Gescheiden

Hoi, wil hier even mijn hart luchten en heb een account aangemaakt.

Het zit zo. 2 maanden geleden heb ik flinke ruzie gehad met mijn partner en het liep zo uit de hand dat hij me bij mijn arm pakte en me de bank in drukte waardoor ik 2 weken een flinke blauwe plek op mijn bovenarm heb gehad. Nu heeft hij vaker dit soort dingen gedaan tijdens ruzies (mij de hele straat door zeulen, mij in de winkelcentrum belachelijk maken, me bij de keel pakken, mij vastknijpen, dingen kapotgooien noem maar op) en elke keer hebben we het op de een of andere manier weer goed gemaakt. Ondanks dat ik elke keer weer dreigde om bij hem weg te gaan als hij weer agressief zou zijn heb ik dit nooit gedaan want verder was hij perfect, op zijn driftbuien na en ik nam dat ene keer in de zoveel maanden op de koop toe (ja ik weet het, heel stom maar het leven is niet zwart wit). Maar dit keer knapte er iets bij mij want mijn zoontje zat ook in de woonkamer. Hij is nog erg klein (17 maanden) dus hoop ik dat hij niks heeft meegekregen, maar bij mij gingen alle sirenes aan en gooide ik mijn ring weg en zij dat ik van hem wilde scheiden.

Lang verhaal kort: hij heeft zijn spullen gepakt en is vertrokken. Ik heb nooit tegen iemand gezegd wat de werkelijke reden is (op zusje na die het weer aan mijn ouders heeft gemeld) omdat ik niet wil dat mensen in ons omgeving dat weten (hij is de vader van mijn zoon), maar ik blijf me verbazen hoe makkelijk hij weg is gegaan na wij een relatie van 8 jaar te hebben gehad. Geen excuses, geen pogingen om het goed te maken helemaal niks. Nu heeft hij tegen mijn vader gezegd dat ik hem ook fysiek aanviel (1x tegen zn ballen geschopt omdat hij me bij de keel pakte en mij het bed in duwde en 1 x had ik hem gekrabt ( weet niet meer waarom, en ja stom want nu gebruikt hij het tegen me) en dat ik hem in steek heb gelaten (we zijn sinds 2 jaar weer in nederland en daarvoor hebben we in het buitenland gewoond) terwijl hij pas nieuw is in nl en de taal niet weet, dat ik teveel praat etc. Etc. (Hij heeft nu een betere baan dan ik btw).

Als klap op de vuurpijl ben ik er ook achtergekomen dat hij tijdens zijn vakantie waarin hij 1 week naar zn ouders is gegaan, mij helemaal zwart heeft lopen maken en al onze ruzies in details verteld (toen waren we getrouwd). Onze ruzies gingen juist ook daarom, hij deelde alles met zijn familie, tot in de kleinste details (zijn ouders wisten zelfs wat voor soort kwaaltjes ik had etc.) en bemoeiden zich met van alles (de moeder dan, mijn schoonvader is een engel). Hier in nl heeft hij ook familie (waar hij nu woont) en tijdens ons huwelijk kwam zijn tante echt om de dag langs, bracht ze eten mee, had ze de sleutels van ons huis waarmee ze zonder bellen binnenging etc. en ik heb hem zovaak gewaarschuwd maar ik kon er op een gegeven moment ook niet meer tegen en heb altijd ruzie gemaakt met hem ipv zijn tante. Nu heb ik spijt dat ik niet gelijk naar de tante van hem ben gegaan, maar in mijn ogen was hij degene die alles toeliet. Achja ik wist het ook niet meer.

Hij was altijd een hele lieve zorgzame familieman en is nog steeds een hele leuke vader. Ik kon alleen nooit flinke ruzie met hem maken omdat hij agressief werd. Ik had daar tijdens mijn relatie niet al te veel over nagedacht omdat de rest wel altijd perfect was, maar nu zie ik zoveel eromheen gebeuren. Hij zegt dat ik veel te overdreven heb gereageerd en dat ik hem altijd dreigde bij ruzies en dat ik degene ben die onze huwelijk heeft kapotgemaakt en nu begin ik te twijfelen, is het echt mijn schuld geweest? Ik heb zoals ik al zij hem vaker gedreigd om weg te gaan bij hem ik kan begrijpen dat hij daar onzeker van werd, maar ik zie ook zijn fouten in, maar hij wilt die maar niet inzien! Ik wordt gek van het continu piekeren. Had ik zijn agressieprobleem anders moeten aanpakken? Ik heb hem 1x aangeboden om professionele hulp te zoeken maar daar is nooit wat van gekomen. Had ik beter mijn best moeten doen ipv gelijk te zeggen dat ik wilde scheiden?

Hij lijkt het nu veel makkelijker te hebben dan ik. Ik pas nu op onze zoontje, hij op de vrijdag en komt af en toe langs om met hem te spelen. Mijn zoontje mag van mij niet in het huis van zijn tante blijven. Zij behandeld me onrespectvol, negeert me als moeder en roddelt over me, maar ziet zichzelf wel als oma van mij zoon. Ik heb tegen mij ex gezegd dat als hij een huis heeft, mij zoon altijd welkom is bij zijn vader maar zolang hij bij zn tante woont, hij op onze zoon in mijn huis (waar we samen in hebben gewoond en op een kwartier afstand) moet passen. Ik wil gewoon niet dat mijn zoon bij iemand is die zo negatief is over mij. Ik denk dat mijn grootste fout is geweest dat ik zijn familie heb toegestaan zoveel met onze gezin te bemoeien, en ja ik had bij de familie moeten klagen en niet bij hem. Maar ik heb echt het gevoel dat hij zijn fouten niet inziet en alle schuld op mij schuift, en dat maakt me onzeker en schuldig tegenover mijn zoontje, snappen jullie het? (Sorry voor mijn nederlands en lange verhaal heb dit in 1x geschreven om mn hart maar te luchten, zo).