Relaties
alle pijlers
Grenzen overschrijden?
zaterdag 11 augustus 2012 om 01:54
Ik ben een man van 43, getrouwd met een vrouw van 33, 12 jaar een relatie, 7 jaar getrouwd, geen kinderen.
Sinds bijna 1 jaar weet mijn vrouw niet meer of ze de rest van mijn leven met mij wil delen. Na vele maanden van worstelingen en weinig progressie hebben we er voor gekozen dat we een soort van "reset periode" hebben en wonen we nu tijdelijk apart.
Met de vakanties voor de deur heeft ze aangegeven een weekje vakantie te houden bij Sonja Bakker om te koken, te werken aan gezondheid van lichaam en geest. Nu hebben wij elkaar vorige week voor het eerst na 5 weken weer gezien en vertelde ze mij dat ze eer zeilreis voor vrijgezellen (25-49 jaar HBO/WO opgeleiden) heeft geboekt in Griekenland met 40 personen. Ik heb er in eerste instantie rustig op gereageerd maar sindsdien beheerst het mij van minuut tot minuut.
Het gaat volledig over mijn grenzen heen omdat ik dit niet het reisgezelschap en type vakantie vind wat past bij "werken aan jezelf en de relatie". Het voelt als breekpunt om nog verder te kunnen gaan en dit heb ik ook aangeven.
Ben ik nu te kortzichtig, geef ik hierin niet voldoende ruimte of is zij egoïstisch.
Help, ik wil mijn huwelijk redden, het is de liefde van mijn leven maar ik moet zelf niet kapot gaan.
Lieve groet, Paul
Een verontruste echtgenoot.
Sinds bijna 1 jaar weet mijn vrouw niet meer of ze de rest van mijn leven met mij wil delen. Na vele maanden van worstelingen en weinig progressie hebben we er voor gekozen dat we een soort van "reset periode" hebben en wonen we nu tijdelijk apart.
Met de vakanties voor de deur heeft ze aangegeven een weekje vakantie te houden bij Sonja Bakker om te koken, te werken aan gezondheid van lichaam en geest. Nu hebben wij elkaar vorige week voor het eerst na 5 weken weer gezien en vertelde ze mij dat ze eer zeilreis voor vrijgezellen (25-49 jaar HBO/WO opgeleiden) heeft geboekt in Griekenland met 40 personen. Ik heb er in eerste instantie rustig op gereageerd maar sindsdien beheerst het mij van minuut tot minuut.
Het gaat volledig over mijn grenzen heen omdat ik dit niet het reisgezelschap en type vakantie vind wat past bij "werken aan jezelf en de relatie". Het voelt als breekpunt om nog verder te kunnen gaan en dit heb ik ook aangeven.
Ben ik nu te kortzichtig, geef ik hierin niet voldoende ruimte of is zij egoïstisch.
Help, ik wil mijn huwelijk redden, het is de liefde van mijn leven maar ik moet zelf niet kapot gaan.
Lieve groet, Paul
Een verontruste echtgenoot.
zaterdag 11 augustus 2012 om 18:52
Ik vind dit al behoorlijk heavy....heb jij een idee hoe dat is geweest voor haar?
Zij moest sterk zijn, als 12-jarige. Zij moest eigenlijk voor haar moeder zorgen, en kreeg zelf niet voldoende aandacht.
Ze zal heel erg sterk en zelfstandig zijn, omdat ze dat is gewend.
Maar ook zij heeft ooit steun nodig, en hulp. En het is lastig om dat te erkennen als je altijd zo sterk bent..
Op een gegeven moment trek je het niet meer, wordt alles teveel. Zij heeft dit punt m.i. nu bereikt.
Zij moest sterk zijn, als 12-jarige. Zij moest eigenlijk voor haar moeder zorgen, en kreeg zelf niet voldoende aandacht.
Ze zal heel erg sterk en zelfstandig zijn, omdat ze dat is gewend.
Maar ook zij heeft ooit steun nodig, en hulp. En het is lastig om dat te erkennen als je altijd zo sterk bent..
