Relaties
alle pijlers
Hoe lang duurt liefdesverdriet?
maandag 22 augustus 2011 om 08:29
Hoi,
Pfff... na elf jaar een relatie te hebben, zijn we sinds ongeveer twee maanden uit elkaar. Hoe lang duurt het nog, voor ik me weer goed ga voelen? Ik weet het, elke situatie is anders, maar ik vraag me gewoon af hoe lang dit bij anderen heeft geduurd? Ik was verdorie nog maar 20 toen we elkaar leerden kennen en nu dus 31 . Heb aan de ene kant gewoon geen zin meer om weer iemand te 'zoeken', die onzekere periode wordt het wel of niet wat. Wie weet nog een heel aantal moeten 'verslijten' voor er terug een ware zeg maar langskomt... Aan de andere kant wil ik graag zo snel mogelijk iemand leren kennen om terug te kunnen gaan samenwonen . Triest he... Shit zeg, ik vind het allemaal zo klote gewoon....
Pfff... na elf jaar een relatie te hebben, zijn we sinds ongeveer twee maanden uit elkaar. Hoe lang duurt het nog, voor ik me weer goed ga voelen? Ik weet het, elke situatie is anders, maar ik vraag me gewoon af hoe lang dit bij anderen heeft geduurd? Ik was verdorie nog maar 20 toen we elkaar leerden kennen en nu dus 31 . Heb aan de ene kant gewoon geen zin meer om weer iemand te 'zoeken', die onzekere periode wordt het wel of niet wat. Wie weet nog een heel aantal moeten 'verslijten' voor er terug een ware zeg maar langskomt... Aan de andere kant wil ik graag zo snel mogelijk iemand leren kennen om terug te kunnen gaan samenwonen . Triest he... Shit zeg, ik vind het allemaal zo klote gewoon....
maandag 22 augustus 2011 om 10:17
quote:Marsepeintje schreef op 22 augustus 2011 @ 10:07:
[...]
Opeens merk je bv dat je er minder mee bezig bent.
Sterkte!
Dat is waar, maar dat er mee bezig zijn, doe je zelf.
Je kan ook gewoon er bewust niet mee bezig zijn.
Ga hardlopen, zwemmen met je dochter, onder een zonnebank liggen, weet ik veel. Dingen waar je vrolijk van wordt.
Als er op de radio een leuk liedje is, zing hardop mee en dans door de kamer.
Het achterlijke is dat gevoel gedrag volgt.
Als je in je pyama blijft, je haar niet kamt en met een reep chocola op de bank naar Oprah gaat zitten kijken, kom je er niet snel overheen.
Als je jezelf dwingt om je aan te kleden en wat te gaan doen, kom je er veel sneller overheen. Ga naar een lachfilm met je dochter. Probeer iedere dag iets leuks te doen. Mag je de rest van de tijd weer sippen.
[...]
Opeens merk je bv dat je er minder mee bezig bent.
Sterkte!
Dat is waar, maar dat er mee bezig zijn, doe je zelf.
Je kan ook gewoon er bewust niet mee bezig zijn.
Ga hardlopen, zwemmen met je dochter, onder een zonnebank liggen, weet ik veel. Dingen waar je vrolijk van wordt.
Als er op de radio een leuk liedje is, zing hardop mee en dans door de kamer.
Het achterlijke is dat gevoel gedrag volgt.
Als je in je pyama blijft, je haar niet kamt en met een reep chocola op de bank naar Oprah gaat zitten kijken, kom je er niet snel overheen.
Als je jezelf dwingt om je aan te kleden en wat te gaan doen, kom je er veel sneller overheen. Ga naar een lachfilm met je dochter. Probeer iedere dag iets leuks te doen. Mag je de rest van de tijd weer sippen.
maandag 22 augustus 2011 om 10:33
Hey,
Wat vervelend dat je in deze situatie zit, joh. Heel veel sterkte voor de komende tijd! Zo te lezen heb je echter op zich al wel een goede plan van aanpak en ik denk dan ook wel dat je hier sterk doorheen zult komen.
