Relaties
alle pijlers
Ik wil trouwen en een kind, hij stelt het uit.
woensdag 15 juli 2009 om 18:23
Ik heb al bijna 13 jaar een relatie met mijn vriend.
Hij is 31, ik 26 jaar.
Onze relatie is altijd heel sterk geweest en ik stond er dan ook 100% achter. Nu weet ik niet zo zeker of hij wel de ware voor mij is vanwege zijn afwachtende houding. Als het gaan om volwassen zijn ben ik veel verder dan mijn vriend. Ik denk vaak aan onze toekomst en hoe ik zou willen dat deze eruit zou moeten zien, hij heeft het er bijna niet over. 4 jaar geleden hoopte ik al dat hij me zou vragen om te trouwen, dat heeft hij tot nu toe niet gedaan, hij wil me pas vragen als we het geld bij elkaar hebben gespaard. Sinds een jaar denk ik er serieus over na om aan kinderen te beginnen. Veel vrienden en kennissen van ons zijn al bezig met kinderen krijgen of hebben al kinderen en zijn vaak ook getrouwd. Ik dacht dat ik daardoor beinvloedt werd "iedereen gaat trouwen en krijgt kinderen....dus wil ik dat ook". Dat is dus niet het geval, ik voel dat ik er echt klaar voor ben om een stap verder te gaan in onze relatie. Laatst heb ik het er met mijn vriend over gehad en wederom geeft hij als een eerste reactie dat het heel wat kost en dat we er eerst voor moeten sparen, terwijl we al aardig wat hebben gespaard. Zelf zegt hij, als ik in tranen ben uitgebarsten en hij me op zijn manier wil troosten, dat hij echt wel kinderen wil en met me wil trouwen maar dat hij eerst het geld bij elkaar wil hebben en daarna zullen we dan wel zien...
Ik wil niet egoistisch zijn en mijn zin doordrukken, het zijn wel dingen waar we samen voor moeten gaan. Maar iedere keer als ik met baby's of bruiloften (in mijn vriendenkring e.d.) wordt geconfronteerd wordt ik er heel verdrietig van en voel ik me machteloos. Zo erg zelfs dat ik gespeeld blij was voor de zus van mijn vriend toen ze vertelde dat ze moeder werd. Normaal zit ik niet zo in elkaar en zou ik ongelooflijk blij voor haar zijn. Ik merk dat het krijgen van een kindje mijn leven enorm beheerst op het moment en dat ik de moet om aan onze relatie te werken aan het opgeven ben. En daar voel ik me ook weer schuldig over.
Is er iemand die dit herkent of me wat advies kan geven hoe hier mee om te gaan?
Hij is 31, ik 26 jaar.
Onze relatie is altijd heel sterk geweest en ik stond er dan ook 100% achter. Nu weet ik niet zo zeker of hij wel de ware voor mij is vanwege zijn afwachtende houding. Als het gaan om volwassen zijn ben ik veel verder dan mijn vriend. Ik denk vaak aan onze toekomst en hoe ik zou willen dat deze eruit zou moeten zien, hij heeft het er bijna niet over. 4 jaar geleden hoopte ik al dat hij me zou vragen om te trouwen, dat heeft hij tot nu toe niet gedaan, hij wil me pas vragen als we het geld bij elkaar hebben gespaard. Sinds een jaar denk ik er serieus over na om aan kinderen te beginnen. Veel vrienden en kennissen van ons zijn al bezig met kinderen krijgen of hebben al kinderen en zijn vaak ook getrouwd. Ik dacht dat ik daardoor beinvloedt werd "iedereen gaat trouwen en krijgt kinderen....dus wil ik dat ook". Dat is dus niet het geval, ik voel dat ik er echt klaar voor ben om een stap verder te gaan in onze relatie. Laatst heb ik het er met mijn vriend over gehad en wederom geeft hij als een eerste reactie dat het heel wat kost en dat we er eerst voor moeten sparen, terwijl we al aardig wat hebben gespaard. Zelf zegt hij, als ik in tranen ben uitgebarsten en hij me op zijn manier wil troosten, dat hij echt wel kinderen wil en met me wil trouwen maar dat hij eerst het geld bij elkaar wil hebben en daarna zullen we dan wel zien...
Ik wil niet egoistisch zijn en mijn zin doordrukken, het zijn wel dingen waar we samen voor moeten gaan. Maar iedere keer als ik met baby's of bruiloften (in mijn vriendenkring e.d.) wordt geconfronteerd wordt ik er heel verdrietig van en voel ik me machteloos. Zo erg zelfs dat ik gespeeld blij was voor de zus van mijn vriend toen ze vertelde dat ze moeder werd. Normaal zit ik niet zo in elkaar en zou ik ongelooflijk blij voor haar zijn. Ik merk dat het krijgen van een kindje mijn leven enorm beheerst op het moment en dat ik de moet om aan onze relatie te werken aan het opgeven ben. En daar voel ik me ook weer schuldig over.
Is er iemand die dit herkent of me wat advies kan geven hoe hier mee om te gaan?
woensdag 15 juli 2009 om 18:34
Sinds een jaar denk jij serieus na over het krijgen van een kindje?
Is dat nou niet net iets waar je SAMEN over moet nadenken?
Ik begrijp je vriend wel.
Een kind kost heel wat, en jullie zijn beide nog jong.
Jij bent er klaar voor, je vriend overduidelijk nog niet.
Het enige advies wat ik je kan geven is heb geduld, en leg je neer bij de beslissing van je lief.
Of verbreek de relatie en zoek iemand met net zo'n sterke kinderwens als jij.
Is dat nou niet net iets waar je SAMEN over moet nadenken?
Ik begrijp je vriend wel.
Een kind kost heel wat, en jullie zijn beide nog jong.
Jij bent er klaar voor, je vriend overduidelijk nog niet.
Het enige advies wat ik je kan geven is heb geduld, en leg je neer bij de beslissing van je lief.
Of verbreek de relatie en zoek iemand met net zo'n sterke kinderwens als jij.
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 15 juli 2009 om 18:39
Dertien jaar een relatie...je was dus 13 begrijp ik, toen jullie iets kregen? Dertien lijkt me lang genoeg om te weten of je samen kinderen wil....de kwestie van geld vind ik een lulsmoes, want een kind heeft vooral liefde nodig en bovenal twéé ouders, door wie hij/zij gewenst is!
Dus ik zou -als ik jou was- wél duidelijkheid willen, of hij écht wel kinderen wil en dat geld niet als smoes gebruikt....
Jullie zijn nog jong zei iemand.....maar 26 is niet té jong om een kinderwens te hebben...
Dus ik zou -als ik jou was- wél duidelijkheid willen, of hij écht wel kinderen wil en dat geld niet als smoes gebruikt....
Jullie zijn nog jong zei iemand.....maar 26 is niet té jong om een kinderwens te hebben...
woensdag 15 juli 2009 om 18:40
Hoe volwassen ben je als je alleen maar bezig bent met trouwen en kindjes krijgen, en dus niet eens blij kan zijn voor een ander?
Omdat jij het geluk niet hebt gun je het een ander ook niet?
Hij is er niet aan toe. Dan houdt het op. Zijn argumenten om eerst te sparen vind ik ook wel wat inzitten.
Grow up and get a life.
Omdat jij het geluk niet hebt gun je het een ander ook niet?
Hij is er niet aan toe. Dan houdt het op. Zijn argumenten om eerst te sparen vind ik ook wel wat inzitten.
Grow up and get a life.
woensdag 15 juli 2009 om 18:42
Bij mijn man kan ik ook wachten tot ik een ons weeg voor dat soort beslissingen, die neem ik dus zelf, dan mag hij kiezen of hij uiteindelijk met me mee gaat of niet. Wat niet automatisch betekent dat ik dan ook echt mijn weg ga en hij de zijne.
