Relaties
alle pijlers
huwelijk probleempjes
zaterdag 10 juli 2010 om 15:29
hoi,
Ik zit met een probleem, dit is voor het eerst dat ik het erover heb (naast mijn man dan), aangezien ik een trots persoontje ben en niet graag kenbaar maak dat mijn huwelijk geen rozengeur en maneschijn is!
Ik ben halverwege 20 en mijn man 3 jaar ouder, we zijn bijna 3 jaar getrouwd en hebben een dochtertje van een jaar.
We hebben het redelijk goed voor elkaar, leuk huis en een leuke baan waar ik vroeger van droomde...
Maar als we inhoudelijk gaan kijken...hebben we het voor mijn gevoel niet helemaal goed.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben, als ik niet verder naar ons huwelijk kijk, erg gelukkig.
Zit vollop in mijn moeder rol en vind dit ook helemaal geweldig en er ook absoluut niks wat mijn tegenvalt aan deze rol, mijn dochtertje is een super vrolijk, makkelijk kindje!
Mijn man en ik zijn bij elkaar geteld ruim 6 jaar bij elkaar, we hebben op het begin een aantal tussenpauzes gehad, omdat het niet echt lekker ging.
maar dit alles heeft ons sterker gemaakt en wat wij hebben doorgemaakt en het feit dat hij desondanks toch altijd bij mij wilde zijn zegt genoeg.
Mijn man was in het begin stadium vrij in zijn complimenten, voornamelijk naar andere vrouwen toe, naar mij minder dit omdat ik zijn vriendin was en dat zei toch al genoeg??
Zo legde hij uit.
op den duur begon het mij de nek te breken en werd ik super onzeker, er volgde behoorlijke ruzies en ik kweekte een groot minderwaardigheidscomplex bij mezelf.
Doordat de ruzies uit de hand liepen, durfde hij ook geen complimeten meer te geven over andere en zei hij alleen de dingen die ik wilde horen.
Tja dan komt de twijfel.. zegt hij dit alleen maar voor mij..?
Goed, bij mij liep het behoorlijk uit de hand, waardoor het zo erg was dat ik in therapie moest.
Dit hielp ontzettend en ik ben er sterker uit gekomen, het ging toen ook enorm goed met ons en we wisten van elkaar dat we samen een toekomst wilden.
Toen getrouwd, huisje gekocht, ging nog steeds allemaal goed.
2 jaar later in blijde verwachting, wat overigens helemaal gepland was!!
Alles ging goed en we genoten/genieten optimaal van onze dochter.
Maar nu, of nouja alweer een tijdje, het gaat niet goed en ik twijfel.
Ik heb het idee dat we langs elkaar heen leven en onze ze enige connectie onze dochter is.
We doen weinig dingen samen en als we eens samen op de bank zitten gezellig filmpje te kijken.... slaapt ie.
Hij is veel bezig, werkt hard.. dus dat begrijp ik ook wel, maar er is gewoonweg geen inhoudt meer.
Begin me weer onzeker te voelen en op geen enkele manier geeft hij me het idee dat ik speciaal ben.
Ik ben gestopt met de pil, wilde eigenlijk voor een andere anticonceptie kijken, aangezien die hormonen me teveel werden, maar de sex bij ons staat op een laag, maar dan ook heel laag pitje.
Laten we zeggen... 1 keer in de maand, dus ik ben gestopt met de pil en heb zoiets die paar keer kunnen we ook wel met condoom doen.
Geloof me.. het is weleens anders geweest.
ik durf geen initiatief te nemen, omdat hij een tijd terug iets benoemde wat niet lekker was, terwijl ik juist dacht van wel aangezien we al wat jaren bij elkaar zijn en hij dat nooit eerder aangaf.
Daar komt bij dat ik gewoon erg onzeker over mezelf ben.
Zo nu en dan neemt hij initiatief maar, dan is het al zo laat, of wilt hij een vluggertje en dan hoeft het van mij niet meer.
Ik mis gewoon een hoop dingen, hij is geen prater en vindt het allemaal goed hoe het gaat, als er niet over gsproken wordt.
Ik heb vaak met hem gepraat erover, hoewel ik degene ben die praat en hij elke keer met dezelfde standaars zinnetjes komt om mij naar de mond te praten.
Hij zegt dan ook dat het veranderd moet worden, maar doet vervolgens niks.
Wat betreft mijn onzekerheid, ik weet dat ik dit niet van een man moet laten afhangen, maar laten we eerlijk wezen... iedere vrouw voelt zich opperbest wanneer haar man toont dat ze er mag wezen?!
Ik ben nu wat vaker met een vriendin te stappen (2 a 3 x per maand) en dan voel ik me helemaal zelfverzekerd omdat ik aan aandacht geen gebrek heb, maar ik wil het van mijn man.
En echt ... ik zal nooit en te nimmer iets doen wat buiten het boekje gaat!
Gister kwam een vriendin langs (blond grote borsten en zoveel anders dan mij), toen ze de tuin ik kwam, merkte ik op dat mijn man stiekem toch zijn buikje een beetje ging inhouden en spannen en verder de avond merkte ik op dat hij zich erg anders gedroeg.'
Begrijp me nu ook niet verkeerd... het is geen type die vreemd zou gaan en daarnaast gaat hij ook niet te stappen.
Maar hij leek wel moeite te doen om leuk over te komen.... waarom niet bij mij?
Ik ben gewoon bang dat het op een dag wel genoeg is geweest en ik geen genoegen meer neem met zo'n huwelijk.
Erg lang verhaal en voor degene die er tijd voor nemen, bedankt!
Mocht er iemand in hetzelfde schuitje zitten of heeft gezeten... enige tips advies is meer dan welkom!
Ik zit met een probleem, dit is voor het eerst dat ik het erover heb (naast mijn man dan), aangezien ik een trots persoontje ben en niet graag kenbaar maak dat mijn huwelijk geen rozengeur en maneschijn is!
Ik ben halverwege 20 en mijn man 3 jaar ouder, we zijn bijna 3 jaar getrouwd en hebben een dochtertje van een jaar.
We hebben het redelijk goed voor elkaar, leuk huis en een leuke baan waar ik vroeger van droomde...
Maar als we inhoudelijk gaan kijken...hebben we het voor mijn gevoel niet helemaal goed.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben, als ik niet verder naar ons huwelijk kijk, erg gelukkig.
Zit vollop in mijn moeder rol en vind dit ook helemaal geweldig en er ook absoluut niks wat mijn tegenvalt aan deze rol, mijn dochtertje is een super vrolijk, makkelijk kindje!
Mijn man en ik zijn bij elkaar geteld ruim 6 jaar bij elkaar, we hebben op het begin een aantal tussenpauzes gehad, omdat het niet echt lekker ging.
maar dit alles heeft ons sterker gemaakt en wat wij hebben doorgemaakt en het feit dat hij desondanks toch altijd bij mij wilde zijn zegt genoeg.
Mijn man was in het begin stadium vrij in zijn complimenten, voornamelijk naar andere vrouwen toe, naar mij minder dit omdat ik zijn vriendin was en dat zei toch al genoeg??
Zo legde hij uit.
op den duur begon het mij de nek te breken en werd ik super onzeker, er volgde behoorlijke ruzies en ik kweekte een groot minderwaardigheidscomplex bij mezelf.
Doordat de ruzies uit de hand liepen, durfde hij ook geen complimeten meer te geven over andere en zei hij alleen de dingen die ik wilde horen.
Tja dan komt de twijfel.. zegt hij dit alleen maar voor mij..?
Goed, bij mij liep het behoorlijk uit de hand, waardoor het zo erg was dat ik in therapie moest.
Dit hielp ontzettend en ik ben er sterker uit gekomen, het ging toen ook enorm goed met ons en we wisten van elkaar dat we samen een toekomst wilden.
Toen getrouwd, huisje gekocht, ging nog steeds allemaal goed.
2 jaar later in blijde verwachting, wat overigens helemaal gepland was!!
Alles ging goed en we genoten/genieten optimaal van onze dochter.
Maar nu, of nouja alweer een tijdje, het gaat niet goed en ik twijfel.
Ik heb het idee dat we langs elkaar heen leven en onze ze enige connectie onze dochter is.
We doen weinig dingen samen en als we eens samen op de bank zitten gezellig filmpje te kijken.... slaapt ie.
Hij is veel bezig, werkt hard.. dus dat begrijp ik ook wel, maar er is gewoonweg geen inhoudt meer.
Begin me weer onzeker te voelen en op geen enkele manier geeft hij me het idee dat ik speciaal ben.
Ik ben gestopt met de pil, wilde eigenlijk voor een andere anticonceptie kijken, aangezien die hormonen me teveel werden, maar de sex bij ons staat op een laag, maar dan ook heel laag pitje.
Laten we zeggen... 1 keer in de maand, dus ik ben gestopt met de pil en heb zoiets die paar keer kunnen we ook wel met condoom doen.
Geloof me.. het is weleens anders geweest.
ik durf geen initiatief te nemen, omdat hij een tijd terug iets benoemde wat niet lekker was, terwijl ik juist dacht van wel aangezien we al wat jaren bij elkaar zijn en hij dat nooit eerder aangaf.
Daar komt bij dat ik gewoon erg onzeker over mezelf ben.
Zo nu en dan neemt hij initiatief maar, dan is het al zo laat, of wilt hij een vluggertje en dan hoeft het van mij niet meer.
Ik mis gewoon een hoop dingen, hij is geen prater en vindt het allemaal goed hoe het gaat, als er niet over gsproken wordt.
Ik heb vaak met hem gepraat erover, hoewel ik degene ben die praat en hij elke keer met dezelfde standaars zinnetjes komt om mij naar de mond te praten.
Hij zegt dan ook dat het veranderd moet worden, maar doet vervolgens niks.
Wat betreft mijn onzekerheid, ik weet dat ik dit niet van een man moet laten afhangen, maar laten we eerlijk wezen... iedere vrouw voelt zich opperbest wanneer haar man toont dat ze er mag wezen?!
Ik ben nu wat vaker met een vriendin te stappen (2 a 3 x per maand) en dan voel ik me helemaal zelfverzekerd omdat ik aan aandacht geen gebrek heb, maar ik wil het van mijn man.
