dat contact niet zoekt en inderdaad afwacht?



quote:Als hij er geen zin in heeft zet hij zijn telefoon uit en komt weer opdagen wanneer hij er behoefte aan heeft. Op zich snap ik wel dat hij dan even rust wil, maar ik kan er gewoon niet tegen als hij helemaal niet te bereiken is. Het frustreert me heel erg.

Ook hier weer de vraag: waarom? Waarom kun je er niet tegen en waarom geef je hem niet de rust die hij op dat moment wil? Waarom is wat jij wil belangrijker dan wat hij wil?



Dat hij 't bloedjeirritant vindt hoe jij je wat deze dingen betreft opstelt, kan ik heel goed begrijpen. Jullie hebben 'n relatie, jullie zijn toch geen siamese tweeling?

Hoe oud zijn jullie? Je hebt 7 jaar een relatie en dan moet je nog steeds maar afwachten wanneer hij zin heeft om naar je toe te komen? Zo zou ik niet in een relatie willen zitten.

Hoe oud ben je? Heb het idee dat je nog wel jong bent. Zou hem wat ruimte geven en zelf ook wat dingen gaan ondernemen zonder hem. Stel je wat minder afhankelijk op, want ik heb het idee dat dat hem benauwd.

Aparte manier van met elkaar communiceren. Je telefoon uitzetten als je er even geen zin in hebt.....

Ik vind dat eerlijk gezegd niet getuigen van veel respect voor jou.

quote:Branca schreef op 27 augustus 2011 @ 21:35:

Aparte manier van met elkaar communiceren. Je telefoon uitzetten als je er even geen zin in hebt.....Uit de OP meende ik op te maken dat TO haar vriend gewoon belt en/of er heen gaat, ook als hij heeft aangegeven daar even geen behoefte aan te hebben. Als ze dat niet respecteert kan ik me voorstellen dat hij uiteindelijk overgaat tot het uitzetten van z'n telefoon.quote:Ik vind dat eerlijk gezegd niet getuigen van veel respect voor jou.Mee eens. Maar TO die zijn wensen negeert is van haar m.i. net zo respectloos.

Ik lees hieruit:

Toch zoek ik graag contact en kan ik niet afwachten tot hij zin heeft om te komen.



dat de vriend 'bepaalt' wanneer ze elkaar zien. En inderdaad, als hij aangeeft even alleen te willen zijn moet je dat kunnen respecteren. Maar toch lees ik hier een soort afhankelijkheid in en dat lijkt mij heel onprettig in een relatie.



Maar misschien klopt mijn referentiekader niet, aangezien ik al jaren samenwoon met de vader van mijn kinderen en da's toch anders...

Ga nog even zo door en hij heeft een ander.

En dan mag je je afvragen of je nie beter af bent.

Er met hem over praten? Weet hij hoe dit voor jou voelt? En weet jij welk gevoel er bij hem voor zorgt dat hij zijn telefoon uit zet?

Misschien kunnen jullie samen wat afspraken maken waardoor jullie je beiden gerespecteerd en in je waarde gelaten voelen?

quote:natasha87 schreef op 27 augustus 2011 @ 22:03:

Omdat hij als hij boos is weggaat en zijn telefoon uitzet krijg ik verlatingsangst. En ik weet niet hoe ik daar mee om moet gaan.Verlatingsangst is heel naar. Weet je wel waar 't vandaan komt bij jou?

quote:natasha87 schreef op 27 augustus 2011 @ 22:03:

Omdat hij als hij boos is weggaat en zijn telefoon uitzet krijg ik verlatingsangst. En ik weet niet hoe ik daar mee om moet gaan. ga dat dan eens leren, daar wordt je leven en dat van de mensen om je heen een stuk relaxter



ik bedoel het minder hard dan dat het er nu staat, maar je kunt doorgaan zoals het nu is en dan raak je hem zeker kwijt, maar je kunt ook hulp zoeken om met die angst om te leren gaan en sterk genoeg te worden om op eigen benen te staan

quote:natasha87 schreef op 27 augustus 2011 @ 21:18:

Ik ben nu 7 jaar samen met mijn vriend. Het is niet altijd een makkelijke relatie geweest, maar de laatste tijd ging het eigenlijk heel goed. Nu gaat het weer wat minder.



