Relaties
alle pijlers
ik verpest het ook altijd
zondag 4 oktober 2009 om 19:09
heb ik eindelijk de man van mijn dromen, gaan we samenwonen zijn we bezig met kinderen, mijn grootste wens, ga ik lopen zeiken over het huishouden en klusjes. Ik ben behoorlijk dwangmatig en wil graag mijn zin en dat heb ik te veel doorgedreven.Ik kon niet stoppen met drammen en boo sworden hierover.
Nu wonen we niet meer bij elkaar, zijn gevoel is grotendeels weg en moeten we kijken wat er nog te redden valt.
Waarom verperst ik het ook altijd?
Nu wonen we niet meer bij elkaar, zijn gevoel is grotendeels weg en moeten we kijken wat er nog te redden valt.
Waarom verperst ik het ook altijd?
zondag 4 oktober 2009 om 19:18
zondag 4 oktober 2009 om 19:22
Spidergirl. jij bent jij. Ook het dwangmatige deel ben jij. Als hij daar niet mee uit de voeten kan, dan kan hij dus eigenlijk niet uit de voeten met jou. Met iemand die niet echt met je uit de voeten kan is het niet fijn kinderen groot brengen. Samen een leven delen gaat langs pieken en dalen. Als je dingen verandert aan jezelf, zoals bijvoorbeeld je dwangmatigheid inperken, dan loop je daar in de dalen toch altijd weer keihard tegenaan.
Je praat echt erg lelijk over jezelf. Dat is erg jammer, en waarschijnlijk niet eens zo nodig.
Zou het kunnen zijn dat je niet steeds alles verprutst, maar steeds probeert om iets te lukken met iemand waarmee het eigenlijk niet lukken kàn?
Je praat echt erg lelijk over jezelf. Dat is erg jammer, en waarschijnlijk niet eens zo nodig.
Zou het kunnen zijn dat je niet steeds alles verprutst, maar steeds probeert om iets te lukken met iemand waarmee het eigenlijk niet lukken kàn?
zondag 4 oktober 2009 om 19:30
O, je hebt nog meer topics hierover geopend, begrijp ik. Ik heb ze even gelezen en mijn mond valt open van zoveel naïeviteit. Je hebt nu acht maanden een relatie en hij wil in therapie. Jullie hebben een 7 maanden dip gehad, je vakantie is verpest door je vriend, hij wil absoluut niet in het huishouden meehelpen want daar heeft hij geen zin in. Maar toch hou je veel van hem en wilden jullie tot voor kort samen een kind. En hij houdt van jou maar hij wil niet met je zoenen tot alles opgelost is.
Spidergirl, zie je nou zelf niet dat deze relatie gedoemd is te mislukken?
Spidergirl, zie je nou zelf niet dat deze relatie gedoemd is te mislukken?
zondag 4 oktober 2009 om 19:33
quote:sprankelend schreef op 04 oktober 2009 @ 19:22:
Spidergirl. jij bent jij. Ook het dwangmatige deel ben jij. Als hij daar niet mee uit de voeten kan, dan kan hij dus eigenlijk niet uit de voeten met jou. Met iemand die niet echt met je uit de voeten kan is het niet fijn kinderen groot brengen. Samen een leven delen gaat langs pieken en dalen. Als je dingen verandert aan jezelf, zoals bijvoorbeeld je dwangmatigheid inperken, dan loop je daar in de dalen toch altijd weer keihard tegenaan.
Je praat echt erg lelijk over jezelf. Dat is erg jammer, en waarschijnlijk niet eens zo nodig.
Zou het kunnen zijn dat je niet steeds alles verprutst, maar steeds probeert om iets te lukken met iemand waarmee het eigenlijk niet lukken kàn?Mooie post! En oh zo waar.
Spidergirl. jij bent jij. Ook het dwangmatige deel ben jij. Als hij daar niet mee uit de voeten kan, dan kan hij dus eigenlijk niet uit de voeten met jou. Met iemand die niet echt met je uit de voeten kan is het niet fijn kinderen groot brengen. Samen een leven delen gaat langs pieken en dalen. Als je dingen verandert aan jezelf, zoals bijvoorbeeld je dwangmatigheid inperken, dan loop je daar in de dalen toch altijd weer keihard tegenaan.
Je praat echt erg lelijk over jezelf. Dat is erg jammer, en waarschijnlijk niet eens zo nodig.
Zou het kunnen zijn dat je niet steeds alles verprutst, maar steeds probeert om iets te lukken met iemand waarmee het eigenlijk niet lukken kàn?Mooie post! En oh zo waar.
zondag 4 oktober 2009 om 19:44
Spidergirl, ook ik heb even snel door (een aantal van) je andere topics heen gescrolled. Dat klinkt allemaal niet best meid.