Dat van de helft van de duur van je relatie gelijk zou staan aan de tijd dat je mag rouwen, is geloof ik afkomstig van Sex And the City? Daar ken ik het in iedergeval van. Het is natuurlijk grote onzin om je daaraan vast te houden, maar ik vind het op zich wel een grappig concept. Ik heb een relatie gehad van 3 jaar, maar het heeft toch zeker wel 2 jaar geduurd voordat ik het idee had helemaal over hem heen te zijn. Had natuurlijk maar 1,5 jaar mogen zijn, hihi. En tegen anderen riep ik ook, nadat het een X aantal weken uit was en zij vonden dat ik door moest gaan: 'maar ik mag nog een jaar rouwen!'.
Okay, dat was enigszins offtopic mogelijk, want eigenlijk was dat jouw vraag niet.
Nadat de relatie twee jaar uit was, begon ik te beseffen dat ik het eigenlijk wel heel lekker vond te weten wie ik ben en prima alleen te kunnen zijn. Ook ik ben na het verbreken van de relatie meer gaan sporten en meer de dingen gaan doen die ìk leuk vond.. Het is echt een periode van zelfontplooiing geweest, eigenlijk best fijn!
Sterkte!
Wat vervelend dat je in deze situatie zit, joh. Heel veel sterkte voor de komende tijd! Zo te lezen heb je echter op zich al wel een goede plan van aanpak en ik denk dan ook wel dat je hier sterk doorheen zult komen.
Dat van de helft van de duur van je relatie gelijk zou staan aan de tijd dat je mag rouwen, is geloof ik afkomstig van Sex And the City? Daar ken ik het in iedergeval van. Het is natuurlijk grote onzin om je daaraan vast te houden, maar ik vind het op zich wel een grappig concept. Ik heb een relatie gehad van 3 jaar, maar het heeft toch zeker wel 2 jaar geduurd voordat ik het idee had helemaal over hem heen te zijn. Had natuurlijk maar 1,5 jaar mogen zijn, hihi. En tegen anderen riep ik ook, nadat het een X aantal weken uit was en zij vonden dat ik door moest gaan: 'maar ik mag nog een jaar rouwen!'.
Okay, dat was enigszins offtopic mogelijk, want eigenlijk was dat jouw vraag niet.
Nadat de relatie twee jaar uit was, begon ik te beseffen dat ik het eigenlijk wel heel lekker vond te weten wie ik ben en prima alleen te kunnen zijn. Ook ik ben na het verbreken van de relatie meer gaan sporten en meer de dingen gaan doen die ìk leuk vond.. Het is echt een periode van zelfontplooiing geweest, eigenlijk best fijn!
Sterkte!
'We accept the love we think we deserve.' Stephen Chbosky
maandag 22 augustus 2011 om 10:34
quote:StabiloBoss schreef op 22 augustus 2011 @ 10:17:
[...]
Dat is waar, maar dat er mee bezig zijn, doe je zelf.
Je kan ook gewoon er bewust niet mee bezig zijn.
Ga hardlopen, zwemmen met je dochter, onder een zonnebank liggen, weet ik veel. Dingen waar je vrolijk van wordt.
Als er op de radio een leuk liedje is, zing hardop mee en dans door de kamer.
Het achterlijke is dat gevoel gedrag volgt.
Als je in je pyama blijft, je haar niet kamt en met een reep chocola op de bank naar Oprah gaat zitten kijken, kom je er niet snel overheen.
Als je jezelf dwingt om je aan te kleden en wat te gaan doen, kom je er veel sneller overheen. Ga naar een lachfilm met je dochter. Probeer iedere dag iets leuks te doen. Mag je de rest van de tijd weer sippen.Deels waar, maar dat is ook voor iedereen anders. Ik bv moet echt eerst zwelgen in mijn verdriet om eroverheen te kunnen komen. Ik ga ZO diep in mijn verdriet en dan heb ik geen zin om naar een lachfilm te gaan of door het huis te dansen. Dat kan ik dan gewoonweg niet. Ik sta met het verdriet op en ga ermee naar bed, of ik nou op een verjaardag zit, naar een lachfilm ga of aan een tropisch eiland zit. Ik ben een dood vogeltje. Zie alleen enkele intimi en dan ook al niet te lang. Geen sociale activiteiten, bijna niet telefoneren etc.
Pas na een tijdje ben ik "uitgezwelgd" (?) en kan ik mij weer begeven onder de mensen. En dan voel ik me vaak een stuk beter omdat ik mezelf de gelegenheid heb gegeven om even he-le-maal stuk te gaan. Dus ook hier geldt weer: het is voor iedereen anders...
[...]
Dat is waar, maar dat er mee bezig zijn, doe je zelf.
Je kan ook gewoon er bewust niet mee bezig zijn.
Ga hardlopen, zwemmen met je dochter, onder een zonnebank liggen, weet ik veel. Dingen waar je vrolijk van wordt.
Als er op de radio een leuk liedje is, zing hardop mee en dans door de kamer.
Het achterlijke is dat gevoel gedrag volgt.
Als je in je pyama blijft, je haar niet kamt en met een reep chocola op de bank naar Oprah gaat zitten kijken, kom je er niet snel overheen.
Als je jezelf dwingt om je aan te kleden en wat te gaan doen, kom je er veel sneller overheen. Ga naar een lachfilm met je dochter. Probeer iedere dag iets leuks te doen. Mag je de rest van de tijd weer sippen.Deels waar, maar dat is ook voor iedereen anders. Ik bv moet echt eerst zwelgen in mijn verdriet om eroverheen te kunnen komen. Ik ga ZO diep in mijn verdriet en dan heb ik geen zin om naar een lachfilm te gaan of door het huis te dansen. Dat kan ik dan gewoonweg niet. Ik sta met het verdriet op en ga ermee naar bed, of ik nou op een verjaardag zit, naar een lachfilm ga of aan een tropisch eiland zit. Ik ben een dood vogeltje. Zie alleen enkele intimi en dan ook al niet te lang. Geen sociale activiteiten, bijna niet telefoneren etc.
Pas na een tijdje ben ik "uitgezwelgd" (?) en kan ik mij weer begeven onder de mensen. En dan voel ik me vaak een stuk beter omdat ik mezelf de gelegenheid heb gegeven om even he-le-maal stuk te gaan. Dus ook hier geldt weer: het is voor iedereen anders...
maandag 22 augustus 2011 om 10:53
Wat mij op de been houdt nu, is toch wel mijn dochtertje. Met haar drie jaar nog wat klein voor een lachfilm , maar ik trek er regelmatig op uit naar nog maar eens een speeltuin, we doen massa's terrasjes (vindt ze al hartstikke leuk 
) en ik ben vorige week in een megadip met haar naar een Italiaans restaurant geweest. Had mij fatsoenlijk aangekleed, beetje opgemaakt enzo. Ik voelde me echt bar slecht toen ik thuis vertrok, maar véél beter toen ik weer thuis kwam. Ze is nog wat klein voor een fatsoenlijk gesprek aan tafel, maar ze heeft zich goed gedragen en we hadden een kleurboek mee, dus best een fijne avond en ik geloof dat ze het wel bijzonder vond om met mama naar een restaurant te gaan. Vooral het kinderijsje achteraf maakte het geweldig voor haar .
Dat is het wel, je moet met momenten je tranen echt onderdrukken, want zo'n kind voelt dat al veel te snel aan, maar dat zorgt er ook wel voor dat je niet instort. Natuurlijk heb ik wel huilmomenten, maar dat probeer ik te doen als ze slaapt. Zeker na een rottige dag, terwijl meneer 's avonds op stap is met 'allemaal collega's' en zijn nieuw vlam (ook collega) dan ook mee is, dan voel ik me echt een babysit, terwijl hij zijn gang kan gaan, blegh...
) en ik ben vorige week in een megadip met haar naar een Italiaans restaurant geweest. Had mij fatsoenlijk aangekleed, beetje opgemaakt enzo. Ik voelde me echt bar slecht toen ik thuis vertrok, maar véél beter toen ik weer thuis kwam. Ze is nog wat klein voor een fatsoenlijk gesprek aan tafel, maar ze heeft zich goed gedragen en we hadden een kleurboek mee, dus best een fijne avond en ik geloof dat ze het wel bijzonder vond om met mama naar een restaurant te gaan. Vooral het kinderijsje achteraf maakte het geweldig voor haar . Dat is het wel, je moet met momenten je tranen echt onderdrukken, want zo'n kind voelt dat al veel te snel aan, maar dat zorgt er ook wel voor dat je niet instort. Natuurlijk heb ik wel huilmomenten, maar dat probeer ik te doen als ze slaapt. Zeker na een rottige dag, terwijl meneer 's avonds op stap is met 'allemaal collega's' en zijn nieuw vlam (ook collega) dan ook mee is, dan voel ik me echt een babysit, terwijl hij zijn gang kan gaan, blegh...
maandag 22 augustus 2011 om 11:02
Volgens mij ben je goed op weg Sannelyn.