Wat gaat er precies goed, want als ik je verhaal lees lijkt het erop dat jij het goed vindt gaan wanneer hij het altijd maar toelaat dat je zijn rust verstoort, en het minder goed vindt gaan wanneer hij zijn eigen tijd even opeist (en dat is zo jammer, dat hij die tijd ook echt moet opeisen).



Wanneer hij er niet is bel ik hem heel vaak, en als hij na werk niet naar me toe komt ga ik naar hem toe. Hij zou eens een paar uur alleen doorbrengen zeg, god nee, daar moeten we niet aan denken hoor

Hij zegt altijd dat hij vanzelf wel naar me toe komt, wat ook wel zo is. Dat weet je wel? Dat betekent dat je hem ooit die kans hebt gegeven en de wereld toen niet is ingestort. Waarom heb je er dan nu zoveel problemen mee om hem een beetje ademruimte te gunnen?

Toch zoek ik graag contact en kan ik niet afwachten tot hij zin heeft om te komen. Correctie; Je wíl niet afwachten tot hij zin heeft. Kunnen is iets anders. Klinkt iig niet leuk.



Als hij er geen zin in heeft zet hij zijn telefoon uit en komt weer opdagen wanneer hij er behoefte aan heeft. Heel jammer dat dat nodig is, best fataal voor een relatie. Wist je dat?

Op zich snap ik wel dat hij dan even rust wil, maar ik kan er gewoon niet tegen als hij helemaal niet te bereiken is. Op zich snap je, maar... = Nou en/ nee want/ ik geef er niets om. Als jij hem meer ruimte geeft zal hij vaker te bereiken zijn voor je (voor even een leuk gezellig gesprek waarna je hem wederom zijn rust en ruimte gunt).

Het frustreert me heel erg. Moet je nagaan hoe erg het hem frustreert dat hij zelfs zijn telefoon moet uitzetten om aan zijn rust toe te komen. Ben je zo bang dat hij je vergeet als je hem even een halve dag niet spreekt? Waarom wantrouw je hem zo? Heeft hij dat verdiend?



Hij ging vanmiddag sleutelen aan mijn scooter en het draaide erop uit dat mijn hele scooter het niet meer deed. Zelf heb ik er totaal geen verstand van dus ik hoopte dat hij me wel zou helpen, doet ie altijd wel. Ik werd er boos over en toen kregen we weer ruzie, want hij had geen zin om vandaag verder te gaan ermee.



Ehm, jij laat hem je scooter maken en wordt boos als het niet lukt? Waarom spreek je van hopen als je eisen bedoeld? Wat een waardering geef je hem, hij doet zijn best en jij gaat lopen zeiken. DrammerT.



Later ging het over een broek die hij kwijt is (totaal onzinnig voor jou, jij wordt alleen boos als het om jouw scooter gaat en niet om zijn spullen) en keerde de ruzie zich naar mij toe. Nu is hij boos op mij en staat zijn telefoon weer uit. Dat zegt iets over jou, dat hij zijn telefoon uitzet.

Ik wil er graag over praten en ik wil ook wel dat hij naar mijn scooter kijkt. Maar wat is voor nu het beste, afwachten tot hij afgekoeld is of naar hem toegaan. Afwachten, heel lang afwachten, want ik gok dat hij nog een greintje verstand heeft en je heel snel dumpt met je stomme drammerige en claimerige prinsessengedrag. M.a.w.; laat die jongen met rust zeg



Ik wil er graag voor gaan met hem, en er zeker na 7 jaar niet ineens mee stoppen om een scooter. Niet om een scooter, maar om je gedrag. Gokje hoor, puur uit wat je schrijft. Zo subtiel en begrijpend mogelijk, maar tussen de regels door gewoon nep en vies.

Maar ik weet soms niet hoe ik het beste met hem om moet gaan en wat nou wel of niet ten goede doet aan de situatie... Iemand tips/ervaring?