Wat kinderen betreft: ik heb de knoop doorgehakt om er wel voor te gaan, als hij niet mee was gegaan dan weet ik nog niet zo zeker of ik alleen verder was gegaan. Ik vind niet voor kinderen gaan ook een keuze waar ik wel mee zou kunnen leven, maar ik kan niet leven met 'mwaaah, nooit over nagedacht eigenlijk', met geen keuze dus. Ik wilde dus wel binnen afzienbare tijd (toen 1,5 jaar)een keuze maken, maar ja, ik ben 32, dat is anders dan bij jou.
En wat trouwen betreft: Ik heb hem gevraagd.
Het is ook jouw leven, leg dat niet geheel in zijn schoot. Mijn man is 41 en ik had kunnen wachten tot ik een ons woog, mijn man kan niet kiezen/beslissen, en dat kan ie op zijn 51e nog niet waarschijnlijk. Hij is er eigenlijk wel blij mee dat ik dat doe.
Wat kinderen betreft: ik heb de knoop doorgehakt om er wel voor te gaan, als hij niet mee was gegaan dan weet ik nog niet zo zeker of ik alleen verder was gegaan. Ik vind niet voor kinderen gaan ook een keuze waar ik wel mee zou kunnen leven, maar ik kan niet leven met 'mwaaah, nooit over nagedacht eigenlijk', met geen keuze dus. Ik wilde dus wel binnen afzienbare tijd (toen 1,5 jaar)een keuze maken, maar ja, ik ben 32, dat is anders dan bij jou.
En wat trouwen betreft: Ik heb hem gevraagd.
Het is ook jouw leven, leg dat niet geheel in zijn schoot. Mijn man is 41 en ik had kunnen wachten tot ik een ons woog, mijn man kan niet kiezen/beslissen, en dat kan ie op zijn 51e nog niet waarschijnlijk. Hij is er eigenlijk wel blij mee dat ik dat doe.
woensdag 15 juli 2009 om 18:44
quote:Nammma schreef op 15 juli 2009 @ 18:39:
Dertien jaar een relatie...je was dus 13 begrijp ik, toen jullie iets kregen? Dertien lijkt me lang genoeg om te weten of je samen kinderen wil, pardon, hij is er nog niet aan toe!....de kwestie van geld vind ik een lulsmoes, want een kind heeft vooral liefde nodig en bovenal twéé ouders, door wie hij/zij gewenst is! een kind kost geld, liefde alleen in niet genoeg, want je hebt er niks aan als je straks schulden krijgt en daardoor je kind niet meer kan eten.
Dus ik zou -als ik jou was- wél duidelijkheid willen, of hij écht wel kinderen wil en dat geld niet als smoes gebruikt....
Jullie zijn nog jong zei iemand.....maar 26 is niet té jong om een kinderwens te hebben...mijn god, dus als je vind dat je moeten wachten voor het geld, dan is het een smoes, wat een onzin.
Dertien jaar een relatie...je was dus 13 begrijp ik, toen jullie iets kregen? Dertien lijkt me lang genoeg om te weten of je samen kinderen wil, pardon, hij is er nog niet aan toe!....de kwestie van geld vind ik een lulsmoes, want een kind heeft vooral liefde nodig en bovenal twéé ouders, door wie hij/zij gewenst is! een kind kost geld, liefde alleen in niet genoeg, want je hebt er niks aan als je straks schulden krijgt en daardoor je kind niet meer kan eten.
Dus ik zou -als ik jou was- wél duidelijkheid willen, of hij écht wel kinderen wil en dat geld niet als smoes gebruikt....
Jullie zijn nog jong zei iemand.....maar 26 is niet té jong om een kinderwens te hebben...mijn god, dus als je vind dat je moeten wachten voor het geld, dan is het een smoes, wat een onzin.
woensdag 15 juli 2009 om 18:48
quote:Summerdance schreef op 15 juli 2009 @ 18:34:
Sinds een jaar denk jij serieus na over het krijgen van een kindje?
Is dat nou niet net iets waar je SAMEN over moet nadenken?
Ik begrijp je vriend wel.
Een kind kost heel wat, en jullie zijn beide nog jong.
Jij bent er klaar voor, je vriend overduidelijk nog niet.