En echt ... ik zal nooit en te nimmer iets doen wat buiten het boekje gaat!
Gister kwam een vriendin langs (blond grote borsten en zoveel anders dan mij), toen ze de tuin ik kwam, merkte ik op dat mijn man stiekem toch zijn buikje een beetje ging inhouden en spannen en verder de avond merkte ik op dat hij zich erg anders gedroeg.'
Begrijp me nu ook niet verkeerd... het is geen type die vreemd zou gaan en daarnaast gaat hij ook niet te stappen.
Maar hij leek wel moeite te doen om leuk over te komen.... waarom niet bij mij?
Ik ben gewoon bang dat het op een dag wel genoeg is geweest en ik geen genoegen meer neem met zo'n huwelijk.
Erg lang verhaal en voor degene die er tijd voor nemen, bedankt!
Mocht er iemand in hetzelfde schuitje zitten of heeft gezeten... enige tips advies is meer dan welkom!
zondag 11 juli 2010 om 09:22
zondag 11 juli 2010 om 09:25
"ik kweekte een groot minderwaardigheidscomplex bij mezelf.
Doordat de ruzies uit de hand liepen, durfde hij ook geen complimeten meer te geven over andere en zei hij alleen de dingen die ik wilde horen.
Tja dan komt de twijfel.. zegt hij dit alleen maar voor mij..?
Goed, bij mij liep het behoorlijk uit de hand, waardoor het zo erg was dat ik in therapie moest."
Ja sorry hoor, als iemand mij een minderwaardigheidscomplex weet te bezorgen en als ik daarvoor in therapie moet, dan ben je wel heel erg dom om verder met zo'n eikel in zee te gaan.
Klink misschien negatief, maar mij had hij zo gek niet gekregen. Alleen dat had voor mij al een reden geweest om er niet eens mee verder te willen. Buiten al het andere wat er nu tussen jullie speelt. Hij maakt gebruik van je onzekerheid.
Doordat de ruzies uit de hand liepen, durfde hij ook geen complimeten meer te geven over andere en zei hij alleen de dingen die ik wilde horen.
Tja dan komt de twijfel.. zegt hij dit alleen maar voor mij..?
Goed, bij mij liep het behoorlijk uit de hand, waardoor het zo erg was dat ik in therapie moest."
Ja sorry hoor, als iemand mij een minderwaardigheidscomplex weet te bezorgen en als ik daarvoor in therapie moet, dan ben je wel heel erg dom om verder met zo'n eikel in zee te gaan.
Klink misschien negatief, maar mij had hij zo gek niet gekregen. Alleen dat had voor mij al een reden geweest om er niet eens mee verder te willen. Buiten al het andere wat er nu tussen jullie speelt. Hij maakt gebruik van je onzekerheid.
zondag 11 juli 2010 om 09:46
quote:Aranea schreef op 11 juli 2010 @ 09:25:
"ik kweekte een groot minderwaardigheidscomplex bij mezelf.
Doordat de ruzies uit de hand liepen, durfde hij ook geen complimeten meer te geven over andere en zei hij alleen de dingen die ik wilde horen.
Tja dan komt de twijfel.. zegt hij dit alleen maar voor mij..?
Goed, bij mij liep het behoorlijk uit de hand, waardoor het zo erg was dat ik in therapie moest."
Ja sorry hoor, als iemand mij een minderwaardigheidscomplex weet te bezorgen en als ik daarvoor in therapie moet, dan ben je wel heel erg dom om verder met zo'n eikel in zee te gaan.
Klink misschien negatief, maar mij had hij zo gek niet gekregen. Alleen dat had voor mij al een reden geweest om er niet eens mee verder te willen. Buiten al het andere wat er nu tussen jullie speelt. Hij maakt gebruik van je onzekerheid.Op mij komt het ook een beetje over alsof hij gebruik van je onzekerheid maakt, cq. misbruik van je afhankelijke houding. En zelf vind ik het ook niet zo wijs om verder met iemand in zee te gaan van wie je (nog) onzeker(der) wordt. Jij bent in therapie geweest, jij doet voorstellen iets leuks te gaan doen, tracht het gezellig te maken, besteed tijd aan jezelf er leuk uit te zien etc. En meneer slaapt op de bank en wordt wel wakker als er een blonde rondborstige dame voorbij komt. Klinkt allemaal niet als een heel leuke man. Wat te doen, tja, misschien hem eens even flink wakker schudden dat het zo niet verder gaat in de hoop dat hij ook eens wat initiatief gaat tonen, en anders accepteren dat hij passief is en geen prater die jou vooral de oplossingen laat zoeken/aan het werk zet.
"ik kweekte een groot minderwaardigheidscomplex bij mezelf.
Doordat de ruzies uit de hand liepen, durfde hij ook geen complimeten meer te geven over andere en zei hij alleen de dingen die ik wilde horen.
Tja dan komt de twijfel.. zegt hij dit alleen maar voor mij..?
Goed, bij mij liep het behoorlijk uit de hand, waardoor het zo erg was dat ik in therapie moest."