Wanneer ga jij een avond met vriendinnen weg, terwijl hij thuis blijft als babysit?
Ik neem aan dat hij eerst met je afspreekt dat hij weggaat en jij dus thuis moet blijven? Zo iets is namelijk niet vanzelfsprekend.
Jij bent nu een jonge single die ook zo maar een stapafspraak kan hebben.
Wanneer ga jij een avond met vriendinnen weg, terwijl hij thuis blijft als babysit?
Ik neem aan dat hij eerst met je afspreekt dat hij weggaat en jij dus thuis moet blijven? Zo iets is namelijk niet vanzelfsprekend.
Jij bent nu een jonge single die ook zo maar een stapafspraak kan hebben.
maandag 22 augustus 2011 om 11:06
quote:Marsepeintje schreef op 22 augustus 2011 @ 10:37:
Oh ja..en er "bewust niet mee bezig zijn" is m.i hetzelfde als er wel mee bezig zijn.
Nou ja, bewust met iets anders bezig zijn dan.
En op zich is jezelf onderdompelen in verdriet ook een plan. Maar je moet wel uitkijken dat je er niet in blijft hangen. Dat je je verdriet niet gaat cultiveren. Voor jezelf een deadline zetten, ik ga twee weken zwelgen en dan ga ik weer wat doen. Of ik nou wil of niet. Dan maar sjacherijnig iets leuks doen.
Oh ja..en er "bewust niet mee bezig zijn" is m.i hetzelfde als er wel mee bezig zijn.
Nou ja, bewust met iets anders bezig zijn dan.
En op zich is jezelf onderdompelen in verdriet ook een plan. Maar je moet wel uitkijken dat je er niet in blijft hangen. Dat je je verdriet niet gaat cultiveren. Voor jezelf een deadline zetten, ik ga twee weken zwelgen en dan ga ik weer wat doen. Of ik nou wil of niet. Dan maar sjacherijnig iets leuks doen.
maandag 22 augustus 2011 om 11:08
Zoals al vaker gezegd, dat hangt van heel veel dingen af: wie het heeft uitgemaakt en waarom, hoe 'klaar' je al met de relaties was, hoe hecht die was.
Maar ik kan je wel wat tips geven om er sneller overheen te komen:
- geen contact met je ex, echt helemaal niets, dat wakkert alleen die gevoelens weer aan en maakt het pijnlijker. Als je over hem heen bent, kan je alsnog vrienden worden, maar tot die tijd zo weinig mogelijk contact en bij voorkeur niets.
- zorg dat je lacht en plezier hebt. Kijk op tv naar films, programma's of series waar je van moet lachen en ga op stap met leuke vriendinnen of naar theatershows of zo. Van lachen ga je je altijd beter voelen, je hersenen maken dan ook van die fijne stofjes aan en dat is erg heilzaam.
Maar ik kan je wel wat tips geven om er sneller overheen te komen:
- geen contact met je ex, echt helemaal niets, dat wakkert alleen die gevoelens weer aan en maakt het pijnlijker. Als je over hem heen bent, kan je alsnog vrienden worden, maar tot die tijd zo weinig mogelijk contact en bij voorkeur niets.
- zorg dat je lacht en plezier hebt. Kijk op tv naar films, programma's of series waar je van moet lachen en ga op stap met leuke vriendinnen of naar theatershows of zo. Van lachen ga je je altijd beter voelen, je hersenen maken dan ook van die fijne stofjes aan en dat is erg heilzaam.
Spreuken 18:2
maandag 22 augustus 2011 om 11:12
Tsja, ze wordt nu drie en hij doet al drie jaar zijn eigen zin en is dus weg wanneer hij wilt (nog een reden om blij te zijn dat ik van hem af ben). Hij zegt nu wel steeds dat ik ook wel eens weg mag en dat hij dan oppast, maar als ik dat dan ook effectief vraag, dan past het nooit en heeft hij allemaal belangrijkere dingen aan de hand.