Het enige advies wat ik je kan geven is heb geduld, en leg je neer bij de beslissing van je lief.
Of verbreek de relatie en zoek iemand met net zo'n sterke kinderwens als jij.26 lijkt mij een heel normale leeftijd om kinderen te krijgen. Niks jong. Al die moeders die na hun dertigste hun eerste krijgen zijn gewoon oud.
Sinds een jaar denk jij serieus na over het krijgen van een kindje?
Is dat nou niet net iets waar je SAMEN over moet nadenken?
Ik begrijp je vriend wel.
Een kind kost heel wat, en jullie zijn beide nog jong.
Jij bent er klaar voor, je vriend overduidelijk nog niet.
Het enige advies wat ik je kan geven is heb geduld, en leg je neer bij de beslissing van je lief.
Of verbreek de relatie en zoek iemand met net zo'n sterke kinderwens als jij.26 lijkt mij een heel normale leeftijd om kinderen te krijgen. Niks jong. Al die moeders die na hun dertigste hun eerste krijgen zijn gewoon oud.
woensdag 15 juli 2009 om 18:50
Lees je eigen topictitel eens: IK wil trouwen EN een kind.
Zijn dat niet dingen die je samen zou moeten willen?
Hij is er nog niet klaar voor, om welke reden dan ook.
Jezelf veel volwassener noemen omdat jij wel over zulke dingen nadenkt, vind ik hier niet toe doen. Jij bent met andere dingen bezig dan hij. Misschien is hij wel veel volwassener omdat hij nadenkt dat dit soort dingen geld kosten.
Zijn dat niet dingen die je samen zou moeten willen?
Hij is er nog niet klaar voor, om welke reden dan ook.
Jezelf veel volwassener noemen omdat jij wel over zulke dingen nadenkt, vind ik hier niet toe doen. Jij bent met andere dingen bezig dan hij. Misschien is hij wel veel volwassener omdat hij nadenkt dat dit soort dingen geld kosten.
woensdag 15 juli 2009 om 18:52
Ik begrijp je wel hoor Hanneke! 't is een lastige situatie.
Misschien dat je met je vriend kan afspreken over het bedrag wat jullie bijelkaar gespaard willen hebben voordat je gaat trouwen/kinderen krijgen. Je merkt snel genoeg aan hem of of 't hem echt om 't geld gaat of dat hij er nog niet aan toe is!
Misschien dat je met je vriend kan afspreken over het bedrag wat jullie bijelkaar gespaard willen hebben voordat je gaat trouwen/kinderen krijgen. Je merkt snel genoeg aan hem of of 't hem echt om 't geld gaat of dat hij er nog niet aan toe is!
woensdag 15 juli 2009 om 18:54
Slecht humeur Ivy?
Ook al heb ik zelf geen kinderwens, ik begrijp je wel. Jij wilt duidelijkheid. Als je vriend tegen je zou zeggen dat hij over een jaar aan kinderen wil beginnen, zou jij waarschijnlijk prima een jaar kunnen wachten, omdat je dan weet waar je aan toe bent en niet in onzekerheid zit.
Ik zou daarom ook heel goed uitleggen aan je vriend hoe belangrijk trouwen en kinderen krijgen voor jou is en hoe jij de toekomst ziet, en dat je graag wil weten hoe hij daarover denkt, geld buiten beschouwing gelaten. Dan kan hij zijn plannen en ideeen spuien, en dan kunnen jullie samen kijken of jullie toekomstplannen vereenigbaar zijn.
Ook al heb ik zelf geen kinderwens, ik begrijp je wel. Jij wilt duidelijkheid. Als je vriend tegen je zou zeggen dat hij over een jaar aan kinderen wil beginnen, zou jij waarschijnlijk prima een jaar kunnen wachten, omdat je dan weet waar je aan toe bent en niet in onzekerheid zit.