Ja sorry hoor, als iemand mij een minderwaardigheidscomplex weet te bezorgen en als ik daarvoor in therapie moet, dan ben je wel heel erg dom om verder met zo'n eikel in zee te gaan.
Klink misschien negatief, maar mij had hij zo gek niet gekregen. Alleen dat had voor mij al een reden geweest om er niet eens mee verder te willen. Buiten al het andere wat er nu tussen jullie speelt. Hij maakt gebruik van je onzekerheid.Op mij komt het ook een beetje over alsof hij gebruik van je onzekerheid maakt, cq. misbruik van je afhankelijke houding. En zelf vind ik het ook niet zo wijs om verder met iemand in zee te gaan van wie je (nog) onzeker(der) wordt. Jij bent in therapie geweest, jij doet voorstellen iets leuks te gaan doen, tracht het gezellig te maken, besteed tijd aan jezelf er leuk uit te zien etc. En meneer slaapt op de bank en wordt wel wakker als er een blonde rondborstige dame voorbij komt. Klinkt allemaal niet als een heel leuke man. Wat te doen, tja, misschien hem eens even flink wakker schudden dat het zo niet verder gaat in de hoop dat hij ook eens wat initiatief gaat tonen, en anders accepteren dat hij passief is en geen prater die jou vooral de oplossingen laat zoeken/aan het werk zet.
zondag 11 juli 2010 om 10:11
er waren in de eerste instantie andere redenen waardoor ik in therapie zat, maar de minderwaardigheidscompex kwam daar later ook bij kijken en daar was dan ook vaak over gesproken.
Dit was overigens ook niet zijn idee, maar die van mijn ouders en uiteindelijk van mij.
Maar goed het heeft mij wel veranderd.
Ik heb hard gewerkt om mezelf te veranderen voor mij maar ook voor ons en dan lijkt het me niet raar dat ik ook het een en ander van hem verwacht.
Ik wil hem ook echt niet beschrijven als een eikel, ik weet zeker dat hij ontzettend veel van me houdt en dat hij door het vuur gaat voor zijn gezin.
Het is een hardwerkende man, die constant aan het klussen is, maar niet wetend dat hij ook weleens aan zijn relatie moet werken.
Hij neemt alles vanzelfsprekend en dat heeft hij vaak gehad totdat het moment daar kwam dat hij met de neus op de feiten werd gedrukt... en ik tijdelijk bij mijn ouders introk, wat ver voor ons huwelijk was.
Daarna was het meteen weer de persoon die ik op het begin heb leren kennen, hij deed moeite voor me en ik voor hem.
Doordat ik dit uit het verleden weet, weet ik dat hij het dus wel kan.
Maar goed geen haar op mijn hoofd denkt er nu aan om met mijn dochter tijdelijk weg te gaan, omdat mijn man weer even met de neus op de feiten moet worden gedrukt!
We hebben over 2 weken 3 weken vakantie en gaan dan ook even weg, wel met zijn 3en, maar goed dan kan hij niet klussen o.i.d. dus ben je savonds wel op elkaar aangewezen... wie weet!
@Aranea: waardoor denk je dat hij gebruik maakt van mijn onzekerheid?
Dit was overigens ook niet zijn idee, maar die van mijn ouders en uiteindelijk van mij.
Maar goed het heeft mij wel veranderd.
Ik heb hard gewerkt om mezelf te veranderen voor mij maar ook voor ons en dan lijkt het me niet raar dat ik ook het een en ander van hem verwacht.
Ik wil hem ook echt niet beschrijven als een eikel, ik weet zeker dat hij ontzettend veel van me houdt en dat hij door het vuur gaat voor zijn gezin.
Het is een hardwerkende man, die constant aan het klussen is, maar niet wetend dat hij ook weleens aan zijn relatie moet werken.
Hij neemt alles vanzelfsprekend en dat heeft hij vaak gehad totdat het moment daar kwam dat hij met de neus op de feiten werd gedrukt... en ik tijdelijk bij mijn ouders introk, wat ver voor ons huwelijk was.
Daarna was het meteen weer de persoon die ik op het begin heb leren kennen, hij deed moeite voor me en ik voor hem.
Doordat ik dit uit het verleden weet, weet ik dat hij het dus wel kan.
Maar goed geen haar op mijn hoofd denkt er nu aan om met mijn dochter tijdelijk weg te gaan, omdat mijn man weer even met de neus op de feiten moet worden gedrukt!
We hebben over 2 weken 3 weken vakantie en gaan dan ook even weg, wel met zijn 3en, maar goed dan kan hij niet klussen o.i.d. dus ben je savonds wel op elkaar aangewezen... wie weet!
@Aranea: waardoor denk je dat hij gebruik maakt van mijn onzekerheid?
zondag 11 juli 2010 om 10:53
Beste Chey1234,
Hij weet dat je onzeker bent, dus waarom zou hij moeite voor je doen? Je blijft toch wel in de buurt en schikt je naar zijn grillen. Je hebt vanaf het begin over je heen laten lopen gezien het feit dat je o.a. door een ander aangepraat minderwaardigheidscomplex in therapie terecht kwam.