Op een gegeven moment trek je het niet meer, wordt alles teveel. Zij heeft dit punt m.i. nu bereikt.
zaterdag 11 augustus 2012 om 18:53
quote:paul68 schreef op 11 augustus 2012 @ 18:41:
Dat is waar, wat strenger opgevoed, een moeder die een tijdje depressief is geweest en toen had zij als 12 jarige de taak om het huishouden voor een groot deel te doen. Maar ernstigere zaken hebben zich niet voorgedaan.
Hoeveel ernstiger moet het worden?
Dat is waar, wat strenger opgevoed, een moeder die een tijdje depressief is geweest en toen had zij als 12 jarige de taak om het huishouden voor een groot deel te doen. Maar ernstigere zaken hebben zich niet voorgedaan.
Hoeveel ernstiger moet het worden?
zaterdag 11 augustus 2012 om 18:54
quote:paul68 schreef op 11 augustus 2012 @ 18:24:
[...]
Zij geeft ook aan dat het minder met mij te maken heeft en meer met alle haar turbulente ontwikkeling. Dertigersdilemma? Maar an de andere kant spreek ze toch ook duidelijk over "niet zeker weten of je samen oud wilt worden, maar toch ook "je bent de allerliefste, ik kan me geen betere man wensen" etc.
Heel veelzeggend, dit. Ik denk dat ze uiteindelijk alleen verder zal gaan, maar ze durft nu de knoop nog niet door te hakken. Die vakantie is een eerste stap.
Mbt de laatste opmerking: ik maak me sterk dat ze geen ervaring heeft met andere volwassen relaties. Dat het dan gaat kriebelen op een gegeven moment, vind ik niet zo gek.
[...]
Zij geeft ook aan dat het minder met mij te maken heeft en meer met alle haar turbulente ontwikkeling. Dertigersdilemma? Maar an de andere kant spreek ze toch ook duidelijk over "niet zeker weten of je samen oud wilt worden, maar toch ook "je bent de allerliefste, ik kan me geen betere man wensen" etc.
Heel veelzeggend, dit. Ik denk dat ze uiteindelijk alleen verder zal gaan, maar ze durft nu de knoop nog niet door te hakken. Die vakantie is een eerste stap.
Mbt de laatste opmerking: ik maak me sterk dat ze geen ervaring heeft met andere volwassen relaties. Dat het dan gaat kriebelen op een gegeven moment, vind ik niet zo gek.
zaterdag 11 augustus 2012 om 18:55
Ik begin meer en meer het gevoel te krijgen dat je geen flauw idee hebt waar je vrouw doorheen gaat. Nee, het zal niet leuk zijn voor jou, maar echt begrijpen doe je het ook niet.
Als dat klopt, dan zal dat haar gevoel van 'het een keer helemaal in haar eentje willen doen of uit willen zoeken' alleen maar versterken.
Als dat klopt, dan zal dat haar gevoel van 'het een keer helemaal in haar eentje willen doen of uit willen zoeken' alleen maar versterken.
zaterdag 11 augustus 2012 om 18:57
quote:paul68 schreef op 11 augustus 2012 @ 18:41:
Dat is waar, wat strenger opgevoed, een moeder die een tijdje depressief is geweest en toen had zij als 12 jarige de taak om het huishouden voor een groot deel te doen. Maar ernstigere zaken hebben zich niet voorgedaan.Opgroeien met een depressieve moeder betekent dat het kind geen emotionele steun krijgt. Er kan zelfs emotionele verwaarlozing zijn, en dat op een belangrijk moment in het leven van een kind (aanvang puberteit). Je onderschat de impact als je denkt dat het dan alleen gaat over het uitvoeren van huishoudelijke taken.
