Relaties
alle pijlers
Geen contact met moeder
donderdag 13 juni 2019 om 21:56
Hallo voor iedereen die dit leest ,
Ik heb 4 jaar geleden het contact met mijn moeder verbroken. Dit is een enorme rollercoaster geweest van emoties, woede, verdriet, teleurstelling maar ook rouw.
Ik heb dit moeten doen voor mijn eigen gezondheid. Als ik niet in het straatje van mijn moeder liep, deugde ik niet , was ik een keiharde vrouw en voedde ik mijn kinderen niet goed op. Als ik 2 weken niet was geweest en ik deed de deur open , was het een waterval van kritiek, waar ik meestal niet op reageerde omdat mijn kinderen erbij waren. Doordat ik niet reageerde kwam ze er harder in en raakte ze mij met haar woorden recht in mijn ziel en daar reageerde ik wel op. Wat dan altijd resulteerde in een fikse ruzie waar altijd mijn kinderen bij waren. Verschillende therapieën gevolgd , hoe met mijn moeder om te gaan , wat kan ik zelf veranderen om niet te vallen in ruzie. Negeren, weggaan, zeggen mam ik vind het niet leuk wat je nu zegt , als je doorgaat ga ik naar huis...ze kwam alleen maar harder terug met haar woorden. Na het overlijden van mijn vader werd dit nog erger, als ik even niet enthousiast reageerde in haar beleving, ging ze weer los op mij als persoon. Op een gegeven moment dacht ik echt dat het allemaal aan mij lag. Toen ze me doodleuk vertelde dat ze samen met mijn broer een grafsteen voor mijn vaders graf had gekocht ( wat mij nooit was medegedeeld of dat ik het gezien had) en of ik even mijn deel wilde betalen. Ik zei tegen mijn moeder maar mam waarom heb je mij hierin niet betrokken? Haar antwoord was dat ik haar heel veel had aangedaan. Maar wat dan in godsnaam dacht ik??? Toen knapte er iets in mij, ik heb mijn hele huis bij elkaar gekrijst gewoon en toen zei mijn man...... en nu is het klaar, je moeder maakt je helemaal kapot... Contact verbroken, moeder uiteindelijk geblokkeerd op de telefoon omdat ze me de afschuwelijkste berichten insprak waarvan ik dagen van slag van was.
Uiteindelijk met nog een therapeut om tafel gezeten omdat ik geloof dat ook al sta je allebei anders in het leven er toch contact mogelijk moet zijn. Maar ook daarmee gestopt omdat ze letterlijk zei dat ik moest veranderen.
Dit is dus in het kort, ik kan er een boek over schrijven.
Ik voel me erg alleen omdat veel mensen het niet begrijpen, termen als “ het is toch je moeder” of “ waar twee vechten hebben twee schuld” doet me alleen maar pijn.
Dus ik zoek mensen die dezelfde moeilijke keuze hebben moeten maken , via een forum of een groep.
Kan iemand mij helpen dit te vinden?
Bedankt dat je de moeite hebt genomen dit verhaal te lezen
O-lijf
Ik heb 4 jaar geleden het contact met mijn moeder verbroken. Dit is een enorme rollercoaster geweest van emoties, woede, verdriet, teleurstelling maar ook rouw.