Ook de volgende zin zegt al inderdaad genoeg " Mijn man was in het begin stadium vrij in zijn complimenten, voornamelijk naar andere vrouwen toe, naar mij minder dit omdat ik zijn vriendin was en dat zei toch al genoeg??"
Hij neemt je, zoals de Engelsen zeggen "For granted". Je was zijn vriendin volgens hem, dus moet je niet zeuren, wat wil je nog meer.
En jij hebt dat allemaal genomen. Waarom? Was je bang dat de relatie (weer) zou worden verbroken? Je geeft zelf al aan dat er al eerder moeilijkheden waren.
Deze man vindt een afhankelijke partner wel best zo. Heeft hij geen moeilijke toestanden met je want je laat je door je onzekerheid gewoon weer in de hoek zetten. Trap daar niet meer in meid!
Kom nu eindelijk eens op voor jezelf en laat ook eens je onafhankelijke kant zien. Laat zien dat jij er ook bent en dat je het zat bent om op deze manier verder te gaan.
Dit is geen gelijkwaardige relatie dus doe er iets aan.
Gezien het feit dat hij ineens na jouw tijdelijke vertrek wél weer de 'oude" was zegt al genoeg.
Verder ben ik het helemaal met het commentaar van CharlotteC eens.
Hij weet dat je onzeker bent, dus waarom zou hij moeite voor je doen? Je blijft toch wel in de buurt en schikt je naar zijn grillen. Je hebt vanaf het begin over je heen laten lopen gezien het feit dat je o.a. door een ander aangepraat minderwaardigheidscomplex in therapie terecht kwam.
Ook de volgende zin zegt al inderdaad genoeg " Mijn man was in het begin stadium vrij in zijn complimenten, voornamelijk naar andere vrouwen toe, naar mij minder dit omdat ik zijn vriendin was en dat zei toch al genoeg??"
Hij neemt je, zoals de Engelsen zeggen "For granted". Je was zijn vriendin volgens hem, dus moet je niet zeuren, wat wil je nog meer.
En jij hebt dat allemaal genomen. Waarom? Was je bang dat de relatie (weer) zou worden verbroken? Je geeft zelf al aan dat er al eerder moeilijkheden waren.
Deze man vindt een afhankelijke partner wel best zo. Heeft hij geen moeilijke toestanden met je want je laat je door je onzekerheid gewoon weer in de hoek zetten. Trap daar niet meer in meid!
Kom nu eindelijk eens op voor jezelf en laat ook eens je onafhankelijke kant zien. Laat zien dat jij er ook bent en dat je het zat bent om op deze manier verder te gaan.
Dit is geen gelijkwaardige relatie dus doe er iets aan.
Gezien het feit dat hij ineens na jouw tijdelijke vertrek wél weer de 'oude" was zegt al genoeg.
Verder ben ik het helemaal met het commentaar van CharlotteC eens.
zondag 11 juli 2010 om 10:54
Mijn god.....je kind is een jaar. Geef jezelf even een schop onder je kont en breng haar voor een weekendje bij opa en oma ofzo. Ga je lekker met je man een weekendje weg!
En ik hou thuis bij mijn vriend ook mijn buik niet meer in hoor....hij is 'eigen' en bij hem ben ik mezelf. Als ik ergens op visite ben hou ik wel mijn buik in en doe je nu eenmaal meer moeite om een praatje te maken....lijkt me heel normaal.
Succes!
En ik hou thuis bij mijn vriend ook mijn buik niet meer in hoor....hij is 'eigen' en bij hem ben ik mezelf. Als ik ergens op visite ben hou ik wel mijn buik in en doe je nu eenmaal meer moeite om een praatje te maken....lijkt me heel normaal.
Succes!
zondag 11 juli 2010 om 11:03
Dan nog, als jullie over 2 weken 3! weken op vakantie gaan, blijft de situatie (volgens mi)j precies het zelfde hoor. Dit omdat jullie niet hebben gepraat over de situatie:.
Ben je tijdens de vakantie wél minder onzeker?
Zal je dan wél het setje durven aantrekken?
Zal hij dan meer initiatief nemen?
Zouden jullie alleen met zn twee-en ergens rustig kunnen dineren en over jullie relatie praten?
Zullen jullie dan tijdens de vakantie elke week sex hebben?
Zul je hem niet afwijzen als het al "te laat" is?
Denk het niet. Over 5 weken zijn jullie weer thuis en is de situatie idem. Ik ben "pas" 27 en ben 10 jaar met de vader van mijn kinderen. 10 Jaren van ups en downs. Met heeeel veeeel praten begrijpen we elkaar nu zoals het moet en staan we vandaag allebei met de neus naar dezelde richting ipv tegenover elkaar. Maar dat betekent niet dat dat "gepraat"altijd soepel ging. Jullie zijn uiteindelijk twee verschillende mensen met eigen mening en visie. Het is een kwestie van tussenweg zien te vinden en inlevingsvermogen (in de andere zijn schoenen staan).