Doordat we vorig jaar zijn verhuisd en hij de contacten die ik met vriendinnen had altijd wat afkeurde, heb ik nu niet veel contacten meer over (ik weet het, stom van mezelf, ik had me op dat punt van hem niks mogen aantrekken). Ik ben nu net bezig om een eetafspraakje te regelen voor nu donderdag met een collega (wel een vrouw, he ) en ik hoop dat dat doorgaat, dan kan hij oppassen.
Voor hem is altijd vooral belangrijk geweest wat hij wilde, wat dochter en ik wilden stond toch een trapje lager. Nu zal hij door zijn werk binnenkort enkel de weekends thuis zijn (voor ene paar weken toch) en ik heb al gezegd dat ik dan zorg dat ik weg ben. Vond hij niet kunnen, want hij wilt zijn dochter wel zien. Prima, hij mag haar thuis houden bij hem. Reactie: je weet toch dat ik daar geen tijd voor ga hebben, want ik moet mijn was en strijk doen enzo. Ik heb toen geantwoord dat hij maar moet leren prioriteiten stellen....
Doordat we vorig jaar zijn verhuisd en hij de contacten die ik met vriendinnen had altijd wat afkeurde, heb ik nu niet veel contacten meer over (ik weet het, stom van mezelf, ik had me op dat punt van hem niks mogen aantrekken). Ik ben nu net bezig om een eetafspraakje te regelen voor nu donderdag met een collega (wel een vrouw, he ) en ik hoop dat dat doorgaat, dan kan hij oppassen.
Voor hem is altijd vooral belangrijk geweest wat hij wilde, wat dochter en ik wilden stond toch een trapje lager. Nu zal hij door zijn werk binnenkort enkel de weekends thuis zijn (voor ene paar weken toch) en ik heb al gezegd dat ik dan zorg dat ik weg ben. Vond hij niet kunnen, want hij wilt zijn dochter wel zien. Prima, hij mag haar thuis houden bij hem. Reactie: je weet toch dat ik daar geen tijd voor ga hebben, want ik moet mijn was en strijk doen enzo. Ik heb toen geantwoord dat hij maar moet leren prioriteiten stellen....
maandag 22 augustus 2011 om 11:15
Geen contact is wel moeilijk, omdat we nog onder één dak wonen en een kind hebben, maar ik probeer inderdaad wel om niet teveel meer te praten. Ik probeer ook om me niet uit mijn tent te laten lokken en me tot ruziemaken te laten verleiden, maar dat is héééél moeilijk. Ik heb het lastig om los te laten en afstand te nemen.
Plezier maken enzo probeer ik ook wel. Gisteren een feestje voor dochtertje gegeven en tegen mijn eigen verwachting in heb ik mij best goed gevoeld!!
Plezier maken enzo probeer ik ook wel. Gisteren een feestje voor dochtertje gegeven en tegen mijn eigen verwachting in heb ik mij best goed gevoeld!!
maandag 22 augustus 2011 om 11:17
quote:Sannelyn schreef op 22 augustus 2011 @ 11:12:
Voor hem is altijd vooral belangrijk geweest wat hij wilde, wat dochter en ik wilden stond toch een trapje lager. Nu zal hij door zijn werk binnenkort enkel de weekends thuis zijn (voor ene paar weken toch) en ik heb al gezegd dat ik dan zorg dat ik weg ben. Vond hij niet kunnen, want hij wilt zijn dochter wel zien. Prima, hij mag haar thuis houden bij hem. Reactie: je weet toch dat ik daar geen tijd voor ga hebben, want ik moet mijn was en strijk doen enzo. Ik heb toen geantwoord dat hij maar moet leren prioriteiten stellen....Meid, jij hebt geen reden voor liefdesverdriet, jij hebt reden voor een feestje dat je van deze flapdrol af bent.
Voor hem is altijd vooral belangrijk geweest wat hij wilde, wat dochter en ik wilden stond toch een trapje lager. Nu zal hij door zijn werk binnenkort enkel de weekends thuis zijn (voor ene paar weken toch) en ik heb al gezegd dat ik dan zorg dat ik weg ben. Vond hij niet kunnen, want hij wilt zijn dochter wel zien. Prima, hij mag haar thuis houden bij hem. Reactie: je weet toch dat ik daar geen tijd voor ga hebben, want ik moet mijn was en strijk doen enzo. Ik heb toen geantwoord dat hij maar moet leren prioriteiten stellen....Meid, jij hebt geen reden voor liefdesverdriet, jij hebt reden voor een feestje dat je van deze flapdrol af bent.
maandag 22 augustus 2011 om 11:19
quote:Sannelyn schreef op 22 augustus 2011 @ 11:15:
Geen contact is wel moeilijk, omdat we nog onder één dak wonen en een kind hebben, maar ik probeer inderdaad wel om niet teveel meer te praten. Ik probeer ook om me niet uit mijn tent te laten lokken en me tot ruziemaken te laten verleiden, maar dat is héééél moeilijk. Ik heb het lastig om los te laten en afstand te nemen.