Gooi die zevenmijlslaarzen maar in de kliko en probeer je eens een poosje te bezinnen op wat JIJ nu eigenlijk in het leven wil. Voor jou, zonder de relatie te leggen met andere mensen (mannen).
Ik weet niet hoe oud je bent, en ik heb zelf natuurlijk makkelijk praten omdat ik al moeder ben, maar kinderen heb je voor het leven. Zèlfs als je relatie om door een ringetje te halen is en volledig probleemloos verloopt is een half jaar te vroeg om voor kinderen te gaan. Simpelweg omdat je elkaar nog niet in voldoende mate kènt.
Jullie leren elkaar nu kennen, al heel snel binnen een situatie waarin jullie samenwonen ook nog, en wat blijkt... jullie passen eigenlijk helemaal niet zo goed bij elkaar. De meeste mensen ontdekken dit terwijl ze nog aan het daten zijn. Dan is het iook niet leuk, maar omdat ze nog geen huis delen lijkt het drama minder groot. Als je dingen overhaast dan nodig je de ellende bijna persoonlijk uit. Zeker op het vlak van kinderen. Ik hoop dat je nog jong bent en dus nog even de tijd hebt voor deze grote diepe wens. Maar ik zou echt weer even aan de pil gaan mop, óók als hij 'bijdraait'.
Gooi die zevenmijlslaarzen maar in de kliko en probeer je eens een poosje te bezinnen op wat JIJ nu eigenlijk in het leven wil. Voor jou, zonder de relatie te leggen met andere mensen (mannen).
Ik weet niet hoe oud je bent, en ik heb zelf natuurlijk makkelijk praten omdat ik al moeder ben, maar kinderen heb je voor het leven. Zèlfs als je relatie om door een ringetje te halen is en volledig probleemloos verloopt is een half jaar te vroeg om voor kinderen te gaan. Simpelweg omdat je elkaar nog niet in voldoende mate kènt.
Jullie leren elkaar nu kennen, al heel snel binnen een situatie waarin jullie samenwonen ook nog, en wat blijkt... jullie passen eigenlijk helemaal niet zo goed bij elkaar. De meeste mensen ontdekken dit terwijl ze nog aan het daten zijn. Dan is het iook niet leuk, maar omdat ze nog geen huis delen lijkt het drama minder groot. Als je dingen overhaast dan nodig je de ellende bijna persoonlijk uit. Zeker op het vlak van kinderen. Ik hoop dat je nog jong bent en dus nog even de tijd hebt voor deze grote diepe wens. Maar ik zou echt weer even aan de pil gaan mop, óók als hij 'bijdraait'.
zondag 4 oktober 2009 om 19:46
quote:sprankelend schreef op 04 oktober 2009 @ 19:22:
Spidergirl. jij bent jij. Ook het dwangmatige deel ben jij. Als hij daar niet mee uit de voeten kan, dan kan hij dus eigenlijk niet uit de voeten met jou. Met iemand die niet echt met je uit de voeten kan is het niet fijn kinderen groot brengen. Samen een leven delen gaat langs pieken en dalen. Als je dingen verandert aan jezelf, zoals bijvoorbeeld je dwangmatigheid inperken, dan loop je daar in de dalen toch altijd weer keihard tegenaan.
Je praat echt erg lelijk over jezelf. Dat is erg jammer, en waarschijnlijk niet eens zo nodig.
Zou het kunnen zijn dat je niet steeds alles verprutst, maar steeds probeert om iets te lukken met iemand waarmee het eigenlijk niet lukken kàn?Wat zeg je dat weer mooi!
Spidergirl. jij bent jij. Ook het dwangmatige deel ben jij. Als hij daar niet mee uit de voeten kan, dan kan hij dus eigenlijk niet uit de voeten met jou. Met iemand die niet echt met je uit de voeten kan is het niet fijn kinderen groot brengen. Samen een leven delen gaat langs pieken en dalen. Als je dingen verandert aan jezelf, zoals bijvoorbeeld je dwangmatigheid inperken, dan loop je daar in de dalen toch altijd weer keihard tegenaan.
Je praat echt erg lelijk over jezelf. Dat is erg jammer, en waarschijnlijk niet eens zo nodig.
Zou het kunnen zijn dat je niet steeds alles verprutst, maar steeds probeert om iets te lukken met iemand waarmee het eigenlijk niet lukken kàn?Wat zeg je dat weer mooi!
zondag 4 oktober 2009 om 21:56
Spidergirl, misschien wil je diep van binnen samenwonen met een man en ook kinderen. Vraag je af of dit de juiste persoon voor je is. Je kan niet alles bij jezelf neerleggen. Jullie zitten samen in de relatie. Wat wil hij doen om ervoor te zorgen dat jullie er samen uit komen? Wat heeft hij voor toekomstdromen over jullie twee? Praat daar eerst (tijdens de hernieuwde date fase over). Kom er samen achter. En maak dan pas eventueel de volgende stap (=samenwonen).
Ik hoorde laatst de 3-fasen theorie. De eerste is met een fles wijn in het park liggen, het daten, nou dat kunnen we allemaal. De tweede is samenwonen, waar je het opeens hebt over huishoudelijke klusjes. Als dat lukt dan pas denk je na over fase 3: een huishouden samen en kinderen.
Rustig aan en denk aan jezelf. Bedenk wat maakt jou gelukkig in een relatie. En wat verwacht je van de ander.
Ik hoorde laatst de 3-fasen theorie. De eerste is met een fles wijn in het park liggen, het daten, nou dat kunnen we allemaal. De tweede is samenwonen, waar je het opeens hebt over huishoudelijke klusjes. Als dat lukt dan pas denk je na over fase 3: een huishouden samen en kinderen.
Rustig aan en denk aan jezelf. Bedenk wat maakt jou gelukkig in een relatie. En wat verwacht je van de ander.
maandag 5 oktober 2009 om 16:38
Hij wil er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het goed komt. In therapie, apart wonen, daten met me. Hij wil ook heel graag kinderen en zo (we waren al bezig ze te krijgen).
Ik snap gewoon niet dat ik met deze dromen genoegen kon nemen. Ik werd die dag heel boos en deed gefrustreerd omdat ik dacht dat je je bij je partner wel 'mocht laten gaan' (heb niet gescholden of geschreeuwd of zo hoor). Maar blijkbaar ben ik te heftig of zo. Ik baal zo ongelofelijk van mezelf.
Weet ook wel dat niet alle smijn schuld is, maar als ik die ene ruzie niet had gemaakt, was ik nu misschien zwanger....
Ik snap gewoon niet dat ik met deze dromen genoegen kon nemen. Ik werd die dag heel boos en deed gefrustreerd omdat ik dacht dat je je bij je partner wel 'mocht laten gaan' (heb niet gescholden of geschreeuwd of zo hoor). Maar blijkbaar ben ik te heftig of zo. Ik baal zo ongelofelijk van mezelf.
Weet ook wel dat niet alle smijn schuld is, maar als ik die ene ruzie niet had gemaakt, was ik nu misschien zwanger....
maandag 5 oktober 2009 om 17:34
quote:spidergirl1 schreef op 05 oktober 2009 @ 16:38:
Hij wil er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het goed komt. In therapie, apart wonen, daten met me. Hij wil ook heel graag kinderen en zo (we waren al bezig ze te krijgen).
Ik snap gewoon niet dat ik met deze dromen genoegen kon nemen. Ik werd die dag heel boos en deed gefrustreerd omdat ik dacht dat je je bij je partner wel 'mocht laten gaan' (heb niet gescholden of geschreeuwd of zo hoor). Maar blijkbaar ben ik te heftig of zo. Ik baal zo ongelofelijk van mezelf.
Weet ook wel dat niet alle smijn schuld is, maar als ik die ene ruzie niet had gemaakt, was ik nu misschien zwanger....
Lieve Spidergirl, heb je zelf niet door wat je hier nu zegt??? Als jij je koste wat kost maar inhoudt, dan blijft hij misschien wel bij je en krijg jij het door jou zo verlangde kind. Eh..... Lijkt je dat de beste manier? Lijkt je dat een veilige haven om je kind in groot te brengen?
Ik heb ook even je vorige topics gelezen en zie dat het al vanaf augustus rommelt bij jullie. Als je nu nog steeds serieus over kinderen met deze man nadenkt (voor nú, op dit moment) ben je denk ik niet goed bezig.
Je boosheid kwam toch zeker niet zo maar uit de lucht vallen? Blijkbaar zat je je al een behoorlijke tijd te ergeren aan zijn manier van omgaan met het huishouden. Dat is al één reden om je relatie eerst nog even serieus te heroverwegen. Pas als je samen happy in je relatie staat kun je serieus over kinderen na gaan denken.
Van jezelf balen omdat je bent wie je bent lijkt me niet zinvol in deze. Als je al naar jezelf wil kijken, kijk dan naar hoe je communiceert. Biedt jouw communicatie gelegenheid voor een ander om er op te reageren? Zit er positieve feedback in?
Als je (ex)vriend aan zichzelf wil gaan werken, prima, laat hem zijn gang gaan. Maar daar zou ik me bij op de achtergrond houden als ik jou was, want het is zijn ding en niet het jouwe.