Een relatie is twee richting verkeer. Jij moet denk ik ook navragen bij je man waarom hij nu zo passief is, navragen wat in hém speelt. Misschien is er iets dat hij ook niet tegen jou (durf) kan zeggen. En om je kind een paar uurtjes of twee nachten bij oppas te laten in het belang van je relatie met haar vader is zeker geen luxe. Dit maakt jou geen minder goeie moeder hoor!!
Ik zou zeggen; zet die onzekerheid even opzij en doe beter je best. Laat zien dat jij alles aan wilt doen om je relatie te redden! En zoals eerder gezegd is: niet vragen maar doen. Een "leuke" film kijken? Hij valt in slaapt; kan me voorstellen! Dat is niet echt iets constructrief voor je relatie. Dat is een activiteit waarbij jullie allebei passief en non-communicatief met elkaar bezig zijn. Daar wordt je niet wijzer van gang van zaken binnen je relatie.
Ben je tijdens de vakantie wél minder onzeker?
Zal je dan wél het setje durven aantrekken?
Zal hij dan meer initiatief nemen?
Zouden jullie alleen met zn twee-en ergens rustig kunnen dineren en over jullie relatie praten?
Zullen jullie dan tijdens de vakantie elke week sex hebben?
Zul je hem niet afwijzen als het al "te laat" is?
Denk het niet. Over 5 weken zijn jullie weer thuis en is de situatie idem. Ik ben "pas" 27 en ben 10 jaar met de vader van mijn kinderen. 10 Jaren van ups en downs. Met heeeel veeeel praten begrijpen we elkaar nu zoals het moet en staan we vandaag allebei met de neus naar dezelde richting ipv tegenover elkaar. Maar dat betekent niet dat dat "gepraat"altijd soepel ging. Jullie zijn uiteindelijk twee verschillende mensen met eigen mening en visie. Het is een kwestie van tussenweg zien te vinden en inlevingsvermogen (in de andere zijn schoenen staan).
Een relatie is twee richting verkeer. Jij moet denk ik ook navragen bij je man waarom hij nu zo passief is, navragen wat in hém speelt. Misschien is er iets dat hij ook niet tegen jou (durf) kan zeggen. En om je kind een paar uurtjes of twee nachten bij oppas te laten in het belang van je relatie met haar vader is zeker geen luxe. Dit maakt jou geen minder goeie moeder hoor!!
Ik zou zeggen; zet die onzekerheid even opzij en doe beter je best. Laat zien dat jij alles aan wilt doen om je relatie te redden! En zoals eerder gezegd is: niet vragen maar doen. Een "leuke" film kijken? Hij valt in slaapt; kan me voorstellen! Dat is niet echt iets constructrief voor je relatie. Dat is een activiteit waarbij jullie allebei passief en non-communicatief met elkaar bezig zijn. Daar wordt je niet wijzer van gang van zaken binnen je relatie.
zondag 11 juli 2010 om 11:06
Na een tijdje neemt iedereen zijn partner 'For granted', tuurlijk, stel je voor dat je ekaar iedere dag zou moeten overstelpen met complimenten.
Wilt niet zeggen dat hij je helemaal links moet laten liggen, Ik denk dat jullie gewoon in een sleur liggen, het is saai, niet meer spannend. En je vind dat jouw man dat moet oplossen, omdat jij een minderwaardigheids dingetje hebt.
Zo werkt dat niet, je man werkt hard en ziet dat waarschijnlijk niet eens (en hij is niet de enige), en jij zit een beetje in een slachtofferhoekje. Kom daar uit, regel oppas, (en ja dat kan wel, is zelfs heel goed voor je dochter: A, is goed voor haarzelf zo af en toe ergen te logeren. B: een ontspannen moeder is veel fijner dan een stresskip.)
Ga wat leuks doen, regel een weekendje weg, niet vragen, regelen. En dan kan je in alle rust met elkaar praten, leuke dingen doen. Maar ga wel positief iets leuks doen en niet met een zure kop.
Wilt niet zeggen dat hij je helemaal links moet laten liggen, Ik denk dat jullie gewoon in een sleur liggen, het is saai, niet meer spannend. En je vind dat jouw man dat moet oplossen, omdat jij een minderwaardigheids dingetje hebt.
Zo werkt dat niet, je man werkt hard en ziet dat waarschijnlijk niet eens (en hij is niet de enige), en jij zit een beetje in een slachtofferhoekje. Kom daar uit, regel oppas, (en ja dat kan wel, is zelfs heel goed voor je dochter: A, is goed voor haarzelf zo af en toe ergen te logeren. B: een ontspannen moeder is veel fijner dan een stresskip.)
Ga wat leuks doen, regel een weekendje weg, niet vragen, regelen. En dan kan je in alle rust met elkaar praten, leuke dingen doen. Maar ga wel positief iets leuks doen en niet met een zure kop.
zondag 11 juli 2010 om 12:35
@ Aranea: zoals jij het beschrijft zal het absoluut niet wezen.
Voor hem had ik zo en zo geen relatie gehad, het is niet zo dat ik het nodig had.
onze begin stadia was heel erg en dat kwam voorledig door mij en de redenen daarvan waren de redenen dat ik in therapie ging, wat overigens ook al speelde voordat hij in mijn leven kwam.