Plezier maken enzo probeer ik ook wel. Gisteren een feestje voor dochtertje gegeven en tegen mijn eigen verwachting in heb ik mij best goed gevoeld!!
Je ex laten zien hoe leuk jij het alleen hebt, werkt vast ook heel goed
Maar elkaar veel zien vertraagt het proces enorm. Ik snap dat het niet anders kan en het is ook niet fout of zo, maar het is goed je hier in ieder geval van bewust te zijn.
Geen contact is wel moeilijk, omdat we nog onder één dak wonen en een kind hebben, maar ik probeer inderdaad wel om niet teveel meer te praten. Ik probeer ook om me niet uit mijn tent te laten lokken en me tot ruziemaken te laten verleiden, maar dat is héééél moeilijk. Ik heb het lastig om los te laten en afstand te nemen.
Plezier maken enzo probeer ik ook wel. Gisteren een feestje voor dochtertje gegeven en tegen mijn eigen verwachting in heb ik mij best goed gevoeld!!
Je ex laten zien hoe leuk jij het alleen hebt, werkt vast ook heel goed
Maar elkaar veel zien vertraagt het proces enorm. Ik snap dat het niet anders kan en het is ook niet fout of zo, maar het is goed je hier in ieder geval van bewust te zijn.
Spreuken 18:2
maandag 22 augustus 2011 om 11:22
Dat denk ik ook wel, dat ik dat moet laten zien, maar aan de andere kant ziet hij me ook veel in tranen én uit mijn eigen woedeuitbarstingen blijkt hoeveel pijn ik heb en dus hoeveel hij mij nog doet eigenlijk. Hij krijgt van mij een heel vreemd beeld denk ik nu , dus aan de ene kant hysterisch enzo en aan de andere kant probeer ik inderdaad leuk te lijken.... Volgens mij vindt hij mij nu redelijk labiel en gestoord... Maar ik ben dan toch geen leugenaar en bedrieger!
maandag 22 augustus 2011 om 18:10
quote:Sannelyn schreef op 22 augustus 2011 @ 11:22:
Dat denk ik ook wel, dat ik dat moet laten zien, maar aan de andere kant ziet hij me ook veel in tranen én uit mijn eigen woedeuitbarstingen blijkt hoeveel pijn ik heb en dus hoeveel hij mij nog doet eigenlijk. Hij krijgt van mij een heel vreemd beeld denk ik nu , dus aan de ene kant hysterisch enzo en aan de andere kant probeer ik inderdaad leuk te lijken.... Volgens mij vindt hij mij nu redelijk labiel en gestoord... Maar ik ben dan toch geen leugenaar en bedrieger!
Oh lieve vrouw, je mág ook verdriet hebben, dat geeft toch niks. Je bent toch niet van steen. En toch probeer je wel overeind te krabbelen.
Dat het hem zo koud laat, dat is veel raarder, je vrouw moeder van je kind zoveel verdriet doen en je dan zo egoistisch opstellen, dat is pas gestoord.
Jij bent dat zeker niet hoor!
Lieve knuffel!!
Dat denk ik ook wel, dat ik dat moet laten zien, maar aan de andere kant ziet hij me ook veel in tranen én uit mijn eigen woedeuitbarstingen blijkt hoeveel pijn ik heb en dus hoeveel hij mij nog doet eigenlijk. Hij krijgt van mij een heel vreemd beeld denk ik nu , dus aan de ene kant hysterisch enzo en aan de andere kant probeer ik inderdaad leuk te lijken.... Volgens mij vindt hij mij nu redelijk labiel en gestoord... Maar ik ben dan toch geen leugenaar en bedrieger!
Oh lieve vrouw, je mág ook verdriet hebben, dat geeft toch niks. Je bent toch niet van steen. En toch probeer je wel overeind te krabbelen.
