Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Ik dacht dat ik hem kon vergeven, maar wat is dit moeilijk

03-01-2020 12:37 227 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Hallo Forummers,

Voor het eerst dat ik een bericht plaats, maar ik ben de wanhoop nabij dus op zoek naar tips/ervaringen.
Ik ben 7 jaar samen met mijn man, we hebben een dochtertje van 3, en zijn 2 jaar geleden getrouwd. De laatste maanden gingen we totaal niet goed samen. Mijn man vond mij in eerste instantie afstandelijker en vond dat ik hem vergat, ik vond later dat hij veel wegging en had het idee dat hij aan het vluchten was. Veel ruzies volgden waardoor we ons beide niet meer goed voelden thuis. Mijn man is in deze periode eenmalig vreemdgegaan en heeft dit nog geen week na het voorval opgebiecht. Niet met iemand die ik ken, maar wel iemand die redelijk in de buurt woont en die ik dus zou kunnen tegenkomen, al heb ik haar ooit 1 keer gezien op een festival. Hij wilt samen verder, werken aan onze relatie. Hij had meteen heel veel spijt en heeft nooit meer contact gehad, geeft aan zich nog nooit zo slecht gevoeld te hebben. Ik zei in eerste instantie dat we dit te boven kunnen komen, ik was denk ik vooral opgelucht omdat ik voelde dat er iets was. Ik heb aangegeven dat hij vreselijk de fout in is gegaan en ik hem niet meteen kan vergeven, maar dat ik mijn best zou doen. Ik heb ook duidelijk aangegeven dat ik dit nooit een tweede keer vergeef. Probleem is nu alleen dat ik totaal niet wist in wat voor rollercoaster ik terecht zou komen. Verdriet, woede, ik voel me vernederd en met momenten schaam ik me dood omdat ik het nog probeer. Mijn beeld van hem is zo veranderd, mijn vertrouwen in hem en respect voor hem moet echt weer groeien. We zijn al die tijd samen in huis gebleven, het leek ons beide niet zinvol om dit apart te verwerken. Hij heeft de eerste weken al mijn vragen beantwoord, we hebben veel gesprekken gehad maar het lukt me nog niet dit een plekje te geven. We zijn nu 6 weken verder en toen ik er gisteren weer begon gaf hij aan dat hij verder wilt, dat hij het idee heeft dat we continu dezelfde gesprekken voeren en we zo stil blijven staan. Ik werd hier zo vreselijk boos over! Hij heeft geen idee wat dit met mij doet, hoe verschrikkelijk ik me voel en ik ben bang als ik niet meer met hem kan praten dat ik alles opkrop en ik een tikkende tijdbom word. Ik vind dat hij begrip moet hebben voor mijn gevoel, voor mijn boosheid en verdriet. Ik zie het als een rouwproces. Hij zegt dat we zo niet verder komen, dat we het ook weer leuk moeten kunnen hebben samen. Ik hou nog wel echt van hem, maar mijn beeld van hem is wel beschadigd en ik weet niet of we er op deze manier uitkomen. Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden? Moet ik het loslaten, of is het niet zo gek dat ik dit nog niet kan?
leveniscompliceerd wijzigde dit bericht op 03-01-2020 17:39
0.17% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
gaultier schreef:
03-07-2020 11:42
Dat het niet 100 procent goedkomt is misschien wel een beetje waar. Het zal misschien ook anders worden en niet meer zozeer als eerst. Als je dat accepteert kun je misschien verder
Dat heb je heel goed gezegd.
Ik denk ook dat het niet meer hetzelfde wordt als eerst.
Alle reacties Link kopieren Quote
Niet alles gelezen maar ooit zo’n mooie vergelijking gelezen die de lading mi goed dekt.

Een vaas die kapot gevallen is, kun je lijmen, maar de barst blijft zichtbaar. Maar... hij is wél weer te gebruiken!

Op een gegeven moment weet en voel je of je je eroverheen kunt zetten of niet. Beiden is goed, zolang het voor jou maar goed aanvoelt. Probeer op termijn te vergeven en dan niet eens voor hem (Dit voelt in het begin alsof ie dat niet verdient). Maar vergeef hem voor jezelf, zodat je door kan. Door met je leven, sterker dan ooit of het nou met hem is of zonder hem. En nee t wordt vast niet meer hetzelfde maar ook dit is een kans op een nieuwe basis voor je relatie. Zou ook adviseren niet te snel te hoeven beslissen. Je hoeft nu even niks te weten, jij hebt dit niet veroorzaakt. En als je over een jaar merkt dat je toch niet trekt dan is dat zo en is daar niemand schuldig aan.

Wees lief voor jezelf!

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven