Hartzeer

Dag lezers,

Na veel wikken en wegen toch een topic plaatsen. Ik wil dit gewoon even kwijt.

Mijn prille relatie van een jaar en wat maanden is voorbij. Dit is echter nog niet uitgesproken, maar de signalen zijn - helaas - glashelder. En wat doet het zeer.

Ik heb op mijn laatste berichtjes naar hem al dagen niks vernomen. Wilde weten waar wij stonden in deze relatie aangezien hij ineens compleet verdween, afwezig werd en dit eerder heeft geflikt. Dat is destijds uitgesproken en besloot om het een 2e kans te geven. Helaas blijkt dat een vos zijn haren maar niet zijn streken verliest. Van dagelijks contact naar wederom niks. Er was geen intentie en/of initiatief om mij te komen opzoeken, om weer eens wat tijd met elkaar door te brengen. Of ik langs kwam werd uiteraard ook niet gevraagd. Wederzijdse interesse bleef uit.

En nu zit ik als een hoopje ellende te snikken; waarom doet hij dit weer? Waarom kan er niet gewoon gepraat worden? Diep in mijn hart weet ik dat de gevoelens vanuit zijn kant niet wederzijds genoeg zijn. Er is geen excuus wat dit gedrag kan goed praten, maar stiekem hoop je op een telefoontje of een berichtje. Mijn vingers branden om te bellen of een berichtje te sturen maar waarschijnlijk krijg ik weer de deksel op mijn neus; er wordt niet gereageerd.

Ik heb het zwaar en weet even niet zo goed wat ik moet doen.

Ik heb er zojuist een definitief punt achter gezet. De tergende onzekerheid knaagde mij van binnen weg. Ik kon dit gevoel geen dag, geen uur en geen minuut langer aan. Hoelang moet je trekken aan een dood paard?

Het deed zeer, net als een pleister. Maar mijn grens is bereikt.