Hoe ik hem toen heb behandeld, hoe ik was... iedere man had het niet meer aangekunt/gewilt en zou bij mij weg zijn gegaan, ondanks dit en de vele keren dat ik bij hem weg ging, is hij altijd op mij blijven wachten en heeft hij me nooit wat kwalijk genomen.
Dit zeg ik niet vanuit mijn onzekerheid hoor, niet dat er wordt gedacht dat het er zo erg aan toe is dat ik mezelf alles kwalijk neem.
Maar dit zegt wel dat hij toen niet zomaar genoegen met me heeft genomen.
Ik heb zelfs een korte relatie met een ander gehad en tijdens wel altijd contact met hem gehouden en gezegd dat hij degene is met wie ik uiteindelijk wil trouwen en als vader van mijn kinderen wil hebben, maar nu nog niet.
Ik weet het heel erg... maar was in een periode dat het echt niet goed ging met mij.
Wanneer ik er klaar voor was, stond hij daar....
Kan me daarom niet voorstellen dat hij gebruik van mijn onzekerheid maakt.
Voor hem had ik zo en zo geen relatie gehad, het is niet zo dat ik het nodig had.
onze begin stadia was heel erg en dat kwam voorledig door mij en de redenen daarvan waren de redenen dat ik in therapie ging, wat overigens ook al speelde voordat hij in mijn leven kwam.
Hoe ik hem toen heb behandeld, hoe ik was... iedere man had het niet meer aangekunt/gewilt en zou bij mij weg zijn gegaan, ondanks dit en de vele keren dat ik bij hem weg ging, is hij altijd op mij blijven wachten en heeft hij me nooit wat kwalijk genomen.
Dit zeg ik niet vanuit mijn onzekerheid hoor, niet dat er wordt gedacht dat het er zo erg aan toe is dat ik mezelf alles kwalijk neem.
Maar dit zegt wel dat hij toen niet zomaar genoegen met me heeft genomen.
Ik heb zelfs een korte relatie met een ander gehad en tijdens wel altijd contact met hem gehouden en gezegd dat hij degene is met wie ik uiteindelijk wil trouwen en als vader van mijn kinderen wil hebben, maar nu nog niet.
Ik weet het heel erg... maar was in een periode dat het echt niet goed ging met mij.
Wanneer ik er klaar voor was, stond hij daar....
Kan me daarom niet voorstellen dat hij gebruik van mijn onzekerheid maakt.
zondag 11 juli 2010 om 12:39
@ Jala5: ik ben absoluut geen stresskip en laten we duidelijk wezen mijn dochter heeft absoluut geen last van dit probleem.
We hebben geen ruzie, doen normaal lief tegen elkaar en doen ook leuke dingen met z'n 3en.
Vanavond gaat ze logeren, was al gepland i.v.m. de voetbal, we gaan dan voor het eerst samen weer even de kroeg in.'
ik weet het dan ben je ook niet met z'n 2en , maar op de een of andere manier brengt het ons toch even naar elkaar toe.
We zijn in een andere omgeving en zijn ook beide even anders..
We hebben geen ruzie, doen normaal lief tegen elkaar en doen ook leuke dingen met z'n 3en.
Vanavond gaat ze logeren, was al gepland i.v.m. de voetbal, we gaan dan voor het eerst samen weer even de kroeg in.'
ik weet het dan ben je ook niet met z'n 2en , maar op de een of andere manier brengt het ons toch even naar elkaar toe.
We zijn in een andere omgeving en zijn ook beide even anders..
zondag 11 juli 2010 om 12:54
Mmmm..moet helaas bekennen dat ik toch wel dingen in jouw verhaal herken in mijn eigen huwelijk.
Het is na heel veel iniatief nemen vanuit mijn kant..nu voor mij volkomen duidelijk dat het vanuit mijzelf moet komen of helemaal niet.
En dan bedoel ik....in dingen ondernemen, romantische uitjes plannen, sex en intieme gesprekken.
Mijn man heeft dit allemaal niet nodig om gelukkig te zijn..hij is prima in zijn element met de dingen die hij doet. Werkt hard en is een goede vader. Hij houdt heel veel van zijn dochter en van mij..en vindt het ook heel leuk als ik dingen organiseer maar toont niet tot nauwelijk iniatief.
Jammer, het zou voor mij ook wel eens leuk zijn als hij wel eens het iniatief zou nemen.het geeft je het gevoel dat je het waard bent en dat hij je wardeerd..dus ik herken jouw gevoel tot in zekere hoogte.
Voor mij is dit of accepteren (want veranderen lukt toch niet) of zelf het iniatief tot deze dingen nemen aangezien ik er zelf wel behoefte aan heb.
Het is na heel veel iniatief nemen vanuit mijn kant..nu voor mij volkomen duidelijk dat het vanuit mijzelf moet komen of helemaal niet.
En dan bedoel ik....in dingen ondernemen, romantische uitjes plannen, sex en intieme gesprekken.
Mijn man heeft dit allemaal niet nodig om gelukkig te zijn..hij is prima in zijn element met de dingen die hij doet. Werkt hard en is een goede vader. Hij houdt heel veel van zijn dochter en van mij..en vindt het ook heel leuk als ik dingen organiseer maar toont niet tot nauwelijk iniatief.