Ik heb dit moeten doen voor mijn eigen gezondheid. Als ik niet in het straatje van mijn moeder liep, deugde ik niet , was ik een keiharde vrouw en voedde ik mijn kinderen niet goed op. Als ik 2 weken niet was geweest en ik deed de deur open , was het een waterval van kritiek, waar ik meestal niet op reageerde omdat mijn kinderen erbij waren. Doordat ik niet reageerde kwam ze er harder in en raakte ze mij met haar woorden recht in mijn ziel en daar reageerde ik wel op. Wat dan altijd resulteerde in een fikse ruzie waar altijd mijn kinderen bij waren. Verschillende therapieën gevolgd , hoe met mijn moeder om te gaan , wat kan ik zelf veranderen om niet te vallen in ruzie. Negeren, weggaan, zeggen mam ik vind het niet leuk wat je nu zegt , als je doorgaat ga ik naar huis...ze kwam alleen maar harder terug met haar woorden. Na het overlijden van mijn vader werd dit nog erger, als ik even niet enthousiast reageerde in haar beleving, ging ze weer los op mij als persoon. Op een gegeven moment dacht ik echt dat het allemaal aan mij lag. Toen ze me doodleuk vertelde dat ze samen met mijn broer een grafsteen voor mijn vaders graf had gekocht ( wat mij nooit was medegedeeld of dat ik het gezien had) en of ik even mijn deel wilde betalen. Ik zei tegen mijn moeder maar mam waarom heb je mij hierin niet betrokken? Haar antwoord was dat ik haar heel veel had aangedaan. Maar wat dan in godsnaam dacht ik??? Toen knapte er iets in mij, ik heb mijn hele huis bij elkaar gekrijst gewoon en toen zei mijn man...... en nu is het klaar, je moeder maakt je helemaal kapot... Contact verbroken, moeder uiteindelijk geblokkeerd op de telefoon omdat ze me de afschuwelijkste berichten insprak waarvan ik dagen van slag van was.
Uiteindelijk met nog een therapeut om tafel gezeten omdat ik geloof dat ook al sta je allebei anders in het leven er toch contact mogelijk moet zijn. Maar ook daarmee gestopt omdat ze letterlijk zei dat ik moest veranderen.
Dit is dus in het kort, ik kan er een boek over schrijven.
Ik voel me erg alleen omdat veel mensen het niet begrijpen, termen als “ het is toch je moeder” of “ waar twee vechten hebben twee schuld” doet me alleen maar pijn.
Dus ik zoek mensen die dezelfde moeilijke keuze hebben moeten maken , via een forum of een groep.
Kan iemand mij helpen dit te vinden?
Bedankt dat je de moeite hebt genomen dit verhaal te lezen
O-lijf
donderdag 13 juni 2019 om 22:09
Jeetje, wat heftig! Mijn moeder kan ook heel overdreven reageren en frustraties op mij uitwerken - maar wat jij beschrijft, is nog een ander paar mouwen. Veel sterkte! Je vindt hier vast wel gelijkgestemde zielen, ik denk dat ik al gelijkaardige topics heb gelezen. Het is inderdaad frustrerend om bekeken te worden alsof je een aandeel in het verhaal hebt. Sommige mensen nemen alleen maar, hoeveel je ook geeft. Knap van je dat je de moed hebt gevonden om met haar te breken. Ook treurig dat dit de meest gezonde oplossing was.
Antoine de Saint-Exupéry: "Toutes les grandes personnes ont d'abord été des enfants (mais peu d'entre elles s'en souviennent)."
donderdag 13 juni 2019 om 22:10
blijft je moeder of het blijft je familie vind ik de grootste bullshit ooit, stel dat een vader zijn dochter zou verkrachten, zou je dan ook nog zeggen het blijft familie? familie kun je niet kiezen, echtgenoot en vrienden wel, soms heb je daar meer aan dan aan je eigen familie... familie is so overrated, enige wat je nu kunt denken van is : zo ga ik zelf nooit tegen mijn kinderen doen!
donderdag 13 juni 2019 om 22:12
Mensen die zeggen 'het is toch familie' of 'twee vechten twee schuld' hebben geen ervaring met een verschrikkelijke ouder waar je als kind aan onderdoor gaat. Mensen die dat wel hebben, begrijpen namelijk dat zulke opmerkingen hartstikke pijnlijk kunnen zijn. Als ik jouw verhaal lees, denk ik echt dat je de juiste keuze hebt gemaakt. 
donderdag 13 juni 2019 om 22:34
Omdat jij het kind bent en het contact verbreekt wordt jij als kind er altijd op aangekeken , want zoiets doe je niet . Mijn moeder breekt mij helemaal af in mijn familie. Totdat ik een tante tegen kwam en ik haar normaal aansprak “Hey hoe gaat het met je , leuk om je te zien etc” ze was verrast en werd rood ,maar tegelijkertijd vond ze het leuk mij te zien. Ze belde op mijn verjaardag en vroeg of ik op de koffie wilde komen, ze wilde mijn kant horen, eindelijk iemand die mijn kant wilde horen. Maar zei ze, ik zeg het maar niet tegen je moeder want dan krijg ik ruzie met haar.......