Hij wil er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het goed komt. In therapie, apart wonen, daten met me. Hij wil ook heel graag kinderen en zo (we waren al bezig ze te krijgen).
Ik snap gewoon niet dat ik met deze dromen genoegen kon nemen. Ik werd die dag heel boos en deed gefrustreerd omdat ik dacht dat je je bij je partner wel 'mocht laten gaan' (heb niet gescholden of geschreeuwd of zo hoor). Maar blijkbaar ben ik te heftig of zo. Ik baal zo ongelofelijk van mezelf.
Weet ook wel dat niet alle smijn schuld is, maar als ik die ene ruzie niet had gemaakt, was ik nu misschien zwanger....
Lieve Spidergirl, heb je zelf niet door wat je hier nu zegt??? Als jij je koste wat kost maar inhoudt, dan blijft hij misschien wel bij je en krijg jij het door jou zo verlangde kind. Eh..... Lijkt je dat de beste manier? Lijkt je dat een veilige haven om je kind in groot te brengen?
Ik heb ook even je vorige topics gelezen en zie dat het al vanaf augustus rommelt bij jullie. Als je nu nog steeds serieus over kinderen met deze man nadenkt (voor nú, op dit moment) ben je denk ik niet goed bezig.
Je boosheid kwam toch zeker niet zo maar uit de lucht vallen? Blijkbaar zat je je al een behoorlijke tijd te ergeren aan zijn manier van omgaan met het huishouden. Dat is al één reden om je relatie eerst nog even serieus te heroverwegen. Pas als je samen happy in je relatie staat kun je serieus over kinderen na gaan denken.
Van jezelf balen omdat je bent wie je bent lijkt me niet zinvol in deze. Als je al naar jezelf wil kijken, kijk dan naar hoe je communiceert. Biedt jouw communicatie gelegenheid voor een ander om er op te reageren? Zit er positieve feedback in?
Als je (ex)vriend aan zichzelf wil gaan werken, prima, laat hem zijn gang gaan. Maar daar zou ik me bij op de achtergrond houden als ik jou was, want het is zijn ding en niet het jouwe.
dinsdag 6 oktober 2009 om 09:54
Spider, iemand heeft het op een ander topic al een keer gezegd:
Stap 1 in een relatie is elkaar leren kennen, stap 2 is het samenwonen met het hele huishouden erbij en als dat allemaal goed gaat en je nog steeds dolgelukkig met elkaar bent, dan pas komt stap 3, nl. kinderen.
Jij zit nog in stap 1 en volgens mij gaat deze hele relatie mislukken. Zie je dat nou zelf ook niet? Vergeet kinderen, vergeet samenwonen, kap gewoon met deze relatie.
Stap 1 in een relatie is elkaar leren kennen, stap 2 is het samenwonen met het hele huishouden erbij en als dat allemaal goed gaat en je nog steeds dolgelukkig met elkaar bent, dan pas komt stap 3, nl. kinderen.
Jij zit nog in stap 1 en volgens mij gaat deze hele relatie mislukken. Zie je dat nou zelf ook niet? Vergeet kinderen, vergeet samenwonen, kap gewoon met deze relatie.
dinsdag 6 oktober 2009 om 16:23
Zo eens met Kastanjez en Sprankelend!
Acht maanden, hoop gezeur en dit is de man van je dromen? Kom op, meid! Wil jij echt kinderen met een man voor wie de baby straks misschien ook onder 'vrouwenzaken' valt en die zonder duidelijke redenen overal door geïrriteerd is (probeer dan eens een krijsende baby om half vier 's nachts!) En wat denk je van je eigen dwangmatige impulsen in combinatie met een kind?
Los van of je er sowieso wel aan toe bent: een kind is niet het wondermiddel dat jullie relatie gaat redden, eerder het tegendeel. Dus zorg eerst eens dat je zelf lekker in je vel zit en neem het stappenplan van Naski hierboven nog eens door! Rustig aan, Spider!
Acht maanden, hoop gezeur en dit is de man van je dromen? Kom op, meid! Wil jij echt kinderen met een man voor wie de baby straks misschien ook onder 'vrouwenzaken' valt en die zonder duidelijke redenen overal door geïrriteerd is (probeer dan eens een krijsende baby om half vier 's nachts!) En wat denk je van je eigen dwangmatige impulsen in combinatie met een kind?
Los van of je er sowieso wel aan toe bent: een kind is niet het wondermiddel dat jullie relatie gaat redden, eerder het tegendeel. Dus zorg eerst eens dat je zelf lekker in je vel zit en neem het stappenplan van Naski hierboven nog eens door! Rustig aan, Spider!