Een man die niet kan ademen gaat dood. Aan een dode vent heb je niets. Geef hem ruimte, neem een leven (maak je leven desnoods) en doe normaal.



Wie weet ziet ie dan de leuke dingen weer aan je, maar als ik ze al niet zie terwijl je niet in mijn nek staat te hijgen, hoe moet hij ze dan in godsnaam wel zien?

Even als aanvulling: Mijn vorige bericht klinkt misschien alsof je een vreselijke vriendin bent, maar je bent wel zijn vriendin. Vast niet voor niets, ook al is je gedrag hierin erg puberaal en wel vreselijk.



Verander dat stuk van je gedrag van claimend en controlerend (want geef toe, dat is het gewoon) naar vrijheid gunnend, laat hem wat losser en je zult zien dat je de waardering en enthousiasme die je nu probeert af te dwingen vanzelf gaat krijgen. Puur omdat je door een soepelere instelling veel leuker bent om tijd mee door te brengen en hij dit ook zal willen.

Vergeet niet te bedenken en doen wat je zelf wil in die tussentijd. Scheelt een wanhopig gevoel in wachten en geeft je weer wat grip op je eigen leven.

quote:natasha87 schreef op 27 augustus 2011 @ 23:53:

Verschillende meningen zie ik... Ik probeer nu maar om gewoon te wachten tot hij weer komt en kijk wel wat hij dan zelf zegt.Ik lees niet heel veel verschillende meningen hoor, en eigenlijk loopt er wel 1 kern door de reacties als je goed leest.

Meis, probeer niet om de hete brei heen te blijven dansen. Zo verschillend zijn de meningen hier inderdaad niet. Wellicht confronterend voor je, en daarom trek je je muur weer op.



Het feit dat je je leven totaal van hem laat afhangen lijkt mij heel vervelend voor jou. Enerzijds niet, dat deel heb je niet door, de gewoonte die het is geworden. Anderzijds, je wordt er ook niet echt happy van zo te lezen. Je humeur, gedachten, je tijdsindeling - zowat álles - laat je compleet van hem afhangen. Je bent al met al enkel met hém bezig. Dit is niet een fijne relatie, vertrouwen is ver te zoeken. Nu roep je vast, ik vertrouw hem wel.

Maar vertrouwen is niet enkel het denken dat de ander je niet belazert qua vreemdgaan o.i.d., vertrouwen is ook de ander vrij kunnen laten en het weten dat het goed zit tussen jullie, weten dat je niet bang hoeft te zijn dat hij je niet wilt zien en dergelijke.

Doe dus iets aan dat probleem, verlatingsangst of wat het ook mag zijn. Praat erover met hem, met vriendinnen, evt. met een professional; wat voor jou het beste werkt.



Je trekt verschrikkelijk aan hem; is heel benauwend. Bijv. als hij niet gelijk komt na zijn werk, ga jij bij wijze al uit je dak. Of die scooter, dat slaat natuurlijk nergens op dat jij daar boos om wordt! Hij helpt je, het lukt niet gelijk, nou jammer dan maar geen reden om op hem boos te worden hoor.

Met je gedrag jaag je hem waarschijnlijk nog meer van je weg. Niet voor niets dat hij zn telefoon soms uit zet. Hij wil ook wel eens rust aan zn kop, begrijpelijk. Als je beterschap wilt zul je iets moeten veranderen dus. Dat ligt aan jou wat je ermee doet

Sterkte

Ik begrijp dus dat jij moet afwachten wanneer hij zin heeft om je te zien? Ik kan me voorstellen dat je daar niet gelukkig van wordt.

Alleen jou oplossing om contact af te dwingen is ook niet de juiste. Dan is hij vanzelf een keer weg omdat hij de balen van je krijgt.

Stel je niet zo afhankelijk op en zoek iemand waar je niet bij in de wachtruimte zit totdat hij een keer zin heeft. Gewoon kappen met die man.

(ik spreek uit ervaring en heb het echt geen 7 jaar laten duren, was er binnen de kortste keren al klaar mee).