Ja ik weet zeker dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Maar ook de keuze is weer een verwerking op zich...
Ja ik weet zeker dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Maar ook de keuze is weer een verwerking op zich...
donderdag 13 juni 2019 om 22:56
Klopt dat de keuze ook een verwerking op zich is: zo te horen heb je wel de goede keuze gemaaktO-lijf schreef: ↑13-06-2019 22:34Omdat jij het kind bent en het contact verbreekt wordt jij als kind er altijd op aangekeken , want zoiets doe je niet . Mijn moeder breekt mij helemaal af in mijn familie. Totdat ik een tante tegen kwam en ik haar normaal aansprak “Hey hoe gaat het met je , leuk om je te zien etc” ze was verrast en werd rood ,maar tegelijkertijd vond ze het leuk mij te zien. Ze belde op mijn verjaardag en vroeg of ik op de koffie wilde komen, ze wilde mijn kant horen, eindelijk iemand die mijn kant wilde horen. Maar zei ze, ik zeg het maar niet tegen je moeder want dan krijg ik ruzie met haar.......
Ja ik weet zeker dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Maar ook de keuze is weer een verwerking op zich...
Fijn dat je iig weer contact hebt met jouw tante!
En die zwartmakerij van jouw moeder, daar sta jij boven!
vrijdag 14 juni 2019 om 03:03
Hoi Olijf, wat een rot bericht 
hier soort van dezelfde situatie... mijn moeder is vooral non verbaal agressief (boze blikken, niet praten etc), nauwelijks contact dus
En als ik er ben, nog even nadruk leggen: ja die keer dát je er bent, je komt al zo weinig etc etc..
stuur me anders een pb
Sterkte xxx
hier soort van dezelfde situatie... mijn moeder is vooral non verbaal agressief (boze blikken, niet praten etc), nauwelijks contact dusEn als ik er ben, nog even nadruk leggen: ja die keer dát je er bent, je komt al zo weinig etc etc..
stuur me anders een pb
Sterkte xxx
vrijdag 14 juni 2019 om 07:16
Dit. Vroeger zat je vast aan familie ivm woonplaats, geld, etc.jujuken schreef: ↑13-06-2019 22:10blijft je moeder of het blijft je familie vind ik de grootste bullshit ooit, stel dat een vader zijn dochter zou verkrachten, zou je dan ook nog zeggen het blijft familie? familie kun je niet kiezen, echtgenoot en vrienden wel, soms heb je daar meer aan dan aan je eigen familie... familie is so overrated, enige wat je nu kunt denken van is : zo ga ik zelf nooit tegen mijn kinderen doen!
In deze tijd geldt dat echt niet meer.
Kun je echt niets bedenken wat leuk was aan je moeder? Dan heb je een goede keuze gemaakt, wees daar trots op.
Zo bescherm je ook je kinderen tegen die tirades van je moeder.
catherinethegreat wijzigde dit bericht op 14-06-2019 07:16
Reden: nvt
Reden: nvt
3.17% gewijzigd
Vivete e imparate!
vrijdag 14 juni 2019 om 08:03
Ik spreek mijn moeder ook al een paar jaar niet. Voor mijn gezondheid is het beter doordat ik meer rust ervaar. De ruzies iedere keer waren heftig.
Tegelijkertijd doet het ook onwijs veel pijn. Als we het bijleggen zal ik mijn verlies moeten pakken, en dat kan ik niet. Ik kan moeilijk accepteren wat ze mij heeft aangedaan.
Hoe langer we elkaar niet spreken hoe verder we verwijderd van elkaar raken.
Tegelijkertijd doet het ook onwijs veel pijn. Als we het bijleggen zal ik mijn verlies moeten pakken, en dat kan ik niet. Ik kan moeilijk accepteren wat ze mij heeft aangedaan.