Ik zou daarom ook heel goed uitleggen aan je vriend hoe belangrijk trouwen en kinderen krijgen voor jou is en hoe jij de toekomst ziet, en dat je graag wil weten hoe hij daarover denkt, geld buiten beschouwing gelaten. Dan kan hij zijn plannen en ideeen spuien, en dan kunnen jullie samen kijken of jullie toekomstplannen vereenigbaar zijn.
woensdag 15 juli 2009 om 18:56
TO, hebben jullie echt niet genoeg geld of valt het wel mee? Mijn ervaring met mensen die niet kunnen beslissen (mijn man is niet de enige die ik ken daarin) is dat er nooit genoeg geld is in hun ogen om een beslissing te nemen. Mensen die niet kunnen beslissen wachten namelijk op zekerheden, en die komen er niet.
Uiteraard vind ik niet dat je hem moet dwingen en als ie er echt nog niet aan toe is dan is dat zo. Maar ik zou jouw eigen gevoel niet wegstoppen voor hem en uit gaan zoeken waarom hij er nog niet aan toe is (behalve dat geld dan, of het moet echt weinig zijn natuurlijk), en er dan voor zorgen dat ie er wel aan toe kan komen. Misschien wil ie nog wel een grote reis maken bijvoorbeeld, stel dan voor om die reis binnenkort te gaan maken bijvoorbeeld.
Misschien is ie bang om zijn vrijheid kwijt te raken, bespreek dan wat hij nodig heeft om een vrij gevoel te hebben.
Of misschien is het handig om samen te gaan bepalen hoe jullie meer geld bij elkaar krijgen, als dat het enige struikelblok is.
Ik vind dat hij jouw wensen van tafel veegt eigenlijk door dat geldargument.
Uiteraard vind ik niet dat je hem moet dwingen en als ie er echt nog niet aan toe is dan is dat zo. Maar ik zou jouw eigen gevoel niet wegstoppen voor hem en uit gaan zoeken waarom hij er nog niet aan toe is (behalve dat geld dan, of het moet echt weinig zijn natuurlijk), en er dan voor zorgen dat ie er wel aan toe kan komen. Misschien wil ie nog wel een grote reis maken bijvoorbeeld, stel dan voor om die reis binnenkort te gaan maken bijvoorbeeld.
Misschien is ie bang om zijn vrijheid kwijt te raken, bespreek dan wat hij nodig heeft om een vrij gevoel te hebben.
Of misschien is het handig om samen te gaan bepalen hoe jullie meer geld bij elkaar krijgen, als dat het enige struikelblok is.
Ik vind dat hij jouw wensen van tafel veegt eigenlijk door dat geldargument.
woensdag 15 juli 2009 om 19:01
woensdag 15 juli 2009 om 19:02
ik kan niet omschrijven waarom ik het graag wil, ik voel gewoon dat ik er aan toe ben en dat dit voor mij een heleboel toevoegt aan onze relatie. Heb altijd al graag kinderen gewild en voel nu dat het daar tijd voor is, dat het goed zit.
Maar als je heel enthousiast bent over iets en je partner doet net alsof hij er ook enthousiast over is maar pas als je het uit hem moet trekken, dan vergaat je de moed al snel om er positief over te blijven denken.
En even over dat geld....we hebben genoeg om een bruiloft te geven dus we hoeven niet extra te sparen.
En ik ben zeker blij voor mijn schoonzus, het is het mooiste dat je kan overkomen! Alleen betrek ik het ook op mijn eigen leven en dat is iets wat ik niet moet doen maar wat wel gebeurt en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan.
Maar als je heel enthousiast bent over iets en je partner doet net alsof hij er ook enthousiast over is maar pas als je het uit hem moet trekken, dan vergaat je de moed al snel om er positief over te blijven denken.
En even over dat geld....we hebben genoeg om een bruiloft te geven dus we hoeven niet extra te sparen.
En ik ben zeker blij voor mijn schoonzus, het is het mooiste dat je kan overkomen! Alleen betrek ik het ook op mijn eigen leven en dat is iets wat ik niet moet doen maar wat wel gebeurt en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan.
woensdag 15 juli 2009 om 19:02
26 is niet "jong" maar een gewone leeftijd om kinderen te krijgen. Wij zijn het hier in NL normaal gaan vinden om dat na je 30e te doen, maar dat is aan de oude kant.