Dat is waar, wat strenger opgevoed, een moeder die een tijdje depressief is geweest en toen had zij als 12 jarige de taak om het huishouden voor een groot deel te doen. Maar ernstigere zaken hebben zich niet voorgedaan.Opgroeien met een depressieve moeder betekent dat het kind geen emotionele steun krijgt. Er kan zelfs emotionele verwaarlozing zijn, en dat op een belangrijk moment in het leven van een kind (aanvang puberteit). Je onderschat de impact als je denkt dat het dan alleen gaat over het uitvoeren van huishoudelijke taken.
zaterdag 11 augustus 2012 om 18:59
Altijd bang zijn dat je moeder zichzelf iets aandoet.
Geen vriendinnen mee naar huis durven of kunnen nemen
Je moeder die tegen jou klaagt, ook over haar ex-man (jouw vader)
Problemen die worden besproken, door je moeder terwijl je zelf kind bent.
Als je zelf een probleem hebt, kan moeder het niet opbrengen om daarnaar te luisteren, want ze ligt zelf in puin
Altijd alles zelf oplossen. Zelf zorgen dat je was gedaan is, zelf koken.
Ik kan nog wel even doorgaan.
Geen vriendinnen mee naar huis durven of kunnen nemen
Je moeder die tegen jou klaagt, ook over haar ex-man (jouw vader)
Problemen die worden besproken, door je moeder terwijl je zelf kind bent.
Als je zelf een probleem hebt, kan moeder het niet opbrengen om daarnaar te luisteren, want ze ligt zelf in puin
Altijd alles zelf oplossen. Zelf zorgen dat je was gedaan is, zelf koken.
Ik kan nog wel even doorgaan.
zaterdag 11 augustus 2012 om 19:01
Nooit leuke dingen doen, want moeder kan het niet aan.
Je bent serieus, omdat je serieuze dingen moet doen (moeder kan het niet).
Er is nooit vrolijkheid in huis, en je weet nooit of moeder in een goede bui is of niet. Meestal niet, want depressief.
Je afvragen of moeder je wel belangrijk genoeg vindt.
Je bent serieus, omdat je serieuze dingen moet doen (moeder kan het niet).
Er is nooit vrolijkheid in huis, en je weet nooit of moeder in een goede bui is of niet. Meestal niet, want depressief.
Je afvragen of moeder je wel belangrijk genoeg vindt.
zaterdag 11 augustus 2012 om 19:10
ik begrijp je volkomen Paul en zou hier ook ontzettend veel moeite mee hebben.
Stoppen kan altijd. Als je het zelf aankan is het een idee om gewoon te wachten en ondertussen leuke dingen voor jezelf te doen. Boek ook een singlereis. Het is toch alleen om niet tussen de stelletjes te zitten en makkelijk mensen te leren kennen?
Ik geloof daar geen bal van, maar dat komt omdat ik toen ik single was altijd aan het rondkijken was en niet iedereen is zo. Het is imo wel de kat op het spek binden en dat vind ik eigenlijk altijd stom maar goed zij wil dit daar doe je niks aan. Waarom niet zelf ook gaan? Of een andere leuke reis. Dat sowieso, niet zielig thuis zitten.
Los van de vakantie, een jaar lang elke week praten over weggaan, dat je haar er niet zelf uit hebt gezet na een paar maanden. Kom op zeg! Je bent getrouwd, dat impliceert bepaalde dingen vind ik. Ik vind het ook gemeen. Ik zou hier niet tegen kunnen. Die onzekerheid, martelend.
Ik denk dat ik in een vergelijkbare situatie een scheiding van tafel en bed zou doen of gewoon afspreken we zijn nu uit elkaar, maar misschien de scheiding niet niet direct in werking zetten. Je eigen ding doen, en haar laten. Na een tijdje wordt het dan vanzelf duidelijk of je de scheiding door moet zetten.
Ik heb iets vergelijkbaars mee gemaakt en het toen zo gedaan. Heel moeilijk. Bij mij kwam er een einde aan de situatie doordat hij verongelukte na bijna een jaar apart wonen. .
Stoppen kan altijd. Als je het zelf aankan is het een idee om gewoon te wachten en ondertussen leuke dingen voor jezelf te doen. Boek ook een singlereis. Het is toch alleen om niet tussen de stelletjes te zitten en makkelijk mensen te leren kennen?