Hoe langer we elkaar niet spreken hoe verder we verwijderd van elkaar raken.
vrijdag 14 juni 2019 om 08:38
Precies dat, je verlies pakken als je het bijlegt , dat kan ik dus ook niet . Dat betekent dus dat mijn moeder los gaat op mij. Maar laten we dan niet vergeten dat het vooraf gaat met dramatisch gehuil dat ze zo blij is om mij te zien, om mij daarna voor alles en nog wat uit te maken. Ze heeft zelfs eens een keer gezegd dat ze vond dat ik hen mishandelende omdat ik zo weinig kwam.............. serieus .......dan spoor je echt niet ...... heb je zeker geen heldere kijk op de wereld. En ook dat slikte ik in die tijd.....ikbennietgek12 schreef: ↑14-06-2019 08:03Ik spreek mijn moeder ook al een paar jaar niet. Voor mijn gezondheid is het beter doordat ik meer rust ervaar. De ruzies iedere keer waren heftig.
Tegelijkertijd doet het ook onwijs veel pijn. Als we het bijleggen zal ik mijn verlies moeten pakken, en dat kan ik niet. Ik kan moeilijk accepteren wat ze mij heeft aangedaan.
Hoe langer we elkaar niet spreken hoe verder we verwijderd van elkaar raken.
Ikbennietgek12 het zouden exact mijn woorden kunnen zijn.... maar ook voor mijn gezondheid mijn rust de keuze gemaakt. Goed dat je het hebt gedaan, ik weet hoe moeilijk is en dat je nog een weg te gaan hebt na die keuze...
vrijdag 14 juni 2019 om 10:06
Zelfde situatie, ik heb eindelijk de rust die ik zocht en denk ook een stuk leuker over mezelf. Mensen die je niet begrijpen zijn mensen die bang zijn dat het hun elf overkomt of die sowieso niet weten dat niet elke ouder geschikt is om ouder te zijn. Haal je schouders op, er zijn zat mensen die je wel begrijpen, en er zullen altijd mensen zijn die je veroordelen (en het hoeft niet eens over dit onderwerp te gaan).
vrijdag 14 juni 2019 om 12:17
Hier ook geen contact...
Altijd alles voor mijn ouders gedaan.
Mijn vader leeft nu niet meer, nooit konden we op visite gaan, altijd moest er een klusje gedaan worden
Altijd gezeur over de nieuwe vriend van mijn zus die is zo stom die rookt en weetik veel wat gezeur nog meer.
Altijd deed mijn man haar belasting papier, en ze vertelde in 1x dat hij dat niet meer wilde?? klopte niets van.
Altijd ging ik mee kleren kopen en dan stond ik echt voor gek in zo'n winkel... ze brulde dan keihard door die zaak, dat is niet mooi.
Ze ging verhuizen, ben ik zo'n 35x de afstand vlissingen gouda heen en weer gereden met auto, zonder ook maar 1 cent voor benzine te krijgen.
Altijd zeuren over het salaris van mijn man, dat was groot genoeg, maar daar werkt hij hard genoeg voor.
De bom barstte toen mijn dochter een ""rare"" gozer leerde kennen, en zij hem lief vond en mij niet meer... Ik had niets voor haar over..
Terwijl ze tegen mijn zus zei die gozer spoort niet... met zijn zuipen en roken.
Uitpraten wilde ze niet wij hadden domme ideeën...
Wel heeft ze er voor gezorgd dat ook het contact met broer en zus verloren is gegaan..
Ze is nu ruim in de 80, en als er gebeld wordt dat ze is overleden, stellen wij de vraag wat er op dat moment van ons verwacht zal worden..
Nou weet je wij hebben het samen goed en gezellig en goed contact met onze dochter en de rest zoekt het maar uit..
Altijd alles voor mijn ouders gedaan.
Mijn vader leeft nu niet meer, nooit konden we op visite gaan, altijd moest er een klusje gedaan worden
Altijd gezeur over de nieuwe vriend van mijn zus die is zo stom die rookt en weetik veel wat gezeur nog meer.
Altijd deed mijn man haar belasting papier, en ze vertelde in 1x dat hij dat niet meer wilde?? klopte niets van.
Altijd ging ik mee kleren kopen en dan stond ik echt voor gek in zo'n winkel... ze brulde dan keihard door die zaak, dat is niet mooi.