Hoe realistisch je vriends bezwaren zijn kan ik niet beoordelen. Een kind heeft geen grote sommen geld nodig maar wel een stabiel thuis. Hebben jullie gespaard als in "we kunnen ons nu net een kamer en een bed veroorloven" of is het meer zo van "we hebben al een huis en alle spullen, maar we sparen voor de luxe/vakanties/gloednieuwe babykamer"? In het laatste geval is het onzin natuurlijk.
Als je samen een kind wil, dan zijn dat soort praktische zaken wel op te lossen, mits de basisdingen er zijn en je geen schulden hebt, en wel een stabiel inkomen.
Maar als je vriend niet _wil_, dan zijn er eeuwig redenen te bedenken waarom het niet kan.
Dus praat met hem en probeer een toekomstplan te maken. Wanneer kan het wel? Hoelang ben je bereid te wachten? Is het voor jou uiteindelijk een dealbreaker?
Hoe realistisch je vriends bezwaren zijn kan ik niet beoordelen. Een kind heeft geen grote sommen geld nodig maar wel een stabiel thuis. Hebben jullie gespaard als in "we kunnen ons nu net een kamer en een bed veroorloven" of is het meer zo van "we hebben al een huis en alle spullen, maar we sparen voor de luxe/vakanties/gloednieuwe babykamer"? In het laatste geval is het onzin natuurlijk.
Als je samen een kind wil, dan zijn dat soort praktische zaken wel op te lossen, mits de basisdingen er zijn en je geen schulden hebt, en wel een stabiel inkomen.
Maar als je vriend niet _wil_, dan zijn er eeuwig redenen te bedenken waarom het niet kan.
Dus praat met hem en probeer een toekomstplan te maken. Wanneer kan het wel? Hoelang ben je bereid te wachten? Is het voor jou uiteindelijk een dealbreaker?
woensdag 15 juli 2009 om 19:05
Uitstel van zwangerschap is maatschappelijk bepaald en heeft te maken met het feit dat het voor vrouwen
vaak moeilijk is om een opleiding, baan of carrière te combineren met het hebben van kinderen en het
zorgen voor een gezin. Vooral gynaecologen worden steeds vaker geconfronteerd met vrouwen die de
gevolgen van dit uitstel ondervinden. Het uitstellen van zwangerschap gaat gepaard met een toe nemende
kans op ongewenste kinderloosheid. Als het vrouwen wel lukt om op latere leeftijd zwanger te worden,
zijn de risico’s op complicaties tijdens de zwangerschap en de bevalling groter. De kinderen hebben
een grotere kans op chromosomale afwijkingen en op mentale of fysieke handicaps die samenhangen
met de toename van vroeggeboorten en vruchtbaarheidsbehandelingen. Bij zwangerschap na het 30e
levensjaar, maar met name na het 35e, nemen al deze problemen toe. Ook stijgt het risico op borstkanker
als vrouwen hun eerste kind later krijgen of als zij afzien van het krijgen van kinderen.
vaak moeilijk is om een opleiding, baan of carrière te combineren met het hebben van kinderen en het
zorgen voor een gezin. Vooral gynaecologen worden steeds vaker geconfronteerd met vrouwen die de
gevolgen van dit uitstel ondervinden. Het uitstellen van zwangerschap gaat gepaard met een toe nemende
kans op ongewenste kinderloosheid. Als het vrouwen wel lukt om op latere leeftijd zwanger te worden,
zijn de risico’s op complicaties tijdens de zwangerschap en de bevalling groter. De kinderen hebben
een grotere kans op chromosomale afwijkingen en op mentale of fysieke handicaps die samenhangen
met de toename van vroeggeboorten en vruchtbaarheidsbehandelingen. Bij zwangerschap na het 30e
levensjaar, maar met name na het 35e, nemen al deze problemen toe. Ook stijgt het risico op borstkanker
als vrouwen hun eerste kind later krijgen of als zij afzien van het krijgen van kinderen.
woensdag 15 juli 2009 om 19:05
Jah, stokoud. Maar ben blij dat ik oud ben nu, ligt er namelijk maar net aan of je dat als negatiefs, iets positiefs of iets neutraals ziet.