Dat het hem zo koud laat, dat is veel raarder, je vrouw moeder van je kind zoveel verdriet doen en je dan zo egoistisch opstellen, dat is pas gestoord.
Jij bent dat zeker niet hoor!
Lieve knuffel!!
dinsdag 23 augustus 2011 om 01:08
Hoi Sannelyn,
Ik sta aan de andere kant, dwz de man die out of the blue is verlaten door zijn vriendin voor een ander, na dik 10 jaar. Ik ben nu een maand of negen verder maar er nog niet overheen denk ik. Ik ben wel verliefd (geweest?) op een andere vrouw (was wss niet wederzijds, zoek maar ff op mijn gebruikersnaam) maar buiten dat ik kan het gewoon nu nog niet aan om mezelf 100% te geven, mijn nummer 1 heeft mij immers verlaten.
Het is k*t, het is kl*te, maar we moeten uiteindelijk wel verder, onze ex krijgt ons er niet onder met zijn / haar acties. Ik vind het echt hartstikke knap dat je met dochterlief gaat zwemmen, uit eten etc. Je hebt een hoop energie en je komt er wel bovenop. Ik zelf probeer er ook zo in te staan; ik onderneem veel meer met vrienden en collega's en ik werk me te pletter; maar ik heb heb het wel hartstikke naar mijn zin. Dat neemt niet weg dat mij onwijs veel pijn is gedaan en dat ik bijvoorbeeld niet snel weer samen één huishouding zal willen voeren.
Ergens anders op het forum zag ik een draadje over wijze uitspraken die je ergens doorheen helpen. De uitspraak die mij erg heeft geholpen -en nog steeds helpt- is "if you're going through hell, keep going" van Winston Churchill en dat is wat mij persoonlijk betreft de waarheid als een koe. Ik ga door en het wordt alleen maar beter
Heel veel succes in de komende tijd, en het duurt zolang het duurt. Jij komt er wel.
Ik sta aan de andere kant, dwz de man die out of the blue is verlaten door zijn vriendin voor een ander, na dik 10 jaar. Ik ben nu een maand of negen verder maar er nog niet overheen denk ik. Ik ben wel verliefd (geweest?) op een andere vrouw (was wss niet wederzijds, zoek maar ff op mijn gebruikersnaam) maar buiten dat ik kan het gewoon nu nog niet aan om mezelf 100% te geven, mijn nummer 1 heeft mij immers verlaten.
Het is k*t, het is kl*te, maar we moeten uiteindelijk wel verder, onze ex krijgt ons er niet onder met zijn / haar acties. Ik vind het echt hartstikke knap dat je met dochterlief gaat zwemmen, uit eten etc. Je hebt een hoop energie en je komt er wel bovenop. Ik zelf probeer er ook zo in te staan; ik onderneem veel meer met vrienden en collega's en ik werk me te pletter; maar ik heb heb het wel hartstikke naar mijn zin. Dat neemt niet weg dat mij onwijs veel pijn is gedaan en dat ik bijvoorbeeld niet snel weer samen één huishouding zal willen voeren.
Ergens anders op het forum zag ik een draadje over wijze uitspraken die je ergens doorheen helpen. De uitspraak die mij erg heeft geholpen -en nog steeds helpt- is "if you're going through hell, keep going" van Winston Churchill en dat is wat mij persoonlijk betreft de waarheid als een koe. Ik ga door en het wordt alleen maar beter
Heel veel succes in de komende tijd, en het duurt zolang het duurt. Jij komt er wel.
dinsdag 23 augustus 2011 om 07:19
dinsdag 23 augustus 2011 om 07:28
quote:superstar_2 schreef op 22 augustus 2011 @ 09:00:
[...]
Hoelang het duurt is voor iedereen verschillend.
Ligt er ook aan wat er allemaal is voorgevallen en hoe de breuk zelf is verlopen en dan bedoel ik met name de verdeling van de spullen etc.
Kunnen jullie nog normaal de dingen regelen die nog geregeld moeten worden of is het totale oorlog..
Eens met superstar. Je hebt 11 jaar een relatie gehad, het is logisch dat je een behoorlijke tijd nodig hebt om tot jezelf te komen en dit alles te verwerken. Ik heb na een relatie van 7,5 jaar ongeveer 1,5 jaar nodig gehad om er overheen te komen. Dat had ermee te maken dat ex er zonder enige uitleg of gesprek met een ander vandoor is gegaan en ik heb hem nooit meer gezien. Ik heb lang gezocht naar 'antwoorden' die in ntlk niet meer kreeg. Met een psych ben ik er overheen gekomen.