Ze ging verhuizen, ben ik zo'n 35x de afstand vlissingen gouda heen en weer gereden met auto, zonder ook maar 1 cent voor benzine te krijgen.
Altijd zeuren over het salaris van mijn man, dat was groot genoeg, maar daar werkt hij hard genoeg voor.
De bom barstte toen mijn dochter een ""rare"" gozer leerde kennen, en zij hem lief vond en mij niet meer... Ik had niets voor haar over..
Terwijl ze tegen mijn zus zei die gozer spoort niet... met zijn zuipen en roken.
Uitpraten wilde ze niet wij hadden domme ideeën...
Wel heeft ze er voor gezorgd dat ook het contact met broer en zus verloren is gegaan..
Ze is nu ruim in de 80, en als er gebeld wordt dat ze is overleden, stellen wij de vraag wat er op dat moment van ons verwacht zal worden..
Nou weet je wij hebben het samen goed en gezellig en goed contact met onze dochter en de rest zoekt het maar uit..
vrijdag 14 juni 2019 om 15:25
Wat verdrietig toch……..1960to4 schreef: ↑14-06-2019 12:17Hier ook geen contact...
Altijd alles voor mijn ouders gedaan.
Mijn vader leeft nu niet meer, nooit konden we op visite gaan, altijd moest er een klusje gedaan worden
Altijd gezeur over de nieuwe vriend van mijn zus die is zo stom die rookt en weetik veel wat gezeur nog meer.
Altijd deed mijn man haar belasting papier, en ze vertelde in 1x dat hij dat niet meer wilde?? klopte niets van.
Altijd ging ik mee kleren kopen en dan stond ik echt voor gek in zo'n winkel... ze brulde dan keihard door die zaak, dat is niet mooi.
Ze ging verhuizen, ben ik zo'n 35x de afstand vlissingen gouda heen en weer gereden met auto, zonder ook maar 1 cent voor benzine te krijgen.
Altijd zeuren over het salaris van mijn man, dat was groot genoeg, maar daar werkt hij hard genoeg voor.
De bom barstte toen mijn dochter een ""rare"" gozer leerde kennen, en zij hem lief vond en mij niet meer... Ik had niets voor haar over..
Terwijl ze tegen mijn zus zei die gozer spoort niet... met zijn zuipen en roken.
Uitpraten wilde ze niet wij hadden domme ideeën...
Wel heeft ze er voor gezorgd dat ook het contact met broer en zus verloren is gegaan..
Ze is nu ruim in de 80, en als er gebeld wordt dat ze is overleden, stellen wij de vraag wat er op dat moment van ons verwacht zal worden..
Nou weet je wij hebben het samen goed en gezellig en goed contact met onze dochter en de rest zoekt het maar uit..
Waarom doen mensen dat he, altijd maar kritiek en commentaar te hebben op wie of wat en hoe je bent. In mijn ogen is dat allemaal jaloezie of ontevredenheid.
Mijn moeder is inmiddels ook 80 en ik weet dat ik haar niet meer ga zien. Ik heb al afscheid genomen van mijn moeder. Mijn kinderen zien haar nog wel, ik heb hen nooit verboden naar hun oma te gaan. Ze zijn oud genoeg zelf die beslissing te maken, maar ze worden allebei geconfronteerd met het gedrag van mijn moeder waardoor ze er bijna niet meer komen, maar ook die beslissing maken ze zelf, uit eigen ervaring, niet omdat ik het ze opleg. Terwijl in de familie het rond gaat dat de kinderen van mij niet meer mogen komen…
vrijdag 14 juni 2019 om 23:27
Ik heb een moeder sinds kleins af aan die er niet voor mij was op een gezonde manier. Ik voelde me thuis, nooit thuis.
Later leerde ik mijn moeders verleden kennen omdat ik bang was voor de waarheid. Maar ik wilde haar graag begrijpen . Van wie ben jij ? Waarom gedraag jij je zo tegenover je kinderen of anderen ? Maar ja ik was helaas al ouder 26 ofzo....
das me enige spijt, dat ik niet eerder inzag dat zij mij slecht advies gaf of een ongezond voorbeeld.
Kort gezegd.