Jammer, het zou voor mij ook wel eens leuk zijn als hij wel eens het iniatief zou nemen.het geeft je het gevoel dat je het waard bent en dat hij je wardeerd..dus ik herken jouw gevoel tot in zekere hoogte.
Voor mij is dit of accepteren (want veranderen lukt toch niet) of zelf het iniatief tot deze dingen nemen aangezien ik er zelf wel behoefte aan heb.
maandag 12 juli 2010 om 07:47
quote:mignon schreef op 11 juli 2010 @ 12:54:
Mmmm..moet helaas bekennen dat ik toch wel dingen in jouw verhaal herken in mijn eigen huwelijk.
Het is na heel veel iniatief nemen vanuit mijn kant..nu voor mij volkomen duidelijk dat het vanuit mijzelf moet komen of helemaal niet.
En dan bedoel ik....in dingen ondernemen, romantische uitjes plannen, sex en intieme gesprekken.
Mijn man heeft dit allemaal niet nodig om gelukkig te zijn..hij is prima in zijn element met de dingen die hij doet. Werkt hard en is een goede vader. Hij houdt heel veel van zijn dochter en van mij..en vindt het ook heel leuk als ik dingen organiseer maar toont niet tot nauwelijk iniatief.
Jammer, het zou voor mij ook wel eens leuk zijn als hij wel eens het iniatief zou nemen.het geeft je het gevoel dat je het waard bent en dat hij je wardeerd..dus ik herken jouw gevoel tot in zekere hoogte.
Voor mij is dit of accepteren (want veranderen lukt toch niet) of zelf het iniatief tot deze dingen nemen aangezien ik er zelf wel behoefte aan heb.Dit is in mijn relatie ook zo, maar het verschil met TO is, of je er wel of niet onzeker van wordt. Mijn man vindt het héérlijk als ik leuke plannetjes bedenk, geniet er ontzettend van als ik hem ergens mee naar toe sleep. Laat ik dat van hem afwachten, dan gaan we misschien één keer per jaar de deur uit... Hij heeft echter andere kwaliteiten en we zijn allebei gelukkig met de rolverdeling in onze relatie.
Mmmm..moet helaas bekennen dat ik toch wel dingen in jouw verhaal herken in mijn eigen huwelijk.
Het is na heel veel iniatief nemen vanuit mijn kant..nu voor mij volkomen duidelijk dat het vanuit mijzelf moet komen of helemaal niet.
En dan bedoel ik....in dingen ondernemen, romantische uitjes plannen, sex en intieme gesprekken.
Mijn man heeft dit allemaal niet nodig om gelukkig te zijn..hij is prima in zijn element met de dingen die hij doet. Werkt hard en is een goede vader. Hij houdt heel veel van zijn dochter en van mij..en vindt het ook heel leuk als ik dingen organiseer maar toont niet tot nauwelijk iniatief.
Jammer, het zou voor mij ook wel eens leuk zijn als hij wel eens het iniatief zou nemen.het geeft je het gevoel dat je het waard bent en dat hij je wardeerd..dus ik herken jouw gevoel tot in zekere hoogte.
Voor mij is dit of accepteren (want veranderen lukt toch niet) of zelf het iniatief tot deze dingen nemen aangezien ik er zelf wel behoefte aan heb.Dit is in mijn relatie ook zo, maar het verschil met TO is, of je er wel of niet onzeker van wordt. Mijn man vindt het héérlijk als ik leuke plannetjes bedenk, geniet er ontzettend van als ik hem ergens mee naar toe sleep. Laat ik dat van hem afwachten, dan gaan we misschien één keer per jaar de deur uit... Hij heeft echter andere kwaliteiten en we zijn allebei gelukkig met de rolverdeling in onze relatie.
maandag 12 juli 2010 om 08:13
Ik heb een groot probleem.
Volgens mij is mijn vrouw op me uitgekeken.
Ze neemt nooit meer initatief.
Ik heb laatst de stoute schoenen aangetrokken en haar een leuk setje voor valentijn gegeven, maar ook dat heeft ze nog niet voor me aangedaan.
Ik weet het niet meer, ik durf helemaal niets meer!
Bovenstaande zou je man geschreven kunnen hebben....
Dit is precies wat mijn man dacht ....nadat ik een houding kreeg van..
"Nu is het jouw beurt om eens iniatief te nemen!"...er gebeurde dus niets.
Is dus killing voor je huwelijk!
Hij onzeker..jij onzeker!
Volgens mij is mijn vrouw op me uitgekeken.
Ze neemt nooit meer initatief.
Ik heb laatst de stoute schoenen aangetrokken en haar een leuk setje voor valentijn gegeven, maar ook dat heeft ze nog niet voor me aangedaan.
Ik weet het niet meer, ik durf helemaal niets meer!
Bovenstaande zou je man geschreven kunnen hebben....
Dit is precies wat mijn man dacht ....nadat ik een houding kreeg van..
"Nu is het jouw beurt om eens iniatief te nemen!"...er gebeurde dus niets.
Is dus killing voor je huwelijk!
Hij onzeker..jij onzeker!