Ik geloof daar geen bal van, maar dat komt omdat ik toen ik single was altijd aan het rondkijken was en niet iedereen is zo. Het is imo wel de kat op het spek binden en dat vind ik eigenlijk altijd stom maar goed zij wil dit daar doe je niks aan. Waarom niet zelf ook gaan? Of een andere leuke reis. Dat sowieso, niet zielig thuis zitten.
Los van de vakantie, een jaar lang elke week praten over weggaan, dat je haar er niet zelf uit hebt gezet na een paar maanden. Kom op zeg! Je bent getrouwd, dat impliceert bepaalde dingen vind ik. Ik vind het ook gemeen. Ik zou hier niet tegen kunnen. Die onzekerheid, martelend.
Ik denk dat ik in een vergelijkbare situatie een scheiding van tafel en bed zou doen of gewoon afspreken we zijn nu uit elkaar, maar misschien de scheiding niet niet direct in werking zetten. Je eigen ding doen, en haar laten. Na een tijdje wordt het dan vanzelf duidelijk of je de scheiding door moet zetten.
Ik heb iets vergelijkbaars mee gemaakt en het toen zo gedaan. Heel moeilijk. Bij mij kwam er een einde aan de situatie doordat hij verongelukte na bijna een jaar apart wonen. .
zaterdag 11 augustus 2012 om 19:15
zaterdag 11 augustus 2012 om 19:21
Julus, ja dat was een klap. En ook een opluchting omdat ik niks meer hoefde te beslissen, het was voor mij besloten.
Het is een hele heftige tijd geweest. Ik mocht ook niet echt verdrietig zijn want we woonden toch al apart? vond ik.
Laatst sprak ik een kennis van hem toen. Vlak voor hij dood ging was hij daar geweest en had gezegd dat ik een goede vrouw was en de moeder van zijn kinderen zou worden.
Ik weet het niet. Toevallig heb ik de laatste weken weer meer aan hem gedacht. Hij was een stuk jonger dan ik maar dat zou op deze leeftijd wel weggevallen zijn denk ik en ik was even benieuwd hoe het zou zijn geweest.
Ach. Dood is onherroepelijk en daarmee in sommige gevallen ook mild. Je moet het loslaten als je verder wilt, die weg is gewoon echt afgesloten.
Ik ben nu alweer langer gelukkig met iemand anders dan ik met hem ben geweest. Gelukkig.
Het is een hele heftige tijd geweest. Ik mocht ook niet echt verdrietig zijn want we woonden toch al apart? vond ik.
Laatst sprak ik een kennis van hem toen. Vlak voor hij dood ging was hij daar geweest en had gezegd dat ik een goede vrouw was en de moeder van zijn kinderen zou worden.
Ik weet het niet. Toevallig heb ik de laatste weken weer meer aan hem gedacht. Hij was een stuk jonger dan ik maar dat zou op deze leeftijd wel weggevallen zijn denk ik en ik was even benieuwd hoe het zou zijn geweest.
Ach. Dood is onherroepelijk en daarmee in sommige gevallen ook mild. Je moet het loslaten als je verder wilt, die weg is gewoon echt afgesloten.
Ik ben nu alweer langer gelukkig met iemand anders dan ik met hem ben geweest. Gelukkig.
zondag 12 augustus 2012 om 17:50
Sinds zij in therapie is heeft ze wel dingen vertelt over haar jeugd maar over de therapie zelf zegt ze heel weinig en dat doet ze ook bewust. Ze deelt wat ze kwijt wil en dat begrijp ik wel. Het overige komt misschien later als ze daar aan toe is of misschien wel nooit als ze het absoluut voor haar zelf wil houden.
Misschien onderschat ik haar jeugd verleden, maar de band tussen haar en haar ouders is de afgelopen jaren heel positief veranderd.