Heb zelf niet eerder die wens weggedrukt ofzo, ik ben er nu klaar voor, toen ik 26 was nog niet. Is voor iedereen anders, het is gewoon geen rationele beslissing/gevoel. Als dat wel zo was geweest dan had niemand voor een kind gekozen, en als het alleen van fysieke aspecten af zou hangen dan waren we massaal op ons 25e begonnen.
Heb zelf niet eerder die wens weggedrukt ofzo, ik ben er nu klaar voor, toen ik 26 was nog niet. Is voor iedereen anders, het is gewoon geen rationele beslissing/gevoel. Als dat wel zo was geweest dan had niemand voor een kind gekozen, en als het alleen van fysieke aspecten af zou hangen dan waren we massaal op ons 25e begonnen.
woensdag 15 juli 2009 om 19:05
quote:Nammma schreef op 15 juli 2009 @ 18:39:
....Dus ik zou -als ik jou was- wél duidelijkheid willen, of hij écht wel kinderen wil en dat geld niet als smoes gebruikt.....
Maar....die duidelijkheid is er toch?
Hij wil ook kinderen alleen nu nog niet!
Maar misschien wil TO er een datum en een tijdstip van verwekken bij, dat kan natuurlijk.
En nogmaals....ze hoeft niet bij hem te blijven hoor als ze niet wil wachten....
....Dus ik zou -als ik jou was- wél duidelijkheid willen, of hij écht wel kinderen wil en dat geld niet als smoes gebruikt.....
Maar....die duidelijkheid is er toch?
Hij wil ook kinderen alleen nu nog niet!
Maar misschien wil TO er een datum en een tijdstip van verwekken bij, dat kan natuurlijk.
En nogmaals....ze hoeft niet bij hem te blijven hoor als ze niet wil wachten....
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 15 juli 2009 om 19:06
En nog even over die leeftijden: ik ben zelf 38 en ben recent nog aan het twijfelen geweest over of ik nog moeder wilde worden, dus ik vind dat ik dat mag zeggen.
26 is biologisch gezien een prima leeftijd, en sociaal gezien is er niks mis mee.
Boven de 30 is sociaal hier normaal geworden, maar biologisch minder ideaal (dus niet slecht, maar wel minder ideaal) dan halverwege de twintig. Dat is geen mening, dat is gewoon een medisch gegeven
26 is biologisch gezien een prima leeftijd, en sociaal gezien is er niks mis mee.
Boven de 30 is sociaal hier normaal geworden, maar biologisch minder ideaal (dus niet slecht, maar wel minder ideaal) dan halverwege de twintig. Dat is geen mening, dat is gewoon een medisch gegeven
woensdag 15 juli 2009 om 19:07
quote:Hanneke84 schreef op 15 juli 2009 @ 19:02:
ik kan niet omschrijven waarom ik het graag wil, ik voel gewoon dat ik er aan toe ben en dat dit voor mij een heleboel toevoegt aan onze relatie. Heb altijd al graag kinderen gewild en voel nu dat het daar tijd voor is, dat het goed zit.
Maar als je heel enthousiast bent over iets en je partner doet net alsof hij er ook enthousiast over is maar pas als je het uit hem moet trekken, dan vergaat je de moed al snel om er positief over te blijven denken.
En even over dat geld....we hebben genoeg om een bruiloft te geven dus we hoeven niet extra te sparen.
En ik ben zeker blij voor mijn schoonzus, het is het mooiste dat je kan overkomen! Alleen betrek ik het ook op mijn eigen leven en dat is iets wat ik niet moet doen maar wat wel gebeurt en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan.
En weer lees ik alleen maar Ik vind, ik voel, en ik denk
je vriend IS er toch duidelijk ik geweest?
Hij wil wel maar nu nog niet....
ik kan niet omschrijven waarom ik het graag wil, ik voel gewoon dat ik er aan toe ben en dat dit voor mij een heleboel toevoegt aan onze relatie. Heb altijd al graag kinderen gewild en voel nu dat het daar tijd voor is, dat het goed zit.