Maar dit allemaal heeft jaren gekost.
Ik zie mijn moeder bewust paar keer per jaar. Denk aan Kerst of een verjaardag.
Daarvoor uit verplicht gevoel en “maar het is je moeder”.
Mensen die zo naar mij reageren leg ik wel uit als ze me beter kennen. Maar jegens collega’s of andere kennissen zeg ik gewoon dat ons band niet zo hecht is , en klaar.
Ik heb mijn ma geconfronteerd , maar zij gaf aan dat ze niet in gesprek wil gaan. Maar enigszins ook geen spijt heeft.
Zo van “he das verleden tijd , schei uit” .
Ze wil dus oppervlakkig contact voornamelijk.
Wel was ze het met mij mee eens dat het goed is als we elkaar zien. Zonder dat “plicht” gevoel.
Dus toen we dit gingen testen . Bleek ik minder contact te willen en zij weer meer.
Dus na jaren kon ik pas zeggen zonder schuldgevoel “nee, tot hier”. En letterlijk zeggen , ik hou van je. Maar ik heb geen behoefte aan dieper band.
Daarvoor kon ik jojoën dichtbij en dan weer is ze afstandelijk en koel en gemeen. Leek net een borderliner vroeger. Ik was hier helemaal klaar mee paar jaar geleden. Nu is alsnog wisselend gestemd. Maar omdat er gezond afstand is vanuit mijn gevoel. Kan ik beter naar haar dus luisteren en afstand nemen.
Ik heb dus hierom wel soort van gerouwd/gehuild. Vooral toen jonger vrouw was en emotionele steun miste , die kreeg ik niet.
Ik leerde jong vertrouw op jezelf.
Helaas heb jij zo een moeder , maar het is niet einde van de wereld.
Dus TO leer jezelf kennen en je grenzen! En vooral geen schuldgevoel houden , dit vreet aan je!
Later leerde ik mijn moeders verleden kennen omdat ik bang was voor de waarheid. Maar ik wilde haar graag begrijpen . Van wie ben jij ? Waarom gedraag jij je zo tegenover je kinderen of anderen ? Maar ja ik was helaas al ouder 26 ofzo....
das me enige spijt, dat ik niet eerder inzag dat zij mij slecht advies gaf of een ongezond voorbeeld.
Kort gezegd.
Maar dit allemaal heeft jaren gekost.
Ik zie mijn moeder bewust paar keer per jaar. Denk aan Kerst of een verjaardag.
Daarvoor uit verplicht gevoel en “maar het is je moeder”.
Mensen die zo naar mij reageren leg ik wel uit als ze me beter kennen. Maar jegens collega’s of andere kennissen zeg ik gewoon dat ons band niet zo hecht is , en klaar.
Ik heb mijn ma geconfronteerd , maar zij gaf aan dat ze niet in gesprek wil gaan. Maar enigszins ook geen spijt heeft.
Zo van “he das verleden tijd , schei uit” .
Ze wil dus oppervlakkig contact voornamelijk.
Wel was ze het met mij mee eens dat het goed is als we elkaar zien. Zonder dat “plicht” gevoel.
Dus toen we dit gingen testen . Bleek ik minder contact te willen en zij weer meer.
Dus na jaren kon ik pas zeggen zonder schuldgevoel “nee, tot hier”. En letterlijk zeggen , ik hou van je. Maar ik heb geen behoefte aan dieper band.
Daarvoor kon ik jojoën dichtbij en dan weer is ze afstandelijk en koel en gemeen. Leek net een borderliner vroeger. Ik was hier helemaal klaar mee paar jaar geleden. Nu is alsnog wisselend gestemd. Maar omdat er gezond afstand is vanuit mijn gevoel. Kan ik beter naar haar dus luisteren en afstand nemen.
Ik heb dus hierom wel soort van gerouwd/gehuild. Vooral toen jonger vrouw was en emotionele steun miste , die kreeg ik niet.
Ik leerde jong vertrouw op jezelf.
Helaas heb jij zo een moeder , maar het is niet einde van de wereld.
Dus TO leer jezelf kennen en je grenzen! En vooral geen schuldgevoel houden , dit vreet aan je!