Deskundige hulp heeft ze sinds 1 jaar in een 1 op 1 therapie met een psycholoog, daarnaast gaan wij samen naar relatietherapie. Ik heb wel eens gevraagd of ik een keer met haar mee mocht naar haar therapie om ook te vragen welke rol ik wel of niet kan spelen voor haar, maar dat wijst ze van de hand. Het is nog heel erg haar stukje en daar heb ik ook wel begrip voor, maar makkelijk is dat niet.
De ernstigere zaken waar ik op duidde t.a.v. haar jeugd is bijvoorbeeld sexueel misbruik. Waar dus GEEN sprake van is geweest.
Ik heb haar ondertussen telefonisch gesproken en afgesproken om morgenavond over haar vakantie te praten.
Mijn insteek is dat ik haar wil vertellen dat ik het graag anders had gezien qua keuze en overleg. Maar dat ik haar steun in de keuze die ze maakt als ze dat nodig heeft voor zichzelf. Wel zal ik vragen om niet vreemd te gaan en ook aangeven dat dat een angst is die mij voedt.
En dat je over vreemdgaan van te voren kunt zeggen dat je dat niet zal doen en dat je ook niet daarvoor op vakantie gaat, maar dat achteraf de zaken anders zijn gelopen. Daar ben ik mij van doordrongen, als dat gebeurt levert dat een volgend probleem op.
De ongelijkwaardigheid in de relatie uit zich in zaken als: enerzijds tegen mij opkijken en anderzijds over mij heen lopen. Maar ze hoeft niet tegen mij op te kijken, ze is een topmeid, heeft haar maatschappelijke zaakjes heel goed voor elkaar.
Ze kan in een kwartaal ¤ 10.000 uitgeven aan het bellen met een medium en als ik haar daarop aanspreek kan ze zoiets hebben van "flikker op", dat zijn mijn zaken. Maar elkaar op dit soort uitspattingen aanspreken vind ik normaal.
Maar de relatie kan over lange periodes ook wel weer heel gelijkwaardig zijn.
Misschien onderschat ik haar jeugd verleden, maar de band tussen haar en haar ouders is de afgelopen jaren heel positief veranderd.
Deskundige hulp heeft ze sinds 1 jaar in een 1 op 1 therapie met een psycholoog, daarnaast gaan wij samen naar relatietherapie. Ik heb wel eens gevraagd of ik een keer met haar mee mocht naar haar therapie om ook te vragen welke rol ik wel of niet kan spelen voor haar, maar dat wijst ze van de hand. Het is nog heel erg haar stukje en daar heb ik ook wel begrip voor, maar makkelijk is dat niet.
De ernstigere zaken waar ik op duidde t.a.v. haar jeugd is bijvoorbeeld sexueel misbruik. Waar dus GEEN sprake van is geweest.
Ik heb haar ondertussen telefonisch gesproken en afgesproken om morgenavond over haar vakantie te praten.
Mijn insteek is dat ik haar wil vertellen dat ik het graag anders had gezien qua keuze en overleg. Maar dat ik haar steun in de keuze die ze maakt als ze dat nodig heeft voor zichzelf. Wel zal ik vragen om niet vreemd te gaan en ook aangeven dat dat een angst is die mij voedt.
En dat je over vreemdgaan van te voren kunt zeggen dat je dat niet zal doen en dat je ook niet daarvoor op vakantie gaat, maar dat achteraf de zaken anders zijn gelopen. Daar ben ik mij van doordrongen, als dat gebeurt levert dat een volgend probleem op.
De ongelijkwaardigheid in de relatie uit zich in zaken als: enerzijds tegen mij opkijken en anderzijds over mij heen lopen. Maar ze hoeft niet tegen mij op te kijken, ze is een topmeid, heeft haar maatschappelijke zaakjes heel goed voor elkaar.
Ze kan in een kwartaal ¤ 10.000 uitgeven aan het bellen met een medium en als ik haar daarop aanspreek kan ze zoiets hebben van "flikker op", dat zijn mijn zaken. Maar elkaar op dit soort uitspattingen aanspreken vind ik normaal.
Maar de relatie kan over lange periodes ook wel weer heel gelijkwaardig zijn.