Maar als je heel enthousiast bent over iets en je partner doet net alsof hij er ook enthousiast over is maar pas als je het uit hem moet trekken, dan vergaat je de moed al snel om er positief over te blijven denken.
En even over dat geld....we hebben genoeg om een bruiloft te geven dus we hoeven niet extra te sparen.
En ik ben zeker blij voor mijn schoonzus, het is het mooiste dat je kan overkomen! Alleen betrek ik het ook op mijn eigen leven en dat is iets wat ik niet moet doen maar wat wel gebeurt en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan.
En weer lees ik alleen maar Ik vind, ik voel, en ik denk
je vriend IS er toch duidelijk ik geweest?
Hij wil wel maar nu nog niet....
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 15 juli 2009 om 19:08
Vraag eens voor de grap aan je vriend het precieze bedrag wat hij eerst bij elkaar gespaard wil hebben.
Je komt er dan misschien achter of hij echt aan het sparen is en een bepaald eindbedrag als doel voor ogen heeft, of het sparen als een soort smoes gebruikt en eigenlijk wil zeggen dat hij er nog niet klaar voor is.
Je komt er dan misschien achter of hij echt aan het sparen is en een bepaald eindbedrag als doel voor ogen heeft, of het sparen als een soort smoes gebruikt en eigenlijk wil zeggen dat hij er nog niet klaar voor is.
woensdag 15 juli 2009 om 19:08
quote:Hanneke84 schreef op 15 juli 2009 @ 19:02:
ik kan niet omschrijven waarom ik het graag wil, ik voel gewoon dat ik er aan toe ben en dat dit voor mij een heleboel toevoegt aan onze relatie. Heb altijd al graag kinderen gewild en voel nu dat het daar tijd voor is, dat het goed zit.
Maar als je heel enthousiast bent over iets en je partner doet net alsof hij er ook enthousiast over is maar pas als je het uit hem moet trekken, dan vergaat je de moed al snel om er positief over te blijven denken.
En even over dat geld....we hebben genoeg om een bruiloft te geven dus we hoeven niet extra te sparen.
En ik ben zeker blij voor mijn schoonzus, het is het mooiste dat je kan overkomen! Alleen betrek ik het ook op mijn eigen leven en dat is iets wat ik niet moet doen maar wat wel gebeurt en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan.
wat voegt een kind dan toe aan jullie relatie? je moet dit ook niet uit hem trekken, want nu wil je hem over halen en dat kan simpelweg niet. heel hard, maar mij wil niet. accepteer dat en verbreek anders de relatie als je dit niet kan accepteren.
bekijk het eens van de andere kant, ik kan het mij voorstellen als jouw vriend zou denken, dat je aan hem niet genoeg hebt.
ik kan niet omschrijven waarom ik het graag wil, ik voel gewoon dat ik er aan toe ben en dat dit voor mij een heleboel toevoegt aan onze relatie. Heb altijd al graag kinderen gewild en voel nu dat het daar tijd voor is, dat het goed zit.
Maar als je heel enthousiast bent over iets en je partner doet net alsof hij er ook enthousiast over is maar pas als je het uit hem moet trekken, dan vergaat je de moed al snel om er positief over te blijven denken.
En even over dat geld....we hebben genoeg om een bruiloft te geven dus we hoeven niet extra te sparen.
En ik ben zeker blij voor mijn schoonzus, het is het mooiste dat je kan overkomen! Alleen betrek ik het ook op mijn eigen leven en dat is iets wat ik niet moet doen maar wat wel gebeurt en ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan.
wat voegt een kind dan toe aan jullie relatie? je moet dit ook niet uit hem trekken, want nu wil je hem over halen en dat kan simpelweg niet. heel hard, maar mij wil niet. accepteer dat en verbreek anders de relatie als je dit niet kan accepteren.
bekijk het eens van de andere kant, ik kan het mij voorstellen als jouw vriend zou denken, dat je aan hem niet genoeg hebt.