Gun jezelf de tijd om opnieuw te beginnen. Logisch dat je er tegenop ziet om alleen te wonen e.d. maar juist het opnieuw inrichten van een huis kan je kracht geven omdat je stappen zet voor je nwe toekomst. Je hebt nu de kans om in jezelf te investeren en te leren van wat er gebeurd is. Sterkte!
[...]
Hoelang het duurt is voor iedereen verschillend.
Ligt er ook aan wat er allemaal is voorgevallen en hoe de breuk zelf is verlopen en dan bedoel ik met name de verdeling van de spullen etc.
Kunnen jullie nog normaal de dingen regelen die nog geregeld moeten worden of is het totale oorlog..
Eens met superstar. Je hebt 11 jaar een relatie gehad, het is logisch dat je een behoorlijke tijd nodig hebt om tot jezelf te komen en dit alles te verwerken. Ik heb na een relatie van 7,5 jaar ongeveer 1,5 jaar nodig gehad om er overheen te komen. Dat had ermee te maken dat ex er zonder enige uitleg of gesprek met een ander vandoor is gegaan en ik heb hem nooit meer gezien. Ik heb lang gezocht naar 'antwoorden' die in ntlk niet meer kreeg. Met een psych ben ik er overheen gekomen.
Gun jezelf de tijd om opnieuw te beginnen. Logisch dat je er tegenop ziet om alleen te wonen e.d. maar juist het opnieuw inrichten van een huis kan je kracht geven omdat je stappen zet voor je nwe toekomst. Je hebt nu de kans om in jezelf te investeren en te leren van wat er gebeurd is. Sterkte!
dinsdag 23 augustus 2011 om 07:31
quote:Sannelyn schreef op 22 augustus 2011 @ 11:22:
Dat denk ik ook wel, dat ik dat moet laten zien, maar aan de andere kant ziet hij me ook veel in tranen én uit mijn eigen woedeuitbarstingen blijkt hoeveel pijn ik heb en dus hoeveel hij mij nog doet eigenlijk. Hij krijgt van mij een heel vreemd beeld denk ik nu , dus aan de ene kant hysterisch enzo en aan de andere kant probeer ik inderdaad leuk te lijken.... Volgens mij vindt hij mij nu redelijk labiel en gestoord... Maar ik ben dan toch geen leugenaar en bedrieger!Natuurlijk heb je verdriet en pijn! Maar wat hij van jou vindt, lijkt me nu totaal onbelangrijk. Probeer je op jezelf te richten anders sta je eigen verwerking in de weg. En als je er niet uitkomt, ga dan eens naar een psycholoog. Je kunt er terecht zonder verwijzing van je huisarts.
Dat denk ik ook wel, dat ik dat moet laten zien, maar aan de andere kant ziet hij me ook veel in tranen én uit mijn eigen woedeuitbarstingen blijkt hoeveel pijn ik heb en dus hoeveel hij mij nog doet eigenlijk. Hij krijgt van mij een heel vreemd beeld denk ik nu , dus aan de ene kant hysterisch enzo en aan de andere kant probeer ik inderdaad leuk te lijken.... Volgens mij vindt hij mij nu redelijk labiel en gestoord... Maar ik ben dan toch geen leugenaar en bedrieger!Natuurlijk heb je verdriet en pijn! Maar wat hij van jou vindt, lijkt me nu totaal onbelangrijk. Probeer je op jezelf te richten anders sta je eigen verwerking in de weg. En als je er niet uitkomt, ga dan eens naar een psycholoog. Je kunt er terecht zonder verwijzing van je huisarts.
dinsdag 23 augustus 2011 om 07:34
Geen idee, te lang in ieder geval. Ik weet nu bijna een week dat man is vreemdgegaan en ben er nu al helemaal klaar mee...met me zo te voelen welteverstaan, niet dat dat er iets aan verandert, het lijkt alleen maar erger te worden met de dag. De eerste paar dagen was ik tenminste nog vooral erg boos (dat maakt het echt een stuk makkelijker), nu ben ik alleen maar verdrietig.
Bluhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh.
Bluhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh.
